The Microphones - The Glow, Pt. 2 (2001)

[DwightSchrute]

Hi

Heel wat albums geschrapt doordat de artiest al voorbijgekomen was bij de classic artists, er teveel plays op Spotify zijn (bv. In the Aeroplane Over The Sea) of het album al teveel besproken werd op het forum in het indie/alt rock subtopic (Ants From Up There).

The Glow Pt.2 heeft maar 1 vermelding op het forum en is beroemd binnen het genre maar niet daarbuiten.

Met The Glow Pt. 2 krijg je een melancholisch, soms deprimerend meesterwerk
Gelieve niet een willekeurig nummer uit te kiezen en te beluisteren, dit is een album dat zich daar niet toe leent.

De 3-4 eerste nummers zijn voor velen voldoende om het potentieel van het album in te zien. De 3e volledige beluistering van het album is dan weer voldoende voor velen om in te zien dat dit een meesterwerk is.

Ik laat verder de plaat voor zich spreken.

Grts

 

[Kid_C]

G e w e l d i g e keuze.

 

[clercqie]

Phil !!!

Eeuwen geleden dat ik deze nog eens heb opgelegd. Merci dus voor de reminder.

Ruw en vrij lo-fi, maar een briljante showcase van wat er allemaal nog met een akoestische gitaar aan te vangen valt.

Nog een linkje toevoegen

 

[Avondland]

Muzikaal heeft het wel een melancholische schoonheid die me bevalt (lo-fi, dissonant, akoestische gitaar, fuzz, ...), maar ik knap af op de zanger. Zodra hij de hoogte in gaat vind ik het vals klinken.

 

[Obi-Jan]

Weer iets dat ik niet ken. Maar ik kan mij wel vinden in Avondland zijn post. Het heeft ergens wel iets. het ruizige lo-fi gehalte spreekt me wel aan. Maar toch werkt het ook niet volledig voor mij, de zanger is inderdaad problematisch. Erg toonvast kan die nu toch niet zingen? Het klinkt met momenten zeer vals imo.

 

[utred]

Typisch metalheads het moet allemaal technisch perfect zijn of het is niet goed

Dat geeft emotie aan uw muziek! Maakt het klein, breekbaar, persoonlijk, natuurlijk. Een sterke vaste stem zou hier totaal niet werken. Heel het album heeft een gevoel van vluchtigheid, soms meer ruwe schets dan afgewerkt product. Het is niet alleen de stem, ook in het spel van de instrumenten zitten fouten, of rare ritmes of plotse eindes. Dat is net wat het interessant maakt. Het hangt allemaal net genoeg aan elkaar om een fantastisch en uniek effect te creeren. Als je het polijst tot in de perfectie verliest het alle ziel. Want dat is deel van wat Phil Elvrum zo goed maakt: het voelt alsof hij zijn hele ziel eruit aan het gooien is. Dat kan onmogelijk proper en mooi afgewerkt zijn; en is net daardoor zo mooi en aangrijpend.


Veel meer dan 'dit is 1 van mijn favoriete platen' kan ik hier verder niet over zeggen. De absolute referentie in het genre. Puur muzikaal waarschijnlijk mijn favoriet van hem. Qua totaalplaatje en impact doet A Crow Looked At Me me nog meer, maar die is zo hors categorie dat het vreemd en fout voelt om die met andere muziek te vergelijken.


Nu hoop ik eigenlijk dat In The Aeroplane Over The Sea ook nog komt want ik ben benieuwd wat er over die stem gaat gezegd worden

 

[Obi-Jan]

Typisch hipsters dat ze het allemaal maar ok vinden dat er vals gezongen wordt




Ik heb trouwens geen problemen met de imperfecties in het spel van de instrumenten, daar werkt het inderdaad nog best wel. Maar die zang haalt mij er keer op keer weer uit. Hoe langer ik er naar luister hoe meer ik mij er aan begin te ergeren.

