Archief - kinderen krijgen anno 2017

EvilTwin zei:

Slecht met kinderen is relatief hoor. Ik ben ook geweldig slecht met kinderen. Ik weet nooit wat zeggen, nu nog altijd. Behalve dan voor mijn eigen kinderen. Dat gaat gelijk niks. Maar die ken ik dan ook hun ganse leven al natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Idd, met je eigen kinderen heb je een band tegenover kinderen die je totaal niet kent is dat wel een groot verschil.
Ik ben wel goed met kinderen, bejaarden, tieners echt alles i.t.t. dieren bijvoorbeeld.

Heb er totaal niets mee. Honden blaffen altijd naar mij, poezen lopen weg, kippen rennen achter me aan etc dus die voelen het feit dat we nooit een band gaan hebben, gewoonweg aan.

Myllan zei:

Idd, met je eigen kinderen heb je een band tegenover kinderen die je totaal niet kent is dat wel een groot verschil.
Ik ben wel goed met kinderen, bejaarden, tieners echt alles i.t.t. dieren bijvoorbeeld.

Heb er totaal niets mee. Honden blaffen altijd naar mij, poezen lopen weg, kippen rennen achter me aan etc dus die voelen het feit dat we nooit een band gaan hebben, gewoonweg aan.

Klik om te vergroten...

Wees blij, stel u voor dat die dieren dat niet aanvullen en u bestormen terwijl jij dat helemaal niet wil .

Er is inderdaad nog wel een verschil (je moet niet goed zijn met kinderen om goed te zijn met uw eigen kinderen), maar als je algemeen goed bent met kinderen zal dat met uw eigen kinderen ook wel goed komen.
Maar ik zie ook genoeg gevallen die kinderen kregen en binnen het jaar daar al serieus spijt van hebben. Daar zijn uiteindelijk zowel kinderen als ouders slachtoffer van een idiote, maatschappijgepushte beslissing.

sandervdw zei:

Ik wil ook geen kinderen, maar ik ben dan weer wel "goed" met kinderen. Sociale druk om kinderen te kopen is enorm. Ik speel graag met mijn neefjes (en zij ook met mij, denk ik) maar ik voel er helemaal niks voor om al mijn vrije tijd, geld, ... op te offeren om een kind op te voeden dat vanaf een jaar of 12 eigenlijk al niks meer van u moet hebben. Cru gezegd heb je als koppel de keuze: ofwel kinderen, ofwel kopen/reizen/... wat je wil, eventueel wat vroeger stoppen met werken, vrije tijd, ...

Voor mij persoonlijk is die keuze dan duidelijk (kan nog veranderen natuurlijk ). Maar als ik dan tegen iemand zeg dat ik geen kinderen wil, kijken die mij standaard aan alsof ik kinderen haat.

Klik om te vergroten...

't is dat veel mensen dat gewoon ook niet snappen. En het blijft de standaard vraag als ge zegt dat ge al x-aantal jaar samen zijt met uw vrouw: 'en nog geen kinderen?

redenen om er geen te hebben:
- je vrijheid is weg. Dat is wat ik tegenwoordig ook haat aan ouders. Ze willen kinderen, maar tegelijk willen ze blijven leven als hadden ze er geen. Kinderen worden heelder dagen gedumpt op opvang of bij opa/oma. Persoonlijk vind ik als je er voor gaat, moet je ook je ten volle geven voor je kinderen (daarmee niet bedoelend dat je nooit eens een avondje met je twee mag hebben)
- gedurende de eerste fase lopen er te veel body fluids uit die ze niet zelf kunnen opruimen. En aan het begin ook eten dat er weer uitkomt.
- het dagelijkse gevecht om hen te laten eten/slapen/doen opstaan/in bad te krijgen
- het gejengel als ze niet krijgen wat ze niet willen.
- het gebleit voor random reason
- pubertijd
- de wereld is om zeep:
Ik zou dood gaan van ongerustheid als ze zich in het verkeer begeven.
Ik zou dood gaan van ongerustheid dat iemand met zijn vuile poten aan m'n kind zit.
- Ik zou dood gaan van verdriet moesten ze vroegtijdig komen te sterven. Liever geen kinderen dan wel een en ze kwijt spelen.
- Ik zou dood gaan van ongerustheid dat ze misschien de verkeerde vrienden zouden krijgen.
- Ik zou schrik hebben dat het leeglopers worden die aan de wiet zitten en een halve bak bier zuipen.
- Ik zou me constant afvragen of ik een goede vader ben.
- Ik zou schrik hebben dat ze op mij lijken.
- Ik zou schrik hebben dat ze m'n persoonlijke en/of familiale erfelijke kwalen overnemen
- Ik zou schrik hebben (tijdens de zwangerschap) dat het een gehandicapt kind wordt en als het zo zou zijn, zou ik weer schrik hebben dat er een moment komt dat er niemand meer is om voor hen te zorgen.

