De 10 albums met grootste persoonlijke impact-topic

[clercqie]

Bij populair verzoek. Een spin-off idee bij het leuke topic van @Fusetea dat ietsjes breder gaat. Men zal hier hardere keuzes moeten maken!

Je had lang geleden zo'n kettingspel op Facebook waarbij je als je werd getagd jouw 10 albums met de grootste persoonlijke impact moest posten, liefst met een woordje uitleg. De invulling van 'grootste persoonlijke impact' maak je volledig zelf uiteraard.

Ik ben benieuwd naar de persoonlijke top10s!

Na een goede 25 jaar is dat een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Je had lang geleden zo'n onnozel kettingspel op Facebook waarbij je de 10 meest impactvolle albums moest vermelden. Ooit daarvoor eens getagd geweest, maar nooit gepost. Dat zou voor me wel ongeveer overeen komen met de vraag uit de OP. Eens kijken los uit de pols:

1. Franz Ferdinand - s/t,
Mijn allereerste zelfgekochte CD'tje en het album waardoor ik me echt actief ben beginnen bezighouden met muziek. Ben in 2005 speciaal voor hen naar Werchter willen gaan en dat blijft ook echt een magische eerste live-ervaring. Diezelfde dag ook gezien...

Nr 2. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I Am Not ,
Wat een impact had deze zeg. Ik zat helemaal niet op MySpace, maar dus dat optreden op Werchter, om 2u in de namiddag was gewoon zo overweldigend. Ik ben ze nu na al die jaren nog altijd hondstrouw, en ze hebben me op plaat eigenlijk nooit teleurgesteld. Ook al weet ik dat de online consensus is dat ze al na plaat 3 of 5 of 6 of 7 (afhankelijk van wie je het vraagt) helemaal de dieperik zijn gevallen...

3. The Clash - The Singles (ergens een 90s CD compilatie).
Mijn gateway in de 'echte' punk! Ik heb ook jarenlang beweerd dat The Clash mijn echte favoriete band is. Nu na al die jaren en zoveel extra ontdekkingen kan ik zo geen keuze meer maken, maar als ik nog eens iets van hen opleg, blijft dat gewoon magisch. Al die nummers leven rent free in mijn hoofd.

4. Bruce Springsteen - Born To Run & Darkness On The Edge Of Town ,
Mijn pa heeft alles van Springsteen in zijn kast en uiteindelijk ben ik diens oeuvre met mondjesmaat beginnen ontdekken. De klik is overgesprongen van vader naar zoon. De liefde voor Springsteen uit zich in het feit dat ik altijd een goeie Americana-geïnspireerde band kan smaken, no questions asked.

5. Boys Noise - Oi Oi Oi, de party-hype van 2007.
Ik was in mijn tienerjaren zo'n snob die alles wat geen (“indie”)-gitaarrock minderwaardig vond. Maar dan toch beginnen uitgaan en in mijn basketteam destijds zaten ook twee DJs die in het weekend gingen draaien op de lokale Chirofuiven. Wij dan uiteraard altijd mee gaan supporteren. Daar heb ik dan toch de klik gemaak richting vette beats. Heel die electrohouse/electroclash/blog house scene was helemaal mijn ding. Achteraf gezien was heel die scene ook heel silly, maar toch merk ik nog altijd bij een aantal namen zoals Boys Noise, Shameboy, Digitalism etc. een diepgang terug die dan verder heeft geleid naar een exploratie van alles wat elektronische muziek te bieden heeft.

6. Autechre - Tri Repetae.
Hier komen we dan bij wat ik waarschijnlijk toch als de allermooiste plaat ooit zou beschouwen. Verder en verder me ingewerkt in electronica, maar van zodra ik op deze ben gestoten was het eindpunt bereikt. Beter wordt het niet. Na al die jaren nog steeds zoooo prachtig.


Vanaf hier kwam ik op de unief en mbv een persoonlijk studielaptop (haha) en toegang tot het wereldwijde web ben ik pas echt veeeeel zaken beginnen luisteren. Toen werd muziek luisteren ergens echt een halve obsessie. Veel dank ook aan de tips die ik destijds op allerhande fora heb meegepikt, niet in het minst op 9Lives met vele anciens van toen hier nu nog actief!


7. Converge - Axe To Fall,
Raar maar waar mijn gateway into heavy stuff. Ik herinner me nog een discussie op 9Lives waar ik dit eerst als complete non-muziek bestempelde en helemaal niet inzag wat hier nu goed aan was. Toch omwille van een zeker curiositeit blijven luisteren en terugkeren, tot dan opeens Axe To Fall wel de klik maakte. Toont voor me aan dat je echt moet leren hoe te luisteren naar nieuwe, onbekende genres.

8. Charles Mingus - Blues & Roots,
Mijn gateway into jazz. Ik heb een hele Classic Artist post gemaakt over Mingus, maar het begon voor me bij deze B&R, met het fenomenale Moanin’ er op. Ik raad iedereen aan om toch moeite te doen en te zoeken naar een jazz artiest die je ligt, want, opnieuw, één keer je die klik kan maken is het echt muziek die de ziel kan voeden.

9. Convextion - 2845,
Ik kom hier vaak met een megafoon mijn laatste techno-ontdekkingen rondbazuinen. Deze Convextion is ondertussen 10j uit en eigenlijk quasi vanaf release dag misschien wel voor mij het beste album uit mijn vandaag de dag meest beluisterde genre. Die opening track is zo hypnotiserend en kalmerend. Ik moet er altijd even bij gaan zitten en het gewoon over me heen laten komen als ik deze nog eens opleg.

10. Analog Africa - Senegal 70 compilatie,
Heb ik ontdekt n.a.v. een reis die we naar Senegal hebben gemaakt in 2017, en sindsdien ben ik helemaal in de ban van quasi alle supercoole, vaak compleet onbekende regionale stijlen uit het zuiderse continent. Alle dingen die ik hier ontdek zijn vele malen spannender dan de zoveelste rehash van rock, pop, punk en dance-beats, waarbij het gevoel me toch begint te besluipen dat ik alles wel al eens heb gehoord. Global sounds, da's waar de toekomst ligt!



Het is duidelijk dat ik enorm veel zaken heb moeten weglaten in dit lijstje, maar ik denk ergens wel dat bovenstaande wel grofweg mijn traject weergeeft en de mijlpalen zijn die me richting andere muzikale oorden hebben doen luisteren.

 

[Lakigigar]

1. Grimes - Halfaxa (2010)
Favoriete Track: Dream Fortress
Zonder dit album zou ik elk ander album mogelijk niet eens beluisterd hebben. Het zal voor velen ongepolijst aanvoelen, maar ik vind het album erg hypnotisch en dat trekt me enorm aan aan het album.

