De 10 albums met grootste persoonlijke impact-topic

[Kas de Kalebas]

Bret Mckenzie van FOTC heeft twee weken geleden toevallig ook een nieuw soloalbum uitgebracht.
Geen idee wel of dat op iets trekt.

Wel goeie herinneringen aan die mannen. It's buuuusinessss tiiimeee

Eigenlijk, als ik het concept 'albums met een persoonlijke impact' gebruik in de zin dat het een soort soundtrack bij de grote omwentelingen in mijn leven, had ik ook nog Flight Of The Conchords - Live in London erbij kunnen zetten. Ik heb die heel vaak opgezet tijdens het vloeren leggen of schuren op late avonden toen we volop in onze verbouwingsfase zaten. Geen betere motivatie om nog wat extra verder te werken dan een brede grijns bij het luisteren van die mannen. En ik vind veel van hun werk van na de reeks misschien nog genialer dan dat van ervoor of tijdens. Seagull bvb

 

[shiftyke]

Bloed zweet en tranen hoor, merci @clercqie Hoe langer ik nadenk des te meer opties ik zie

J Dilla - Donuts: Deze is natuurlijk een no-brainer, desondanks ik al into hiphop was rond die periode had J Dilla bij mij nog niet de status die hij nu heeft. Jammer dat dit een postuum album is want deze man heeft eigenhandig de industrie veranderd. Wat Donuts betreft, voor mij is dit is een soort "Darkside Of The Moon van de hiphop".

Amenra - Mass II III IIII: een collectie van albums maar ik was "late to the party" wat Amenra betreft dus heb ik hun eerste albums in één ruk ontdekt. Ze speelde trouwens op Dour dat jaar omdat Mass IIII was uitgekomen en m'n broer had ze getipt. Als ik het me goed herinner was ik ook voor het optreden een tikkeltje te laat en begon net het nummer Am Kreuz. Schot in de roos en ik heb deze band nooit meer los gelaten. ISIS speelde trouwens ook die dag, die had hier zeker kunnen bijstaan.

NOFX - The War On Errorism: Je bent 14 jaar, aanstekelijke punkrock en de tekst gaat over skateboarden en is anti-George Bush, match made in heaven zou ik denken. Zelfs de dag van vandaag voelt dit een beetje als thuiskomen.

Ravi Shankar - Improvisations: Zoals vele "westerlingen" ben ik bij Ravi Shankar terecht gekomen door George Harrison, het was Ravi Shankar met z'n sitar die de poort naar de wereld heeft opengezet. Helaas nooit aan het werk kunnen zien desondanks hij nog optrad in die periode. Z'n dochter Anoushka Shankar heb ik vorig jaar kunnen zien en dat was fenomenaal. Ze speelde trouwens een nummer van dit album.

Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn: Darkside is een fantastisch album maar dat voelt in de jaren 2000 helemaal niet zo spannend aan als in 1973. Piper daar en tegen blijft een curiositeit, geef mij trouwens maar de begin jaren van Pink Floyd. Expirmenteel en een tikkeltje rauw.

Flying Lotus - Los Angeles: De naam Lefto heb ik nog niet laten vallen maar deze heb ik zeker via hem ontdekt, ik was rond die periode maar matig met elektronische muziek bezig, ik denk zelfs uitsluitend met alles wat rond Ed Banger zweefde (zeker ook Boys Noize). Dit was helemaal anders, hiphopperig, glitchy, bleeps & boops en ook live was deze meneer ongelooflijk. Het was trouwens z'n eerste op Warp en dat werd een ontdekkingsreis op zichzelf!
Godspeed You! Black Emperor - F#A#: Ook hier had ik de boot gemist, ik heb ze pas leren ontdekken dankzij hun comeback op ATP. Enkele weken later speelde ze in de Cirque Royal waar ik samen met @de Waaslandwolf en voormalig member Beton naar Brussel gereden ben. Oongelooflijke band, all killer no filler maar dan op album niveau.

Rage Against The Machine - Rage Against The Machine: Uiteraard van voor mijn tijd maar RATM is een gateway naar meerdere zaken geweest. En uiteraard hetzelfde sentiment als bij NOFX: Word is born, Fight the war, fuck the norm!

Nils Frahm - Spaces: Geen idee hoe ik bij Nils Frahm terecht gekomen ben, standaard klassiek vind ik vaak (niet altijd) een beetje suf maar moderne klassieke muziek klikte wel. Namen als Max Richter, Olafur Arnalds, Ryuichi Sakamoto, Jóhann Jóhannsson, Ludovico Einaudi gaan er ook vlotjes in.

Lefto & Krewcial – Blue Note's Sidetracks Vol. 5 - Out Of The Blue: De belgische Jazzmatazz en introductie tot het legendarische Bluenote label.

Vraag me volgende week nog eens hetzelfde en de lijst ziet er misschien drastisch anders uit

 

[Avondland]

Eentje dat ik nog vergeten ben, maar het nummer Mourning Palace van Dimmu Borgir en het bijhorende album Enthrone Darkness Triumphant was voor mij dé intrede tot de wereld van black metal. Ik denk dat ik een aantal jaar vrijwel uitsluitend naar dat genre heb geluisterd (met een paar uitzonderingen). Down the rabbit hole, heet dat dan.

 

[kaydoh]

Public enemy: Fear of a black planet: Samen met de allereerste van Ice T, mijn eerste hip hop cassette, en eigenlijk sinds volledig opgezogen in de zotte wereld van rap/hip hop.

Z-ro: Look what you did to me: Samen met 'Bam, a rough zaggin Bible', mijn poort naar het ' Ah er bestaat ook nog iets anders dan Boom Bap rap'. Ik kan gerust zeggen dat ik hier wel wat loss in gegaan ben, van Texas, tot Louisiana, tot the Bay area, tot de meer bekende West Coast (LA etc), ik ben het freakishly beginnen verzamelen.

Sigur Ros: untitled. Dit album was het begin van mijn IJslandse passie. En niet alleen Sigur Ros, ook Múm, Olafur, en nog veel meer obscure dingen. Is dan ook verder gegaan dan IJsland uiteindelijk, maar zelfs tot op heden kunnen er weinig aan Sigur Ros.

Arcade fire: The funeral. Heeft eigenlijk alles gestart van mijn Indie-rock passie.

2Pac: strictly for my...: The GOAT. Punt .
Niet zijn eerste, maar wel waar alles mee begonnen is voor mij.

Radiohead: In rainbows. Ik was eigenlijk nooit fan van Radiohead, tot dit album, heeft alles veranderd. Ook mijn mening van de vorige albums, maar dit album vind ik toch nog steeds het strafste.

Mobb Deep: The infamous. Dit album heeft toch ook wel wat losgemaakt, zelfs nog meer dan Enter the Wutang voor mij persoonlijk.

Xenogears original soundtrack: Door dit album heb ik beseft dat "spellekesmuziek" eigenlijk wel redelijk hoogstaand kan zijn, sinds dan zijn er al pareltjes uitgekomen, die ik ook probeer te verzamelen (van FF tot Skyrim tot Returnal)

Bon Iver: 22, A Million: Beetje een verhaal zoals bij Radiohead, het album 22 a milion leren apprecieren toen ik thuis zat met een stevige griep, daarna de rest beginnen ontdekken van Justin Vernon, dus ook al zijn nevenprojecten, en zijn allereerste albums (Home is, self record)

Frightened Rabbit: A winter of mixed drinks: Last but not least, Scott Hutchison, de zanger van Frightened Rabbit, die zelfmoord gepleegd heeft in 2018. Dit is echt zo een groep waarvan ik niet begrijp hoe die niet bekender geworden zijn dan pakweg een Coldplay, begrijp ik oprecht niet.
Gasten zijn geniaal, elk album is af. Ik had oprecht verdriet toen Scott zelfmoord pleegde, klinkt zot, want ge kent die kerel totaal niet, maar toch had ik het gevoel van...fuck, waarom hij? Ben blij dat ik ze een keer of 3 live gezien heb.
RIP Scott.

 

[Dixaq]

1. Burial - Burial
Onvermijdelijk. Ik zou vandaag de dag Untrue misschien wat vaker opzetten, maar dit is waar het allemaal begon voor mij. Duister, etherisch, krokante kraakjes, pure nostalgie en hit vandaag de dag nog even hard als toen op een donkere winteravond. Het startpunt van alles UK inspired voor mij, m'n liefde voor dubstep, garage en grime is onder andere hier ontstaan.

2. Shlohmo - Shlo-Fi
Gateway into experimentele electronische muziek en nog steeds m'n favoriet binnen de hele LA beat scene. Ook supercool om te zien welke evolutie hij heeft doorgemaakt, en (in tegenstelling tot Burial) nog steeds supergoeie dingen maakt. Nieuw album wanneer though?!

