Archief - Het angstentopic

bestendigheid zei:

Angst voor andere mensen is iets wat je kunt afleren door jezelf constant te begeven onder andere mensen, net als arachnofobie opgelost kan worden door stapsgewijs in contact te komen met spinnen.
Er bestaat geen leuker gevoel als opeens beseffen dat je een grote angst overwonnen hebt, ook al is het voor even.

Mijn grootste angst: doodsangst.
Ik ben bang van alles dat me kan doden: het verkeer, op een vliegtuig zitten, kanker, etc.
Maar ik ben redelijk tevreden met deze angst, aangezien ik het een voordeel vind da ik niet aan een bungeekabel ga zwieren, of van een berg ijs op skilatten ga glijden. Minder fun, langer leven!

Klik om te vergroten...

angst voor onweer vroeger -> nu ben ik één van de 20 stormchasers met een kmi diploma , een gecertificeerde jager op onweer . Van het ene uiterste naar het andere!

Doodsangst heb ik niet, integendeel zelfs, ik hou ervan om de dood een loer te draaien, of van die kick.

spinnen ook geen probleem mee, maar toch ben ik een vrij angstig persoon tja... iedereen misschien wel een beetje zeker?

ElevationBoy zei:

het ergste van al is dat anderen u angsten uitbuiten. Mensen genieten ervan om messen in u ruggen te steken.

Klik om te vergroten...

Licht verstoorde perceptie maar. Niet allemaal, maar de meeste mensen zijn wel degelijk vriendelijk van inborst hoor...

ElevationBoy zei:

angst voor onweer vroeger -> nu ben ik één van de 20 stormchasers met een kmi diploma , een gecertificeerde jager op onweer . Van het ene uiterste naar het andere!

Klik om te vergroten...

Ik was als kind niet zozeer bang voor bliksem maar wel voor de donder. Volgens mij was dat eerder gerelateerd aan een overgevoeligheid aan geluid en is dat met de jaren overgegaan of alleszins toch verminderd. Wel heb ik nog altijd lichte tinnitus en versta ik mensen dikwijls slecht als er veel achtergrondlawaai is.

Ik ben wat sociaal faalangstig en ik ben bang van kanker, als ik iets verdachts zou merken aan mijn lichaam dat op kanker zou kunnen wijzen begin ik toch lichtelijk te panikeren. Van vliegen ben ik niet bang, ik ben dikwijls banger in het verkeer, vooral als ik op drukke plaatsen moet rijden waar ik het niet gewoon ben. Ik heb al een tiental keren gereisd met het vliegtuig, dus ik ben dat al gewoon.

Ik heb angst voor veel dingen. En absoluut geen angst voor andere dingen.

Woon: Ik ben bang dat er iets gaat lekken, instorten, scheuren optreden, scheuren breder worden, de verwarming meer gaat verbruiken zonder ik het door heb, iets onvoorzien geld gaat kosten, ik iets niet eenvoudig opgelost ga krijgen (bvb geurhinder waar ik de oorzaak (nog) niet helemaal van ken), geluiden die ik plots hoor regelmatiger/permanent ga horen, dat er iets mis is met de ramen, met de constructie, met de cv, met de.. en ben dus obsessief in alles uit te zoeken, na te kijken, te controleren, ... Net een verhuis achter de rug, en voor de eerste keer medicatie (lorazepam) moeten gaan halen omdat ik het echt niet meer aankon.

Werk: Ik ben bang om mijn job te verliezen, mensen op mijn scherm kunnen zien (zet mij op een open plaats en heel mijn wereld stort in), tegenpolen met mij willen/moeten samenwerken, bazen zich gaan opdringen, men mij dingen wil laten doen die niet samengaan met mijn angsten/ziekten/beperkingen, ik potentieel in een situatie ga komen waar ik geen 'nee' ga dureven zeggen en ze pushen om meteen een antwoord te krijgen, ... Ik zou soms nog liever ontslag nemen of van het dak springen dan in zo'n situatie terecht te komen.. wat dan weer in tegenstrijd is met mijn angst om mijn job te verliezen.

