Twijfel over job

[Topperman]

Hallo,

Ik zit momenteel in een moeilijke fase en zoek wat externe, nuchtere feedback.

2 jaar geleden gescheiden, ik zie er nog steeds vanaf. Tussendoor nog liefdesverdriet en andere zware verliezen geleden. 2 maanden geleden mijn ontslag gekregen en sindsdien zit ik thuis. Ik ben ondertussen naar een psychiater gegaan en die heeft me antidepressiva voorgeschreven. In het begin versterkt die antidepressiva je angstige en verdrietige gevoelens. Het werkt pas echt na 4-6 weken. Maar ik zit nu dus in die "nog ergere dan ervoor" periode. Ik pieker enorm veel.
Kortom, het gaat emotioneel niet echt goed met mij.

Maar in die 2 maand ben ik wel direct begonnen met solliciteren, ook weer vanuit een angst eigenlijk om zonder inkomen te vallen.
Ik solliciteerde voor een job bij een lokale overheid (stad) omdat ik het idee had dat dat iets rustiger en stabieler zou zijn.
Echter was het laatste gesprek een zeer pittig gesprek over de toch wel politieke laag, andere belangrijke mensen te vriend houden, veel visibiliteit, weerstand in de organisatie en je bent eigenlijk de enige in die rol dus je wordt echt een aanspreekpunt en verantwoordelijk voor toch wel belangrijke en zeer visibele zaken (iedereen van het personeel gaat er mee in aanraking komen).
Ik heb me tijdens die gesprekken niet heel erg kritisch opgesteld. Ik gedroeg me als de ideale kandidaat. Ik heb dan ook de job aangeboden gekregen. Maar sindsdien zit ik echt met een vorm van paniek op mij.
Dus ik vrees dat het stabiele en de rust die ik bij een overheid zocht er niet echt zal zijn. Achteraf zei de recruiter wel dat ze bewust een beetje hard waren om te zien hoe ik reageerde en omdat ze willen voorkomen dat de volgende het ook niet uithoudt (de voorganger is om die reden dus vertrokken..)

Enerzijds denk ik: misschien overdrijf ik door mijn depressie en angst, en is dit gewoon gezonde spanning bij een nieuwe job.
Anderzijds voel ik weinig enthousiasme of rust bij het vooruitzicht, en vraag ik me af of deze functie niet net te veel vraagt van mij op dit moment.

Tegelijkertijd heb ik schrik om:

• een kans te laten liggen en later zonder werk te vallen,
• spijt te krijgen als ik nu afhaak,
• maar ook om mezelf opnieuw te forceren in een job die ik niet ga kunnen waarmaken en waar ik me weer plooi naar wat eigenlijk niet echt bij mezelf ligt.
• En als ik begin maar zelf stop krijg ik ook geen uitkering meer..
  

Mijn vraag aan jullie:
Hoe maken jullie onderscheid tussen rationele twijfel en angst/paniek wanneer je mentaal kwetsbaar bent?
Is het verstandig om zo’n job “gewoon te proberen” met het idee dat je altijd kan stoppen?
Tips, opmerkingen?

Alvast bedankt voor het meedenken.

 

[benjicroc]

Ik zou zeggen om het toch te proberen, je hebt weinig te verliezen.
Bekijk het als een nieuwe start.
Van lang thuiszitten ga je niet beter worden.
ZIe je binnen een paar maanden dat het toch niet gaat, dan heb je geprobeerd.
Als die mensen in jou geloven (en dat doen ze, anders geven ze je de kans niet), dan moet je ook proberen om terug er zelf in te geloven.

Die persoon dat de job voor jou deed, was mischien totaal niet geschikt voor die job, en jij wel.

In het slechte geval, dan heb je niks verloren, niet denken dat bij een onstlag je terug dieper gaat vallen.
Dat is niet het geval.
Je hebt veel meer te winnen dan te verliezen.

Succes in ieder geval Ik kijk ernaar uit om binnenkort je loon te zien verschijnen in wat is je brutoloon!

 

[Dr. Sheldon Cooper]

Heel herkenbaar, fear is the mind killer. Ik heb bij een nieuwe job ook telkens wel dat impostor syndrome-gevoel. Om dan nadien quasi altijd tot de vaststelling te komen dat dat nergens voor nodig was. Die mensen daar willen dat je het goed doet, ik denk dat het ook gewoon key is om open te communiceren als je struggles hebt.

En als het toch niet je ding is, zoek je gewoon verder naar een andere job.

 

[Topperman]

Succes in ieder geval Ik kijk ernaar uit om binnenkort je loon te zien verschijnen in wat is je brutoloon!

Het loon is niet om over naar huis te schrijven hoor. Ik was bereid daar op in te boeten voor stabiliteit.

