clercqie
Well-known member
Goedemorgen allemaal. Ik dacht: hoog tijd voor nog eens wat punk in de AOTW!
Ik heb het gevoel dat dit massieve genre nog maar weinig is gepasseerd in de voorbije AOTW-reeks. Nochtans is het bij The Clash voor mij pas echt allemaal begonnen met mijn muziek-passie en mijn voorliefde voor luide en snelle gitaren is sindsdien nooit vervlogen. Maar The Clash behoeft natuurlijk geen introductie bij de meesten, dus ben ik voor een andere onbetwistbare classic gegaan voor deze week. Bij deze: Fugazi, één van de all-time greats!!
Fugazi zijn:
Eerlijk, de kans is groot dat mijn keuze deze keer voor een (groot?) aantal hier ook niet echt een ontdekking zal zijn. De band is namelijk legendarisch in punk-kringen. Een soort van supergroep van de Washington DC hardcore scene in de jaren ‘80, samengesteld uit ex-leden van oa. Minor Threat, Embrace en Rites of Spring. Ze waren alom geprezen omwille van hun doorgedreven DIY-ethos inzake distributie en het organiseren van live-shows, met faire prijzen en toegankelijkheid voor iedereen gegarandeerd. De band is in indefinite hiatus sinds 2003.
Nu, ik ga het niet teveel hebben over de achtergrond van de band, maar het is zeker de moeite om eens wat verder te lezen. De indierock-bijbel van Michael Azerrad is een hierbij grote aanrader, elk van de in dit boek besproken bands kon ik gekozen hebben voor deze AOTW:
https://en.wikipedia.org/wiki/Our_Band_Could_Be_Your_Life
Fugazi heeft voor mij een quasi-perfecte discografie. Je kan blind met de darts gooien en landen op eender welk van hun 6 albums (of 4 EP’s), je zal uitstekende urgente, noisy, dynamische en fenomenaal strak gespeelde (punk)rock krijgen. Ik ga echter deze week voor Red Medicine, plaat nr. 4 en uiteindelijk als ik dan echt moet kiezen mijn favoriet van de hoop (maar het is nipt!). Een plaat ook waarop de band toch behoorlijk wat risico’s nam, na de goed ontvangen albums Repeater en In For The Kill Taker.
Na een openingssalvo dat kan tellen met Do You Like Me, een van de beste Guy-anthems, en Bed For The Scraping, een signature Ian McKaye barnburner , smijten ze zich voor de volgende 7 nummers off the deep end in een sessie van slepende, noisy, dub-geïnspireerde excursies, met hier en daar geflirt met wat free jazz en spielerei met tape cuts en samples die de boel doorbreken. De band zit hier helemaal in haar eigen wereld, en is volledig locked-in. Pop-punk, this is not, maar hooks en memorabele riffs en motieven zijn er toch in overvloed te vinden.
Het tempo verhoogt pas terug vanaf Target en dan is de fenomenale run naar het einde ingezet. Catharsis. Deze zou echter nooit zo hard binnenkomen zonder dat uitgerokken, bevreemdende middendeel van de plaat. Die niet conventionele, initieel misschien wat afstotende track order zorgt voor een groot deel van de aantrekkingskracht van Red Medicine voor mij. Een trip waarbij je de moeite moet nemen om de band bij te benen, of ze laten je onverbiddelijk achter.
Red Medicine, een groeiplaat dus. Sorrynotsorry. Ik hoop dat hij bij velen zal klikken deze week.
Ik heb het gevoel dat dit massieve genre nog maar weinig is gepasseerd in de voorbije AOTW-reeks. Nochtans is het bij The Clash voor mij pas echt allemaal begonnen met mijn muziek-passie en mijn voorliefde voor luide en snelle gitaren is sindsdien nooit vervlogen. Maar The Clash behoeft natuurlijk geen introductie bij de meesten, dus ben ik voor een andere onbetwistbare classic gegaan voor deze week. Bij deze: Fugazi, één van de all-time greats!!
Fugazi zijn:
- bassist Joe Lally en drummer Brendan Canty, samen waarschijnlijk de god-damn beste ritme-sectie ever; en
- meesters van de call & response buzzing gitaren en schreeuwlelijkerds Ian MacKaye en Guy Picciotto
Eerlijk, de kans is groot dat mijn keuze deze keer voor een (groot?) aantal hier ook niet echt een ontdekking zal zijn. De band is namelijk legendarisch in punk-kringen. Een soort van supergroep van de Washington DC hardcore scene in de jaren ‘80, samengesteld uit ex-leden van oa. Minor Threat, Embrace en Rites of Spring. Ze waren alom geprezen omwille van hun doorgedreven DIY-ethos inzake distributie en het organiseren van live-shows, met faire prijzen en toegankelijkheid voor iedereen gegarandeerd. De band is in indefinite hiatus sinds 2003.
Nu, ik ga het niet teveel hebben over de achtergrond van de band, maar het is zeker de moeite om eens wat verder te lezen. De indierock-bijbel van Michael Azerrad is een hierbij grote aanrader, elk van de in dit boek besproken bands kon ik gekozen hebben voor deze AOTW:
https://en.wikipedia.org/wiki/Our_Band_Could_Be_Your_Life
Fugazi heeft voor mij een quasi-perfecte discografie. Je kan blind met de darts gooien en landen op eender welk van hun 6 albums (of 4 EP’s), je zal uitstekende urgente, noisy, dynamische en fenomenaal strak gespeelde (punk)rock krijgen. Ik ga echter deze week voor Red Medicine, plaat nr. 4 en uiteindelijk als ik dan echt moet kiezen mijn favoriet van de hoop (maar het is nipt!). Een plaat ook waarop de band toch behoorlijk wat risico’s nam, na de goed ontvangen albums Repeater en In For The Kill Taker.
Het tempo verhoogt pas terug vanaf Target en dan is de fenomenale run naar het einde ingezet. Catharsis. Deze zou echter nooit zo hard binnenkomen zonder dat uitgerokken, bevreemdende middendeel van de plaat. Die niet conventionele, initieel misschien wat afstotende track order zorgt voor een groot deel van de aantrekkingskracht van Red Medicine voor mij. Een trip waarbij je de moeite moet nemen om de band bij te benen, of ze laten je onverbiddelijk achter.
Red Medicine, een groeiplaat dus. Sorrynotsorry. Ik hoop dat hij bij velen zal klikken deze week.
Check trouwens de subtiele verwijzing naar Slint’s Spiderland op de hoes!
Laatst bewerkt:
Kan je een vb geven? Ben nu wel benieuwd 
.
(hoeveel punk-fans heb ik nu kwaad gemaakt? 