Reizen: ik durf dat niet alleen omdat ik 1) bang ga zijn in paniek te schieten als ik de weg niet kan vinden en/of mijn overstap niet op tijd haal; 2) bang dat ik een episode van draaiduizeligheid/gehoorverlies heb en ik mij dan 1) niet ga kunnen duidelijk maken wat er is; 2) er geen uitweg is; 3) mensen van de gelegenheid gebruik maken en met mijn gerief gaan lopen. Ik ben ook altijd op voorhand al bang voor de plaats waar ik ga moeten slapen; als dat niet proper is, gebrek aan nodige luxe, teveel lawaai snachts, ... dat ik mij ook kapot erger of paniekerig voel. Ik moet mij ergens semi-thuis voelen of dat gaat volledig verkeerd voor mij.

Misc: bang wat mensen van mij denken (ik ben wel altijd zeker van mijn stuk en heb geen laag zelfbeeld, maar een blik/uitspraak van iemand anders blijft bij mij echt dagen/weken/jaren een indruk nalaten). Bang om bestolen te worden, zo erg dat ik alle binnedeuren dubbel op slot doe nzo. Bang om aangeraakt te worden: mensen moeten hun afstand houden en met hun polle van mijn spullen blijven! Bang dat andere mensen dingen doen die ik beter/anders kan/zou doen. Bang om ongewenste geschenken te krijgen (voor het interieur van je huis bvb). Slachtoffer te worden van geweld (ik zou me dan aan de gevolgen ergeren omwille dat het met opzet was). Bang dat ik vandaag of morgen mijn gehoor/evenwicht blijvend verlies.

En dan ben ik nog niet halfweg. Maar dan de dingen waar ik geen schrik van heb:

Dood gaan. Morgen te horen krijgen dat ik eigenlijk MS fzo heb. Aliens/geesten/spoken in huis. Slachtoffer zijn van een ongeluk. Famillieleden verliezen. Vreemde mensen. Bijna alle opgenoemde angsten in de poll. Enz.

Vroeger was ik bang van de trein. Ik had een vriendin in Sint-Niklaas en dat heeft welgeteld 2 weken geduurt omdat ik niet met de trein tot daar durfde.

@sick: amai wat een lijst. Beetje rare bij vind ik persoonlijk. Bang om uw werk te verliezen? Als je je werk goed doet is er weinig reden toch? Of gaat het slecht.

- Arachnofobie: redelijk fel vind ik zelf. Als ik een medium/grote huisspin zie begint het angstzweet al op m'n rug te komen, hartslag gaat sneller, totaal niet meer op mijn gemak. En dan tropische: wellicht krijg ik dan een zware angstaanval.
Verder is het ook zodanig qua angst dat ze bv zelfs in games (bv Skyrim) mij verhinderen van verder te spelen. Alhoewel ik het wel aangedurfd heb om toch de storyline te doen, maar twas echt lastig. Dusja, tzit ver/hoog/diep, whatever.

- Milde sociale fobie: ik ga bv nooit zelf (en alleen) naar een plaats waar veel mensen bij een zitten. Als er iemand bij is is het allemaal geen probleem. Bv een feest/fuif met 250 man, daar ga ik gwn niet naar toe. Ik kom er mijn huis niet voor uit.

- Brontofobie: vooral vroeger als ik klein was. Tegenwoordig is dat stukken beter aangezien ik ook veel interesse begin te krijgen in onweer. Het is wel nog altijd zo dat als de bliksem echt heel dicht zit en de donder echt zo'n gigantische knal of zo'n hoog fel krakend geluid maakt, ik wel redelijk nerveus en op mijn ongemakken ben.

RiCOManiaC zei:

- Milde sociale fobie: ik ga bv nooit zelf (en alleen) naar een plaats waar veel mensen bij een zitten. Als er iemand bij is is het allemaal geen probleem. Bv een feest/fuif met 250 man, daar ga ik gwn niet naar toe. Ik kom er mijn huis niet voor uit.

Klik om te vergroten...

Dat is toch helemaal geen sociale fobie en zeker niet mild alsof dat vastgesteld is door een expert.
Het is uitzonderlijk dat iemand naar een fuif zou gaan op zijn eentje. Ik denk dat bijna niemand dat echt voor de lol zal doen. Ge kunt u wel in uw eentje misschien ook amuseren maar 't lijkt me maar normaal dat dat "eng" is.

Mus zei:

Ik denk sinds kort dat er aliens mij zitten op te wachten in den donker.
Het klinkt zo belachelijk :')

Klik om te vergroten...

communion re-watch !!

