Wat is uw rijk zijn?

[TNTim]

Ik denk dat 'zich rijk voelen' en algemener 'meer geld willen' een streven is dat voor sommigen, waaronder mezelf, nooit genoeg zal zijn. Het is een streven naar steeds maar meer en dat is deels irrationeel. Je kan uw centen niet meenemen in uw graf en aan kinderen overlaten is maar beperkt nuttig, want anders gaan ze in een fictieve hangmat zonder zelf iets te willen verwezenlijken.

Het zal voor iedereen anders zijn op basis van karakter, maar als extreme pessimist zal geld altijd voor onrust in mijn hoofd zorgen.

Spoiler: anekdote

Partner en ik hadden beide een goedbetaalde job, 2 verhuurpanden (die we met wat geluk aankochten en waar we op een goed moment een lening voor afsloten), elk jaar een mooie som die we opzij konden zetten en ondertussen ook een mooie spaarboek en redelijk wat beleggingen.

Zo goed als zelf opgebouwd door jarenlang zwoegen en vaak tot 's avonds laat bezig zijn + weekends op te offeren.
De trein bolde en we moesten er niet veel moeite meer voor doen om onze trein op rails te houden.

Partner is nu recent van werk veranderd omdat ze de afstand beu was en quasi elke dag fysiek op het werk diende te zijn.
Ze was elke dag minstens 2,5u onderweg en door niet op elkaar afgestemde wegenwerken wist ze vaak op geen uur wanneer ze thuis zou zijn.

Kotsbeu had ze haar opzeg gegeven en heeft ze iets anders aangenomen. In mijn ogen voor het eerste het beste dat ze tegenkwam (ze heeft 2 sollicitaties gedaan), maar mijn partner denkt daar anders over...

->750€ netto minder per maand door een RVA-premie die door van werk te veranderen wegvalt (130€), maar vooral door veel lager brutoloon, nettovergoeding en voordelen (620€).
(Rekening houdend met haar auto die minder zal afzien, zal dit op lange termijn eerder 550€ netto minder zijn. )

-> +-9.000€ per jaar netto minder.

Dat spookt nu al maanden door mijn hoofd en dan nog vooral omdat het 'minder' is dan wat het was ipv 'we gaan het einde van de maand niet meer halen'.
De laatste 7 jaar hebben we geen enkel jaar minder dan 20.000€ per jaar opzij gezet en we hadden ook niet het gevoel dat we nu niet kopen wat we willen/leven hoe we willen.

Partner heeft 2 jaar terug haar moeder op een jaar tijd verloren aan kanker en eigenlijk maakt minder geld opzij zetten totaal niets uit.
Er nu meer van profiteren en mentaal welzijn bewaken is veel belangrijker dan een cijfer op een bankrekening.

Nu mij daar zelf nog van overtuigen en het is in orde.

Rijk zijn is voor mij elke maand rondkomen zonder uzelf, uw partner of uw kinderen iets normaal te ontzeggen.
Om geen financiële zorgen te hebben als een auto kapot gaat/perte totale gereden wordt of als een dak lekt.

Heel rijk zijn is het bovenstaande zonder er zelf nog te moeten voor werken.
Het totale plaatje houdt ook rekening met de gezondheid van familie/vrienden, maar daar gaat deze thread niet over.

 

[ugar]

Ik denk dat 'zich rijk voelen' en algemener 'meer geld willen' een streven is dat voor sommigen, waaronder mezelf, nooit genoeg zal zijn. Het is een streven naar steeds maar meer en dat is deels irrationeel. Je kan uw centen niet meenemen in uw graf en aan kinderen overlaten is maar beperkt nuttig, want anders gaan ze in een fictieve hangmat zonder zelf iets te willen verwezenlijken.

Het zal voor iedereen anders zijn op basis van karakter, maar als extreme pessimist zal geld altijd voor onrust in mijn hoofd zorgen.

Spoiler: anekdote

Partner en ik hadden beide een goedbetaalde job, 2 verhuurpanden (die we met wat geluk aankochten en waar we op een goed moment een lening voor afsloten), elk jaar een mooie som die we opzij konden zetten en ondertussen ook een mooie spaarboek en redelijk wat beleggingen.