2. Slowdive - Pygmalion (1995)
Favoriete Track: Trellisaze
Lang op zoek geweest naar iets zoals Halfaxa of wat me dat gevoel kon geven, eigenlijk nooit echt gevonden op twee albums na. Dit is er één van. Ik ben enorm fan van Souvlaki uiteraard en ook de reünie album en Just for a Day. Slowdive kan eigenlijk niet missen voor mij, maar dit is voor mij het album van hun met de grootste persoonlijke impact. Verder tot dan toe had ik niet echt een goede indruk van post-rock, maar dit album toonde wel voor mij dat de pre-crescendo post rock era van post rock me wel ligt.

3. My Bloody Valentine - Loveless (1991)
Favoriete Track: To Here Knows When
Het ultieme shoegaze album voor redenen die elders ook wel al benoemd zullen zijn door anderen, en ik kan het alleen maar beamen. Ook wel echt een groeier, moet je meerdere keren luisteren. Maar eens het klikt ben je verslaafd aan dit album en komt eigenlijk niets anders ook maar in de beurt, ondanks de 1000+ shoegaze albums die sindsdien zijn geproduceerd, wel Souvlaki misschien en dat is het.

4. Sweet Trip - Velocity : Design : Comfort (2003)
Favoriete Track: Velocity
Eigenlijk een soort mix tussen mijn eerste liefde: de elektronische muziek (en vnl. de glitch en IDM) met de tweede liefde shoegaze. Sweet Trip mixt dat eigenlijk perfect en is de brug daarin (en toont eigenlijk dat wat de twee doen eigenlijk niet zo heel veel verschillen) als vrij instrumentele muziek waar de teksten en lyrics niet het belangrijkste zijn, maar wel de vervreemdende sfeer die gecreëerd wordt. Ook dit is absoluut iets dat niet direct klikt en het helpt niet dat de openingstrack direct zwaar into your face is, maar zo goed als elke track klikte voor mij op een gegeven moment. Iets dat eigenlijk totaal niet zou mogen werken, maar het is muziek waar ik in kan wegdromen en/of dat me kan helpen me te concentreren als ik met iets bezig ben.

5. Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990)
favoriete track: Frou-Frou Foxes in Midsummer Fires
Eigenlijk kan ik hun hele discografie opnoemen, zelfs het radicaal andere Garlands, maar ook Treasure of Victorialand wat nog meer dan de andere albums een groeier is. Maar deze heb ik het meest beluisterd en is ook het eerste album dat ik echt heel veel naar luisterde. En ook uit de gouden periode van dream pop/shoegaze

6. The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)
favoriete track: Heroin
Misschien een beetje cliché om dit album te noemen gezien het een zeer invloedsrijk album is, maar er is ook wel een reden waarom dit het geval is natuurlijk. Elke track heeft ook gewoon zoveel impact en doet het ook gewoon en vaak ook op verschillende manieren. Sunday Morning en Heroin zijn bijvoorbeeld totaal anders maar elk op hun eigen manier heel belangrijk. Bijvoorbeeld Heroin dat door die geluidsmuur indirect belangrijk geweest is voor shoegaze of een gelijkaardig gevoel kan opwekken. Ook een vrij hypnotisch album, eens dat je begint met luisteren. Ik vind het vooral straf dat dit in 1967 is geproduceerd gezien ik verder niet zoveel heb jammer genoeg met muziek uit deze periode. Dit is gewoon een uitzondering, niet de enige maar wel een grote die eruit springt.

7. Slint - Spiderland (1991)
favoriete track: Good Morning, Captain
Eigenlijk ook zo een goed voorbeeld van een echte groeier, maar echt een zot album. Maakt deel uit van de early post-rock periode en daarin zeer invloedsrijk. Slaagt er ook weer enorm in om een moed of sfeer neer te zetten en te boeien over de hele lengte van de album. Maakte voor mij ook duidelijk dat rock veel meer te bieden had dan enkel shoegaze.

8. Tujiko Noriko - Make Me Hard (2002)
favoriete track: Give Face
Minder bekend ondergewaardeerd album uit de gouden periode van glitch dat ook bijvoorbeeld Kid A van Radiohead, Finally We Are No One van mum of Vespertine van Björk met zich meebracht, elk die eigenlijk ook perfect een plekje hier zouden kunnen gehad hebben. Dit is één van de albums die voor mij kan doen wat Halfaxa deed. Zeer hypnotisch en opnieuw die vervreemdende sfeer. Give Face vind ik één van de beste en meest gestoorde tracks ooit gemaakt.

9. Björk - Vespertine (2001)
favoriete track: Undo
En nog een album uit die periode die zeker vermeldt moet worden. Misschien niet echt een artieste die voor iedereen werkt en recenter werk is eigenlijk nog iets eclectischer maar hier valt elk puzzelstukje op zijn plaats voor een superalbum. Ook één van die albums die voor mij het dichtst bij Halfaxa kwam in de zoektocht naar een nieuwe Halfaxa. Undo is ook één van mijn favoriete tracks ooit.

10. Yeule - Serotonin II (2019)
favoriete track: Poison Arrow
Album met een unieke sfeer van een artieste die voor mij eigenlijk tot nu toe niet kan missen. Ook één van de zeldzame keren dat ik naar optredens ben geweest en meer dan één keer (ondertussen al drie keer, één keer voor elk album). En dan moet je hier wel benoemd worden, ook al is het een vrij recent album en is het ook moeilijk om uit de discografie er één uit te nemen, maar dit is denk ik de beste of meest invloedrijke omdat het het meest uniek aanvoelt en het meest consistent aanvoelt. Zeer sfeervol album opnieuw.

HM's: Stereolab - Dots and Loops, Radiohead - Kid A, Broadcast - The Noise Made By People, Cuushe - Butterfly Case, Magdalena Bay - Imaginal Disk, Charli XCX - how i'm feeling now, Sonic Youth - Daydream Nation, Joy Division - Closer, Mum - Finally We Are No One, Panda Bear - Person Pitch, Have a Nice Life - Deathconsciousness, 2 8 1 4 - Birth of a New Day, FKA twigs - LP1, Dead Can Dance - Within the Realms of a Dying Sun, Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time, The Doors - The Doors

 

[Kid_C]

Mooi hoor Laki!

 

[Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield]

Geen top 10 meer een soort chronologische volgorde. Tot mijn 15/16 jaar had ik niet echt veel met muziek, waarschijnlijk omdat ik thuis weinig heb meegekregen: langs vaderskant enkel Depeche Mode meegekregen aan moederskant heel veel 80's pop en dan nog wat Adele en rock a la Editors en Kings of Leon.