 

[DwightSchrute]

@Avondland @Obi-Jan

Ben blij dat jullie dit opmerken.
Phil zingt hier een enorm intieme en rauwe indierock plaat vol met lo-fi, dissonance, fuzz, etc. zoals Avondland beschrijft.
Zijn stem is niet gevormd door perfecte techniek en trucjes van de studiofoor. De gitaren zijn gestemd op het gehoor en niet op de milimeter afgesteld, als je de mixing van The Glow aan de producers van mening popgroepje aflevert schieten ze je af. Phil zijn stem is gebroken net zoals de teksten en muziek en past gewoonweg bij deze plaat.

Kort samengevat is deze plaat pure emotie en niet zozeer een collectie goeie solo's of een indrukwekkende zanger of goeie productie ...

 

[utred]

Maar een perfecte stem zou toch totaal out of place klinken als de rest zo ruw is?

Die nauwe visie op hoe een zanger mag klinken is iets dat ik hier al dikwijls heb zien terugkomen. En het is puur gevolg van traditie en gewoonte. Want wat is het verschil tussen een brekende stem en een gitaar met distortie? Het effect is exact hetzelfde: nieuwe tonen die interessante lagen aan uw muziek kunnen geven.

Geen kritiek op jullie he! Zoals ik zei, het is puur een kwestie van gewenning volgens mij. Maar die gewenning zal er enkel komen als we als samenleving stoppen met de demonisering van het 'vals' zingen!

 

[Avondland]

@DwightSchrute @utred

Begrijp me niet verkeerd hé: ik hou van imperfectie, rauwheid en doorleefdheid als het past bij de muziek. Laat een Lemmy of Tom Waits kraakhelder zingen en die muziek wérkt gewoon niet. Laat de generisch perfecte (of via autocue geperfectioneerde) stemmen maar voor hitparademuziek en musicals. Ik merk ook wel dat hier emotie (en rauwheid) in zit en ik verwacht dan ook geen perfecte stem. Maar soms klinkt het gewoon vals en dat is hier het geval. En je kan dat mooi vinden net omwille dat het niet "juist" is gezongen, maar het kan je ook simpelweg storen.

Ik heb mijn metal trouwens ook liever rauw en rammelend dan gepolijst en ... ehm ... idealeschoonzoonachtig.

 

[DwightSchrute]

Nu hoop ik eigenlijk dat In The Aeroplane Over The Sea ook nog komt want ik ben benieuwd wat er over die stem gaat gezegd worden

Zou denken dat In The Aeroplane Over The Sea iets te bekend is voor dit forum maar als ik ze zou moeten ranken dan is ITAOTS zelfs nog net dat tikkeltje beter dan The Glow Pt.2.

Jeff Magnum zijn stem is voor niet muziekliefhebbers ronduit slecht (original quote van de vriendin)

 

[CerumenCrevice]

akkoord dat emotie met dissonantie, distortion en 'valse' noten kunnen teweeggebracht worden.
net zoals bepaalde ritmen dat doen, bepaalde melodieën dat doen en bepaalde frequenties dat kunnen.
Het houdt u vaak gefocust op de muziek, een soort van 'hook' zeg maar.
de tijd dat alles binnen het beperkte lijstje aan akkoorden moet voldoen is al even voorbij, denk ik.

( dat gezegd, is dit album niets voor mij )

 

[Obi-Jan]

@DwightSchrute @utred

Begrijp me niet verkeerd hé: ik hou van imperfectie, rauwheid en doorleefdheid als het past bij de muziek. Laat een Lemmy of Tom Waits kraakhelder zingen en die muziek wérkt gewoon niet. Laat de generisch perfecte (of via autocue geperfectioneerde) stemmen maar voor hitparademuziek en musicals. Ik merk ook wel dat hier emotie (en rauwheid) in zit en ik verwacht dan ook geen perfecte stem. Maar soms klinkt het gewoon vals en dat is hier het geval. En je kan dat mooi vinden net omwille dat het niet "juist" is gezongen, maar het kan je ook simpelweg storen.