Zo goed als zelf opgebouwd door jarenlang zwoegen en vaak tot 's avonds laat bezig zijn + weekends op te offeren.
De trein bolde en we moesten er niet veel moeite meer voor doen om onze trein op rails te houden.

Partner is nu recent van werk veranderd omdat ze de afstand beu was en quasi elke dag fysiek op het werk diende te zijn.
Ze was elke dag minstens 2,5u onderweg en door niet op elkaar afgestemde wegenwerken wist ze vaak op geen uur wanneer ze thuis zou zijn.

Kotsbeu had ze haar opzeg gegeven en heeft ze iets anders aangenomen. In mijn ogen voor het eerste het beste dat ze tegenkwam (ze heeft 2 sollicitaties gedaan), maar mijn partner denkt daar anders over...

->750€ netto minder per maand door een RVA-premie die door van werk te veranderen wegvalt (130€), maar vooral door veel lager brutoloon, nettovergoeding en voordelen (620€).
(Rekening houdend met haar auto die minder zal afzien, zal dit op lange termijn eerder 550€ netto minder zijn. )

-> +-9.000€ per jaar netto minder.

Dat spookt nu al maanden door mijn hoofd en dan nog vooral omdat het 'minder' is dan wat het was ipv 'we gaan het einde van de maand niet meer halen'.
De laatste 7 jaar hebben we geen enkel jaar minder dan 20.000€ per jaar opzij gezet en we hadden ook niet het gevoel dat we nu niet kopen wat we willen/leven hoe we willen.

Partner heeft 2 jaar terug haar moeder op een jaar tijd verloren aan kanker en eigenlijk maakt minder geld opzij zetten totaal niets uit.
Er nu meer van profiteren en mentaal welzijn bewaken is veel belangrijker dan een cijfer op een bankrekening.

Nu mij daar zelf nog van overtuigen en het is in orde.

Rijk zijn is voor mij elke maand rondkomen zonder uzelf, uw partner of uw kinderen iets normaal te ontzeggen.
Om geen financiële zorgen te hebben als een auto kapot gaat/perte totale gereden wordt of als een dak lekt.

Heel rijk zijn is het bovenstaande zonder er zelf nog te moeten voor werken.
Het totale plaatje houdt ook rekening met de gezondheid van familie/vrienden, maar daar gaat deze thread niet over.

Indien je je zorgen moet maken over een inkomstenstroom van 9k€ per jaar die je partner haar levenskwaliteit enorm verhoogt, moet je echt nog wel wat aanpassen, denk ik.

Zolang jij je zorgen maakt over je financiële situatie ben je nog ver af van wat voor mij rijk zijn is: je gewoon geen zorgen meer moeten maken over geldzaken.

 

[Brt]

De bouwvakker die in het zwart betaald wordt, wordt door zijn werkgever als werkloos aangegeven. De ondernemer die met zijn zwart geld gaat eten, doet dat in een restaurant die zelf zijn zwart geld kwijt moet aan personeel of leverancier. etc.

Ik versta perfect dat niet alles 100% wit kan zijn omdat een babysit nu ook niet een boekhouding moet bijhouden of een niet-tuinaannemer-vriend die even een boom komt helpen omzagen perfect kan leven met enkele pinten of een BBQ als beloning, maar als je professioneel iets doet, doe dat dan in het wit of geef toe dat je niet veel beter bent dan een werkloze die aan de dop blijft door bewust geen werk te zoeken.

Voor een multinational, akkoord, maar een kleine zelfstandige die zich blauw moet betalen aan bijdragen om iemand in het wit te kunnen betalen is het een ander verhaal. De flexijobs zijn een succes, zowel voor werkgever/werknemer. Anders moest die werkgever dat in het zwart doen - op vraag van de werknemer in veel gevallen - en om het te kunnen betalen.

Dus nee, een werkloze die geen job zoekt is veel 'slechter' dan een professional die iets in het zwart doet.

 

[cege]

Ik denk dat 'zich rijk voelen' en algemener 'meer geld willen' een streven is dat voor sommigen, waaronder mezelf, nooit genoeg zal zijn. Het is een streven naar steeds maar meer en dat is deels irrationeel. Je kan uw centen niet meenemen in uw graf en aan kinderen overlaten is maar beperkt nuttig, want anders gaan ze in een fictieve hangmat zonder zelf iets te willen verwezenlijken.