Het enige wat voor hen pleit:
- het is iets van uw vrouw en u.
- de fratsen van een kind (maar een kat maakt ook fratsen)
- iemand die (hopelijk) later voor u zorgt. Alhoewel er hier ook al legio voorbeelden van zijn dat dit in onze samenleving niet meer waar is.

De balans slaat voor mij duidelijk naar 'laat maar' uit.

Ik persoonlijk zou toch een kind willen. ( als het zo ver komt )

Een kind hebben zou mij dan een soort van motivatie geven en verantwoordelijkheid.
Het is moeilijk om deze gevoelens uit te drukken. Maar ik denk dat ik toch een soort van vader gevoel in me heb.

Natuurlijk moet je er voor zorgen, dat je vooraf weet. Dat je wel degelijk een kind kan opvoeden.
Mensen die in armoede leven of dergelijke, en dan zeven tot acht kinderen hebben begrijp ik niet, Als je kinderen wil krijgen, gewoon voor dat kindergeld, dan is dit wel zielig voor dat kind...
Als je natuurlijk de capaciteiten hebt om voor zo veel kinderen te zorgen, tja. Dat lijkt me dit geen probleem.

Het lijkt me moeilijk om je kinderen de juiste waarden en normen mee te geven, want dan wordt het later een sukkelaar in onze hedendaagse maatschappij. Zou je tegen je kinderen kunnen liegen dat school belangrijk is. Dat je moet delen met anderen? Dat je altijd beleefd moet zijn? Nee, je moet je kind een grote bek aanleren en laten opkomen voor enkel zichzelf.

Kinderen zijn toch vaak een vrouwenaangelegenheid. De meeste mannen willen niet persé een kind. Het is de vrouw die dat wil, en veel mannen in een relatie volgen hen gewoon hierin. Sommigen denken er ook niet echt bij na, want een kind hoort er gewoon bij zonder echt de vraag te stellen of je het wil.

Vrouwen stellen ook steeds de vraag of je kinderen wil. Sowieso een tricky vraag. Als je dan een relatie wil met die vrouw, kan je statistisch gezien best maar "ja" zeggen. Op dat moment kan je later niet meer terugkrabbelen en zeggen dat je "kinderen" totaal niet ziet zitten.

Mot zei:

mensen die zeggen dat ze van hun kinderen houden liegen gewoon. je gaat mij niet wijsmaken dat je het leuk vind om 70 keer per nacht wakker te worden per nacht van het gejank van uw kind. niemand vind het leuk dat zijn/haar nachtrust onderbroken wordt. je leven en je huis is gewoon een chaos en niemand in de wereld dat vind aangenaam, tenzij je geestesziek bent.

Klik om te vergroten...

Je begrijpt dat niet omdat je zelf geen kinderen hebt. Met je man/vrouw maak je toch ook al eens ruzie. Is daarom meteen de liefde weg?
Je kind wordt ook geen 20 jaar lang elke nacht 50 keer wakker hé.