Dan Apocalypse Now gezien en aangetrokken tot The Doors

1) The Doors - The Doors

Ik zet em niet zo vaak meer op maar blijft een parel. Morrison zijn stem blijft geweldig. Enerzijds zijn er nummers die heel to the point zijn (Break on through) anderzijds ook meer uitgesponnen halve jams die toch ook een soort spanning hadden (Light my fire en The End natuurlijk)

Vervolgens vooral de muziek uit de periode van The Doors verkent. Het psychedelische (Jefferson Airplane, Velvet Underground) maar toch vooral richting dat progressieve gegaan. En zo beland bij

2) Dark Side of the Moon - Pink Floyd

Wat een trip blijft dit toch. Vanaf die dromerige muziek bij Breathe tot het bombast van Eclipse, alles zit hier juist. De complexiteit en het totaalconcept vallen perfect samen op deze plaat en die combinatie is mij wel altijd blijven liggen.

Tegelijk heb ik ook de zware gitaren verkent. En zo uitgekomen bij

3) The Number of the Beast - Iron Maiden

Samen met The Black Album en Paranoid nog altijd de beste gateway naar zware muziek. De spanning in die muziek en twee gitaristen die tegen elkaar soleren, die snelle riffs, epiek kreeg gewoon een geluid. Invaders als opener had mij direct mee, de spanning bereikt een eerste hoogtepunt met 22 Acacia Avenue en natuurlijk Hallowed be thy name als perfecte afsluiter.

En vanaf dan ook wel de klassieke metalbands beginnen afgaan en zo uitgekomen bij

4) Master of Puppets - Metallica

Voor mij nog altijd de beste en meest complete metalplaat die net zoals Dark Side of the Moon compleet bouwt rond zijn concept. En sindsdien ook wel volledig verkocht aan het zwaarder werk. Als ik 1 plaat als muzikale ruggengraat moet kiezen dan is het deze wel. Die teksten, dat donkere en die razende riffs en solos: al wat ik zocht. Van het melodieuze van Sanitarium tot de terechte razernij van Disposable Heroes. Metal is voor mij het genre dat zegt dat iedereen met zijn demonen kan zitten, dat er heel wat shit in de wereld kan zijn maar dat je er u altijd tegen kan verzetten, er tegen kan vechten en er iets aan kan proberen te doen. En dat is wat ik zoek in metal, dat gevoel.

Maar op een bepaald moment moet je wel eens van de uberklassiekers gaan afwijken om te diversifieren. En zo uitgekomen bij

5) Machine Head - Deep Purple

Ook weer die epiek, dat spannende en dan dat idee om Jon Lord zijn orgel op een gitaarversterker aan te sluiten. Dit is voor mij de gateway geweest om bij metal niet alleen aan Metallica of bij grunge aan Nirvana te denken maar om ook eens verder te kijken als dat mijn neus lang is. En zo uitgekomen bij

6) Superunknown - Soundgarden

Heerlijk gewoon. Cornell had de beste stem ooit. Tegelijk ging ik hier wat off the beaten path maar anderzijds hoor ik hier zoveel in dat ik daarvoor al goed vond: die psychedelica maar dan toch de heavyness van een Black Sabbath en toch wat Led Zep.

En rond dezelfde tijd dan een platenspeler in huis gehaald en de volgende plaat cadeau gekregen

7) Rage against the Machine

Die riffs, Morello die zijn instrument benaderd zoals niemand anders dat doet, dat bombast en dan De La Rocha die er over rapt. Enerzijds zijn de ideeen van die nummers blijven hangen anderzijds heeft die plaat mij ook meer eclectische muziek doen apprecieren. Ik zal nooit hip-hop uit mezelf beluisteren maar mengvormen zoals deze en blackgaze gaan er wel in.

En toch bleef er die drang om nog steviger te gaan. En dan kom ik bij twee platen uit

8) Vulgar Display of Power - Pantera

Die razernij, die drums en dan die gitaar van Dimebag. Razernij kreeg een geluid en met de hoes ook een gezicht. Al die complexiteit van de platen hierboven maakte plaats voor brute razernij, soms moet het niet meer zijn. En zo was dit ook de gateway naar hardcore punk, meer underground thrash maar ook de bruutheid van Slipknot en Lamb of God

En dan was er nog

9) Symbolic - Death

Een plaat die dat brute perfect weet te combineren met het progressieve en complexe van die andere platen die hier werden vermeld. Die combinatie samen met die aanklachten tegen de maatschappij en dat filosofische in die teksten blijf ik wel zoeken en was de poort naar muziek zoals die van Gojira en Rivers of Nihil.

Om af te sluiten nog 1 plaat die er wat tussen valt.

10) Ramones

Naast metal en rock heb ik ook wel iets met punk. En deze heeft mij dan wel echt gelanceerd. Uberklassieker die mij ook toonde dat het niet altijd serieus moest zijn. Dit was de plaat die toonde dat je geen virtuoos hoefde te zijn, gewoon wat rammen op akkoordjes kan ook.

 

[shiftyke]

Ik heb hier niet meteen een antwoord op, ik heb wel een vermoeden van enkele kanshebbers. Vanavond eens brainstormen!

 

[Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield]

Ik heb hier niet meteen een antwoord op, ik heb wel een vermoeden van enkele kanshebbers. Vanavond eens brainstormen!

Hoe ik het heb gedaan: een notitie op mijn telefoon begonnen en dan gewoon de eerste 10 die in mij opkomen genomen. En dan kwam de lijst hierboven wel heel spontaan

 

[willydrama]

5 dan maar

DJ Shadow - Endtroducing levenslange obsessie met tweedehands vinyl
Various - Heavyweight Sound (A Blood & Fire Sampler) levenslange obsessie met dub
Dr Octagon - Ecologyst levenslange obsessie met weirdo rap
Man Or Astro- man ? - Destroy All Astro-Men levenslange obsessie met instrumentale exotica
Primal Scream - Vanishing Point levenslange obsessie met eclectische albums

​

 

[Kas de Kalebas]

Breaking Benjamin - We are not alone
15j en mijn eerste keer dat ik zelf echt een band 'ontdekt' had, na alleen muziek te kennen via familie en mtv. Via 9lives leren kennen dan nog wel.

Pink Floyd - Wish you were here
Toen ik op mijn achttiende een gitaar kocht was mijn grote doel om de titelsong te kunnen spelen. Maar eigenlijk is Shine on you crazy diamond mijn favoriet. Klonk voor mij als laatbloeier zo anders dan andere muziek die ik tot dan kende. De leerlingen op school die met muziek bezig waren, waren vooral metalheads, en op radio en tv was alles snel en commercieel. Die trage noten voelden in contrast magisch aan.

The Cure - Bloodflowers
Niet mijn favoriete Cure plaat, wel degene waarmee ik ze leerde kennen. Ondergewaardeerd album in de Cure catalogus, volgens mij omdat veel fans de plaat te veel bekijken in relatie tot andere platen en met andere verwachtingen (songs te lang, teveel instrumentele stukken, te 'rock'-erig). Ik had dat probleem toen niet.

Radiohead - OK Computer
Hoe cool je een gitaar kunt doen klinken en toch introspectief en niet patserig zijn.