Stimpy zei:

Dat is toch helemaal geen sociale fobie en zeker niet mild alsof dat vastgesteld is door een expert.
Het is uitzonderlijk dat iemand naar een fuif zou gaan op zijn eentje. Ik denk dat bijna niemand dat echt voor de lol zal doen. Ge kunt u wel in uw eentje misschien ook amuseren maar 't lijkt me maar normaal dat dat "eng" is.

Klik om te vergroten...

Ik ben al alleen naar optredens geweest, maar dan ga ik puur voor de muziek. Je kan je beter concentreren op de muziek wanneer je alleen gaat en op festivals met meerdere groepen ben je vrij om de groepen te zien die je wil. Op een optreden valt ge dan ook niet op alleen tussen het volk. Er zijn mensen die niet durven alleen naar de cinema te gaan, maar daar zou ik ook niet mee inzitten, je gaat immers voor de film en daarvoor heb je niemand anders nodig.

Stimpy zei:

Dat is toch helemaal geen sociale fobie en zeker niet mild alsof dat vastgesteld is door een expert.
Het is uitzonderlijk dat iemand naar een fuif zou gaan op zijn eentje. Ik denk dat bijna niemand dat echt voor de lol zal doen. Ge kunt u wel in uw eentje misschien ook amuseren maar 't lijkt me maar normaal dat dat "eng" is.

Klik om te vergroten...

Ik ging vroeger altijd alleen naar fuiven; en vond dat des te leuker omdat je op die manier pas echt nieuwe mensen leert kennen.
Als je met een bepaald groepje vrienden gaat; dan sta je de hele avond tegen mensen te babbelen die je zowiezo al kent.
Ik snap waarom de meeste mensen dat als uitgangspunt nemen; maar ik heb aan de lijve ondervonden dat dat ook een nadeel kan zijn.
Het is typisch iets wat je pas duidelijk wordt als je het doet: alleen naar een fuif gaan is niet "eng" of raar, of voor losers; het is voor mensen die een stapje in het onbekende willen wagen.

Om eerlijk te zijn; de beste fuiven die ik beleefd heb, waren die waar ik alleen naartoe ging, 200 km van huis, en terug naar huis met een smile die 4 dagen duurde. De saaiste fuiven waren die waarbij ik met 2-3 vrienden op 10km van huis een fuif deed waarbij ik gewoon wat bier heb gezopen en wat dwazigheden heb gebrabbeld)

Life is funny!

RiCOManiaC zei:

- Arachnofobie: redelijk fel vind ik zelf. Als ik een medium/grote huisspin zie begint het angstzweet al op m'n rug te komen, hartslag gaat sneller, totaal niet meer op mijn gemak. En dan tropische: wellicht krijg ik dan een zware angstaanval.
Verder is het ook zodanig qua angst dat ze bv zelfs in games (bv Skyrim) mij verhinderen van verder te spelen. Alhoewel ik het wel aangedurfd heb om toch de storyline te doen, maar twas echt lastig. Dusja, tzit ver/hoog/diep, whatever.

- Milde sociale fobie: ik ga bv nooit zelf (en alleen) naar een plaats waar veel mensen bij een zitten. Als er iemand bij is is het allemaal geen probleem. Bv een feest/fuif met 250 man, daar ga ik gwn niet naar toe. Ik kom er mijn huis niet voor uit.

- Brontofobie: vooral vroeger als ik klein was. Tegenwoordig is dat stukken beter aangezien ik ook veel interesse begin te krijgen in onweer. Het is wel nog altijd zo dat als de bliksem echt heel dicht zit en de donder echt zo'n gigantische knal of zo'n hoog fel krakend geluid maakt, ik wel redelijk nerveus en op mijn ongemakken ben.

Klik om te vergroten...

Jij hebt wel serieuze angsten ze man.
Dingen waar ik zelf nooit bij stilsta of nog nooit van gehoord heb.

Mijn motto is altijd "fuck deze shit" en deze heeft al mijn angsten in het niets doen vallen.

MrKend54l zei:

Mijn motto is altijd "fuck deze shit" en deze heeft al mijn angsten in het niets doen vallen.

Klik om te vergroten...

Ik doe dat ook, maar heb al mogen ondervinden dat dat maar tot op een bepaalde hoogte (letterlijk in lijn geval) werkt.

ik heb ook op een bepaald moment in mijn leven beslist dat angsten mijn leven niet mogen dicteren. Ik ben op zich algemeen angstig aangelegd, maar dat is gezien mijn grote impulsiviteit niet slecht, gezien dat er voor zorgt dat ik toch af en toe eens nadenk over wat zou kunnen mis gaan. Maar ik doe niet dingen niet omdat ik er bang voor ben, ik vind dan dat ik mezelf daar gewoon moet overzetten.