Ik heb mijn metal trouwens ook liever rauw en rammelend dan gepolijst en ... ehm ... idealeschoonzoonachtig.

Ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Dus ja, wat avondland zegt.

 

[clercqie]

Typisch metalheads het moet allemaal technisch perfect zijn of het is niet goed

Dat geeft emotie aan uw muziek! Maakt het klein, breekbaar, persoonlijk, natuurlijk. Een sterke vaste stem zou hier totaal niet werken. Heel het album heeft een gevoel van vluchtigheid, soms meer ruwe schets dan afgewerkt product. Het is niet alleen de stem, ook in het spel van de instrumenten zitten fouten, of rare ritmes of plotse eindes. Dat is net wat het interessant maakt. Het hangt allemaal net genoeg aan elkaar om een fantastisch en uniek effect te creeren. Als je het polijst tot in de perfectie verliest het alle ziel. Want dat is deel van wat Phil Elvrum zo goed maakt: het voelt alsof hij zijn hele ziel eruit aan het gooien is. Dat kan onmogelijk proper en mooi afgewerkt zijn; en is net daardoor zo mooi en aangrijpend.


Veel meer dan 'dit is 1 van mijn favoriete platen' kan ik hier verder niet over zeggen. De absolute referentie in het genre. Puur muzikaal waarschijnlijk mijn favoriet van hem. Qua totaalplaatje en impact doet A Crow Looked At Me me nog meer, maar die is zo hors categorie dat het vreemd en fout voelt om die met andere muziek te vergelijken.


Nu hoop ik eigenlijk dat In The Aeroplane Over The Sea ook nog komt want ik ben benieuwd wat er over die stem gaat gezegd worden

Zalige post! Helemaal akkoord wat betreft de aantrekkingskracht hier.


Ik heb dat bij veel favorieten: nadat de gewenning-fase voorbij is en laten we zeggen het totaalplaatje aanvaard is , is het moeilijk nog om de muziek in kwestie te gaan voorstellen met 'betere' zang of 'betere' productie... Dan zou er onherroepelijk iets van de impact verloren gaan.
Voor mij werkt de stem van Elvrum dus wel.

A Crow Looked At Me is zo een album waar ik het hou bij één luisterbeurt. Beetje zoals Hospice van The Antlers ook. Meesterwerken, maar de loodzware thematiek zorgt ervoor dat ik dit moeilijk kan blijven opzetten. Ze zijn ook zo puur, waardoor je niet anders kan dan op het verdriet en verlies focussen. The Glow pt. 2 wordt ook heel donker naarmate het album vordert, maar daar zorgt de productie dat de inhoud wat obscuur kan blijven als je niet de teksten erbij neemt. Dat helpt dan weer om dit album wel te blijven beluisteren (in verschillende contexten).

 

[Kid_C]

Zou denken dat In The Aeroplane Over The Sea iets te bekend is voor dit forum maar als ik ze zou moeten ranken dan is ITAOTS zelfs nog net dat tikkeltje beter dan The Glow Pt.2.

Jeff Magnum zijn stem is voor niet muziekliefhebbers ronduit slecht (original quote van de vriendin)

NMH ben ik nooit in geraakt door de zang. Ik probeer jaarlijks 1 keer de plaat te beluisteren in de hoop dat pakt, still didn't happen. Wss al 15 jaar op rij geprobeerd.

Microphones in 2020 is trouwens ook een meesterwerk.

 

[willydrama]

Ergens rond 2000 geduld verloren met door de charmante rammelende slackernoise ploegen op zoek naar de goeie dingen. Het werd iets te zeurderig, postrock invloeden verdwenen en gebrek aan wervelende songstructuren konden de bebaarde indiemannen niet meer wegmoffelen. Melancholisch door het raam staren definitief van de agenda afgevinkt.