Soundgarden - Superunknown
Die ongelofelijk krachtige stem van Chris Cornell, die krankzinnige gitaar van Kim Thayil. Die donkere lyrics over die heerlijke riffs. Ik had ze ontdekt via de gekke videoclip van Black Hole Sun op MTV, maar heel dat album was gewoon zalig van begin tot eind.

Mogwai - Hardcore will never die, but you will
In studententijd tot diep in de nacht aan de computer zitten en dit album op loop zetten toen het pas uitkwam. Tegen de ochtend kende ik het vanbuiten. Doorgaans wordt deze ook niet als het beste Mogwai album beschouwd; maar ik had me op dat moment nog niet zo hard verdiept in de totale discografie dat de muziek te 'afgeleid' klonk.

The National - High Violet
Deprimerende periode na het afbreken van studies had ik blijkbaar nood aan de melancholische stem van Matt Berninger. Alles is moeilijk maar komt toch goed.

Pavement - Wowee? Zowee!
Na een moeilijke periode verhuisd, werk gevonden, en 8 jaar lang elke dag gependeld met de fiets tussen Antwerpen en Wijnegem. Heb in die tijd veel muziek leren ontdekken, en Pavement wsl de voornaamste ontdekking. Ik associeer Pavement nog altijd met die rit. Toen bestonden ze niet eens meer, maar later hadden ze een reunie en twee jaar geleden zag ik ze live in Brussel; dat was misschien wel mijn favoriete optreden ooit. Wowee Zowee is de grote fanfavoriet en is ook wel mijn favoriet geworden. Pavement op hun absolute hoogtepunt, zonder enige commerciele ambities; ironisch, dromerig, slordig, emotioneel, en abstract.

Mclusky - Mclusky Do Dallas
Andere ontdekking van mijn fietspendeltijd. Mclusky is by far de zwaarste muziek die ik beluister. Ongelofelijk rauwe muziek met enorm bijtende en grappige lyrics.


Phoebe Bridgers - Stranger in the Alps
Het is coronatijd, ik woon een jaar samen met mijn vriendin in een erg klein huis in Antwerpen, en we worden ineens veroordeeld tot elkaar op een nog veel intensere manier, met soms frustraties tot gevolg. Ik sta op technische werkloosheid en probeer me af en toe met de koptelefoon af te zonderen. Ik vond de melancholische muziek van Phoebe Bridgers daar de perfecte soundtrack bij.

 

[Bloody Gore]

In het begin van de jaren '70 kwam heavy metal net uit de oerlijkheid.
Slechts een paar bands belichaamden de metalstijl echt, met Black Sabbath op de voorgrond.
Het kiezen van Black Sabbath om verschillende jaren te vertegenwoordigen was helemaal geen moeilijke beslissing, maar het selecteren van een enkel nummer was brutaal.
De albums Black Sabbath en Paranoid werden immers beide uitgebracht in 1970...
Dus welk kostbaar juweel bewaar je als je er maar één kunt hebben? Als snotneus begin de "70 waren de centjes ( franken )nog zeer beperkt é

 

[Avondland]

Geen eenvoudige klus, want soms zijn albums met veel impact een gateway naar de band of andere muziek en beluister je het album niet meer zo vaak en heeft die band véél betere albums.

@Kid_C @clercqie @Fusetea Een leuke variant op dit topic zou een top 10 (of 5) met de meest impactvolle nummers zijn, want die koppel ik veel meer dan een heel album aan een periode of gebeurtenis in mijn leven en dat is misschien ook voor anderen hier wel van toepassing. Maar ik zal het hier meteen bij zetten, al zijn er wel "iconische nummers in de soundtrack van mijn leven" (dat zou de topictitel kunnen zijn) die hierdoor de boot missen omdat het album zelf minder impact had dan onderstaande.

Niet bewust gerangschikt, maar wel naar wat er spontaan in mij opkomt en mogelijk vergeet ik nog wel iets wat impact had maar bon:

1. The Offspring - Smash
"Impactnummer" = Self Esteem

Het is volle zomer en ik ben 14 of 15 en ik zit in het warme Italië en de knappe Italiaanse serveuse van het hotelrestaurant heeft mijn aandacht. In mijn discman speelt een geripte versie van het album Smash van The Offspring en die hele vakantie staat die quasi volcontinu op repeat. Het album is all killer no filler en blaast me helemaal omver. Het nummer dat me naar dat album trok was Self Esteem, barstend van teenage angst en Sturm und Drang. Het album zet ik af en toe nog wel eens op, de laatste jaren weer meer dan eerder.

2. Ancient Rites - And the hordes stood as one
"Impactnummer" = Fatherland

De Diestse band Ancient Rites heeft wellicht de meeste impact gehad en was een katalysator voor mijn interesse in geschiedenis en intellectuele ontwikkeling. Dit livealbum had ik als eerste te pakken gekregen en dat is een geweldige introductie om de band te leren kennen. De zanger Gunther Theys heeft heel wat gezondheidsproblemen, maar treedt de laatste tijd wel terug op en weet zich door de adrenaline van zo'n optreden die problemen toch even opzij te zetten om telkens een dijk van een performance neer te zetten. Respect voor die man.

Het longsleeveshirt van de band heb ik nu al zo'n 20+ jaar schat ik.

3. Iron Maiden - Rock in Rio
"Impactnummer" = Fear of the dark

Dé gateway naar de metalwereld toen ik tiener was. Wat een energie spat er van dat album af! En het leerde me ook livealbums appreciëren (kudo's aan Made in Japan van Deep Purple, wat naar mijn oren ook beter klinkt dan de studioalbums). Mijn favoriete albums zijn de eerste twee met Paul Di'Anno, maar Bruce heeft de band wel sterk omhoog getild en live is hij nog altijd sterk.

4. Wapenspraak & Drinkgelag/Garmenhord - De Strijdlust van het Zwijn (split)
"Impactnummer" = ...Als De Carnyx Schreeuwt (Met Nervische Moed Doorheen De Samber) (W&D)/Al onder den beevenden haeselaere (Garmenhord)

Twee in één verdorie! Beide bands zijn teloorgegaan maar hebben in de beginjaren van mijn muzikale ontdekkingsreis in de zware, donkere metalen wel een behoorlijke impact gehad. Nederlandstalige muziek dan nog wel, van in de tijd dat Pommelien Thijs nog in de pampers zat. Garmenhord slechts één keer gezien in T-Klub Lokeren en W&D heel wat keer gezien, vaak in het verre West-Vlaanderen. Dat was ook meteen een gateway naar de betere vaderlandse undergroundmuziek in het genre.

