Archief - kinderen krijgen anno 2017

Sarcastr0 · 11 mei 2017

Ik heb niets tegen mensen die geen kinderen willen, ieder zijn ding.

Maar mijn kinderen zijn mijn grootste rijkdom.

Ook al zijn er soms momenten dat je ze naar de maan wil schieten

Pokem0ng · 11 mei 2017

Sarcastr0 zei:
Ik heb niets tegen mensen die geen kinderen willen, ieder zijn ding.

Maar mijn kinderen zijn mijn grootste rijkdom.

Ook al zijn er soms momenten dat je ze naar de maan wil schieten

Dat hoor ik soms van mensen die hun innerlijke wereld vaak vrij leeg blijkt te zijn.

Sarcastr0 · 11 mei 2017

Pokem0ng zei:
Dat hoor ik soms van mensen die hun innerlijke wereld vaak vrij leeg blijkt te zijn.

Komende van jou is dat een compliment.

tolya · 11 mei 2017

bosic zei:
Kleine kinderen, kleine problemen. Grote kinderen, grote problemen. Zelfs als ze 30 zijn, ga je er nog problemen mee hebben.

een moeder zal haar kinderen nooit loslaten
laat ik de mijne doen dan denkt ze dat mijn appartement mijn slaapkamer is en zal mijn madam in da geval hare nek omwringen

Oldskooler · 11 mei 2017

Kinderen, ofwel ga je er 100% voor, ofwel niet.

Ik heb de indruk dat voor de meesten, hun kinderen gewoon een last zijn, en dat ze er beter niet aan hadden begonnen.
Men wilt vaak ook alles, maar men kan niet alles hebben.

Het beste blijft een vrouw van nu +-45 jaar, die gewoon toegeeft dat ze eigenlijk een slechte moeder is.
Nog steeds uitgaan, reizen, ...

Ipv te vechten om de kinderen te hebben in het weekend, na een echtscheiding, is het tegenwoordig precies vechten om ze bij de ex te kunnen dumpen.
Dan kan men weer uitgaan.

Soms vraag ik me ook af welke toekomst ze te wachten staan.
1 op 5 kinderen in België heeft al last van een psychische stoornis, leeft er maar mee. Vraagt al uw aandacht.

Na het werk rushen naar de opvang/school, gewoon de opvang al regelen, eten maken, ermee bezig zijn, ... uw dag is om.

Syter · 11 mei 2017

Freya zei:
Ik heb heel lang gedacht dat ik later wel kinderen zou krijgen, gewoon omdat het er bijhoorde in het leven. Je wordt volwassen, je trouwt, je krijgt kinderen, de normale gang van zaken zeg maar. Nu ben ik 25 en de gedachte dat ik over een kleine 5 jaar aan kinderen zou moeten beginnen (eenmaal je als vrouw een stuk in de 30 bent is het, puur lichamelijk gezien, al een pak lastiger om er nog aan te beginnen) maakt mij enkel doodsbang. Het idee alleen al, dat je dan verantwoordelijk bent voor zo'n klein hulpeloos levend wezentje dat niets zelfstandig kan en dat je geen moment alleen kan laten. Dat neemt echt heel je leven over, je hebt geen rust meer, je kan nooit meer echt je eigen goesting doen. Als je kinderen hebt, sta je plots niet meer op de eerste plaats in je eigen leven, je kind gaat altijd voor.

Daarbij heb ik ook altijd het gevoel totaal niet met kinderen te kunnen omgaan. Ik weet nooit wat ik daartegen moet zeggen, wat die dan wel of niet gaan begrijpen of zo. Ik vind kinderen ook meer irritant dan schattig. En dan dat idee dat je dan je hele weekends moet opofferen met naar van die dingen te gaan zoals speeltuinen met nóg meer krijsende kinderen, of poppenkasten of Plopsaland, echt ik word stapelzot.

