Na vijf dagen van veel wandelen en zweten door de hitte kunnen we ons veroorloven een uitgebreid verslag van Dour festival te maken. Van 17 tot 21 juli was het weer een groot alternatief feestje in Dour met veel hiphop, rock, reggae, dance en alles wat zich daar tussenin bevindt. Hoe minder mainstream de band of artiest, hoe groter de kans dat ze ooit eens op Dour staan of er ooit zullen optreden.
Dour duurt vijf dagen en dompelt je onder in muziek, veel muziek! Omdat er zo een ruim aanbod was, zullen we in ons verslag enkel toespitsen op de (voor ons) allerbeste optredens. Dour trekt zeker niet de allergrootste namen aan, maar dat is ook niet altijd nodig. Dat maakt het net een gezelliger festival dat zich net onder de hele grote festivals bevindt. Mispak je echter niet, want het blijft een groot festival met veel volk en drukte, al is het iets minder en heb je het gevoel dat er meer ruimte is.
De eerste dag kwamen we redelijk laat toe op de camping, en uiteindelijk de festivalweide, door omstandigheden dus in plaats van een hele hoop bands te zien, trokken we op verkenning. De line-up lag ons die dag ook iets minder goed. Wat ons meteen opviel, was de losse sfeer en de ruimte op de camping. In tegenstelling tot andere grote festivals kon je je tent zo goed als eender waar neerpoten en was er nog steeds meer dan plaats genoeg. Dat vonden wij in elk geval wel zeer aangenaam.
Het festival zelf voelt soms een beetje aan als een doolhof met overal gangetjes en geheime ruimtes. Soms heb je het gevoel dat je de hele dag aan het wandelen bent van podium naar podium. Het grootste minpunt voor ons was de redelijk centraal gelegen (openlucht) Balzaal waar de hele dag dj's speelden die je van overal op het festival- en campingterrein kon horen. Ook wanneer er bij een ander optreden even een rustiger momentje was, kwam dit geluid er door gevlamd. Dit was vooral het geval bij Le Garage, die vlak ernaast lag. Dat was voor ons toch een opmerkelijke fout en eigenlijk soms echt vervelend. Volgend jaar De Balzaal in een tent of verder weg van de andere podia, graag!
We hebben alvast een overduidelijke top vijf van bands en artiesten die we gezien hebben. Daarnaast zagen we meer dan dertig bands aan het werk die allemaal wel iets hadden. Dus naast deze vijf bands hebben we nog tien aanraders die je zeker ook gezien moet hebben.
We beginnen met Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Hoewel dit niet helemaal ons muziekgenre is, gaf dit duo wel een krachtig optreden met veel vuur en passie. Kabaka Pyramid bracht dan weer vrolijke reggae met een positieve boodschap en liet zelfs even de traantjes vloeien met enkele emotionele boodschappen over hoe muziek zijn leven veranderde.
Femi Kuti & The Positive Force was de eerste artiest die we op woensdag zagen en zat er meteen boenk op met zijn swingende afrobeat. Hij is ook de oudste zoon van de grondlegger van de afrobeat, namelijk Fela Kuti. Om in datzelfde genre wat te blijven moet je zeker ook Kokoroko gezien hebben. Deze achtkoppige band brengt een swingende mix van jazz en afrobeat waarbij je ook de hele nacht zou kunnen blijven dansen.
Voor de rockliefhebbers was er dan Talk Show met hun stevige hardrock en Altın Gün met anatolische, psychedelische rock. Wou je het graag nog wat harder? Dan was er Dog Eat Dog om je met stevige punkrock te overspoelen of Bizkit Park om je met alle bekende metalcovers te laten headbangen of een moshpit te starten. En dit uiteraard allemaal met een bescheiden vuurspektakel.