5. Death in June - Rose clouds of holocaust
"Impactnummer" - Rose clouds of holocaust

Het titelnummer van dit album trok me richting Neofolk als genre toen ik zo'n 20-21 jaar was. Death In June heb ik zo'n twee keer live mogen aanschouwen. Fascinerende muziek dat me ook naar schrijvers duwde als Ernst Jünger en Yukio Mishima, maar ook naar de Weimarperiode. Het akoestische werk van de band is goed, maar het eerdere werk dat meer elektronische elementen bevat (post-punk) is ook de moeite waard.

6. The Doors - The Doors
"Impactnummer" = The End

William Blake heeft me geleid tot The Doors, of was het omgekeerd? In ieder geval is The End een nummer dat ik nooit beu zal worden en het album waar dit op staat is wellicht mijn favoriete van de discografie, mogelijk gevolgd door LA Woman. Uiteraard zit Apocalypse Now daar iets voor in, maar in die periode was ik ook wel geboeid door mystiek en filosofie, wat de connectie met The Doors wel wat sterker maakte. De vrij hagiografische film met Val Kilmer heb ik in die periode ook leren kennen. Als gateway naar de betere sixties muziek kon dit album uiteraard ook wel tellen.

7. Black Sabbath - Paranoid
"Impactnummer" = War Pigs

Dé klassieke band die je tegenkomt als je de gitaarwereld betreedt en hoewel het nummer Paranoid het eerste nummer was dat ik leerde kennen wist ik de band pas echt te appreciëren na het luisteren van het machtige War Pigs. De versie van Parijs 1970 blijft voor mij God Tier. Kippenvel.

8. Burzum - Hvis Lyset Tar Oss
"Impactnummer" = Det Som En Gang Var

Varg "Let's find out!" Vikernes is een controversieel figuur in de black metal wereld en hij is nu vrij actief op tik tok met gekke filmpjes terwijl hij met vrouw en kind als God in Frankrijk leeft. Maar verdorie, wat heeft die goeie muziek gemaakt! Rauw en bezwerend, zoals ik dit genre graag heb. Black metal wordt door puristen veel te serieus genomen terwijl het in die tijd ging om teenage edgelords die extreem graaf wilden doen.

9. Kyuss - Welcome to the sky valley
"Impactnummer" = Whitewater

Wellicht dé introductie in de stonermuziek. Ontdekt in 2010 en zeer vaak gespeeld in die periode, de laatste jaren weer wat minder maar misschien krijgt die dan toch weer wat meer speelruimte. Sfeervolle plaat en mijn favoriet in de discografie.

10. Richard Wagner - Parsifal
"Impactnummer" = de overture

Het "specialleke" van de hoop is de eerste opera die ik heb mogen meemaken en het is meteen het loodzware maar zo mooie Parsifal van Richard Wagner. Nietzsche moest er dan niets van hebben maar de overture maakt me telkens stil en werpt me in een heel andere wereld en dat is waar goede muziek in uitstraalt: het brengt me in vervoering.

 

[Crock]

Placebo - Black Market Music
Toevallig ontdekt in het cd-rek van mijn zus en was mijn gateway into (alternatieve) rockmuziek

Gorillaz - Demon Days
De plaat die mij deed inzien dat niet alleen rockmuziek goede muziek was. Als kleine jongen wel ook het debuut gekocht op cd, maar puur omwille van de animatiefiguurtjes. Muzikaal was ik er iets minder mee bezig, alhoewel ik als een bezetene ronddanste in huis telkens M1A1 speelde. Maar ten tijde van Demon Days was ik al veel meer met muziek bezig en was echt wel onder de indruk hoeveel genres dat album combineerde en ik moest toegeven hoe goed ik dat allemaal toch, soms met lichte principiële tegenzin in het begin (want muziek kon enkel goed zijn als er een gitaar in zat)

Radiohead - In Rainbows
Heb in retrospect nog steeds spijt dat ik 0 euro heb betaald voor dat album als arme student. Maar door dit album wist ik op dat moment zeker dat Radiohead mijn favoriete groep ging zijn. Op één of andere manier identificeerde ik mij ook echt actief als Radiohead fan in die tijd. Tegen alles en iedereen vertellen hoe goed Radiohead was. Soort van statussymbool waarschijnlijk, en werd ook wel versterkt door het feit dat alles en iedereen rond mij enkel naar de Ultratop muziek luisterde. Beetje arrogant en verheven ook wel van mezelf, als ik eraan terugdenk.

J Dilla - Donuts
Mijn gateway into hiphop. Eigenlijk stomweg ontdekt door dat clipje van Last Donut of The Night, en dan eens dat album opgezet en ik was meteen verkocht. Modal Soul van Nujabes en Good Kid Maad City van Kendrick Lamar zijn dan ook wel het vermelden waard als gateway als het gaat over niet-instrumentale hiphop.

Nicolas Jaar - Space is Only Noise
De plaat die ervoor zorgde dat ik veel meer elektronische muziek ben gaan luisteren. Lag in de schaal met het debuut van James Blake en Mount Kimbie en Untrue van Burial.
En het heeft dat jaar ook geholpen dat ik voor de eerste keer computerboxen met subwoofer kocht (Logitech Z623), en ik opeens klanken hoorde en voelde waarvan ik niet wist dat dat mogelijk was. Ik herinner mij ook dat ik muziek van Mala of Skream plots begreep, omdat ik dat op cheap ass computerspeakers ongelofelijk saaie muziek vond.

The Van Jets - Electric Soldiers
Eén van mijn favoriete Belgische rockalbums (samen met het debuut van The Hickey Underworld). Blijft ook wel wat speciaal omdat mijn Van Jets fanboyism na hun debuut ook mijn eerste lief heeft opgeleverd (die blijkbaar ook fan was). Dit album heeft er ook mee voor gezorgd dat ik de perceptie had dat Belgische (rock)muziek erg kwaliteitsvol was en het dus ook veel ben gaan luisteren.

The Antlers - Hospice
De plaat die ik heel erg vaak opzette na mijn moeilijkste relatiebreuk. Op één of andere manier hielp dat om nog een grotere stomp in de maag te krijgen van die muziek. Dat album is ook wel één van de albums dat mij ervan bewust gemaakt heeft dat lyrics wel degelijk een meerwaarde kunnen hebben.

Yussef Kamaal - Black Focus
Het album waardoor ik jazz meer ben gaan appreciëren (en nog meer na hun optreden in de AB). Het heeft wel even geduurd voor ik de klik maakte, want de eerste luisterbeurten vond ik dat niet veel meer dan wachtkamermuziek. Is nog mar van 2017, dus doet mij wel beseffen dat ik redelijk late to the party ben op vlak van bepaalde genres. Zeker voor iemand die van mening is dat quasi alle genres goeie muziek bevatten.
Jammer van de smet op hun blazoen door het Kamaalgedeelte.

Yeasayer - All Hour Cymbals
Weinig albums (hun tweede ook wel) waar ik zo met een glimlach aan terugdenk door de gelukzalige melodieën van al die nummers. Een beetje mijn 'happy' plaat.