Bij mij zijn het dus puur egoïstische redenen, ik vind nu niet bepaald dat de wereld om zeep is en je je daarom niet meer zou mogen voortplanten. Hier in België staan we er toch vrij goed voor, we hebben meer vrijheden dan vroeger, en de gemiddelde levenskwaliteit en levensverwachting gaat er alleen maar op vooruit. (En eigenlijk, als je van jezelf vindt dat je goede genen hebt, ga je de mensheid eerder een plezier doen door je voort te planten, toch?)

Ik zeg het niet vaak maar deze vrouw heeft gelijk.

Trouwens, de meeste die er aan beginnen zijn vaak zelf nog kinderen, i.e. < 30 jaar, en doen het in veel gevallen "omdat het hoort" waardoor ze de negatieve kanten vaak onderschatten.
En dan hebben ze uiteindelijk de kinderen waar ze amper tijd voor hebben en hun verantwoordelijkheden vrijwillige of onvrijwillig outsourcen naar de crèche, de kinderpsycholoog of de allochtone vriend van je kind dat als straatpsycholoog fungeert, de oma of opa als ze nog leven,...
Then again, who gives a fuck.
Doe wat je wil, het is toch allemaal maar een tijdelijk verhaal.

zinno23 · 11 mei 2017

Ik heb er bewust wel voor gekozen, altijd gezegd als ik 18 ben wil ik snel kinderen, heeft dan nog tot men 37 geduurd voor de eerste er was, voelde me ook pas na men 35 klaar voor kinderen.
Wordt je leven beter? geef je veel op? je leeft gewoon verder punt.

kwistenbiebel · 12 mei 2017

Sarcastr0 zei:
Ik heb niets tegen mensen die geen kinderen willen, ieder zijn ding.

Maar mijn kinderen zijn mijn grootste rijkdom.

Ook al zijn er soms momenten dat je ze naar de maan wil schieten

Dit.

Ik heb 3 kinderen en 't is met momenten heel zwaar maar ik zou het voor geen geld van de wereld anders willen. Ik leef nog 100% nog mijn eigen leven, het is alleen weer wat anders. Net zoals je leven ook wat anders wordt als je een vaste partner hebt, dan heb je zogezegd ook niet meer die 100% vrijheid maar het is die hechting dat alles weer veel beter maakt.

En elke fase van kinderen hebben zijn voor en nadelen. Ik dacht dat ik die babyfase afschuwelijk ging vinden en niets was minder waar, ik deed alles heel graag. Een pamper wisselen van een random kind zou ik vies vinden maar van mijn eigen kind is dat dus nooit een probleem. Ik denk dat dit moeilijk uit te leggen is/te bevatten als je geen kind hebt want ik ken er nog die dit hebben meegemaakt. Het is ook heel leuk om elke fase terug opnieuw mee te beleven: fietsen, verstoppertje spelen, duplo/lego, auto's, ... En de activiteiten die je met je kinderen doet kies je zelf: ik zet nooit een voet in iets van Plopsa!

Anyway, ieder zijn ding natuurlijk maar ik ben alleszins heel blij dat ik kinderen heb maar ik vind ook dat als je eraan begint je er 100% voor moet gaan.

Pana · 12 mei 2017

Freya zei:
Ik heb heel lang gedacht dat ik later wel kinderen zou krijgen, gewoon omdat het er bijhoorde in het leven. Je wordt volwassen, je trouwt, je krijgt kinderen, de normale gang van zaken zeg maar. Nu ben ik 25 en de gedachte dat ik over een kleine 5 jaar aan kinderen zou moeten beginnen (eenmaal je als vrouw een stuk in de 30 bent is het, puur lichamelijk gezien, al een pak lastiger om er nog aan te beginnen) maakt mij enkel doodsbang. Het idee alleen al, dat je dan verantwoordelijk bent voor zo'n klein hulpeloos levend wezentje dat niets zelfstandig kan en dat je geen moment alleen kan laten. Dat neemt echt heel je leven over, je hebt geen rust meer, je kan nooit meer echt je eigen goesting doen. Als je kinderen hebt, sta je plots niet meer op de eerste plaats in je eigen leven, je kind gaat altijd voor.