Het zal voor iedereen anders zijn op basis van karakter, maar als extreme pessimist zal geld altijd voor onrust in mijn hoofd zorgen.

Spoiler: anekdote

Partner en ik hadden beide een goedbetaalde job, 2 verhuurpanden (die we met wat geluk aankochten en waar we op een goed moment een lening voor afsloten), elk jaar een mooie som die we opzij konden zetten en ondertussen ook een mooie spaarboek en redelijk wat beleggingen.

Zo goed als zelf opgebouwd door jarenlang zwoegen en vaak tot 's avonds laat bezig zijn + weekends op te offeren.
De trein bolde en we moesten er niet veel moeite meer voor doen om onze trein op rails te houden.

Partner is nu recent van werk veranderd omdat ze de afstand beu was en quasi elke dag fysiek op het werk diende te zijn.
Ze was elke dag minstens 2,5u onderweg en door niet op elkaar afgestemde wegenwerken wist ze vaak op geen uur wanneer ze thuis zou zijn.

Kotsbeu had ze haar opzeg gegeven en heeft ze iets anders aangenomen. In mijn ogen voor het eerste het beste dat ze tegenkwam (ze heeft 2 sollicitaties gedaan), maar mijn partner denkt daar anders over...

->750€ netto minder per maand door een RVA-premie die door van werk te veranderen wegvalt (130€), maar vooral door veel lager brutoloon, nettovergoeding en voordelen (620€).
(Rekening houdend met haar auto die minder zal afzien, zal dit op lange termijn eerder 550€ netto minder zijn. )

-> +-9.000€ per jaar netto minder.

Dat spookt nu al maanden door mijn hoofd en dan nog vooral omdat het 'minder' is dan wat het was ipv 'we gaan het einde van de maand niet meer halen'.
De laatste 7 jaar hebben we geen enkel jaar minder dan 20.000€ per jaar opzij gezet en we hadden ook niet het gevoel dat we nu niet kopen wat we willen/leven hoe we willen.

Partner heeft 2 jaar terug haar moeder op een jaar tijd verloren aan kanker en eigenlijk maakt minder geld opzij zetten totaal niets uit.
Er nu meer van profiteren en mentaal welzijn bewaken is veel belangrijker dan een cijfer op een bankrekening.

Nu mij daar zelf nog van overtuigen en het is in orde.

Rijk zijn is voor mij elke maand rondkomen zonder uzelf, uw partner of uw kinderen iets normaal te ontzeggen.
Om geen financiële zorgen te hebben als een auto kapot gaat/perte totale gereden wordt of als een dak lekt.

Heel rijk zijn is het bovenstaande zonder er zelf nog te moeten voor werken.
Het totale plaatje houdt ook rekening met de gezondheid van familie/vrienden, maar daar gaat deze thread niet over.

Best nooit ouderschapsverlof nemen dan of aan kinderen tout court beginnen. Mijn madam zit al meer dan een jaar thuis en ik zit nu met ouderschapsverlof thuis. En ik zit in een collectief ontslag ronde.

Als je elke euro altijd gaat in rekening brengen, kun je best in de avonden in Brussel noord gaan werken en in de weekend flexijobs doen. Maar a quel bon?

Als.je genoeg hebt, heb je genoeg.

Ik mag er niet aan denken tot mijn 65 meer meer meer te willen on dan dood te vallen met een huis met 7 slpk.

Er is geen eindspel of eindafrekening op je 65. Het is nu dat het gebeurt die afrekening. Elke dag die weg is, is 1 die weg is. Of je nu 100 1000 of 1000000 op je rekening hebt.

 

[zarathustra]

Wel frappant dat de grootste proponenten van "het is allemaal niet zo belangrijk dat geld" ook degenen zijn die zelfs hier aan de absolute top zitten >.>

 

[Mothman]

Wel frappant dat de grootste proponenten van "het is allemaal niet zo belangrijk dat geld" ook degenen zijn die zelfs hier aan de absolute top zitten >.>

Is dat niet normaal? De jump tussen 1€ op je bankrekening en 100k€ is groot maar hoe meer je zit verdient hoe minder relevant het allemaal begint te worden. De discussie is al tot in de treuren gevoerd, een zeker mate van welvaart is nodig voor persoonlijk geluk en ontwikkeling maar op een bepaald niveau beginnen er gewoon andere zaken meer door te wegen.​

 

[Renegadexxripxx]

Is dat niet normaal? De jump tussen 1€ op je bankrekening en 100k€ is groot maar hoe meer je zit verdient hoe minder relevant het allemaal begint geworden. De discussie is al tot in de treuren gevoerd, een zeker mate van welvaart is nodig voor persoonlijk geluk en ontwikkeling maar op een bepaald niveau beginnen er gewoon andere zaken meer door te wegen.​

En dat is ook exact de reden waarom onze belastingen progressief zijn.