 

[utred]

Zalige post! Helemaal akkoord wat betreft de aantrekkingskracht hier.


Ik heb dat bij veel favorieten: nadat de gewenning-fase voorbij is en laten we zeggen het totaalplaatje aanvaard is , is het moeilijk nog om de muziek in kwestie te gaan voorstellen met 'betere' zang of 'betere' productie... Dan zou er onherroepelijk iets van de impact verloren gaan.
Voor mij werkt de stem van Elvrum dus wel.

A Crow Looked At Me is zo een album waar ik het hou bij één luisterbeurt. Beetje zoals Hospice van The Antlers ook. Meesterwerken, maar de loodzware thematiek zorgt ervoor dat ik dit moeilijk kan blijven opzetten. Ze zijn ook zo puur, waardoor je niet anders kan dan op het verdriet en verlies focussen. The Glow pt. 2 wordt ook heel donker naarmate het album vordert, maar daar zorgt de productie dat de inhoud wat obscuur kan blijven als je niet de teksten erbij neemt. Dat helpt dan weer om dit album wel te blijven beluisteren (in verschillende contexten).

Hospice kan ik wel gewoon opleggen als album met goede muziek, waar ik met 'plezier' naar kan luisteren, maar bij A Crow Looked At Me gaat dat inderdaad echt niet. Compleet uniek qua ervaring. Zeker voor muziek toch. Films en boeken zijn dikwijls even zwaar en persoonlijk voor de schrijver, maar ik denk niet dat ik me ooit al zo dichtbij heb gevoeld, of dat het zo pijnlijk was om te volgen.

NMH ben ik nooit in geraakt door de zang. Ik probeer jaarlijks 1 keer de plaat te beluisteren in de hoop dat pakt, still didn't happen. Wss al 15 jaar op rij geprobeerd.

Microphones in 2020 is trouwens ook een meesterwerk.

Ik heb ook meer dan 10 keer moeten proberen voor ik me erover kon zetten, en dan was het plots 1 van mijn favoriete albums. Echt magisch eigenlijk, dat is toen zonder tussenstap van 'dit is brol' naar 'dit is briljant' gegaan. Blijven doorzetten dus
En dat was voor ik deze plaat ooit had gehoord, wat er misschien voor gezorgd heeft dat het bij dit album nooit in me is opgekomen dat er iets mis met die stem zou kunnen zijn.

Beetje anders, want technisch wel een heel goeie zangeres, maar Joanna Newsom heb ik ook een paar keer moeten proberen voor ik haar stem kon dulden. Nu evengoed 1 van mijn favorieten. Vandaar dat ik zeg dat het puur gewenning is.

 

[SnakeGodRovinin]

Gedachten tot uiting gebracht in een licht verlichte kamer, terwijl je leeftijdsgenoten zich buiten vermaken.
Stilte in een kamer dat je aanzet tot het maken van muziek op verschillende niveaus met alles wat je kan vinden.
Met moeite de woorden eruit laten komen, druppel per druppel, maar je hoofd zegt dat het goed is: "laat alles maar los."
Als amateur-muzikant (het gevoel) het beste geven en de professionals het nakijken geven.
Een zelfgeproduceerd uur van therapie zonder een betaling te verrichten aan een psycholoog.

Het was een uur dat niet aanvoelde als verkwisting van kostbare tijd.

 

[Obi-Jan]

Ohja nog iets dat mij stoort: waar is the glow PT1 ?????
Ik vind dat niet op Spotify, maar je kan toch niet zomaar een 2e deel maken zonder dat er een eerste deel is?

 

[Kid_C]

Ohja nog iets dat mij stoort: waar is the glow PT1 ?????
Ik vind dat niet op Spotify, maar je kan toch niet zomaar een 2e deel maken zonder dat er een eerste deel is?

Wordt over 40 jaar postuum uitgebracht als "lost tape" om de afbetaling van het huis van zijn kleinkinderen te ondersteunen.