Daarbij heb ik ook altijd het gevoel totaal niet met kinderen te kunnen omgaan. Ik weet nooit wat ik daartegen moet zeggen, wat die dan wel of niet gaan begrijpen of zo. Ik vind kinderen ook meer irritant dan schattig. En dan dat idee dat je dan je hele weekends moet opofferen met naar van die dingen te gaan zoals speeltuinen met nóg meer krijsende kinderen, of poppenkasten of Plopsaland, echt ik word stapelzot.

Bij mij zijn het dus puur egoïstische redenen, ik vind nu niet bepaald dat de wereld om zeep is en je je daarom niet meer zou mogen voortplanten. Hier in België staan we er toch vrij goed voor, we hebben meer vrijheden dan vroeger, en de gemiddelde levenskwaliteit en levensverwachting gaat er alleen maar op vooruit. (En eigenlijk, als je van jezelf vindt dat je goede genen hebt, ga je de mensheid eerder een plezier doen door je voort te planten, toch?)

Je MOET geen kinderen hebben he, het is niet omdat de maatschappij of sociale kring (al dan niet bewust) je daartoe aanzetten, dat je dat stramien moet volgen.
Wij zijn ondertussen 11 jaar samen en ik ben blij dat mijn vriendin er (voorlopig) ook geen nood aan heeft. Ik heb een klein trauma opgelopen toen ik 11u in een vliegtuig vastzat met krijsende en blijtende kinderen, sindsdien kan het niet meer aanhoren.
Bovendien zullen de dingen waar we nu van genieten niet meer kunnen doen. We hebben nu 2 honden en die impact is ook al groot.
Ook trouwen zijn we nog niet aan toe, en als we het doen zal het ergens met ons 2 op reis zijn, en een feestje met frietkraam achteraf, want als ik zie wat anderen aan hun trouwfeest durven uitgeven...

De enige reden dat wel ne kleine zou willen is omdat anders mijn achternaam verloren gaat, maar dat is geen goede reden uiteraard.

Dectoru · 12 mei 2017

Goed voor jou dat je niet wilt voortplanten.

DwightSchrute · 12 mei 2017

Dectoru zei:
Goed voor jou dat je niet wilt voortplanten.

En de maatschappij.

Tomski · 12 mei 2017

kwistenbiebel zei:
Dit.

Ik heb 3 kinderen en 't is met momenten heel zwaar maar ik zou het voor geen geld van de wereld anders willen. Ik leef nog 100% nog mijn eigen leven, het is alleen weer wat anders. Net zoals je leven ook wat anders wordt als je een vaste partner hebt, dan heb je zogezegd ook niet meer die 100% vrijheid maar het is die hechting dat alles weer veel beter maakt.

En elke fase van kinderen hebben zijn voor en nadelen. Ik dacht dat ik die babyfase afschuwelijk ging vinden en niets was minder waar, ik deed alles heel graag. Een pamper wisselen van een random kind zou ik vies vinden maar van mijn eigen kind is dat dus nooit een probleem. Ik denk dat dit moeilijk uit te leggen is/te bevatten als je geen kind hebt want ik ken er nog die dit hebben meegemaakt. Het is ook heel leuk om elke fase terug opnieuw mee te beleven: fietsen, verstoppertje spelen, duplo/lego, auto's, ... En de activiteiten die je met je kinderen doet kies je zelf: ik zet nooit een voet in iets van Plopsa!

Anyway, ieder zijn ding natuurlijk maar ik ben alleszins heel blij dat ik kinderen heb maar ik vind ook dat als je eraan begint je er 100% voor moet gaan.