 

[Mothman]

En dat is ook exact de reden waarom onze belastingen progressief zijn.

Want belastingen zijn er om persoonlijk geluk te maximaliseren, dit is een originele insteek

 

[contextbinder]

.https://www.standaard.be/cnt/dmf20240722_94646069

Zoals anderen al aangaven

 

[Sylverscythe]

Wel frappant dat de grootste proponenten van "het is allemaal niet zo belangrijk dat geld" ook degenen zijn die zelfs hier aan de absolute top zitten >.>

Dat lijkt me gewoon logisch. Het cliché wil dat mensen die zeggen dat geld niet belangrijk is, ook gewoon de mensen zonder geldzorgen zijn toch? En in België en West/Noord-Europa is dat nu ook wel het merendeel van de mensen.

 

[TNTim]

Zolang jij je zorgen maakt over je financiële situatie ben je nog ver af van wat voor mij rijk zijn is: je gewoon geen zorgen meer moeten maken over geldzaken.

Dat hangt af van persoon tot persoon denk ik of dat zelfs mogelijk is, ik vrees dat ik nooit in staat zal zijn om dat volledig van me af te zetten.

Spoiler: persoonlijk

Mijn thuis zal daar ook wel mee te maken hebben, elke frank diende daar in twee gebeten te worden.
Grotere kosten waren bijvoorbeeld een ramp en vaak reden om te gaan bedelen bij mijn grootouders.

Ik wil dat nooit meer meemaken en ik wil graag ook dat mijn kinderen een betere financiële start hebben. (van thuis niets meegekregen en zelf gewerkt om studies te bekostigen)

Best nooit ouderschapsverlof nemen dan of aan kinderen tout court beginnen. Mijn madam zit al meer dan een jaar thuis en ik zit nu met ouderschapsverlof thuis. En ik zit in een collectief ontslag ronde.

Mijn partner heeft sinds er kinderen zijn niet meer voltijds gewerkt en de vergelijking qua inkomen is voor een 4/5e naar een 4/5e.

Je zit in een collectieve ontslagronde, maar je hebt op dit forum al vermeld dat je opportuniteiten hebt afgeslaan om elders te beginnen. Net omdat de kans er dik in zat dat je jouw werk zou verliezen en je dan een grote zak geld zou krijgen.
You can't have your cake and eat it too.

Als.je genoeg hebt, heb je genoeg.

Klopt, maar in de praktijk heb je toch ook gekozen om in een shitsituatie te blijven zitten om langs de kassa te kunnen passeren?

Dat had mijn partner ook kunnen doen, want het ging op het bedrijf waar ze werkte ook slecht. Zij heeft net niet voor het geld gekozen: ontslag gegeven en braafjes opzeg uitgedaan. Maanden- of jarenlange onzekerheid zag ze niet zitten.

Begrijp me niet verkeerd, ik versta jouw keuze en ik zou waarschijnlijk net hetzelfde gedaan hebben.
Maar dat is vanuit de insteek: het is nooit genoeg. Want als klopt wat je hier post dan zit je al op een gigantische berg geld die je nooit op krijgt.

@zarathustra @Sylverscythe
Ik verbaas me daar toch ook over.
Dat het merendeel van de mensen zonder geldzorgen is, lijkt me wel een vertekend beeld van de werkelijkheid, waarschijnlijk ingegeven door de eigen leefwereld en vaak op dit forum te vertoeven.

Artikel van De Morgen
"Daaruit blijkt dat een op de zes huishoudens in ons land het gezinsbudget overschrijdt, gemiddeld met 239 euro per maand."
"Daartegenover geeft bijna een op de drie Belgische huishoudens (29 procent) in het onderzoek aan dat ze maandelijks geld opzij kunnen zetten. Ruim de helft (55 procent) zegt met het gezinsinkomen net rond te komen."