3. J Dilla - Donuts
Verplicht gewoon. Dilla de GOAT. Zo'n inspiratiebron, op persoonlijk vlak, maar ook op de hele hiphopscene. Het bewijs dat instrumentale hiphop albumvullend keihard kan werken. En ja, wenen op Don't Cry en Gobstopper en U-Love en ... . Ik mis Dilla.

4. Madvillain - Madvillainy
Misschien wel het allerbeste concept-hiphopalbum ooit. Eerste kennismaking met Stones Throw. Waanzinnig creatieve beats en samples (Madlib de bijna GOAT), en over MF DOOM zijn alle dingen al wel gezegd ondertussen.

5. Godspeed You! Black Emperor - Slow Riot for New Zerø Kanada
Mijn kennismaking met GY!BE. Gateway into alles post-rock en instrumentaal rockerig. Waarschijnlijk Lift Your Skinny Fists het meeste gespeeld. En ik drop bij deze toch ook nog even een bommetje: vandaag de dag is m'n favoriete album Yanqui U.X.O. Change my mind x

6. Spinvis - Dagen van gras, dagen van stro
Onwaarschijnlijk lang Nederlandstalige muziek genegeerd, maar toen ik deze hoorde was ik werkelijk weggeblazen. Voor Ik Vergeet into Voordeel Van Video into Dagen van gras, dagen van stro zijn misschien wel mijn favoriete drie nummers op een album ooit. Heeft me ook zoveel troost geboden wanneer ik dat nodig had. Spinvis is m'n Nederlandstalige opperheld. Geniale discografie ook!

7. Skream - Skream!
Beetje getwijfeld om deze toe te voegen (aangezien Skream vandaag een cunt en irrelevant is), maar dit album.. Dit album was m'n eerste echte kennismaking met échte dubstep. Een genre dat misschien wel nog steeds m'n favoriete genre is. Een genre ook dat zich niet echt leent tot albums, maar deze LP bewijst het tegendeel. Staan zoveel absurde classics op, met als persoonlijke favoriet Summer Dreams (wat de allerbeste zomerschijf aller tijden is). Nu ik er wat langer over nadenk had hier evengoed London Zoo van The Bug of Mala In Cuba of Memories Of The Future van Kode9 en Spaceape of Warrior Dubz kunnen staan.

8. Quasimoto - Yessir Whatever
Wie is deze gekke gele meneer die met een hoog stemmetje rapt op Madlib-beats? Ah, ook Madlib. Waanzinnig creatief! Heel leuke combo van coole beats, goeie flow, humor, leuke art. Shoutout Stones Throw!

9. Balam Acab - Wander/Wonder
Een album dat ik elk jaar keihard vergeet, herontdek, en dan een tijdje op loop afspeel. Tri-Angle is het grootste 'what could have been'-verhaal ooit, maar ze hebben toch zo'n énorm grote impact gehad op quasi alle electronische muziek die ik nu luister. Eervolle vermelding ook voor Holy Other's Held.

10. Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere
Afsluiten doe ik met Ome Neil. Via m'n vader leren kennen in m'n early tienerjaren, en sindsdien voor altijd een speciaal plaatsje in m'n hart.

 

[FlyingHorseman]

Ik wist niet zo goed hoe ik dit moest aanpakken. Eerst was ik begonnen met gewoon mijn 10 all time favorites te bespreken. Erna ben ik per genre zo'n beetje gaan kijken welk album voor me het belangrijkst was. Uiteindelijk heb ik dit eerder opgevat als een opsomming van albums die ongeveer de soundtrack waren bij mijn (muzikale) leven.

1. Ennio Morricone - één of ander compilatiealbum
De interesse voor film en muziek zijn er bij mij op heel jonge leeftijd ingeslopen en in het begin waren die gelinkt. Eerst een fase van Disneyfilms met de bijhorende soundtracks, daarna ging dat vrij breed naar films opgenomen op VHS cassettes die achteraf gezien niet altijd echt voor mijn leeftijd geschikt waren. Ik herinner me nog goed dat ik vaak westerns bekeken heb als ik eens een dag ziek thuis was van school, waaronder die van Sergio Leone. Maar ook avonturenfilms zoals Indiana Jones, fantasy zoals Willow, De Star Wars films,... Op een bepaald moment heb ik dan eerst een dubbelcd van filmmuziek van mijn ouders gekregen en niet veel later een album specifiek van Ennio Morricone omdat ik gek was op The Good, The Bad and The Ugly. Dit was voor mij de eerste Belangrijke Muziek.

2. The Clash - London Calling
Ik kan me niet eens meer herinneren hoe dit album precies op mijn pad gekomen is maar London Calling is het eerste album waar ik volledig weg van was. Ik was toen 10 of 11 ofzo? Mijn voornaamste bron van muziek was toen de radio (en een beetje MTV) maar toen ging ik nog regelmatig naar de bibliotheek en daar kon je wekelijks 5 cd's uitlenen. Waarschijnlijk had ik eens een nummer op de radio gehoord en heeft mijn vader het album van de bib op een cd-r geript. Als je me vraagt wat mijn favoriete album aller tijden is, is dit vaak het eerste album dat in me opkomt.

3. The White Stripes - White Blood Cells
Het eerste album dat ik zelf gekocht heb toen ik 12 was. Ik vermoed dat ik hier de Lego-clip van Fell In Love With A Girl gezien had en instant verkocht was. Dit album zorgde ervoor dat ik voor het eerst in een bepaalde scene interesse kreeg, namelijk de garagerock revival van de vroege jaren 2000. Is This It van The Strokes, de eerste van Franz Ferdinand, Fever To Tell van Yeah Yeah Yeahs,... ken ik allemaal nog vanbuiten.

4. Radiohead - Kid A
Vanaf nu gaat het heel snel door een klein dingetje dat we het internet noemen. Rond de release van Hail To The Thief ben ik grote fan geworden van Radiohead en zo is Kid A op mijn pad geworden. Dit is het album dat me naar andere genres heeft doen kijken dan simpele gitaarrock. Dit was rare shit die ik nog niet eerder gehoord had, met vreemde elektronica, ambient, kraut rock, free jazz,... Ik ben toen ook lid geworden van Ateaseweb, een onofficieel RH forum waar gigantisch veel muziek illegaal uitgewisseld werd. De sluizen van de muziek gingen open en ik verslond alles dat op mijn pad kwam.

5. Lightning Bolt - Wonderful Rainbow
Radiohead heeft mijn muzikale horizon verbreed maar ik ben altijd naar gitaarmuziek blijven luisteren. Alleen kreeg ik vanaf mijn zestiende gaandeweg meer interesse in de zwaardere varianten. Enerzijds raakte ik into post rock via Mogwai en EITS en later post metal door oa Isis en Pelican. Anderzijds zocht ik ook meer underground gitaarbands op, genre Unwound, Shellac. Een van de sleutelplaten uit die periode was deze Wonderful Rainbow, een snoeiharde, smerige slag in het gezicht. Noise is doorheen mijn leven een soort uitlaatklep geworden en ik heb sinds toen altijd wat meer voeling gehad met muziek die botst en schuurt, al dan niet gemaakt met gitaren.

6. Boards of Canada - Music Has The Right To Children
Een van die vreemde albums die me in het zog van Kid A gegrepen hebben en me nooit heeft los gelaat. Als ik last.fm stats van heel mijn leven had, zou dit album waarschijnlijk heel hoog op de meest beluisterde lijst staan. Ik blijf er naar terug komen omdat het ongrijpbaar is, ik heb het gevoel dat ik na 20 jaar dit album nog steeds niet helemaal doorgrond heb. Het geeft me een soort nostalgie naar een tijd en plaats die ik zelf niet echt meegemaakt heb.

7. The National - Boxer
De studententijd is voor velen de mooiste tijd van hun leven, voor mij was het wat ingewikkelder. Ik heb me lang afgevraagd of ik wel de juiste studierichting gekozen had en voelde me wat geïsoleerd, kwam niet zoveel mensen tegen die gelijkgestemd waren. Boxer heeft me wat door die periode gesleurd, het bood troost om te horen dat niemand eigenlijk echt goed weet waar hij of zij mee bezig is. Eervolle vermelding voor Untrue van Burial, die ik op het eind van dat jaar grijs gedraaid heb.