Dit!

alhoewel ik nog niet op het punt ben van 'm es goed te verwensen

maar kom, hij is nog jong

Ik heb ook lang gezegd dat ik er geen wou. Uiteindelijk heb ik er op mijn 40 nu eentje van bijna anderhalf. Ik zou 'm voor geen geld ter wereld nog willen missen :love:

Baby- en peuterfase vind ik alvast bangelijk, hoe snel dat evolueert zo een klein wezentje.. elke dag ontdek je wel iets nieuws wat ie kan.
En 's morgens die kleine nog effe terug zien waggelen van bij de madam van de opvang om je nog es te knuffelen en een kus te geven -> mijn dag kan niet meer kapot, no matter how hard they try.

Ik moet nu wel zeggen dat wij wel ongelofelijk gezegend zijn met een (nu nog) makkelijk kind. Sliep al door vanaf dat ie 2 weken oud was, doet niet moeilijk over eten, houdt de geur van zijn kaka best onder controle en timet de kakabroek in de week perfect tot ie op de opvang is

Maar je weet wat ze zeggen hé: kinderen zijn gelijk een scheet, ge verdraagt alleen die van uzelf!

Op naar nummer 2!

EvilTwin · 12 mei 2017

Van mij doet elkeen wat ze willen hoor. Ge moet er in de eerste plaats achter staan, of ge er nu geentje of 10 wilt.

Er zitten hier wel veel drama queens hoor. Alsof een kleine het einde van de wereld is. Oh nee, hij weent! Oh nee, hij kakt in zijn broek. My life is over! Big fucking deal. Als dat erg is, hebt ge nog niet veel meegemaakt.

BTW : als uw kleine een rotjong is, dan hebt ge er prolly zelf voor gezorgd. Opvoeding begint en eindigt bij de ouders.

Sonny Crockett · 12 mei 2017

EvilTwin zei:
Van mij doet elkeen wat ze willen hoor. Ge moet er in de eerste plaats achter staan, of ge er nu geentje of 10 wilt.

Er zitten hier wel veel drama queens hoor. Alsof een kleine het einde van de wereld is. Oh nee, hij weent! Oh nee, hij kakt in zijn broek. My life is over! Big fucking deal. Als dat erg is, hebt ge nog niet veel meegemaakt.

BTW : als uw kleine een rotjong is, dan hebt ge er prolly zelf voor gezorgd. Opvoeding begint en eindigt bij de ouders.

Je zal ook altijd klagers hebben.

Laatst stond ergens te lezen over ouders die hun kind in een restaurant maar lieten wenen. Ergens zeer vervelend voor andere gasten; en je zou zelfs kunnen zeggen dat die ouders hun kind niet in de hand hebben. Wie echter zelf kinderen heeft, weet dat bij momenten 'en dan vooral de kleinsten' nu eenmaal bij momenten voor de grootste onnozelheid kunnen beginnen wenen. In dit geval weende de peuter omdat het haar zin niet kreeg. De ouders hadden "neen" gezegd; en of die peuter nu huilde of niet, ze bleven voet bij stuk houden. Nu, je kan zeggen wat je wil; ... dat is 'ook' opvoeding.

Akkoord, om de andere gasten niet te storen, konden ze die kleine haar zin geven, om haar te laten ophouden met wenen. Maar wat ben je dan aan het opvoeden? Je voedt een verwend nest op zo; dat als ze haar zin niet krijgt, van haar oren blijft maken tot iemand uiteindelijk toegeeft.

En dat dit op restaurant gebeurde doet geen afbreuk aan bovenstaande . Ook thuis kunnen kinderen om een niets beginnen wenen. Dan geef je ook niet toe; dan laat je ze maar wenen. Dat is hard; en dat is alles behalve goed voor je eigen rust. Op termijn doe je daar goed aan. Het kind leert dat het niet alles kan hebben wat het wenst; en dat het niet helpt om te blijven huilen/zagen ...

sandervdw · 12 mei 2017

EvilTwin zei:
Van mij doet elkeen wat ze willen hoor. Ge moet er in de eerste plaats achter staan, of ge er nu geentje of 10 wilt.

Er zitten hier wel veel drama queens hoor. Alsof een kleine het einde van de wereld is. Oh nee, hij weent! Oh nee, hij kakt in zijn broek. My life is over! Big fucking deal. Als dat erg is, hebt ge nog niet veel meegemaakt.