Om de tien aanraders af te sluiten, was er dan nog uiteraard Oscar and the Wolf, die met een heuse show afkwam waar menig andere artiesten jaloers op zouden zijn. Samen met een hoop dansers bracht hij weer het beste van zichzelf. Dan was er nog Mezerg, de onemanband van Marc Mezergue die dance brengt met enkel een keyboard, pedalen en een theremin. Indrukwekkend!
Dour duurt vijf dagen en dompelt je onder in muziek, veel muziek! Omdat er zo een ruim aanbod was, zullen we in ons verslag enkel toespitsen op de (voor ons) allerbeste optredens. Dour trekt zeker niet de allergrootste namen aan, maar dat is ook niet altijd nodig. Dat maakt het net een gezelliger festival dat zich net onder de hele grote festivals bevindt. Mispak je echter niet, want het blijft een groot festival met veel volk en drukte, al is het iets minder en heb je het gevoel dat er meer ruimte is.
De eerste dag kwamen we redelijk laat toe op de camping, en uiteindelijk de festivalweide, door omstandigheden dus in plaats van een hele hoop bands te zien, trokken we op verkenning. De line-up lag ons die dag ook iets minder goed. Wat ons meteen opviel, was de losse sfeer en de ruimte op de camping. In tegenstelling tot andere grote festivals kon je je tent zo goed als eender waar neerpoten en was er nog steeds meer dan plaats genoeg. Dat vonden wij in elk geval wel zeer aangenaam.
Het festival zelf voelt soms een beetje aan als een doolhof met overal gangetjes en geheime ruimtes. Soms heb je het gevoel dat je de hele dag aan het wandelen bent van podium naar podium. Het grootste minpunt voor ons was de redelijk centraal gelegen (openlucht) Balzaal waar de hele dag dj's speelden die je van overal op het festival- en campingterrein kon horen. Ook wanneer er bij een ander optreden even een rustiger momentje was, kwam dit geluid er door gevlamd. Dit was vooral het geval bij Le Garage, die vlak ernaast lag. Dat was voor ons toch een opmerkelijke fout en eigenlijk soms echt vervelend. Volgend jaar De Balzaal in een tent of verder weg van de andere podia, graag!
We hebben alvast een overduidelijke top vijf van bands en artiesten die we gezien hebben. Daarnaast zagen we meer dan dertig bands aan het werk die allemaal wel iets hadden. Dus naast deze vijf bands hebben we nog tien aanraders die je zeker ook gezien moet hebben.
Brutus
Na ze vorig jaar op Pukkelpop gezien te hebben, waren we uiteraard weer van de partij. En hoewel het optreden vorig jaar al geweldig was, hebben ze ons deze keer weggeblazen met een geweldig optreden. Ik kan alleen maar hoogtepunten bedenken voor deze show en het had gerust nog een halfuurtje langer mogen duren. Openen deden ze opbouwend met een van mijn favoriete nummers, namelijk 'War'. Daarna is het eigenlijk niet meer stilgevallen tot de laatste song. De combinatie van het stevig drumwerk met de breekbare stem van Stefanie is de basis voor Brutus en dat blijft gewoon zeer goed werken. Hopelijk zien we ze deze zomer nog eens aan het werk!Ezra Collective
Onze tweede favoriet van de avond was Ezra Collective. Deze zagen we vorig jaar ook al op Pukkelpop en het blijft gewoon iedere keer opnieuw een feestje wanneer je deze mannen aan het werk ziet. Dansen van begin tot eind zal je doen, voor minder komen ze niet af. Dit jazzkwintet met als leider de drummer Femi Koleoso brengt steengoede muziek en je ziet ze ook plezier hebben op het podium. Net als de vorige keer was niet bewegen geen optie en dat is gewoon helemaal terecht. Hun mix van jazz en afrobeat werkt helemaal op je in. Wij hopen ze eens tegen te komen op een concert, waar de sfeer nog intiemer is dan op een groot festival.Queen Omega & The Royal Souls