8. Caribou - Swim
Ik heb niet zoveel gereisd in mijn leven, in 2010 ben ik wel naar Lissabon geweest. Dit was sowieso al een heel mooie reis met leuke herinneringen maar achteraf gezien was dit ook een van de laatste echt zorgeloze momenten van mijn leven. Ik was nog even een student met relatief veel vrije tijd en nog verwijderd van de druk van het echte volwassen leven. Swim was de soundtrack van dat reisje en is voor mij nog altijd het ultieme zomeralbum, ik speel het jaarlijks wanneer de zon echt goed begint door te breken.

9. The War On Drugs - Lost In The Dream
Ik zou dit nu niet meer per se als een van mijn favoriete albums bestempelen maar dit is een album dat ik veel beluisterd heb op een moment in mijn leven dat er veel grote omwentelingen waren. Net afgestudeerd (2 jaar van mijn leven vergooid aan een bijkomende studie), pas beginnen werken, pas alleen gaan wonen en een relatiebreuk. Snel nadat ik ingetrokken ben in mijn appartement, heb ik een platenspeler gekocht. Dit was één van de eerste albums dat ik op vinyl gekocht heb en heb ik toen heel veel opgezet. Het valt me op dat veel van de albums waar ik als eerste op kwam, me door moeilijke momenten geholpen hebben.

10. Big Thief - Dragon New Warm Mountain I Believe In You
Ik denk dat dit het album is dat het best past bij de laatste paar jaren. Covid was voor mij een vrij drukke, zware periode gevuld met onzekerheid en ik heb een tijdje nodig gehad om daar van te bekomen. Dit album van Big Thief belichaamt een soort van rust en optimisme die ik sinds toen gevonden heb. Ik ben op mijn 37ste precies nog altijd aan't leren hoe je precies een volwassene moet zijn maar ik heb ook het gevoel dat het allemaal wel zal los lopen.

 

[Fusetea]

Naar sommigen luister ik nog zelden, maar dat betekent natuurlijk niet dat de impact daarom minder geweest is. Over sommige van deze albums heb ik het al in mijn eigen topic gehad, maar ik wil mezelf gerust citeren. Een top 10 maken ga ik niet doen, want dan ben ik morgen nog bezig met veel te hard nadenken.

Pentagram - Relentless (1993)
Favorieten: All Your Sins, Sign Of The Wolf (Pentagram), The Ghoul, Sinister

[...] Vanaf de eighties zouden ze dan de duistere en doomy kant opgaan, hun periode waar ik het eerst into raakte. Ik had nog nooit eerder zoiets gehoord. Ja, het deed misschien wel denken aan BS, maar toch was het veel duisterder en meer doomy; dit deed mij meer dan BS mij eigenlijk al had gedaan. Toen ontdekte ik ook de term "Doom Metal". (Het is zonde dat ik toen nog geen lastfm-profiel had omdat ik 2009 als mijn meest interessante muziekjaar aanschouw.)
Het album Relentless draaide ik meteen grijs met sommige tracks die de bovenhand voerden.

Hun meest "zwarte" album wat mij betreft ook. Lang wist ik niet dat er ook een originele LP-release bestaat zonder titel (1985) waar ik de laatste jaren altijd naar geluisterd heb, al heb ik de nostalgie toch met de re-issue omdat ik het zo leerde kennen. Pentagram heeft voor mij de stoner & doom-wereld doen opengaan destijds. Ze zijn niet voor niets mijn meestgedraaide overall artist op lastfm.

Hawkwind - In Search Of Space (1971)
Favorieten: You Know You're Only Dreaming, Seven By Seven

[...] Regelmatig het geluid van een opstijgende raket. Soms repetitief, met vaak herhalende lyrics. Wat mij betreft is dit de voorloper van elektronische muziek, en we spreken hier dus over begin jaren '70. Ik raakte into In Search Of Space en dit keer was het mijn moeder die vond dat ik naar rare muziek luisterde (maar helaas was dat in tegenstelling tot mijn vader niet echt als compliment bedoeld al ben ik mijn moeder wel dankbaar dat mij altijd mijn gang heeft laten gaan met mijn rare muziek).

Judas Priest - Sad Wings Of Destiny (1976)
Favorieten: Victim Of Changes, The Ripper, Dreamer Deceiver, Tyrant

[...] Tot mijn grote verrassing hoorde ik dat zij vooral tijdens opener Victim Of Changes ooit Sabbath-achtige riffs hadden, en dat stond mij nogal aan. Ik draaide die plaat even grijs en misschien nog grijzer dan mijn pa destijds. Die genoemde opener had dan ook de meeste haperingen en geruis van allemaal, dus het was duidelijk ook de favoriet van mijn vader. (Ik heb dat nummer dus "zo" leren kennen. Telkens ik die plaat zo terug hoor doet dat iets met mij.)

Het kan ook zijn dat dit mijn eerstgedraaide LP ooit is, dus dan is dat wel extra bijzonder.

Black Sabbath - Master Of Reality (1971)
Favorieten: Sweat Leaf, After Forever, Solitude, Into The Void

Toen er nog mainstreamplatenwinkels bestonden vond ik blind cd's kopen wel leuk. Zo kocht ik op een avond Master Of Reality van Black Sabbath. Geen idee wat ik hierop te horen zou krijgen, want behalve Children Of The Grave en Into The Void (de cover van Soundgarden) kende ik geen andere nummers op deze plaat. En wát voor een gok. Het album werd meteen heel vaak gedraaid, en dan had ik het ook nog in de herfst van dat jaar gekocht. Kon er een betere periode zijn? Dit was voor mij op dat moment het beste dat ik al van BS had gehoord. Ik vind de plaat tegenwoordig nog altijd even goed.

Pentagram - Day Of Reckoning (1987)
Favorieten: Evil Seed, Broken Vows, Burning Saviour
Toch nog één van deze doomvaders omdat het nostalgisch gevoel eigenlijk groter is dan bij die eerste. Hij klinkt qua productie ook beter dan zijn voorganger. Alle nummers doen weer wat denken aan een echt doomy Black Sabbath, maar er is één dat er echt uitspringt, Burning Saviour. Dat is geen doomy Black Sabbath meer, maar een satanische nachtmerrie. De lyrics gaan over bezeten worden en de vraag welke weg je moet nemen: de veilige, goede weg naar de hemel, of de "andere". Een pauze in het midden, om uiteindelijk uit te exploderen met een "vieze" solo waarbij je niet anders kan dan concluderen dat je wel in de hel terechtgekomen bent. Zo hebben ze geen 2 nummers gemaakt (jammer genoeg), maar dit is toch echt wel de uitschieter op de plaat. Een aanrader voor de fans van occulte muziek!

Kraan - Wintrup (1973)
Favorieten: Silver Wings, Mind Quake, Backs, Wintrup
Ik dweepte er constant mee vorig jaar. Dit is een band waar itt de andere pas enkele jaren geleden fan van werd. Ik kende ze wel al heel lang, maar vond hun muziek te "raar" tot er af en toe losse tracks passeerden op mijn playlist.
De leden zijn stuk voor stuk enorm getalenteerd en de bassist hoort volgens reviewers tot de beste ter wereld, en dan hebben we het nog niet over de alto sax gehad. Ik vind het erg moeilijk om een album als dit te beschrijven, maar ga het meeste uit van jazzrock. Ik heb er lang geen genoeg van gekregen. Dit was zijn tijd vooruit wat mij betreft.

Kraan - Let It Out (1975)
Favorieten: Luftpost, Degado, Prima Klima, Heimweh Nach Übersee, Picnic International ... bijna alles dus
Na bovengenoemd album was dit het volgende om into te raken. Wat een wereldplaat! Hier horen we naast jazzrock ook geweldige funk en grooves, hier en daar een beetje mystiek. Het goede nieuws voor degenen die geen fan zijn van Peter Wolbrandt's vocals, maar het muzikaal wel top vinden: vanaf hier zijn ze veel minder aanwezig. De opener Bandits In The Woods kan ik soms te vrolijk en luchtig vinden net als de titletrack. Deze sfeer was er niet op de voorgaande albums.

Saint Vitus - S/T (1984)
Favorieten: alles (enkel Psychopath vind ik dan toch de iets mindere op de plaat)
Een zeer aangename kennismaking met deze andere doomvaders, toen nog met Scott Reagers ipv Wino als vocalist (en voor mij is die eerste altijd de betere geweest). Het is een album dat ik altijd even goed ben blijven vinden en elk jaar nog draai. Het begint nog up-tempo, maar gaat bij elk nummer steeds trager, tot de slepende afsluiter. Een iconische traditional doomplaat die niet mocht ontbreken in deze lijst! Zwart en stormachtig weer is het enige waar ik aan denk.

