Weemoed

[Jimmypop]

Ik heb sedert zaterdag, heel veel last van weemoed. [Als kind had ik hier ook altijd last van]

Even verduidelijken:

Ik zie mijn kinderen om de 2 weken een weekend en tijdens bepaalde vakanties.
We zijn vorige week een midweek weggeweest, prachtig weer en het was leuk. Maar na zo'n reis [in mijn kindertijd waren dat kampen] dan bekruipt mij zo'n overheersend weemoed gevoel.
Ik denk dan aan heel domme dingen soms waarbij de tranen dan in mijn ogen schieten. Zaterdag avond en gisteren middag heb ik zitten bleiten als een klein kind.

Ik vind dat gevoel echt niet leuk en zie er zelfs wat tegenop om in juli weer een week weg te gaan [terwijl ik weet dat dit ook leuk zal zijn] gewoon om dat gevoel niet te moeten hebben.

Zijn er nog mensen die dit gevoel herkennen en hoe gaan jullie daar mee om ?

 

[Squidward]

Ok, dit klinkt misschien heel vreemd maar het helpt wel (voor melancholie en weemoed, dit is geen tip tegen depressie!): je geeft jezelf een tijdsduur om er ‘in mee te vloeien’, te zwelgen als het ware en gewoon alles te voelen, laat de golf komen en onderga. Maar na die tijdsduur - en daarin komt wat zelfbeheersing - dan is het gedaan. Je trekt de stop uit de zee en je bent er klaar mee. Zorg dat er iets klaar staat waar je echt op kan focussen zodat je als het ware weer wakker wordt als je oude zelf.

 

[Jimmypop]

Klinkt zeker niet vreemd maar je moet inderdaad de zelfbeheersing hebben en het helpt als het bezig bent. Maar dan zijn er gewoon soms zo'n domme dingen die je ziet liggen [vb een bal waar ze mee gespeeld hebben] en dan steekt het terug de kop op.

 

[Squidward]

Klinkt zeker niet vreemd maar je moet inderdaad de zelfbeheersing hebben en het helpt als het bezig bent. Maar dan zijn er gewoon soms zo'n domme dingen die je ziet liggen [vb een bal waar ze mee gespeeld hebben] en dan steekt het terug de kop op.

Mocht je nu eens dat email ding doen waar je soms van hoort: je maakt een email account op naam van de kinderen en op speciale momenten, op meer weemoedige momenten dan schrijf je iets neer en als ze 18 zijn of op het moment dat jij kiest dan kunnen ze op die account. Het kan ongelofelijk deugd doen om te zien ‘kijk wanneer papa aan ons dacht’.

 

[Avondland]

Ik heb dat soms als ik denk aan vervlogen tijden. De eindeloze zomers als kind, de eindeloze vrijheid en tijd als student. Of die momenten van zuiver, puur geluk die je nooit vergeet. Ik koester die momenten dan wel, maar wil soms terug in de tijd gaan om het opnieuw mee te maken. Dan probeer ik vooruit te blikken naar toekomstige "glundermomenten".

 

[Deleted member 3056]

Ik heb dat soms als ik denk aan vervlogen tijden. De eindeloze zomers als kind, de eindeloze vrijheid en tijd als student. Of die momenten van zuiver, puur geluk die je nooit vergeet. Ik koester die momenten dan wel, maar wil soms terug in de tijd gaan om het opnieuw mee te maken.

Me2.
Zeer herkenbaar dit.
Herinneringen aan een bepaalde gebeurtenissen uit het verleden kunnen snel getriggerd worden door soms iets heel kleins.
Een voorbeeld; dochtertje van mijn man gaat logeren bij vriendinnen en stuurt me foto van haar pyjamaparty en hopla ben vetrokken...
Doet me dan ontzettend hard denken aan een bepaalde fase uit mijn eigen leven.
Als kind, in een huis in Nederland. Heb er heerlijke jaren doorgebracht.

Puur uit heimwee ga ik dan foto's opzoeken of om het huis en de buurt nog eens te bekijken. Op zo'n momenten is het gevoel dan ook alles overheersend.
Ik zou dan bij wijze van zomaar in de auto kunnen stappen om er naartoe te rijden.
Yeah well...

Advies voor de topicstarter heb ik niet, helaas.

 

[BeyondMars]

Waar ligt de grens tussen gewone nostalgische momenten, melancholie en weemoed?