BTW : als uw kleine een rotjong is, dan hebt ge er prolly zelf voor gezorgd. Opvoeding begint en eindigt bij de ouders.

Het feit dat die wenen of kakken, vind ik allemaal niet (heel) erg (al zou ik het waarschijnlijk ook wel beu worden). Wat ik veel lastiger vind aan "kinderen krijgen" is dat uw vrije tijd daar volledig wordt door ingenomen.
Reizen gaat enkel nog tijdens schoolvakanties en is plots dubbel zo duur. Weggaan is uitgesloten als je niet uw kind om de 5 botten wil dumpen bij de grootouders. TV kijken = Bumba, ...
Dat soort dingen dus. En wat zie je in praktijk dan gebeuren, mensen kopen kinderen, beseffen plots dat ze al die dingen niet kunnen combineren met kinderen en dan gaan ze overal oppassen zoeken om hun kinderen bij te dumpen. Ik denk dat rechters tegenwoordig vaak zullen zien dat het bij een scheiding ambras is over wie het hardst voor de kleine moet zorgen ipv wie de kleine het meest kan zien.

Freya · 12 mei 2017

Sonny Crockett zei:
Je zal ook altijd klagers hebben.

Laatst stond ergens te lezen over ouders die hun kind in een restaurant maar lieten wenen. Ergens zeer vervelend voor andere gasten; en je zou zelfs kunnen zeggen dat die ouders hun kind niet in de hand hebben. Wie echter zelf kinderen heeft, weet dat bij momenten 'en dan vooral de kleinsten' nu eenmaal bij momenten voor de grootste onnozelheid kunnen beginnen wenen. In dit geval weende de peuter omdat het haar zin niet kreeg. De ouders hadden "neen" gezegd; en of die peuter nu huilde of niet, ze bleven voet bij stuk houden. Nu, je kan zeggen wat je wil; ... dat is 'ook' opvoeding.

Akkoord, om de andere gasten niet te storen, konden ze die kleine haar zin geven, om haar te laten ophouden met wenen. Maar wat ben je dan aan het opvoeden? Je voedt een verwend nest op zo; dat als ze haar zin niet krijgt, van haar oren blijft maken tot iemand uiteindelijk toegeeft.

En dat dit op restaurant gebeurde doet geen afbreuk aan bovenstaande . Ook thuis kunnen kinderen om een niets beginnen wenen. Dan geef je ook niet toe; dan laat je ze maar wenen. Dat is hard; en dat is alles behalve goed voor je eigen rust. Op termijn doe je daar goed aan. Het kind leert dat het niet alles kan hebben wat het wenst; en dat het niet helpt om te blijven huilen/zagen ...

Als je kleine kinderen hebt die zich niet kunnen gedragen op restaurant, moet je die maar niet meepakken op restaurant. Dan ga je maar naar de McDonalds of zo.

Sonny Crockett · 12 mei 2017

Freya zei:
Als je kleine kinderen hebt die zich niet kunnen gedragen op restaurant, moet je die maar niet meepakken op restaurant. Dan ga je maar naar de McDonalds of zo.

En dat dit op restaurant gebeurde doet geen afbreuk aan bovenstaande . Ook thuis kunnen kinderen om een niets beginnen wenen. Dan geef je ook niet toe; dan laat je ze maar wenen. Dat is hard; en dat is alles behalve goed voor je eigen rust. Op termijn doe je daar goed aan. Het kind leert dat het niet alles kan hebben wat het wenst; en dat het niet helpt om te blijven huilen/zagen ...

Ik zet het er nog speciaal in om dergelijke reacties te vermijden ...