 

[benjicroc]

Het loon is niet om over naar huis te schrijven hoor. Ik was bereid daar op in te boeten voor stabiliteit.

Ongetwijfeld, maar ik denk dat voor een stad of overheid werken je zoveel extra gaat bieden. Allereerst een nieuwe job doet je altijd een beetje ontdekken en openbloeien, meer vakantie.
Ik denk vooral dat de stabiliteit en structuur als je terug werkt je echt gaat helpen in je herstelproces.
Jij alleen kan voelen dat je er klaar voor bent, maar ik denk dat als je er niet klaar voor was, je dan ook niet ging solliciteren, maar vooral dat zij ook redelijk streng door je facade hadden gekeken.
Zeker als ze bewust een beetje een harder interview hebben gedaan.

 

[Mormel]

Waarschijnlijk heb je hier weinig aan. Mentale problemen zijn hard, verwacht niet dat iemand die ze niet kent ze begrijpt, en verwacht zelfs niet dat iemand die ze gekend heeft begrijpt waar je nu in zit.
Grijp die job aan als jij je fit genoeg voelt daarvoor, want het zal je helpen.
Zelf bijna zes jaar geleden compleet gecrasht. Al vele decennia daarvoor psychiatrisch patiënt maar toen compleet in elkaar gezakt. Op het moment dat ik crashte had ik de hoogste graad in mijn vakgebied, ik had collega's, stagairs en jobstudenten die ik moest aansturen... na vele jaren sukkelen ga ik over een week aan de slag als huishoudhulp omdat ik denk dat ik niets anders meer kan.
Laat het zover niet komen bij jou.

 

[Topperman]

Waarschijnlijk heb je hier weinig aan. Mentale problemen zijn hard, verwacht niet dat iemand die ze niet kent ze begrijpt, en verwacht zelfs niet dat iemand die ze gekend heeft begrijpt waar je nu in zit.
Grijp die job aan als jij je fit genoeg voelt daarvoor, want het zal je helpen.
Zelf bijna zes jaar geleden compleet gecrasht. Al vele decennia daarvoor psychiatrisch patiënt maar toen compleet in elkaar gezakt. Op het moment dat ik crashte had ik de hoogste graad in mijn vakgebied, ik had collega's, stagairs en jobstudenten die ik moest aansturen... na vele jaren sukkelen ga ik over een week aan de slag als huishoudhulp omdat ik denk dat ik niets anders meer kan.
Laat het zover niet komen bij jou.

Wat had je dan anders willen doen als je terug kijkt?
Denk je dat actief blijven je had geholpen?
Het is inderdaad een eenzame onzichtbare strijd.

 

[Mr.Fingers]

Achteraf zei de recruiter wel dat ze bewust een beetje hard waren om te zien hoe ik reageerde en omdat ze willen voorkomen dat de volgende het ook niet uithoudt

Da's wel een beetje een red flag in mijn boek.

 

[Mormel]

Wat had je dan anders willen doen als je terug kijkt?
Denk je dat actief blijven je had geholpen?
Het is inderdaad een eenzame onzichtbare strijd.

Elke situatie is natuurlijk anders.
Nadat ik uitgevallen was kreeg ik na enkele maanden telefoon van mijn werkgever om eens langs te komen. Eens daar kreeg ik een document onder mijn neus om te tekenen voor ontslag met wederzijds akkoord, op dat moment denk je niet echt helder dus natuurlijk tekende ik dat waardoor ik ineens ook afzag van een ontslagvergoeding en alle rechten die je hebt bij ontslag.

Wat mij de voorbije jaren wel telkens geholpen heeft is actief blijven als je kunt, en daarom niet direct in betaalde jobs, maar ook gewoon vrijwilligerswerk waarbij je mensen helpt en waardering krijgt. Dat zou mijn eerste tip zijn: als je je niet dadelijk zorgen maakt over je inkomsten (hetzij ziekte-uitkering, hetzij werkloosheid), zoek dan eens naar vrijwilligerswerk in jou omgeving. Het biedt een zekere structuur, laat je met mensen in contact komen die je niet afrekenen op je prestaties, kan handig zijn om een netwerk op te bouwen,... als je wat sociaal bent zou ik dit zeker aanraden.