Sand - Golem (1974)
Favorieten: Helicopter, May Rain, On The Corner
Na Hawkwind is Sand de tweede band die voor mij zijn tijd het meest vooruit is geweest. Bij de onheilspellende bas als intro van de openingstrack wist ik het al: WAUW! Het werd een paar jaar geleden mijn meestgedraaide album. Al moet je geduld hebben met deze. De meeste nummers duren erg lang, waaronder ook de opener. Het kan ook repetitief zijn. May Rain is dan iets korter, en daarbij waan je je onder een sterrenhemel. Gewéldig nummer. Dan komt daarna het leuke en luchtige "On The Corner", dat in schril contrast staat met de rest van de plaat.

Amon Düül II - Wolf City (1972)
Favorieten: Surrounded By The Stars, Wolf City, Deutsch Nepal
Ook ééntje waar ik nog niet zoveel jaar fan van ben, want de vrouwelijke vocals waren lang mijn ding niet, maar eens de klik er was... Ook een hele tijd grijs gedraaid. Óók weer één die zijn tijd flink vooruit was. Een makkelijker te beluisteren album van hen ook aangezien de tracks korter zijn en minder in aantal dan op bv Yeti.

 

[Avondland]

Naar sommigen luister ik nog zelden, maar dat betekent natuurlijk niet dat de impact daarom minder geweest is. Over sommige van deze albums heb ik het al in mijn eigen topic gehad, maar ik wil mezelf gerust citeren. Een top 10 maken ga ik niet doen, want dan ben ik morgen nog bezig met veel te hard nadenken.

Pentagram - Relentless (1993)
Favorieten: All Your Sins, Sign Of The Wolf (Pentagram), The Ghoul, Sinister

Hun meest "zwarte" album wat mij betreft ook. Lang wist ik niet dat er ook een originele LP-release bestaat zonder titel (1985) waar ik de laatste jaren altijd naar geluisterd heb, al heb ik de nostalgie toch met de re-issue omdat ik het zo leerde kennen. Pentagram heeft voor mij de stoner & doom-wereld doen opengaan destijds. Ze zijn niet voor niets mijn meestgedraaide overall artist op lastfm.

Hawkwind - In Search Of Space (1971)
Favorieten: You Know You're Only Dreaming, Seven By Seven


Judas Priest - Sad Wings Of Destiny (1976)
Favorieten: Victim Of Changes, The Ripper, Dreamer Deceiver, Tyrant

Het kan ook zijn dat dit mijn eerstgedraaide LP ooit is, dus dan is dat wel extra bijzonder.

Black Sabbath - Master Of Reality (1971)
Favorieten: Sweat Leaf, After Forever, Solitude, Into The Void


Pentagram - Day Of Reckoning (1987)
Favorieten: Evil Seed, Broken Vows, Burning Saviour
Toch nog één van deze doomvaders omdat het nostalgisch gevoel eigenlijk groter is dan bij die eerste. Hij klinkt qua productie ook beter dan zijn voorganger. Alle nummers doen weer wat denken aan een echt doomy Black Sabbath, maar er is één dat er echt uitspringt, Burning Saviour. Dat is geen doomy Black Sabbath meer, maar een satanische nachtmerrie. De lyrics gaan over bezeten worden en de vraag welke weg je moet nemen: de veilige, goede weg naar de hemel, of de "andere". Een pauze in het midden, om uiteindelijk uit te exploderen met een "vieze" solo waarbij je niet anders kan dan concluderen dat je wel in de hel terechtgekomen bent. Zo hebben ze geen 2 nummers gemaakt (jammer genoeg), maar dit is toch echt wel de uitschieter op de plaat. Een aanrader voor de fans van occulte muziek!

Kraan - Wintrup (1973)
Favorieten: Silver Wings, Mind Quake, Backs, Wintrup
Ik dweepte er constant mee vorig jaar. Dit is een band waar itt de andere pas enkele jaren geleden fan van werd. Ik kende ze wel al heel lang, maar vond hun muziek te "raar" tot er af en toe losse tracks passeerden op mijn playlist.
De leden zijn stuk voor stuk enorm getalenteerd en de bassist hoort volgens reviewers tot de beste ter wereld, en dan hebben we het nog niet over de alto sax gehad. Ik vind het erg moeilijk om een album als dit te beschrijven, maar ga het meeste uit van jazzrock. Ik heb er lang geen genoeg van gekregen. Dit was zijn tijd vooruit wat mij betreft.

Kraan - Let It Out (1975)
Favorieten: Luftpost, Degado, Prima Klima, Heimweh Nach Übersee, Picnic International ... bijna alles dus
Na bovengenoemd album was dit het volgende om into te raken. Wat een wereldplaat! Hier horen we naast jazzrock ook geweldige funk en grooves, hier en daar een beetje mystiek. Het goede nieuws voor degenen die geen fan zijn van Peter Wolbrandt's vocals, maar het muzikaal wel top vinden: vanaf hier zijn ze veel minder aanwezig. De opener Bandits In The Woods kan ik soms te vrolijk en luchtig vinden net als de titletrack. Deze sfeer was er niet op de voorgaande albums.

Saint Vitus - S/T (1984)
Favorieten: alles (enkel Psychopath vind ik dan toch de iets mindere op de plaat)
Een zeer aangename kennismaking met deze andere doomvaders, toen nog met Scott Reagers ipv Wino als vocalist (en voor mij is die eerste altijd de betere geweest). Het is een album dat ik altijd even goed ben blijven vinden en elk jaar nog draai. Het begint nog up-tempo, maar gaat bij elk nummer steeds trager, tot de slepende afsluiter. Een iconische traditional doomplaat die niet mocht ontbreken in deze lijst! Zwart en stormachtig weer is het enige waar ik aan denk.

Sand - Golem (1974)
Favorieten: Helicopter, May Rain, On The Corner
Na Hawkwind is Sand de tweede band die voor mij zijn tijd het meest vooruit is geweest. Bij de onheilspellende bas als intro van de openingstrack wist ik het al: WAUW! Het werd een paar jaar geleden mijn meestgedraaide album. Al moet je geduld hebben met deze. De meeste nummers duren erg lang, waaronder ook de opener. Het kan ook repetitief zijn. May Rain is dan iets korter, en daarbij waan je je onder een sterrenhemel. Gewéldig nummer. Dan komt daarna het leuke en luchtige "On The Corner", dat in schril contrast staat met de rest van de plaat.

Amon Düül II - Wolf City (1972)
Favorieten: Surrounded By The Stars, Wolf City, Deutsch Nepal
Ook ééntje waar ik nog niet zoveel jaar fan van ben, want de vrouwelijke vocals waren lang mijn ding niet, maar eens de klik er was... Ook een hele tijd grijs gedraaid. Óók weer één die zijn tijd flink vooruit was. Een makkelijker te beluisteren album van hen ook aangezien de tracks korter zijn en minder in aantal dan op bv Yeti.

Inspiratie voor een avondje muziek, waarvoor dank! Ik waardeer uw muzikale smaak.

 

[Pieterjan94]

Geweldig topic om door te nemen.

7. The National - Boxer
De studententijd is voor velen de mooiste tijd van hun leven, voor mij was het wat ingewikkelder. Ik heb me lang afgevraagd of ik wel de juiste studierichting gekozen had en voelde me wat geïsoleerd, kwam niet zoveel mensen tegen die gelijkgestemd waren. Boxer heeft me wat door die periode gesleurd, het bood troost om te horen dat niemand eigenlijk echt goed weet waar hij of zij mee bezig is.

Identieke ervaring en ditto plaat die wel hielp! Lotgenoot.

Nu voor mezelf, in willekeurige volgorde:

Slayer - God Hates us all
Eerste kennismaking met Slayer toen ik ~12jaar was, mijn broer is groot fan en ik uiteraard ook alleen heb ik geen tattoo van hun embleem zo groot als mijn rug op mijn rug.
Het was toen de eerste keer dat ik een plaat hoorde die doorspekt is van woede en dat zonder verloren te geraken in de woede. Slimme teksten en geweldig meeslepend gitaargeweld kunt ge doorheen heel de plaat vinden. Het is zeker niet hun beste plaat, maar het blijft voor mij toch wel de plaat die ik het meest blijf opzetten. De muziek brengt me niet alleen terug naar die avonden in bed met mijn MP3 met 128MB - het was voor mij ook een soort van openbaring dat het gewoon oké is om gewoon kwaad te zijn van tijd tot tijd, zolang ge er maar goede redenen voor blijft hebben. En man, ben ik toch een poos kwaad geweest al in mijn leven toen.