Zelf heb ik wel vaker momenten die ik omschrijf als nostalgisch buien. Ik glij dan af in een roes met herinneringen uit het verleden en ik kan daar uren in blijven hangen. Vaak versterk ik dat met oude foto's, muziek, teksten e.d. Niets mis mee denk ik dan. Het is wel een kwestie van op een bepaald moment, wanneer de tijd daar er rijp voor is, terug te komen naar het hier en nu, met beide voetjes terug op de grond te komen. Voor mij lukt dat het best door me te focussen op alle kleine dingen die me vandaag gelukkig maken. De zon die warmte geeft, de bloemen en bomen die in bloei staan, het geluid van de kinderen die buiten plezier maken e.d.

Mijn nostalgische buien slaan ook wel eens over naar melancholie en dan is het voor mij des te belangrijker om te weten wat mij vandaag gelukkig maakt, hoe klein die dingen ook zijn. Het zijn nu eenmaal de kleine dingen die het snelst vergeten worden. Misschien kan het jou ook wel helpen, het hielp mij ook om met dissociatie om te gaan. Ik, hier, nu.

Een goeie huilbui doet ook wonderen soms.
Maar iedereen is natuurlijk anders, probeer wel in de mate van het mogelijke je niet teveel te beperken door je gevoel. Het zou toch jammer zijn voor jou en je kinderen mocht je niet samen op reis/uitstap gaan omdat je misschien nadien een gevoel van weemoed zou kunnen hebben?

 

[Deleted member 451]

Ik denk toch dat je moet zoals Avondland zegt, uitkijken naar toekomstige leuke momenten , en je daaraan vasklampen.

Uiteraard, iedereen met een leuke jeugd, heeft nostalgische buien, en ondertussen zijn die vervlogen tijden ja.
Quasi iedereen is het er over eens dat de kindertijd , de leukste uit je leven is, (vooral omdat die zo zorgenloos is).

Maar het heeft geen zin om daar veel bij stil te staan, iedereen verouderd. En je hebt zelf kinderen lees ik, dus het beste wat je kan doen is die kinderen een even leuke tijd en jeugd te geven. Zelf moet je mentaal krachtig genoeg zijn, dat als bouwsteen van je eigen geluk te nemen, en genieten van die tijd ook.
Er zijn zo veel anderen die omwille van ziekte, handicap, andere tegenslagen niet hetzelfde kunnen meemaken dan jij.

 

[Jimmypop]

Bedankt voor alle tips.

Ondertussen is de weemoed terug weg, ik zie de vakantie wel zitten hoor. Die paar dagen weemoed nadien, nemen we erbij.
[Gewoon het moment zelf is zo overdonderend]

 

[Deleted member 451]

Deze week toch ook zo'n momentje gehad....

Ik was deze week op reis o.a in Sorrento , en we passeerden aan het hotel waar ik in 2001 heb gelogeerd, toen mijn ouders nog samen waren.
Eventjes binnen gewandeld, en ik kon me nog zoveel herinneringen voor de geest halen! Alsof het gisteren was , bij wijze van spreken.

Dit was onze eerste vlieg reis samen met het hele gezin, en eigenlijk de leukste tijd van mijn leven. (ik was net 18 jaar geworden).
Euro 2000 was net in ons land voorbij, En ik was gek van Italiaanse nationale ploeg. Door mijn aandringen dus voor het eerst naar Italie geweest.
Zelfs de winkel waar ik toen mijn nationaal truitje kocht in sorrento bestond nog, en ik herkende zelfs de winkelier nog !!

Als ik nu terug denk aan die tijd, life was good.... totaal geen zorgen, nog een hele toekomst die voor je ligt. (Pas op, ik klaag helemaal niet over mijn leven nu hé, verre van. Ik zou het eigenlijk niet anders willen)

Toeval of niet: mijn vader was op dat moment net 40 jaar oud. En nu word ik zelf 40 jaar volgende maand.

Dat was echt eventjes een momentje van : WOW. de rollen zijn omgedraaid nu!

Ik heb me eventjes van de groep moeten afzonderen om tot mijn positieven te komen, want ik kreeg precies "een klopke".

(misschien ook wel wat een rollercoaster van emoties laatste tijd: Bij het uitlezen van het boek over Donald J.T. toch tot het besef gekomen dat hij een succesvolle familie altijd heeft gehad, nu ook met zijn kinderen die zijn naam gaan verder zetten later, die ook al een hele carrière aan het maken zijn... Ook daar beseft dat dit bij mij nooit het geval zal zijn, als kinderloze ouders. Dus mijn naam zal uitsterven. Maar we moeten natuurlijk wel wezen: ik kom niet uit zo'n zaken/politiek leven, dus van ons gaan er nooit geen boeken geschreven worden uiteraard )