Over het mentale heb ik echter weinig tips. Ik dacht er jaren geleden van verlost te zijn, sprak zelfs met mijn huisarts over het afbouwen van medicatie omdat het destijds al ruim tien jaar geleden was dat ik nog een psycholoog of psychiater had gezien, maar ze zijn even hard teruggekomen. En het lastige is dat niemand het echt kan begrijpen. Ze zien je misschien overdag bezig in de tuin, of ontmoeten je tijdens een wandeling waarbij je sociaal over komt, denken dat het goed gaat, maar zien niet hoe je in het midden van de nacht met je deken opgerold ligt in een hoekje van je slaapkamer omdat je die twee muren moet voelen om je ietswat veilig te voelen, beseffen niet dat elke keer je gaat slapen je hoopt niet meer wakker te worden,... mentale problemen zijn gewoon kut. Als je momenteel enkel een psychiater ziet, kijk dan zeker eens rond voor een psycholoog in je buurt (als je dat kunt betalen). En terwijl ik dit schrijf wil ik je toch ook adviseren om je niet te laten opslokken door die medische wereld, eenmaal erin kan het verdraait moeilijk zijn om er terug uit te geraken (De Toverberg, beschrijft dit enorm goed).
Als die mentale problemen dragelijk zijn, focus je dan op je dagstructuur en vervolgens kom je er wel. Veel succes.

 

[contextbinder]

Gewoon starten, in de buurt, overheid - er is wellicht vandaag geen enkele plaats of tijdstip ideaal om te starten maar met deze combinatie zit je in elk geval al niet bij de slechts mogelijke uitkomst qua werkgever en locatie, de job is afwachten natuurlijk. Bijkomend bieden overheidsdiensten ook wel ondersteuning, aanspreekpunten, aangepaste regime’s en wie weet bevalt de job je gewoon goed en is ze zelfs helend.

Maar ik ben geen psycholoog en eerder van mening dat stilzitten en veel tijd om na te denken mss niet de beste oplossing is voor iedereen.

Maar alvast veel succes en beterschap toegewenst.

 

[Topperman]

Elke situatie is natuurlijk anders.
Nadat ik uitgevallen was kreeg ik na enkele maanden telefoon van mijn werkgever om eens langs te komen. Eens daar kreeg ik een document onder mijn neus om te tekenen voor ontslag met wederzijds akkoord, op dat moment denk je niet echt helder dus natuurlijk tekende ik dat waardoor ik ineens ook afzag van een ontslagvergoeding en alle rechten die je hebt bij ontslag.

Wat mij de voorbije jaren wel telkens geholpen heeft is actief blijven als je kunt, en daarom niet direct in betaalde jobs, maar ook gewoon vrijwilligerswerk waarbij je mensen helpt en waardering krijgt. Dat zou mijn eerste tip zijn: als je je niet dadelijk zorgen maakt over je inkomsten (hetzij ziekte-uitkering, hetzij werkloosheid), zoek dan eens naar vrijwilligerswerk in jou omgeving. Het biedt een zekere structuur, laat je met mensen in contact komen die je niet afrekenen op je prestaties, kan handig zijn om een netwerk op te bouwen,... als je wat sociaal bent zou ik dit zeker aanraden.

Over het mentale heb ik echter weinig tips. Ik dacht er jaren geleden van verlost te zijn, sprak zelfs met mijn huisarts over het afbouwen van medicatie omdat het destijds al ruim tien jaar geleden was dat ik nog een psycholoog of psychiater had gezien, maar ze zijn even hard teruggekomen. En het lastige is dat niemand het echt kan begrijpen. Ze zien je misschien overdag bezig in de tuin, of ontmoeten je tijdens een wandeling waarbij je sociaal over komt, denken dat het goed gaat, maar zien niet hoe je in het midden van de nacht met je deken opgerold ligt in een hoekje van je slaapkamer omdat je die twee muren moet voelen om je ietswat veilig te voelen, beseffen niet dat elke keer je gaat slapen je hoopt niet meer wakker te worden,... mentale problemen zijn gewoon kut. Als je momenteel enkel een psychiater ziet, kijk dan zeker eens rond voor een psycholoog in je buurt (als je dat kunt betalen). En terwijl ik dit schrijf wil ik je toch ook adviseren om je niet te laten opslokken door die medische wereld, eenmaal erin kan het verdraait moeilijk zijn om er terug uit te geraken (De Toverberg, beschrijft dit enorm goed).
Als die mentale problemen dragelijk zijn, focus je dan op je dagstructuur en vervolgens kom je er wel. Veel succes.

Waarom nog een psycholoog naast de psychiater?


Zwaar verhaal man. Depressie is echt onzichtbaar inderdaad.

 

[Mormel]

Waarom nog een psycholoog naast de psychiater?


Zwaar verhaal man. Depressie is echt onzichtbaar inderdaad.

Een psychiater zie je waarschijnlijk maximaal eens per maand, een psycholoog kun je vaker zien. En er zijn echt wel goede psychologen daarbuiten, maar de wachtlijsten.

Ik wens je echt het beste, hoop dat je goed geholpen wordt en dat het snel beter met je gaat.
Als je iemand bent met een vriendenkring, schakel die kerels dan in en wees eerlijk dat het niet zo goed gaat op dit moment.

Mocht je iets willen delen dat best niet openbaar staat, mag jij mij altijd via pb contacteren. Ik probeer dagelijks de site te controleren.