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen
Groot fan van Nick Cave's muziek en diens Red Hand Files. Toen ik Ghosteen voor het eerst opzette vond ik het echt een prachtige plaat. Enorm sterk hoe de man het immense verlies een plaats weet te geven en vorm kan geven aan zijn pijn - zowel lyrisch als muzikaal. Een klein jaar later was ik zelf aan de beurt met het toch vrij plotse overlijden van mijn mama. De plaat kreeg opeens een heel ander perspectief voor mij en hielp me echt enorm in het rouwproces. Zoveel parels die me handvaten gaven om de pijn een plaats te geven. "This World Is Beautiful" die door het hypnotiserend geluid snijdt, man toch, Nick, wat doet ge mij toch aan. Vooral bijzonder aan deze plaat is dat het de eerste plaat was die mij echt emotioneel wist te raken en beroeren. Tijdens het optreden in het Sportpaleis opnieuw een traantje moeten wegpinken bij "Bright Horses" net zoals ik al eerder moest doen van achter mijn bureau. Geen ander lied dat ik ooit hoorde is zo een slap in mijn face als dat lied.

The Bloodhound Gang - One Fierce Beercoaster
Heerlijke zomerplaat en gewoon een parel van TBG. Luister het album nog steeds even graag als 20jaar geleden, net als al het ander werk van TBG. Het zijn een paar ogenschijnlijke onbeschaafde etters die muziek maken, maar dat toch op een heel intelligente manier doen. De lyrics zijn bij momenten gewoonweg geniaal, al valt dat niet noodzakelijk op door de vrij eenvoudige begeleidende muziek. Trollen tot kunst verheven. Vooral ontdekt in volle puberteit en ze hebben me wel geïnspireerd om te blijven trollen en met mensen hun voeten te spelen. Niks om u voor te schamen, 't is een kunst op zich - als het kwalitatief genoeg gedaan wordt kunnen mensen er zelfs om lachen.

Iggy Pop - The Idiot
In mijn late puberteit pas echt in aanraking gekomen met Iggy Pop. Ik zit op dat moment voor de elvendertigste keer in de Champagnestreek met mijn ouders in dezelfde Gite en zoals steeds zonder internet, zonder niet-franstalige TV, zonder mobiele data. Van miserie patience beginnen spelen op de laptop van mijn ouders en per abuis op de muziekfolder van mijn papa uitgekomen. Daar voor het eerst eens écht naar Iggy geluisterd en man wat een openbaring was dat toch. Meer dan de plaat was het de ontdekking van één van de meest uitgesproken punkiconen ooit. Rauw met veel gevoel. Het was sowieso één van de vele leeftijden waarin een jonge gast al eens in de knoop kan liggen met zichzelf, maar Iggy vertelde me toch om echt geen ene moer te geven om wat anderen van mij denken. Wijze les. Gewoon uzelf zijn en het leven leiden dat ge zelf wilt leiden. Het voelt aan als een open deur intrappen, maar het voelde toen toch vooral als een trap tegen mijn achterwerk. The idiot is I.

Radiohead - Kid A
Ook bij mij komt deze plaat voor. Ik vind het zeker niet hun beste plaat, maar wel nog altijd een ijzersterke plaat. Is voor mij een signaal geweest dat ge niet noodzakelijk enkel (rauwe) gitaarmuziek nodig hebt om goede muziek te maken. Als puber durft ge nog al eens in hokjes te denken. Boards Of Canada, Brian Eno, Gesaffelstein, Justice,.... Allemaal stilletjes beginnen ontdekken nadat ik de muren rond mijn bekrompen smaak had gesloopt. "Yesterday, I woke up sucking a lemon" ook gewoon een zalige openingszin van de plaat gezien de context toen.

Talking Heads - Remain in Light
Best vreemd om te beseffen dat een plaat mijn studiekeuze op't unief heeft beïnvloed. Ik neigde zo al in een bepaalde richting, maar Remain In Light heeft met de haar topics rond identiteit; vervreemding, religie de beslissing toch in een definitieve plooi gelegd. Daarnaast gaf het me ook een signaal dat ondanks dat allemaal het leven toch echt wel gewoon fijn is zolang ge het maar zelf in handen neemt. De ontwikkeling van de band zelf onderschrijft dat: de split, gedreven door het feit dat bv Byrne gewoon geen zin meer had in de Talking Heads vond ik erg inspirerend. Waarom iets blijven doen gewoon omdat ge het al zo lang doet? Als het op is, is het op. Als ge nood hebt aan een andere prikkel, zoek de andere prikkel dan op. Ge hebt maar één leven. Enorm hype om hem eens live aan het werk te zien in februari. Hoe dan ook, belangrijke ontdekking geweest, kan ik niet ontkennen. En opnieuw in diezelfde Gite in Frankrijk als The Idiot, alleen enkele jaren later. Opnieuw via de folder van de papa. Belangrijk folderke geweest toch zo blijkt.

 

[Tonerider]

Phil Collins - No jacket required:
Favoriet: "Doesn't Anybody Stay Together Anymore"
Phil Collins is toch een van mijn favoriete zangers. In mijn tienerjaren ook wel veel naar geluisterd. Dan een tijd uit het oog (of moet ik zeggen oor) verloren om hem dan via een kameraad later weer op te pikken. En versteld te staan dat hij eigenlijk een retegoede drummer is en daarbij een fijne zangstem vind ik. Het favoriete nummer op deze cd was zo eentje waar ik bewust over de lyrics nadacht en ergens tot het besef kwam dat ik er wel van hou dat de lyrics ook iets betekenen en niet altijd "je t'aime" moeten zijn. Ik weet zelf nog goed waar dit besef voor de eerste keer tot me doordrong (op de parking van de GB van Marche en Famenne )

Pink Floyd - The Division Bell
Favoriet: Take it Back
Als het gaat over teksten die iets betekenen, dan kan je natuurlijk Pink Floyd niet negeren. Voor mij blijft dit echt een unieke groep waarbij krachtige teksten gekoppeld zijn aan schitterende melodieën. Je hebt wel een paar 'sounds like' - groepen, maar voor mij blijven zij op een eenzame hoogten staan qua muziek, zowel onder Roger Waters als onder David Gilmour. Zoals in een ander topic aangehaald was dit album mijn echte intro tot Pink Floyd en heeft het me tot een fan gemaakt van Pink Floyd.

Elvis Presley - Best of (heiligschennis in de rij)
Misschien een beetje heiligschennis omdat het niet echt een album is, maar ik was fan als jonge tiener fan van Elvis Presley. Maar ik had geen geld om verschillende cassettes te kopen (ja ja, ik ben zo oud), dus moest het doen met een compilatie en voor de rest wat nummers van de radio. Ooit ook naar een Elvis Presley-fan meeting geweest (was in mijn eigen gemeente op uitnodiging van een klasgenoot die ook fan was), maar daar heb ik wel geleerd dat ik nooit zo'n fan zou zijn. Het verafgoden/verheerlijken van de persoon is niet zo mijn ding. Zijn muziek blijft voor mij feel good muziek (alhoewel hij ook wel triestige liekes heeft zoals 'in the ghetto', voor mij een van zijn sterkste nummers: de laatste regels waardoor het verhaal eigenlijk in een loop wordt gestoken )

Clawfinger - Deaf Dumb Blind
Favoriet: Sad To See You Sorrow
Eerste cd waarbij ik merkte dat muziek mijn rijstijl beïnvloedde en dit was dus geen goede invloed. Eigenlijk was het sowieso toen geen goede muziek voor me. Thema's zoals zelfmoord en zelfdestructie waren niet hetgeen ik in die tijd nodig had en stonden ook haaks op het vrolijke van Elvis Presley. Maar het was dus wel een deel van hoe ik me toen voelde en het had toen een impact op me. (maar we lopen hier nog rond, dus alles is okay )

Agnes Obel - Philharmonics
Okay, beetje raar deze, maar het is eigenlijk een album dat ik bijna nooit opzet, alleen als ik niet kan slapen. Dit is een album dat letterlijk een impact heeft op mijn leven, want het helpt me als ik te veel pieker en daardoor niet kan slapen. Het heeft geen 100% succes rate, maar toch, de manier waarop heel het album is opgebouwd brengt rust in mijn hoofd. Haar ander album Myopia heeft dit niet en ook onder mijn andere cd's heb ik niet direct eentje dat dit effect heeft. Dus dit maakt het album uniek in mijn bibliotheek.