Eens je ze hebt, zijn kinderen het liefste wat je ziet hoor. Dat is een band die je met niets kan vergelijken. Dat je ze af en toe al eens vervloekt, verandert daar niets aan.


Slechte en goede ouders heb je altijd. Dat is vandaag zo, dat was 10 jaar geleden zo en 100 jaar geleden net hetzelfde.
Er is ook altijd een golfbeweging aan de gang. Ouders die zelf streng opgevoed zijn, gaan misschien wat losser om met hun eigen kinderen. Die kinderen gaan vervolgens weer wat strenger om met hun kinderen.

Wil je geen kinderen? Geen probleem, begin er dan niet aan. Je kan een even betekenisvol leven uitbouwen zonder kinderen.
Mensen die wél graag kinderen willen, moeten ook niet twijfelen. Op sommige vlakken wordt het moeilijker om kinderen op te voeden, maar op andere vlakken gaat het dan weer makkelijker. Er zijn al slechtere tijden geweest...

Geen kinderen hebben is wel een hoop minder zorgen voor de rest van je leven. Een rijkelijk leven lacht je toe. Het enige nadeel is dat je ook geen kleinkinderen gaat hebben en dat de kans bestaat dat je eenzaam en verlaten wegkwijnt in je huis zonder de nodige hulp.

bosic zei:

Geen kinderen hebben is wel een hoop minder zorgen voor de rest van je leven. Een rijkelijk leven lacht je toe. Het enige nadeel is dat je ook geen kleinkinderen gaat hebben en dat de kans bestaat dat je eenzaam en verlaten wegkwijnt in je huis zonder de nodige hulp.

Klik om te vergroten...

Mensen met kleinkinderen lopen dat risico ook gewoon. Ik ken enorm veel mensen die letterlijk nooit langsgaan bij grootouders.

sandervdw zei:

Mensen met kleinkinderen lopen dat risico ook gewoon. Ik ken enorm veel mensen die letterlijk nooit langsgaan bij grootouders.

Klik om te vergroten...

Dan heb je nog je eigen kinderen hé. Die zullen wel langskomen, om te helpen of voor je erfenis.

sandervdw zei:

Mensen met kleinkinderen lopen dat risico ook gewoon. Ik ken enorm veel mensen die letterlijk nooit langsgaan bij grootouders.

Klik om te vergroten...

Ja ik wou juist hetzelfde zeggen.
Als je (klein)kinderen hebt en ze laten je links liggen doet dat extra veel pijn. Wetende dat je nakomelingen je vergeten zijn oid moet wel een vreselijk gevoel zijn maar goed, dat weet je als je aan kinderen begint ook wel en is ook afhankelijk van de band dat je daarmee hebt (gecreëerd)

Soms doen vrijwilligers in bejaardentehuizen meer goed dan de bloedeigen familie.

Geloof het of niet mijn beste mensen maar ik ben zeer goed met kindjes.. ik begrijp "hen" en ze begrijpen mij. Wij hebben altijd veel lol.

Maar.. ik ga nooit kindjes krijgen.

https://www.youtube.com/watch?v=nojWJ6-XmeQ

Blijft goed.

Ik wil ergens wel kinderen, maar ik wil het die drommels ook niet aandoen om in onze huidige kutmaatschappij geboren te worden en al zeker niet met mij als vaderfiguur. Ik versta OP dus volledig, vreemd genoeg.

Ik denk dat de eerste fase niet leuk is, maar naarmate ze ouder worden en je er wat aan hebt, het wel leuk wordt. Puberteit zou ik geweldig vinden + dan kunnen ze ook al dingen uit hun zelf. De eerste jaren zou ik erg vervelend vinden. Een baby is een lelijk en irritant ding, vanaf ze een peuter/kleuter zijn wordt het al beter.