 

[Sylverscythe]

@zarathustra @Sylverscythe
Ik verbaas me daar toch ook over.
Dat het merendeel van de mensen zonder geldzorgen is, lijkt me wel een vertekend beeld van de werkelijkheid, waarschijnlijk ingegeven door de eigen leefwereld en vaak op dit forum te vertoeven.

Artikel van De Morgen
"Daaruit blijkt dat een op de zes huishoudens in ons land het gezinsbudget overschrijdt, gemiddeld met 239 euro per maand."
"Daartegenover geeft bijna een op de drie Belgische huishoudens (29 procent) in het onderzoek aan dat ze maandelijks geld opzij kunnen zetten. Ruim de helft (55 procent) zegt met het gezinsinkomen net rond te komen."

Gohja, het was een sterke uitspraak natuurlijk. Maar ik denk wel dat zelfrapportage zoals die 2de uitspraak een vertekend beeld geeft, en uiteindelijk is 1/6 een minderheid, en 55%+29% de meerderheid.

Kijk, toen ik mijn vrouw leerde kennen vond ik haar focus en uitspraken rond geld soms nogal storend. Maar dat was gewoon de opvoeding van iemand uit een land waar de kloof tussen arm en rijk gigantisch is, en waar veel kinderen opgroeien met een dieet van maisproducten, bonen, en varkensvet, of in het slechtste geval op straat leven. Net rondkomen in België is alles in beschouwing genomen nu wel een wereld van verschil lijkt me. Mijn vrouw was daar middenklasse, maar veel meer dan hier leven mensen daar met de angst om bv. hun werk te verliezen en op straat te staan.

Daarmee zeg ik niet dat armoede hier niet bestaat trouwens, maar dat in dit land de kans nu wel groot is dat je niet van dag tot dag moet leven en je moet afvragen of je morgen gaat eten. Een mooi % van de bevolking zit hier volgens mij wel vrij comfortabel, en dan spreek ik niet over topverdieners, maar mensen die we als middenklasse kunnen benoemen. En als je niet continue met zorgen leeft omtrent geldzaken, dan ga je wel al sneller eens zeggen dat geld toch niet alles is.

 

[ugar]

Dat hangt af van persoon tot persoon denk ik of dat zelfs mogelijk is, ik vrees dat ik nooit in staat zal zijn om dat volledig van me af te zetten.

Ik hoop dat je die stap mentaal ooit wel kan zetten, want dat is een heel belangrijke.

Klopt, maar in de praktijk heb je toch ook gekozen om in een shitsituatie te blijven zitten om langs de kassa te kunnen passeren?

Dat had mijn partner ook kunnen doen, want het ging op het bedrijf waar ze werkte ook slecht. Zij heeft net niet voor het geld gekozen: ontslag gegeven en braafjes opzeg uitgedaan. Maanden- of jarenlange onzekerheid zag ze niet zitten.

Begrijp me niet verkeerd, ik versta jouw keuze en ik zou waarschijnlijk net hetzelfde gedaan hebben.
Maar dat is vanuit de insteek: het is nooit genoeg. Want als klopt wat je hier post dan zit je al op een gigantische berg geld die je nooit op krijgt.

Jij gaat er dan vanuit dat de keuze van @cege om op zijn huidige werk te blijven ingegeven is door financiële motieven. Misschien is dat niet. Ik ben 5 jaar geleden na een zwaar conflict met de CEO even aan 't overwegen geweest om te veranderen, ik ben uiteindelijk toch gebleven, en dat had helemaal geen financiële reden (ik denk dat het loonverschil minder dan 500€ per maand netto was)

@zarathustra @Sylverscythe
Ik verbaas me daar toch ook over.
Dat het merendeel van de mensen zonder geldzorgen is, lijkt me wel een vertekend beeld van de werkelijkheid waarschijnlijk ingegeven door de eigen leefwereld en vaak op dit forum te vertoeven.

Wel, dat is dan het publiek dat hier vertoeft. Ik kan alleen maar spreken vanuit mijn leefwereld.

 

[Chilliewillie88]

Ik denk dat 'zich rijk voelen' en algemener 'meer geld willen' een streven is dat voor sommigen, waaronder mezelf, nooit genoeg zal zijn. Het is een streven naar steeds maar meer en dat is deels irrationeel. Je kan uw centen niet meenemen in uw graf en aan kinderen overlaten is maar beperkt nuttig, want anders gaan ze in een fictieve hangmat zonder zelf iets te willen verwezenlijken.