Stevie Ray Vaughan & Double Trouble - Texas Flood
Favoriet: Lenny
Jaaaaa mannekes, is er iemand die zo'n vette noten kan (allez kon) naar voor brengen. Kerel kon geen noot lezen en wist de gitaar zo tot leven te brengen. 100% puur talent en geboren om te gitaren Spijtig genoeg te vroeg gestorven. Zijn versie van Voodoo Child shreds all the others. Als ik zijn albums opzet voel ik de gitaar als het ware in mijn lijf tekeer gaan. Lenny heeft ie geschreven voor zijn vrouw en is het nummer dat ze mogen spelen als ik ooit eeuwig mijn ogen dicht doe en ze me de put in laten gaan (of naar de brander sturen). Niet dat ik er dan iets ga van merken, maar toch. SRV is net als Pink Floyd een constante in mijn leven qua muziek en blijft me beroeren.

Axelle Red - Sans Plus Attendre
Misschien niet zo'n grote impact, maar AR heeft me wel geleerd dat ik de franse taal enkel haat als ik het moet spreken Ik kan het niet he, frans spreken, maar het blijft een van de mooiste talen als het gezongen wordt. Haar muziek heeft er ergens voor gezorgd dat ik de franse taal niet ben beginnen haten, want voor de rest had ik er niet veel goede herinneringen aan (zowel school gerelateerd als vakanties en zelfs stukje opvoeding). Dus de franse muziek van Axelle Red was een aangename antidote tegen al die negativiteit die ik had met die muziek en dankzij haar zitten er wel meer franse artiesten in mijn bib. Grote fan ook van ZAZ trouwens.

Ik blijf een beetje steken op deze albums qua impact. 3 eervolle vernoemingen omdat ik ze gewoon steengoed vind of al heel mijn leven mee gaan: The Hu - The Gereg (Mongolion rock), Paula Abdul - Spellbound (haar stem, de dansbaarheid, het vrolijke), Doro - Calling The Wild (throwback naar de tijd dat ik naar mijn oma en opa in Spanje was, eerste internationale (trein)reis op mijn eentje en daar genoot van een wandeling in het zonnetje met deze muziek op)

 

[clercqie]

Ik besef dat ik hier in "mijn eigen topic" nog niet echt actief ben geweest. Scuzi, het is hier wat een drukke periode geweest.

Maar wel echt super cool om mee te kunnen volgen met de lijstjes én de verhalen van iedereen hier! Zo ook de invulling die iedereen geeft aan de opdracht, want het blijft een erg persoonlijk iets.

Al veel albums en groepen genoteerd die ik zelf eens moet ontdekken (Yeasayer) en ook veel zaken te herontdekken (Primal Scream) ! En ook nog eens veel albums zien passeren die mijn eigen lijst niet hebben gehaald, maar heel hoog aangeschreven staan hier bij mezelf (zo had ik Radiohead helemaal niet vermeld, maar ik heb met die discografie echt gelééfd).

Cool topic, coolere bijdragen van de forumgangers!

 

[pardal]

Clouseau- Hoezo?
Als 6 jarige denk ik de casette gekregen bij Sinterklaas. Heeft toch wel het belang van muziek in mijn leven aangewakkerd

Bryan Adams - Waking Up The Neighbours
De papa was bij de lokale muziekshop gaan vragen of ze de CD niet op een casette wouden zetten, aangezien ik geen CD-speler had. Grijs dat ik die casette heb gedraaid als klein manneke. Later die ook nog op CD aangeschaft, maar het was toch niet hetzelfde.

De duur van de casette was korter dan de CD waardoor, denk ik, de 2 laatste nummers er niet opstanden en het 3de laatste half. Pas achteraf doorgehad dat er nog liedjes op de CD stonden

Guns N' Roses - Appetite for destruction
Buurjongen die een paar jaar ouder was en drumde. Had toen blijkbaar een Guns N' Roses fase voor hij overging naar Metallica en ander zwaar werk.

Blijft voor mij nog altijd 1 van de beste debuutalbums van een band. Mijn intro tot het echte gitarenwerk.

Most Wanted Rock 2 (heiligschennis nog erger dan een best-of)

Ik denk dat ik het album enkel gekocht voor 1 of 2 nummers, maar alle nummers zijn eigenlijk wel ergens blijven plakken.
Heeft ervoor gezorgd dat ik ook buiten het genre begon te kijken door o.a The Prodigy

Beastie Boys - Licencsed to Ill

klasgenoot die met een t-shirt van de band naar school kwam en ik wou es checken of het wel goed was: introductie tot het hiphop genre

Bob Marley - Legend

leerkracht godsdienst die ooit Redemption Song gebruikte in de les. Niet zo zeer de ontdekking van Reggae maar wel een opener naar, voor mij, andere muziekstijlen

Flipo Mancini - Distorted Lovesongs

Lokale band die mijn liefde heeft aangewakkerd om zelf muziek te gaan spelen. Maar ook Noise(rock) daardoor ontdekt en alsook helemaal kunnen opgaan in een live optreden

Nirvana - Bleach

Met aparte vermelding voor het nummer Floyd The Barber. Had een basgitaar aangeschaft geleerd door dat nummer geleerd dat er ook iets bestaat als een drop D.

Grote Nirvana fan, met Bleach als beste album. Klonken toen op hun zwaarst.

Led Zeppelin - Mothership (ben hier echt zelf niet fier op)

Redelijk recent (laatste jaren) pas echt de genialiteit van Led Zeppelin ondekt, echter niet meer de tijd/nieuwgierigheid om elk album van voor tot achter te luisteren en enkel de bekende nummers wil horen.

Spijt van dat ik ze niet in mijn tienerjaren had leren kennen om er mij helemaal in te verliezen

Pixies - Death to the Pixies

Had deze geript, maar nooit echt beluisterd. Pas door me te verdiepen in Nirvana bij hun uitgekomen, alsook mijn basleraar die mij verplichte om debaser te leren spelen omdat ze een 7/8ste maat hadden ipv 8/8ste

Paar keer live gezien waar ze vooral de nummers van dit complicatie album brachten, waardoor de interesse in hun studioalbums er niet is gekomen.

Als ik het zo bekijk toch een liefde voor debuut albums of best offs.

 

[JBM]

Momenteel hou ik het even op 5 omdat die me spontaan te binnen schieten. Misschien dat ik later nog een update doe met 5 bijkomende albums.

Queen – Greatest Hits 1

Zoals al vermeld in het topic van Fusetea was Queen de eerste band waar ik helemaal gek van was. En beschouwde hen als “mijn” band. Het begon allemaal met dit album (op gekopieerde cassette) dat ik in bezit kreeg op de lagere school, maar al snel volgde heel wat andere albums. Zo kocht ik met bij elkaar gepaard kermisgeld Queen 1 en 2 op cd, verkeerdelijk denkend dat het de twee best off albums betrof. Maar het zijn dus hun debuut en de opvolger. Daar was ik toen even zeer teleurgesteld over. Het zijn ook net wat minder toegankelijke albums dan alles wat daarna komt. Maar door de jaren zijn deze albums net tot mijn favoriete werk van hen gaan behoren. In ieder geval is Brian May de rechtstreekse aanleiding geweest om zelf gitaar te gaan spelen dus qua impact kan dat tellen.

Anathema – Eternity

Ik had al hun Serenades album in de kast staan. Die ik wel kon smaken omwille van het mooie gitaarwerk, maar de trage death/doom was toch niet helemaal mijn ding. Rond de tijd van de release van Eternity las ik een interview met de band in Aardschok, waarop ze vertelden dat op de nieuwe plaat meer Pink Floyd te horen was en geen grunts meer. Daarop naar de JJ records getrokken, gevraagd de cd te mogen beluisteren en na enkele seconden van intro Sentient wist ik gewoon: dit is vanaf nu “mijn” band! Pure tristesse, maar wondermooi. Ook al kon frontman Vinny toen nog niet goed zingen, ik werd gewoon van mijn sokken geblazen door de prachtige emotievolle songs en zalvend gitaarwerk. De tranen sprongen me daar aan de luistertafel van de JJ in de ogen en op slag mega fan geworden. Twee jaar later brachten ze Alternative 4 uit waarmee ze behoorlijk groot werden en nog eens één jaar later Judgement, wat één van mijn all time favorite albums is.

Van Eternity: “not a word passed your lips, just a golden kiss. As I whispered silently, help me through this”.
Voor een tiener op kot in Leuven die héél erg met zichzelf in de knoop lag kwam dat aan.

Dischord – The Year In Seven Inches

Een soort van compilatie album: het betrof een cd met daarop de eerste vier 7” die op Dischord werden gereleased en de 2 eerste EP’s van Minor Threat. Allemaal dus vroege, rauwe en snelle hardcore punk uit voornamelijk DC. De cd kreeg ik van een kotgenoot die er zelf niet meer naar luisterde, maar die wist dat ik into HC was. Het werd niets minder dan een openbaring en hierdoor wat hardcore en punk betreft ook wat meer naar het verleden leren kijken.