Ik denk niet dat ik kinderen wil. Ik zie mezelf geen vader worden (tenzij de vriendin echt wilt), maar ook dat is al een opgave terwijl ik dat ook wil. Ik denk ook wel dat ik heel vaak ga denken geen goede vader te zijn. En dan zeker in het begin, waarbij je met praten (raad geven, aanleren, inpraten/bemiddelen) er niet gaat komen. In het begin kan je het niet vormen. Dan voelen baby's aan als slangen. Zeker in dat eerste jaar. Een baby die lacht is dan wel weer leuk, maar dat is één jaar doorbijten, met weinig zelfvertrouwen voor die fase (wat zal beteren).

Lakigigar zei:

Ik denk dat de eerste fase niet leuk is, maar naarmate ze ouder worden en je er wat aan hebt, het wel leuk wordt. Puberteit zou ik geweldig vinden + dan kunnen ze ook al dingen uit hun zelf. De eerste jaren zou ik erg vervelend vinden. Een baby is een lelijk en irritant ding, vanaf ze een peuter/kleuter zijn wordt het al beter.

Klik om te vergroten...

Kleine kinderen, kleine problemen. Grote kinderen, grote problemen. Zelfs als ze 30 zijn, ga je er nog problemen mee hebben.

sandervdw zei:

Mensen met kleinkinderen lopen dat risico ook gewoon. Ik ken enorm veel mensen die letterlijk nooit langsgaan bij grootouders.

Klik om te vergroten...

Ik doe dat ook niet bij mijn ouders.

bosic zei:

Kleine kinderen, kleine problemen. Grote kinderen, grote problemen. Zelfs als ze 30 zijn, ga je er nog problemen mee hebben.

Klik om te vergroten...

Dat is alleen plezanter om mee om te gaan. Je krijgt er ook wat voor terug. Ze verstaan dan ook meer. Ik ben alleen bang dat ik kinderen ga krijgen die gepest worden of wanneer ik een dochter heb dat ze verkracht zal worden. En dan zeker in de maatschappij van vandaag. Je bent vaak ook volkomen machteloos.

Tonerider zei:

redenen om er geen te hebben:

Klik om te vergroten...

Tonerider zei:

- Ik zou schrik hebben dat ze op mij lijken.

Klik om te vergroten...

Is het zo erg

Ik heb heel lang gedacht dat ik later wel kinderen zou krijgen, gewoon omdat het er bijhoorde in het leven. Je wordt volwassen, je trouwt, je krijgt kinderen, de normale gang van zaken zeg maar. Nu ben ik 25 en de gedachte dat ik over een kleine 5 jaar aan kinderen zou moeten beginnen (eenmaal je als vrouw een stuk in de 30 bent is het, puur lichamelijk gezien, al een pak lastiger om er nog aan te beginnen) maakt mij enkel doodsbang. Het idee alleen al, dat je dan verantwoordelijk bent voor zo'n klein hulpeloos levend wezentje dat niets zelfstandig kan en dat je geen moment alleen kan laten. Dat neemt echt heel je leven over, je hebt geen rust meer, je kan nooit meer echt je eigen goesting doen. Als je kinderen hebt, sta je plots niet meer op de eerste plaats in je eigen leven, je kind gaat altijd voor.

Daarbij heb ik ook altijd het gevoel totaal niet met kinderen te kunnen omgaan. Ik weet nooit wat ik daartegen moet zeggen, wat die dan wel of niet gaan begrijpen of zo. Ik vind kinderen ook meer irritant dan schattig. En dan dat idee dat je dan je hele weekends moet opofferen met naar van die dingen te gaan zoals speeltuinen met nóg meer krijsende kinderen, of poppenkasten of Plopsaland, echt ik word stapelzot.

Bij mij zijn het dus puur egoïstische redenen, ik vind nu niet bepaald dat de wereld om zeep is en je je daarom niet meer zou mogen voortplanten. Hier in België staan we er toch vrij goed voor, we hebben meer vrijheden dan vroeger, en de gemiddelde levenskwaliteit en levensverwachting gaat er alleen maar op vooruit. (En eigenlijk, als je van jezelf vindt dat je goede genen hebt, ga je de mensheid eerder een plezier doen door je voort te planten, toch?)