Het zal voor iedereen anders zijn op basis van karakter, maar als extreme pessimist zal geld altijd voor onrust in mijn hoofd zorgen.

Spoiler: anekdote

Partner en ik hadden beide een goedbetaalde job, 2 verhuurpanden (die we met wat geluk aankochten en waar we op een goed moment een lening voor afsloten), elk jaar een mooie som die we opzij konden zetten en ondertussen ook een mooie spaarboek en redelijk wat beleggingen.

Zo goed als zelf opgebouwd door jarenlang zwoegen en vaak tot 's avonds laat bezig zijn + weekends op te offeren.
De trein bolde en we moesten er niet veel moeite meer voor doen om onze trein op rails te houden.

Partner is nu recent van werk veranderd omdat ze de afstand beu was en quasi elke dag fysiek op het werk diende te zijn.
Ze was elke dag minstens 2,5u onderweg en door niet op elkaar afgestemde wegenwerken wist ze vaak op geen uur wanneer ze thuis zou zijn.

Kotsbeu had ze haar opzeg gegeven en heeft ze iets anders aangenomen. In mijn ogen voor het eerste het beste dat ze tegenkwam (ze heeft 2 sollicitaties gedaan), maar mijn partner denkt daar anders over...

->750€ netto minder per maand door een RVA-premie die door van werk te veranderen wegvalt (130€), maar vooral door veel lager brutoloon, nettovergoeding en voordelen (620€).
(Rekening houdend met haar auto die minder zal afzien, zal dit op lange termijn eerder 550€ netto minder zijn. )

-> +-9.000€ per jaar netto minder.

Dat spookt nu al maanden door mijn hoofd en dan nog vooral omdat het 'minder' is dan wat het was ipv 'we gaan het einde van de maand niet meer halen'.
De laatste 7 jaar hebben we geen enkel jaar minder dan 20.000€ per jaar opzij gezet en we hadden ook niet het gevoel dat we nu niet kopen wat we willen/leven hoe we willen.

Partner heeft 2 jaar terug haar moeder op een jaar tijd verloren aan kanker en eigenlijk maakt minder geld opzij zetten totaal niets uit.
Er nu meer van profiteren en mentaal welzijn bewaken is veel belangrijker dan een cijfer op een bankrekening.

Nu mij daar zelf nog van overtuigen en het is in orde.

Rijk zijn is voor mij elke maand rondkomen zonder uzelf, uw partner of uw kinderen iets normaal te ontzeggen.
Om geen financiële zorgen te hebben als een auto kapot gaat/perte totale gereden wordt of als een dak lekt.

Heel rijk zijn is het bovenstaande zonder er zelf nog te moeten voor werken.
Het totale plaatje houdt ook rekening met de gezondheid van familie/vrienden, maar daar gaat deze thread niet over.

I.p.v. in euro's te denken beter eens in termen van tijd denken. 2,5 uur pendeltijd minder per dag is +- 550 uur op een jaar. Dat zijn bijna 70 werkdagen.

Die herwonnen tijd en levenskwaliteit is veel meer waard. Als je straks dan ook "nog maar" 10.000 EUR spaart per jaar, dan heb je nog altijd een enorme weelde.

 

[TNTim]

I.p.v. in euro's te denken beter eens in termen van tijd denken. 2,5 uur pendeltijd minder per dag is +- 550 uur op een jaar. Dat zijn bijna 70 werkdagen.

Die herwonnen tijd en levenskwaliteit is veel meer waard. Als je straks dan ook "nog maar" 10.000 EUR spaart per jaar, dan heb je nog altijd een enorme weelde.

De berekening heb ik (al redelijk vaak, moet ik eerlijkheidshalve toegeven ) gemaakt, in de praktijk is het +-330u per jaar minder. Rekening houdend dat haar nieuw werk ook pendeltijd vraagt en dat ze 4/5e werkt.
Dit komt op +-20€ netto per uur pendelen.

Maar in essentie klopt het wat je zegt, als je dan nog altijd goed toe komt dan is herwonnen tijd en levenskwaliteit meer waard.