De Minor Threat nummers die hierop staan vind ik nog altijd van de beste HC die ooit gemaakt is en die bijna alles wat erna kwam overbodig maakt. Bijna Ik ben er zeker van dat ik zelfs op mijn 80ste mezelf nog kan laven aan de de oprechte kwaadheid van de jonge Ian Mackaye.

Moondog Jr. – Every Day I Wear A Greasy Black Feather On My Hat

In augustus 1996 ben ik met één van mijn beste vrienden van de middelbare school 3 weken in Sicilië op vakantie geweest. Dat was vlak voor we allebei aan onze hogere studies begonnen. Die vriend was toen al een grote fan van Stef Kamil Carlens en dit album werd de soundtrack van die te gekke reis. Misschien een atypisch album voor een reis in het zonnige zuiden, maar er staan een aantal fantastische nummers op en dit was voor mij ook de gateway om later Captain Beefheart en Tom Waits te leren appreciëren.

Het leven loopt soms raar en die vriend is nu, bijna 30 jaren later, de drummer van SKC & The Swoon.

The Smiths/Morrissey compilatie tape

Ja sorry, ik speel vals want geen album maar een compilatie cassette. Voor mij gemaakt door een Anglofiele kotgenote. Haar cd rek stond vol met Britse bands als Suede, Blur, Pulp,… maar vooral was ze fan van The Smiths en Morrissey. Zij was een vlotte extraverte Antwerpse city girl en ik een verlegen schaap uit Zuid Limburg, maar we konden het goed vinden met elkaar. We hebben meerdere nachten op haar kamer doorgebracht met sigaretten roken, zeveren en naar muziek luisteren. Soms letterlijk tot de zon opkwam. En ja, je kunt het raden he, ik werd stapelverliefd op haar. Maar de liefde werd niet (direct) beantwoord. En zo werd de muziek van The Smiths, zoals dat eigenlijk hoort, de soundtrack van mijn eigen hartzeer. Meer dan een jaar later bleek dat de gevoelens toch wederzijds waren maar stonden de sterren ook weer niet goed. En heb ik toen ongewild ook haar hart gebroken, wat ik nog altijd spijtig vind. Zo gaat dat nu eenmaal in het leven zeker.

Maar de pijn heeft al lang plaats gemaakt voor warme herinneringen. En ik luister nog altijd zeer veel naar zowel The Smiths als Morrissey, maar het is zelden zonder een beetje weemoed.

"Oh, the alcoholic afternoons
When we sat in your room
They meant more to me than any
Than any living thing on earth"

 

[Kid_C]

Momenteel hou ik het even op 5 omdat die me spontaan te binnen schieten. Misschien dat ik later nog een update doe met 5 bijkomende albums.

Queen – Greatest Hits 1

Zoals al vermeld in het topic van Fusetea was Queen de eerste band waar ik helemaal gek van was. En beschouwde hen als “mijn” band. Het begon allemaal met dit album (op gekopieerde cassette) dat ik in bezit kreeg op de lagere school, maar al snel volgde heel wat andere albums. Zo kocht ik met bij elkaar gepaard kermisgeld Queen 1 en 2 op cd, verkeerdelijk denkend dat het de twee best off albums betrof. Maar het zijn dus hun debuut en de opvolger. Daar was ik toen even zeer teleurgesteld over. Het zijn ook net wat minder toegankelijke albums dan alles wat daarna komt. Maar door de jaren zijn deze albums net tot mijn favoriete werk van hen gaan behoren. In ieder geval is Brian May de rechtstreekse aanleiding geweest om zelf gitaar te gaan spelen dus qua impact kan dat tellen.

Anathema – Eternity

Ik had al hun Serenades album in de kast staan. Die ik wel kon smaken omwille van het mooie gitaarwerk, maar de trage death/doom was toch niet helemaal mijn ding. Rond de tijd van de release van Eternity las ik een interview met de band in Aardschok, waarop ze vertelden dat op de nieuwe plaat meer Pink Floyd te horen was en geen grunts meer. Daarop naar de JJ records getrokken, gevraagd de cd te mogen beluisteren en na enkele seconden van intro Sentient wist ik gewoon: dit is vanaf nu “mijn” band! Pure tristesse, maar wondermooi. Ook al kon frontman Vinny toen nog niet goed zingen, ik werd gewoon van mijn sokken geblazen door de prachtige emotievolle songs en zalvend gitaarwerk. De tranen sprongen me daar aan de luistertafel van de JJ in de ogen en op slag mega fan geworden. Twee jaar later brachten ze Alternative 4 uit waarmee ze behoorlijk groot werden en nog eens één jaar later Judgement, wat één van mijn all time favorite albums is.

Van Eternity: “not a word passed your lips, just a golden kiss. As I whispered silently, help me through this”.
Voor een tiener op kot in Leuven die héél erg met zichzelf in de knoop lag kwam dat aan.

Dischord – The Year In Seven Inches

Een soort van compilatie album: het betrof een cd met daarop de eerste vier 7” die op Dischord werden gereleased en de 2 eerste EP’s van Minor Threat. Allemaal dus vroege, rauwe en snelle hardcore punk uit voornamelijk DC. De cd kreeg ik van een kotgenoot die er zelf niet meer naar luisterde, maar die wist dat ik into HC was. Het werd niets minder dan een openbaring en hierdoor wat hardcore en punk betreft ook wat meer naar het verleden leren kijken.

De Minor Threat nummers die hierop staan vind ik nog altijd van de beste HC die ooit gemaakt is en die bijna alles wat erna kwam overbodig maakt. Bijna Ik ben er zeker van dat ik zelfs op mijn 80ste mezelf nog kan laven aan de de oprechte kwaadheid van de jonge Ian Mackaye.

Moondog Jr. – Every Day I Wear A Greasy Black Feather On My Hat

In augustus 1996 ben ik met één van mijn beste vrienden van de middelbare school 3 weken in Sicilië op vakantie geweest. Dat was vlak voor we allebei aan onze hogere studies begonnen. Die vriend was toen al een grote fan van Stef Kamil Carlens en dit album werd de soundtrack van die te gekke reis. Misschien een atypisch album voor een reis in het zonnige zuiden, maar er staan een aantal fantastische nummers op en dit was voor mij ook de gateway om later Captain Beefheart en Tom Waits te leren appreciëren.

Het leven loopt soms raar en die vriend is nu, bijna 30 jaren later, de drummer van SKC & The Swoon.

The Smiths/Morrissey compilatie tape

Ja sorry, ik speel vals want geen album maar een compilatie cassette. Voor mij gemaakt door een Anglofiele kotgenote. Haar cd rek stond vol met Britse bands als Suede, Blur, Pulp,… maar vooral was ze fan van The Smiths en Morrissey. Zij was een vlotte extraverte Antwerpse city girl en ik een verlegen schaap uit Zuid Limburg, maar we konden het goed vinden met elkaar. We hebben meerdere nachten op haar kamer doorgebracht met sigaretten roken, zeveren en naar muziek luisteren. Soms letterlijk tot de zon opkwam. En ja, je kunt het raden he, ik werd stapelverliefd op haar. Maar de liefde werd niet (direct) beantwoord. En zo werd de muziek van The Smiths, zoals dat eigenlijk hoort, de soundtrack van mijn eigen hartzeer. Meer dan een jaar later bleek dat de gevoelens toch wederzijds waren maar stonden de sterren ook weer niet goed. En heb ik toen ongewild ook haar hart gebroken, wat ik nog altijd spijtig vind. Zo gaat dat nu eenmaal in het leven zeker.

Maar de pijn heeft al lang plaats gemaakt voor warme herinneringen. En ik luister nog altijd zeer veel naar zowel The Smiths als Morrissey, maar het is zelden zonder een beetje weemoed.

"Oh, the alcoholic afternoons
When we sat in your room
They meant more to me than any
Than any living thing on earth"

Man, Eternity van Anathema.

 

[PBR Streetgang]

Rage Against the Machine - The Battle of Los Angeles
Impactnummer: Guerilla Radio - huidige favoriet: Ashes in the Fall
Een van de allereerste CD's die ik met mijn eigen zakgeld ben gaan kopen, Guerilla Radio stond erop, een nummer dat ik kende van Tony Hawk's Pro Skater 2 en zo een artiest leren kennen die ik zou koesteren voor de rest van mijn leven.

Massive Attack - Mezzanine
Impactnummer: Angel - huidige favoriet: Inertia Creeps
Een album dat ik leerde kennen via mijn zus, die helemaal into trip-hop toestanden was als dit album, maar ook Portishead en DJ Shadow zo leren kennen. Maar de kracht van Mezzanine is niet te schatten. Het is geen album dat ik tijdens een bepaalde periode in mijn leven grijsdraaide, wel een waarnaar ik zal blijven terugkeren zolang ik naar muziek luister.