Grouper - Ruins
Een album dat mij aangezet heeft om meer ambient muziek te gaan luisteren (en dan moet ik in die verdere ontdekkingstocht Music Has The Right To Children van Boards of Canada vermelden). Maar ook eentje dat mij de pracht van vrouwenstemmen veel meer top of mind gemaakt heeft en ik actief veel meer muziek ben gaan luisteren van vrouwelijke bands of met vrouwelijke vocals. Ik denk dat bovenstaand lijstje ook wel duidelijk maakt dat mijn muzieksmaak lange tijd erg mannelijk getint is geweest. Zonder het te beseffen eigenlijk en zeker geen bewuste keuze. Sorry, Andrew Tate.

Ziezo, lunchpauze nuttig besteed.

 

[Kid_C]

Placebo - Black Market Music
Toevallig ontdekt in het cd-rek van mijn zus en was mijn gateway into (alternatieve) rockmuziek

Gorillaz - Demon Days
De plaat die mij deed inzien dat niet alleen rockmuziek goede muziek was. Als kleine jongen wel ook het debuut gekocht op cd, maar puur omwille van de animatiefiguurtjes. Muzikaal was ik er iets minder mee bezig, alhoewel ik als een bezetene ronddanste in huis telkens M1A1 speelde. Maar ten tijde van Demon Days was ik al veel meer met muziek bezig en was echt wel onder de indruk hoeveel genres dat album combineerde en ik moest toegeven hoe goed ik dat allemaal toch, soms met lichte principiële tegenzin in het begin (want muziek kon enkel goed zijn als er een gitaar in zat)

Radiohead - In Rainbows
Heb in retrospect nog steeds spijt dat ik 0 euro heb betaald voor dat album als arme student. Maar door dit album wist ik op dat moment zeker dat Radiohead mijn favoriete groep ging zijn. Op één of andere manier identificeerde ik mij ook echt actief als Radiohead fan in die tijd. Tegen alles en iedereen vertellen hoe goed Radiohead was. Soort van statussymbool waarschijnlijk, en werd ook wel versterkt door het feit dat alles en iedereen rond mij enkel naar de Ultratop muziek luisterde. Beetje arrogant en verheven ook wel van mezelf, als ik eraan terugdenk.

J Dilla - Donuts
Mijn gateway into hiphop. Eigenlijk stomweg ontdekt door dat clipje van Last Donut of The Night, en dan eens dat album opgezet en ik was meteen verkocht. Modal Soul van Nujabes en Good Kid Maad City van Kendrick Lamar zijn dan ook wel het vermelden waard als gateway als het gaat over niet-instrumentale hiphop.

Nicolas Jaar - Space is Only Noise
De plaat die ervoor zorgde dat ik veel meer elektronische muziek ben gaan luisteren. Lag in de schaal met het debuut van James Blake en Mount Kimbie en Untrue van Burial.
En het heeft dat jaar ook geholpen dat ik voor de eerste keer computerboxen met subwoofer kocht (Logitech Z623), en ik opeens klanken hoorde en voelde waarvan ik niet wist dat dat mogelijk was. Ik herinner mij ook dat ik muziek van Mala of Skream plots begreep, omdat ik dat op cheap ass computerspeakers ongelofelijk saaie muziek vond.

The Van Jets - Electric Soldiers
Eén van mijn favoriete Belgische rockalbums (samen met het debuut van The Hickey Underworld). Blijft ook wel wat speciaal omdat mijn Van Jets fanboyism na hun debuut ook mijn eerste lief heeft opgeleverd (die blijkbaar ook fan was). Dit album heeft er ook mee voor gezorgd dat ik de perceptie had dat Belgische (rock)muziek erg kwaliteitsvol was en het dus ook veel ben gaan luisteren.

The Antlers - Hospice
De plaat die ik heel erg vaak opzette na mijn moeilijkste relatiebreuk. Op één of andere manier hielp dat om nog een grotere stomp in de maag te krijgen van die muziek. Dat album is ook wel één van de albums dat mij ervan bewust gemaakt heeft dat lyrics wel degelijk een meerwaarde kunnen hebben.

Yussef Kamaal - Black Focus
Het album waardoor ik jazz meer ben gaan appreciëren (en nog meer na hun optreden in de AB). Het heeft wel even geduurd voor ik de klik maakte, want de eerste luisterbeurten vond ik dat niet veel meer dan wachtkamermuziek. Is nog mar van 2017, dus doet mij wel beseffen dat ik redelijk late to the party ben op vlak van bepaalde genres. Zeker voor iemand die van mening is dat quasi alle genres goeie muziek bevatten.
Jammer van de smet op hun blazoen door het Kamaalgedeelte.

Yeasayer - All Hour Cymbals
Weinig albums (hun tweede ook wel) waar ik zo met een glimlach aan terugdenk door de gelukzalige melodieën van al die nummers. Een beetje mijn 'happy' plaat.

Grouper - Ruins
Een album dat mij aangezet heeft om meer ambient muziek te gaan luisteren (en dan moet ik in die verdere ontdekkingstocht Music Has The Right To Children van Boards of Canada vermelden). Maar ook eentje dat mij de pracht van vrouwenstemmen veel meer top of mind gemaakt heeft en ik actief veel meer muziek ben gaan luisteren van vrouwelijke bands of met vrouwelijke vocals. Ik denk dat bovenstaand lijstje ook wel duidelijk maakt dat mijn muzieksmaak lange tijd erg mannelijk getint is geweest. Zonder het te beseffen eigenlijk en zeker geen bewuste keuze. Sorry, Andrew Tate.

Ziezo, lunchpauze nuttig besteed.

Mijn lijst zal er iets anders uit zien maar in een parallel universum was het deze geworden. Topper na topper.

All Hour Cymbals is volgens last.fm één van mijn meest gespeelde albums, was heel lang geleden maar ik heb die toch nog maar eens opgelegd.

 

[Kid_C]

Ik zal het hier dus hebben over albums met grote persoonlijke impact, niet mijn favoriete maar deze die enerzijds mijn muzieksmaak verder lieten evolueren. Misschien doe ik nog een lijst met 10 die verbonden zijn aan persoonlijke momenten want die zal sowieso anders zijn.

Dit is echt een brutale kill your darlings. Voor alles met gitaren heb ik al 20 albums, daar zit nog niets elektronisch bij. Bleiten.

• Iron Maiden - Dance Of Death

Eerste album die mijn interesse in muziek heeft aangewakkerd buiten de radio om. Paschendale blijft één van mijn favoriete nummers van de band. Dit was ook mijn introductie voor metal in de meest klassieke zin en daar ben ik verder in gaan graven maar ik hield het vooral bij de "makkelijk verteerbare" metal (heavy, thrash, power, prog,...)