Dat werkt doorgaans vrij goed, maar niet als het over mijn hoogtevrees gaat. Ben ooit toch maar op een toren ergens geklommen, omdat ik vond dat ik niet de pussy moest uithangen. Boven is ineens de wereld beginnen draaien en dan weet ik eigenlijk niets meer. Mijn herinnering begint terug een kwartier later met een hele groep mensen rond mij die bezorgd keken en vroegen of alles ok was. Blijkbaar was ik voorover over de balustrade aan het vallen en heeft een meisje achter mij mij net op tijd vast gegrepen en terug getrokken.
Dat is dus het moment dat ge moet toegeven aan uzelf dat ge u niet zomaar overal kunt overzetten, dat dat al eens buiten uw controle ligt.

Verder heb ik claustrofobie en angst om ergens niet weg te geraken (opgesloten zijn, maar bijv. ook op autosnelwegen waar er geen pechstrook is overvalt mij soms het idee van nergens naartoe te kunnen, plaatsen met heel veel volk en het idee van vastzitten in de massa mensen). Maar dat zijn dan weer dingen waar ik mezelf wel vrij goed kan overzetten, hoewel het niet altijd makkelijk is om dat te doen.

Muscleduck zei:

Bang om uw werk te verliezen? Als je je werk goed doet is er weinig reden toch? Of gaat het slecht.

Klik om te vergroten...

Ik werk in een ongezond bedrijf waar resultaten niks met ontslag te maken hebben Mijn grootste schrik daaraan is vooral "wat moet ik hierna gaan doen?". Want door mijn gehoorschade kan ik geen luide/drukke omgevingen verdragen. Nu zit ik in een kotje van 3-4 man, maar als ik in een open omgeving moet zitten, dan is dat al een stuk hinderlijker. Ook conf calls, telefoneren, meetings, .. dat is allemaal redelijk lastig, irriterend en uitputtend. Een nieuwe omgeving gaat die dingen minder snel aanvaarden vrees ik.

Sick` zei:

Ik werk in een ongezond bedrijf waar resultaten niks met ontslag te maken hebben Mijn grootste schrik daaraan is vooral "wat moet ik hierna gaan doen?". Want door mijn gehoorschade kan ik geen luide/drukke omgevingen verdragen. Nu zit ik in een kotje van 3-4 man, maar als ik in een open omgeving moet zitten, dan is dat al een stuk hinderlijker. Ook conf calls, telefoneren, meetings, .. dat is allemaal redelijk lastig, irriterend en uitputtend. Een nieuwe omgeving gaat die dingen minder snel aanvaarden vrees ik.

Klik om te vergroten...

Conference calls en telefoneren haat ik ook. Als iemand mij belt op kantoor dan moet ik mij dikwijls afzonderen want als er mensen babbelen in de achtergrond dan begrijp ik er niets van. Zeker in een vreemde taal moet ik er altijd 100% mijn gedachten op zetten en als de kwaliteit van de lijn slecht is dan is het al helemaal een ramp.
Gevolg is dan dat ik zo'n call in het begin wel kan volgen maar dat ik na 30 minuten bellen al moeilijk kan volgen en na een call van 2 uur helemaal uitgeput ben. Dat terwijl mijn schriftelijke kennis van het Frans en het Engels toch behoorlijk is. Ik communiceer zoveel mogelijk op mail en bellen doe ik enkel als het niet anders kan. Ik lig er nu niet echt van wakker, maar het zou toch ook niet eenvoudig zijn om ergens nieuw te moeten beginnen.

Ik ben bang van "the dark side"...
Jacob's ladder.
the portal to all things evil!

Oh lord give me some sweet sweet sugar!

Ik ben bang dat de straten zullen opwervelen in een gigantische storm die mijn hartslag zouden stilleggen.
Dood door psychose.

Yikes !

Help !

vraagje: verlatingsangst, is dat hetzelfde als angst voor afwijzing?

Mus zei:

Licht verstoorde perceptie maar. Niet allemaal, maar de meeste mensen zijn wel degelijk vriendelijk van inborst hoor...

Klik om te vergroten...