Queen Omega heeft haar artiestennaam niet gestolen want als een echte queen stapte ze op het podium en blies ze iedereen weg met haar stem. De dag was nog vroeg en nog niet iedereen was wakker, maar het volk dat er stond was helemaal mee. De reggaezangeres die geboren is in Trinidad, liet ons kennismaken met haar muziek en lyrics die hun oorsprong hebben in de Caraïben. Op het podium combineert ze reggae, jazz en soul alsof het niets is dankzij haar wijd stembereik. Wij waren alvast zeer onder de indruk en uiteraard helemaal mee met haar boodschap om mensen samen te brengen met muziek.Meltheads
De winnaars van de Humo's Rock Rally in 2022 toeren ook nog altijd lustig en succesvol rond. Met hun stevige garage en postpunk laten ze iedereen volop headbangen. Zonder scrupules en zonder al te veel gezever vliegen ze (ook al zijn ze een beetje te laat) er meteen in. Opvallend is dat ze ook nieuwe instrumenten betrekken in hun optreden. Wij moeten qua vibe meteen denken aan Amyl and the Sniffers, die ook iedere keer een show afleveren waar alles kan en mag. Opzwepend is het juiste woord dat past bij dit soort bands. Keep on rockin', boys.Mitsune
Voor ons een nobele onbekende band die toch in onze top vijf staat. Een heel ander soort band, maar daarom net leuker om te ontdekken. Deze folk fusion band uit Berlijn, met leden uit Japan, Australië, Griekenland en Duitsland, geleid door een vrouwelijk trio (al waren ze op Dour maar met twee) die de shamisen bespeelden, een variant van de luit uit Japan. Ze brengen voornamelijk traditionele Japanse folk gecombineerd met rauwe beats en folklore gezangen en dit allemaal gemengd met een vleugje humor en zeer kleurrijke kostuums. Onze aandacht verslapte geen seconde. We waren in elk geval aangenaam verrast van dit optreden.Aanraders
Naast onze top vijf hebben we natuurlijk nog enkele bands waar we met veel plezier naar gekeken hebben. Daarom geven we hier nog tien aanraders mee die je toch eens gezien moet hebben, als ze toevallig eens optreden bij je in de buurt of op een festival waar je aanwezig bent.We beginnen met Charlotte Adigéry & Bolis Pupul. Hoewel dit niet helemaal ons muziekgenre is, gaf dit duo wel een krachtig optreden met veel vuur en passie. Kabaka Pyramid bracht dan weer vrolijke reggae met een positieve boodschap en liet zelfs even de traantjes vloeien met enkele emotionele boodschappen over hoe muziek zijn leven veranderde.
Femi Kuti & The Positive Force was de eerste artiest die we op woensdag zagen en zat er meteen boenk op met zijn swingende afrobeat. Hij is ook de oudste zoon van de grondlegger van de afrobeat, namelijk Fela Kuti. Om in datzelfde genre wat te blijven moet je zeker ook Kokoroko gezien hebben. Deze achtkoppige band brengt een swingende mix van jazz en afrobeat waarbij je ook de hele nacht zou kunnen blijven dansen.
Voor de rockliefhebbers was er dan Talk Show met hun stevige hardrock en Altın Gün met anatolische, psychedelische rock. Wou je het graag nog wat harder? Dan was er Dog Eat Dog om je met stevige punkrock te overspoelen of Bizkit Park om je met alle bekende metalcovers te laten headbangen of een moshpit te starten. En dit uiteraard allemaal met een bescheiden vuurspektakel.
Om de tien aanraders af te sluiten, was er dan nog uiteraard Oscar and the Wolf, die met een heuse show afkwam waar menig andere artiesten jaloers op zouden zijn. Samen met een hoop dansers bracht hij weer het beste van zichzelf. Dan was er nog Mezerg, de onemanband van Marc Mezergue die dance brengt met enkel een keyboard, pedalen en een theremin. Indrukwekkend!