• The Mars Volta - De-Loused In The Comatorium

Dit kon evengoed The Downward Spiral van NIN zijn. Ze stonden beiden op Werchter 2005 geprogrammeerd (TMV cancelde) en waren mijn grote introductie in de meer alternatieve rockmuziek. Het deed me zoveel meer dan de rockmuziek die ik toen standaard op de radio hoorde. Dit is mijn grote down the rabbit hole moment als het op muziek aankomt.

• Godspeed You! Black Emperor - f#a# oo

Episch album dat melancholie combineert met drones en dissonantie. Gaandeweg geleerd dat ik hou van muziek die schuurt tegen de conventies in. En dat er overal muziek in zit. Ook in een uur lang luisteren naar een paar noten.

• Isis - Oceanic

Metal was nooit meer hetzelfde. Mijn grote introductie van alles wat met de trage, vuile en donkere kant van metal te maken heeft. Zo beland bij Dopethrone, Dopesmoker, Feedbacker,...

• Kendrick Lamar - Good Kid, M.A.A.D. City

Ik luisterde al naar MF Doom en Dr. Octagon voor dit album maar dit was voor een echte eye opener voor wat hiphop kan zijn waardoor ik nog beter ben beginnen luisteren naar die eerste twee. En zooooveel meer hiphop.

• FKA Twigs - EP2

Fuck hokjesdenken, er bestaat ook fantastische popmuziek. Twigs was voor mij erg invloedrijk en ik heb haar leren kennen met deze EP. Daarna meteen gevolgd door een optreden in de rotonde van de Botanique. Zonder haar had ik vorig jaar geen BRAT summer gehad. Stel je voor.

• Aphex Twin - Drukqs

Niet meteen een instapalbum om in elektronische muziek te geraken maar dit was het toch. Mont St. Michel blijft 1 van mijn favoriete elektronische nummers ooit, gewoon omdat het toont dat je al die chaos tegelijk kan combineren met prachtige pianomelodiëen. Eyes wide open for electronic madness.

• Four Tet - Rounds

Hoe zou een folkplaat elektronisch klinken? Dan bots je op Rounds van Four Tet en niet meteen gelinkt aan het genre van de plaat begon dit de trip richting all things Ninja Tune en zoveel meer.

• King Gizzard & The Lizard Wizard - I'm In Your Mind Fuzz

Vroeger stond ik meestal niet te veel vooraan op optredens. Tot ik King Gizz hoorde en niet anders wou dan in het gewoel van de massa te staan. Ondanks dat het Australiërs zijn was dit ook mijn introductie in de L.A. psych en garage scene.

• VA - Nigeria 70 "The Definitive Story Of 1970's Funky Lagos"

Geweldig vette muziek wordt over heel de planeet gemaakt en dat mag je nooit vergeten. Of hoe ikzelf plots een hele wereld, letterlijk, zag opengaan met dit album. De start van een nooit eindigende wereldwijde deep dive in zoveel verschillende ritmes en invloeden. En mij gateway naar jazz, zowaar.

Het valt op dat dit vooral recente albums zijn en dat ik daarna naar ouder materiaal ben gaan grijpen.

 

[Crock]

Mijn lijst zal er iets anders uit zien maar in een parallel universum was het deze geworden. Topper na topper.

All Hour Cymbals is volgens last.fm één van mijn meest gespeelde albums, was heel lang geleden maar ik heb die toch nog maar eens opgelegd.

Ze waren bij mij ook maar terug top of mind doordat hun frontman (die je aanspreekt als Anand Wilder from Yeasayer) mij de laatste tijd nogal veel spamde omdat hij toevallig net afgelopen vrijdag een nieuw soloalbum heeft uitgebracht.
Nog niet naar geluisterd en ga het wrs ook niet doen. Ook uit angst om de positieve herinneringen aan die eerste twee albums wat te besmeuren.

 

[Hellsdinner]

1. Blink 182 - Enema Of The State
   Waarschijnlijk het eerste album waarvan ik me kan herinneren er actief naar geluisterd te hebben. Als beginnende puber Adam's Song kapot spelen (en laten zien op mijn msn messenger dat ik er naar ben aan het luisteren via windows media player zodat mijn crush me zou vragen of ik ok was) en All the Small Things dat voor mij toch wel de soundtrack van early 2000's is.
2. Prodigy - The Fat of the Land
   Een nonkel die CEO van een bouwbedrijf was, gescheiden was, met 1 kind, rondreed in een dikke Mercedes SUV en constant dit album op zette als hij ons eens mee nam naar de cinema of naar een pretpark. Firestarter was zijn favoriet. De bass heeft toen iets in me wakker gemaakt.
3. Metallica - Ride the Lightning
   Een videoclip op early youtubes zien van Cliff Burton die For Whom the Bells Toll verslindt op zijn basgitaar deed me meteen het album aanschaffen en een basgitaar aankopen.
4. Slipknot - Vol 3 The Subliminal Verses
   Wat ik toen zag als het heftigere werk, moody en donker. Mannen in gekke pakken met gekke maskers die snoeihard alles kapot spelen. Before I Forget is nog steeds een mainstay in veel mijn playlists. Deed me een abonnement op Large magazine nemen en een gekke ketting aan mijn broek hangen.
5. Flight of the Conchords - Flight of the Conchords
   Humor? In mijn muziek? Wat! Deze Nieuw Zeelanders deden een nieuwe deur voor me open die me ook zaken als Tenacious D deed ontdekken.
6. Jakes - The Jakes Project
   Dubstep? Dat is toch Skrillex enzo? Think again buster. De beates van Jakes en later ook Coki en Benga deden me weer nieuwe dingen voelen in mijn muziek leven. Een plotse interesse in DJ'en en aankoop van een mengpaneel volgden.
7. BTS - Love Yourself 'Tear'
   In 2015 heb ik een zware operatie ondergaan waardoor ik 6 maanden lang thuis moest blijven en eigenlijk amper iets kon doen behalve op het internet zitten. Plots kreeg ik recommendations op youtube voor een nieuw fenomeen uit Korea genaamd BTS. Ik had al wel iets gehoord van KPOP maar dat hele idol gebeuren keek ik altijd op neer als fake en cringe. Wel, plots werd ik in een KPOP vormig gat gesleurd waar ik 6 maanden later uit ben geklauterd met een nieuw respect en waardering voor dit "genre". Het gaf me ook een stuk meer interesse in muziek uit andere landen. Love Yourself 'Tear' is dan wel uit 2017, maar ik heb dit uitgekozen omdat dit de eerste kpop album uitgave was die ik actief volgde.
8. Dumbfoundead - Old Boy Jon
   Een beetje een gevolg van het kpop gebeuren. Ik ontdekte Dumbfoundead omdat hij een kpop band interviewde op een festival in LA. Een Amerikaans-Koreaanse battle rapper die boezemvriend is van Anderson Paak. Zijn Old Boy Jon album heeft voor mij nog steeds heel wat toppers die ik herbeluister.
9. The Pillows - Fool on the planet
   Een andere uitwassing, The Pillows, een indie/rock groep uit Japan waarvan de muziek gebruikt werd in 1 van mijn favoriete anime series: FLCL (Fooly Cooly).
10. Taylor Swift - folklore
    Dit is was na mijn liefde voor KPOP de finale doodsteek in het superioriteit gevoel dat ik had tegenover Q Music luisteraars. Ik vind Taylor Swift goed en ik ben het beu dit te ontkennen!