Dan trek ik verkeerde mensen aan. Ik heb het gevoel dat dat vooral bij leeftijdsgenoten is. Bij oudere mensen lukt dat al beter, zolang het niet een oudere is met een vooroordeel. Het ligt ook wel enorm aan mijn eigen. Mijn karakter is moeilijk. En dat zie ik niet aan mezelf, maar vooral aan mijn familie, hoe lastig het is om met mensen zoals mij en op mij lijken om te gaan. Ik zie dat vooral aan een paar nichten nu.

RiCOManiaC zei:

- Arachnofobie: redelijk fel vind ik zelf. Als ik een medium/grote huisspin zie begint het angstzweet al op m'n rug te komen, hartslag gaat sneller, totaal niet meer op mijn gemak. En dan tropische: wellicht krijg ik dan een zware angstaanval.
Verder is het ook zodanig qua angst dat ze bv zelfs in games (bv Skyrim) mij verhinderen van verder te spelen. Alhoewel ik het wel aangedurfd heb om toch de storyline te doen, maar twas echt lastig. Dusja, tzit ver/hoog/diep, whatever.

- Milde sociale fobie: ik ga bv nooit zelf (en alleen) naar een plaats waar veel mensen bij een zitten. Als er iemand bij is is het allemaal geen probleem. Bv een feest/fuif met 250 man, daar ga ik gwn niet naar toe. Ik kom er mijn huis niet voor uit.

- Brontofobie: vooral vroeger als ik klein was. Tegenwoordig is dat stukken beter aangezien ik ook veel interesse begin te krijgen in onweer. Het is wel nog altijd zo dat als de bliksem echt heel dicht zit en de donder echt zo'n gigantische knal of zo'n hoog fel krakend geluid maakt, ik wel redelijk nerveus en op mijn ongemakken ben.

Klik om te vergroten...

Wooow. Zoveel gelijkenissen.... Op het eerste na. Ik ben niet bang voor horror, spinnen, beesten (behalve bijen, en muggen - maar dat is niet bang zijn, maar eerder haten. Bijen wel bang zijn omdat ik ooit iemand eens heb gezien die door een bij gestoken was en die zat zo te schreeuwen... dat ik daar sindsdien een angst voor gekregen ben, maar gelukkig nog in een milde vorm... . Dankzij die angst zal dat ook de reden waarom ik nog nooit door een bij gestoken ben - wat in feite eerder positief dan negatief werkt dus. Het evolutionaire voordeel van een angst, als die in milde vorm is).

Sociale fobie heb ik ook - maar ik heb zeer veel meegemaakt, en dat heeft allemaal een reden. Brontofobie had ik ook, maar ik ben nu stormchaser, en ik kick op onweer. Die angst is helemaal weg, en is nu zelfs een tegenpool geworden, omdat ik nu zelfs veel te onveilig doe. Ik kick ervan als de bliksem op 200 meter van me neerknalt. Dat is het meest zalige gevoel dat ik kan ervaren. Echt waar! 1000x zaliger dan het sterkste orgasme die ik ooit ervaarde of het gebruik van cannabis.

bang wat mensen van mij denken (ik ben wel altijd zeker van mijn stuk en heb geen laag zelfbeeld, maar een blik/uitspraak van iemand anders blijft bij mij echt dagen/weken/jaren een indruk nalaten). - deze angst heb ik ook trouwens. Daar ben ik nu een uurtje geleden mee geconfronteerd geweest, maar dat is gelukkig uitgepraat. Maar indien dat niet zo was, dan had ik wellicht een week niets gedaan, thuisgebleven en gewoon bijna niets gedaan, maar alleen gestresst.

Ik ben bang voor wat ik zal worden in de toekomst.
Het verleden voorspelt niet veel goeds.

Many much mishap for mad times!
Ik hoef niet te flirten met de witte jasse;

maar ik weet dat de blauwe;
met hun lange arm mij rapper doen lopen.

Aspirant-boef.
De rebel in het hart zelve/

Anarchist,
geboren om mezelf te laten ontwikkelen.

Maar soms gooit de wereld al m'n ruiten in;
en krijg ik misselijkmakende zintuiglijke belevingen,

alsof ik in de wachtkamer van de hel zit;
om het schoothondje van God een ijsje te moeten aanbieden.

Ik ben bang van dingen die zo onverwachts gebeuren. Bang om te verschrikken eigenlijk. Zo ben ik bijvoorbeeld doodsbang van een ballon, omdat die elk moment onverwachts kan ontploffen. Bommetjes en vuurwerk is dan ook echt niks voor mij.