Jimi Hendrix - Band of Gypsies
Impactnummer: Machine Gun - huidige favoriet: Machine Gun
Waarschijnlijk mijn gateway naar mijn classic rock fase. Gekocht omdat ik cool wou zijn tijdens een bezoek aan de muziekwinkel met vrienden van school. Jimi Hendrix kende ik van naam, maar kon er toen zeker nog geen muziek op plakken. En de hoes zag er ontzettend cool uit. In ieder geval een goede keuze gemaakt.

Led Zeppelin - Led Zeppelin IV
Impactnummer: Stairway to Heaven - huidige favoriet: When the Levee Breaks
Het ultieme classic rock album. Voor een lange tijd vond ik Led Zeppelin het beste dat er was in de wereld van muziek en ik had zelfs een old school ringtone van Black Dog op de GSM in het middelbaar. Nu neig ik meer naar andere albums, wellicht omdat Stairway zo overplayed is, maar het is nog steeds erg goed en ook de andere nummers hierop zijn straight up fire.


King Crimson - In the Court of the Crimson King
Impactnummer: 21st Century Schizoid Man - huidige favoriet: 21st Century Schizoid Man
Mijn reis door de klassieke rockmuziek zou niet compleet zijn zonder vermelding van een prog rock album, want dat is nu eenmaal mijn subjam. Deze band ontdekt door een vermelding van het openingsnummer op een lijst van beste gitaarsolo's en ik was helemaal weg van de knotsgekke atonale solo die mij meer deed denken aan verkeer dan muziek.

Gorillaz - Gorillaz
Impactnummer: Clint Eastwood - huidige favoriet: M1-A1
Omdat ik ook nog wel eens naar popmuziek durf te luisteren. Clint Eastwood leren kennen via een Kazaa download, blijkbaar was het een .mpeg en geen .mp3. Toen ik voor het eerst keek, stootte die Californication state pede van de troon als coolste videoclip die ik ooit had gezien. Veel waren/zijn dat er niet want nooit tv gehad en dus niet echt naar MTv/TMF gekeken of waar mensen ook music videos keken in het pre-YouTube tijdperk.

Om - God is Good
Impactnummer: Thebes - huidige favoriet: Thebes
Toevallig opgezet omdat mijn kotgenoot zei dat Om misschien iets voor mij was. Het nummer was nog niet eens echt vertrokken, maar ik wist toen al dat ik iets prachtigs aan het ontdekken was. Een mix van genres en stijlen zoals ik ze toen nog nooit had gehoord.

ISIS - Oceanic
Impactnummer: Weight - huidige favoriet: Hym
Het duurde even voor mij om ISIS deftig te appreciëren. Maar toen ik met mijn gezin op road trip was en ik, asso as I am, op de achterbank met mijn koptelefoon op naar het voorbijrazende Zuidafrikaanse landschap keek en van begin tot einde naar dit album luisterde klikte er iets. Ik stoorde me niet langer aan de heavy vocals en kon doordringen tot de prachtige sounds die ISIS zo zorgvuldig maar loeihard op je afvuurt.

Beach House - Teen Dream
Impactnummer: Zebra - huidige favoriet: Used to Be
Hier pas naar beginnen luisteren lang na zijn release, want ik had even nood aan rustigere muziek tussen al die stoner en doom. Na een eerste luisterbeurt direct fan geworden en bij elke nieuwe release ben ik er meteen bij. Naar Beach House luisteren is het dichtste bij (prettige) dromen dat je kan geraken, as advertised.

Swans - The Glowing Man
Impactnummer: Frankie M - huidige favoriet: Finally Peace
Samen met King Gizzard en Goat zowat de laatste band die ik ontdekt heb en hals over kop verliefd op ben geworden. Ik spreek dan over hun (betere) albums minstens 1x per dag belusiteren, voor weken, maanden aan een stuk. Het feit dat dit en de andere Swans albums uit die periode ongeveer 2u duren, maakt het des te spectaculairder dat ik er zo veel naar kon luisteren zonder het beu te worden


Edit: nu met woordje uitleg

 

[Mormel]

Zoveel goede albums maar als ik er eentje moest kiezen twijfel ik tussen: Lullabies to paralyze van Qotsa en Magic and Loss van Lou Reed.

 

[derp]

Rage against the machine - rage against the machine
Ik was denk ik 8 jaar ofzo, mijn broer had een walkman gevonden met een cassette met die plaat op. Op een andere cassette stond Dookie van Green Day. Ik luisterde toen naar de smurfen, en dat deed ik nadat ik RATM had ontdekt nog steeds, alleen kon ik 5 minuten later in mijn kamer 'Bam, here's the plan, motherfuck uncle Sam, step back I know who I am' zat te zingen. Ik heb op heel jonge leeftijd geprobeerd om die teksten te begrijpen, ik vroeg ook continu aan mijn (9 jaar oudere) broer waar nummers over gingen, en dat is tot op de dag van vandaag een plaat die ik kan opzetten, van A-Z kan mee rappen/brullen (in de vertrouwde bubbel van mijn auto wel), en waar ik nog steeds kippenvel van kan krijgen.

Green day - dookie
Een andere ontdekking die ik op heel jonge leeftijd deed, vooral de drums van Tré vond ik echt zalig, en zo werd ik ook weer een 9-jarige die liedjes over masturberen en verveeld zijn met de wereld zat te zingen zonder eigenlijk goed te weten waar het over ging. Ze zijn gaandeweg shittier en shittier geworden maar die plaat heeft denk ik voor altijd bepaald wat ik fijne muziek vind.

Madvillainy
MF Doom is wat mij betreft de ultieme MC, en dat werk is zijn kroonjuweel, ik denk niet dat veel mensen dat gaan tegenspreken

Tool - Aenima
Ook zo'n plaat die mij gepakt heeft van de eerste keer. Tegenwoordig vind ik Tool een band voor pretentieuze snullen, maar toen in den tijd was dat toch echt grave muziek en ik heb die plaat compleet grijs gedraaid toen het wél nog edgy was om naar Tool te luisteren.

NOFX - Pump up the valuum
Ik denk dat ik ergens 'bottles to the ground' heb gehoord en van daar uit een levenslange obsessie met punkmuziek, van de LA skate scene, tot de ramones, tot the germs, tot D.R.I, the new york dolls en natuurlijk Iggy Pop.

The stooges - The Stooges
Niemand is cooler dan iggy pop, en niemand zal ook ooit cooler zijn dan Iggy Pop. Die man heeft eigenhandig een revolutie in de muziek teweeg gebracht.

Tom Waits - Closing Time
Maar Tom Waits komt wel in de buurt. Vind ook dat die een hele fijne discografie heeft met tal van evoluties die ik allemaal wel kan pruimen.

Lauryn Hill - The Miseducation etc
Los van alles wordt dit soort veelzijdige multitalent maar eens om de zoveel tijd geboren. Vergelijkbaar met Nina Simone of nu Lil Simz. Die plaat kan mij nog steeds raken.

Vampire weekend - contra
Ook honderden keren opgezet toen het uitkwam.

Mazzy Star - So Tonight that I might see
Prachtplaat.

och ik kan eigenlijk verder gaan hoor. The Strokes, the beatles, the pixies, smashing pumpkins, massive attack, beastie boys, hendrix, nirvana, kyuss, arctic monkeys, david bowie, talking heads, joy division, the cure, the stone roses, ... er zijn zo veel albums die een speciale plaats in mijn hart hebben

Dat ik een 90s kind was zal wel duidelijk zijn denk ik.

 

[Fusetea]

Typisch. Ik zeg bepaalde albums nog zelden te draaien, schrijf erover en wat is het resultaat? Ik luister er terug naar.

 

[FlyingHorseman]

Typisch. Ik zeg bepaalde albums nog zelden te draaien, schrijf erover en wat is het resultaat? Ik luister er terug naar.

Herkenbaar, bij mij is het de laatste paar dagen ook een trip down memory lane.

Ik was begonnen met nadenken over mijn 10 favoriete albums ooit maar de shortlist groeie al snel tot 85 dus het was dan eerder mijn 100 favoriete albums geworden.

 

[Kid_C]

Herkenbaar, bij mij is het de laatste paar dagen ook een trip down memory lane.

Ik was begonnen met nadenken over mijn 10 favoriete albums ooit maar de shortlist groeie al snel tot 85 dus het was dan eerder mijn 100 favoriete albums geworden.

Alléhup, nog een topic erbij.

Wel benieuwd naar de lijst!