 

[SnoopWinckel]

In geen specifieke volgorde:

The Verve - Urban Hymnes
Mijn eerste 'echte' plaat die ik kocht als tiener tijdens de hoogdagen van de britpop met Oasis, Blur,...
Onlangs nog eens beluisterd na x jaren, en de teksten van sommige songs komen veel sterker binen.

Pink Floyd - Wish You Were Here
Net zoals voor @Kas de Kalebas mijn trigger om een gitaar te kopen, en ook om de titelsong te leren spelen.
Ik was zelfs nog ouder dan Kas toen dit gebeurde
De muziek van Pink Floyd was altijd aanwezig bij ons thuis, mijn vader is er ook een fan van.

Hot Club d'Europe - Kouvola Junction
Waarschijnlijk geen bekende naam, dit trio speelt muziek in de stijl van Django Reinhardt/Gypsy Jazz.
Ik kende ze zelfs niet toen ik het ticket kocht om ze te gaan beluisteren.
Ik had toen (meer dan 10 jaar geleden) pas de Manouche stijl ontdekt in de context van mijn gitaarlessen (niet dat ik ambities heb om die stijl te beheersen) en wou wel eens dat type muziek live ervaren. Fantastische muziek/optreden, achteraf meteen de CD gekocht en laten signeren en een babbeltje gedaan met hen. Deze plaat is dus een totaalpakket voor mij van ontdekking, ervaring en herinnering.

Santana - Abraxas
Vervang mijn begrafenis/crematie door een lange jamsessie over Samba Pa Ti.
Ik weet niet wat het is met dat nummer, maar ik blijf er op terugkomen met mijn gitaar.

Belpop 100 - Volume 1
Waarschijnlijk een 'wtf?' keuze, een compilatie album begot. Voor de duidelijkheid, het gaat over deze: link
5 CDs met een goede selectie van wat ons landje te bieden heeft, van Toots tot Triggerfinger. We mogen er fier op zijn
Er zijn natuurlijk heel veel belpop compilaties te krijgen, maar om welke reden dan ook vind ik dit een perfecte selectie.
Op deze selectie werd belpop eens niet vernauwd naar kleinkunst of Vlaamse schlager, maar staat er bv. ook EDM op.
Individueel zou ik de meeste plaatjes van deze compilatie nooit kopen, maar op deze manier heb ik toch een hoop van die weirdo liedjes van de jaren 80 in mijn collectie gecombineerd met heel veel genres.

Miles Davis - Kind of Blue
Net zoals voor vele anderen mijn gateway naar jazz, vooral door het riffje van So What.
Jaren later blijf ik er nog altijd dingen op ontdekken en vind ik nieuwe verbindingen met andere albums/stijlen/artiesten.
Er hangt ook een sterke herinnering aan, per ongeluk heb ik ooit dit hele album beluisterd op een donkere winteravond in mijn wagen
met een beetje straatverlichting in de verte. Het kon wel een scene zijn uit een noir film, maar het was een geweldige ervaring.

Dave Brubeck - Time Out
Laat ik meteen dan maar een ander monument in de jazz vernoemen.
Blue Rondo à la Turk is mijn favoriete nummer waar ik altijd goed gezind van word, ondanks de rare timing (9/8 in 4 groepjes, wie bedenkt zoiets?)
Van de hele plaat word ik gewoon happy.

Toots Thielemans - The Nearness of you
Een van vele platen in mijn collectie met live materiaal van Toots.
Het beste concert dat ik ooit heb beleefd van alle artiesten/genres... Toots op Jazz Middelheim (toen hij speelde voor zijn 90ste verjaardag).
De eerlijkheid, generositeit,... van dat optreden is moeilijk te verklaren of uit te leggen, maar ik probeer het dus terug te vinden op compilaties zoals deze.

Booker T & The MGs - The very best of
Ja nog maar eens een compilatie, maar wel een geweldige gateway naar de 'Stax sound'.
Elk liedje klinkt als een jamsessie waar ik aan wil deelnemen, dus niet toevallig heb ik er aantal van leren spelen.

Foo Fighters - Skin & Bones (live)
Een grappige herinnering dat ik veel goede muziek in de eerste plaats heb ontdekt door artiesten die hun songs strippen/akoestisch brengen.

 

[Avondland]

1. Blink 182 - Enema Of The State
   Waarschijnlijk het eerste album waarvan ik me kan herinneren er actief naar geluisterd te hebben. Als beginnende puber Adam's Song kapot spelen (en laten zien op mijn msn messenger dat ik er naar ben aan het luisteren via windows media player zodat mijn crush me zou vragen of ik ok was) en All the Small Things dat voor mij toch wel de soundtrack van early 2000's is.

Haha, herkenbaar. Stukken van liedjes citeren, het ene wat edgyer dan het ander in de hoop reactie los te weken van die knappe griet die je net hebt toegevoegd op MSN. Het was die mooie tijd waar je die muziek echt grijs kon draaien, dagen aan een stuk. De lyrics erbij nemen en van buiten leren. Een nummer als Adam's Song heeft dan ook die mooie melancholische ondertoon die perfect bij de tienerjaren past.

 

[Crock]

Ja mannekes, en ik die dacht dat het vooral de Battle Royales gingen zijn die mijn zwarte muziekgaten gingen opvullen (en ik heb er precies wel wat wegens voornamelijk recente muziek luisteren). Never have I been so wrong
Hulde voor dit topic.

 

[willydrama]

1. Flight of the Conchords - Flight of the Conchords
   Humor? In mijn muziek? Wat! Deze Nieuw Zeelanders deden een nieuwe deur voor me open die me ook zaken als Tenacious D deed ontdekken.

Ik liep ooit door de Nieuw Zeelandse stad Wellington rond 9u 's avonds in het uitgaanskwartier voorbij een café, ik hoorde gejoel en gedempte muziek binnen. Schouders ophalen. Dag nadien bleek dat de Conchords daar onder een valse naam voor 50 man hadden opgetreden in de periode dat ze arena's van twaalfduizend man vulden.

 

[Crock]

Bret Mckenzie van FOTC heeft twee weken geleden toevallig ook een nieuw soloalbum uitgebracht.
Geen idee wel of dat op iets trekt.

Wel goeie herinneringen aan die mannen. It's buuuusinessss tiiimeee