 

[HUSKE]

Je zit in een collectieve ontslagronde, maar je hebt op dit forum al vermeld dat je opportuniteiten hebt afgeslaan om elders te beginnen. Net omdat de kans er dik in zat dat je jouw werk zou verliezen en je dan een grote zak geld zou krijgen.
You can't have your cake and eat it too.

Heb daar 10 jaar geleden ook voor gekozen. Maar ik was toen natuurlijk een stuk jonger en kon dat geld wel gebruiken.
Uiteindelijk was het genoeg om een bouwgrond (OK, in Limburg, maar dan nog) van te kopen en na slechts 8 jaar dienst was het bedrag (2 jaarlonen + voordelen in warrants) enorm.
Ik heb bij mijn huidige werkgever mijn motivatie uit de doeken gedaan en ze hebben dan nog 5 maanden gewacht (mijn ontslagdatum was wel bekend, evenals het bedag). Ze waren zelfs bereid nog 3 maanden langer te wachten (kon 3 maand langer blijven), maar mijn ex-werkgever gaf niet genoeg om het echt de moeite waard te maken en ben de dag nadien bij mijn huidige werkgever aan de slag gegaan.

Ik weet niet of ik dat vandaag nog zou doen, een berg geld is altijd welkom maar nu ook niet echt nog nodig. Als ik een deftige opportuniteit voorgeschoteld krijg zou ik wel vertrekken denk ik.

 

[Brt]

Ik hoop dat je die stap mentaal ooit wel kan zetten, want dat is een heel belangrijke.

Die 'angst' voor armoede vanwege achtergrond (wieg) daar geraak je nooit vanaf....Zelfs niet als je met de lotto wint

 

[DogFacedGod]

Dat hangt af van persoon tot persoon denk ik of dat zelfs mogelijk is, ik vrees dat ik nooit in staat zal zijn om dat volledig van me af te zetten.

Spoiler: persoonlijk

Mijn thuis zal daar ook wel mee te maken hebben, elke frank diende daar in twee gebeten te worden.
Grotere kosten waren bijvoorbeeld een ramp en vaak reden om te gaan bedelen bij mijn grootouders.

Ik wil dat nooit meer meemaken en ik wil graag ook dat mijn kinderen een betere financiële start hebben. (van thuis niets meegekregen en zelf gewerkt om studies te bekostigen)

Mijn persoonlijke ervaring:
Je geraakt daar bijna niet vanaf. Ik heb daar ook nog altijd last van. En dat kost je zelfs geld uiteindelijk omdat je "getraind bent" hierdoor om heel risico-avers te zijn.

Liever cash geld op een rekening dan te beleggen.
Bepaalde aankopen voortdurend uitstellen.

 

[HUSKE]

Mijn persoonlijke ervaring:
Je geraakt daar bijna niet vanaf. Ik heb daar ook nog altijd last van. En dat kost je zelfs geld uiteindelijk omdat je "getraind bent" hierdoor om heel risico-avers te zijn.

Liever cash geld op een rekening dan te beleggen.
Bepaalde aankopen voortdurend uitstellen.

Dat is inderdaad heel moeilijk. Ik ben opgegroeid in een arm gezin waar net rondgekomen werd zonder enige luxe. Dus geen vakanties, geen uitstappen, lelijke goedkope kleren, einde maand maar net halen etc. Ik sleur dat 20 jaar later nog steeds mee, al heb ik het bijzonder goed tov het verleden dat ik gekend heb.

Het is soms nog lastig om dure aankopen te doen. Ik zou voor 15-20k mijn woning (van 2020) volledig tot in de puntjes kunnen afwerken en dat geld ligt gewoon op de plank en toch waag ik die sprong niet.
Al heb ik voor mezelf al beslist om voor een eerste schijf van 10k toch wat werken te beginnen eind dit jaar, want die werken stijgen enkel maar in kostprijs.

 

[contextbinder]

Besluit: je moet Dagobert Duck rijk zijn om alles los te laten

Heeft dat verschijnsel/gedrag eigenlijk een officieel naam: syndroom van .... nogal wat mensen hebben er last van: terughoudend, met de handrem op, té veel zekerheden inbouwen ... een beetje zoals sparen om later het RVT te bekostigen.

of is het gewoon een soort van instinct dat eigen is aan (het gros van) de mensen?