Tomski · 12 mei 2017

sandervdw zei:
Het feit dat die wenen of kakken, vind ik allemaal niet (heel) erg (al zou ik het waarschijnlijk ook wel beu worden). Wat ik veel lastiger vind aan "kinderen krijgen" is dat uw vrije tijd daar volledig wordt door ingenomen.
Reizen gaat enkel nog tijdens schoolvakanties en is plots dubbel zo duur. Weggaan is uitgesloten als je niet uw kind om de 5 botten wil dumpen bij de grootouders. TV kijken = Bumba, ...
Dat soort dingen dus. En wat zie je in praktijk dan gebeuren, mensen kopen kinderen, beseffen plots dat ze al die dingen niet kunnen combineren met kinderen en dan gaan ze overal oppassen zoeken om hun kinderen bij te dumpen. Ik denk dat rechters tegenwoordig vaak zullen zien dat het bij een scheiding ambras is over wie het hardst voor de kleine moet zorgen ipv wie de kleine het meest kan zien.

tot 6 jaar is er al geen schoolplicht, dus kan je nog perfect buiten het seizoen op vakantie.
TV kijken: kleine kindjes gaan meestal slapen tussen 19-20u, dus daarna heb je nog een ganse avond om zelf te kiezen wat er op tv komt.
Weggaan: Er is niks mis met een 1 of 2 keer per maand een babysit in te huren als je es een avondje weg wil met de misses. Zoiets heb je trouwens nodig om je relatie gezond te houden (imho)

Freya · 12 mei 2017

Sonny Crockett zei:
Ik zet het er nog speciaal in om dergelijke reacties te vermijden ...

Mja, ik spreek mij er dan ook niet over uit of dat kind wel of niet goed opgevoed is. Het is inderdaad niet de schuld van de ouders dat dat kind krijst, het is wel de schuld van de ouders dat dat kind zich überhaupt in dat restaurant bevindt.

mac-bc · 12 mei 2017

Myllan zei:
Mss had die 2 jarige wel in zijn broek gedaan en zat hij letterlijk in de shit. Hoe zou je zelf zijn?

Anyway, mijn persoonlijke mening/visie;
Kinderen krijgen/hebben is life, goals!!

Life goals in de zin van -> mama en papa hebben kinderen gekregen, iedereen in mijn omgeving krijgt kinderen dus daarom zal het wel goed zijn en ga ik dit ook hersenloos als een life goal gaan bekijken? -> Don't do it.

En toch denk ik dat het bij 90% van de mensen op die manier in de hoofdjes gepropt is. Middelbaar -> Hoger onderwijs -> Vaste 9 to 5 job zoeken -> Huisje kopen, uiteraard in een gezellig wijkje met veel jonge gezinnetjes inclusief tuintje en boompje zoals de norm het ons voorschrijft -> Kindertjes krijgen -> Opvoeden -> Sterven.

Ik moest ook heel lang niet weten van die irritante kinders. Ook heel dat typische gedoe van "ik doe wat de maatschappij van mij verwacht in de juiste volgorde" zoals hierboven beschreven doet mij echt walgen. Combineer dat nog eens met het feit dat heel je vrijheid beroofd wordt, nooit meer impulsief iets kan doen, nooit nog kunnen zeggen "fuck heel de wereld, ik ga eens een avondje doen waar ik goesting in heb en niemand kan mij dat afpakken", amper nog kan uitgaan, ... Het doet mij huiveren.

Maar filosofische overwegingen zouden mij toch tot kinderen kunnen aanzetten. Het idee dat uw leven hier niet van tijdelijke aard was maar dat er "iets" van jou voortleeft op deze aardkloot, lijkt me wel een leuke gedachte om mee te sterven. Een hele existentiële belevenis die je op geen enkele andere manier zal kunnen evenaren.

Myllan zei:
En op zich elke keer weer een wonder.

Oh please, noem die kleine mormels niet allemaal "een wondertje :love:

" of "een prinsesje :love:

". Daar krijg ik echt het schijt van wanneer jonge moeders op die manier bezig zijn tegen elkaar op Facebook.

Archief - kinderen krijgen anno 2017

Sarcastr0

Legacy Member

Pokem0ng

Legacy Member

Sarcastr0

Legacy Member

tolya

Legacy Member

Oldskooler

Legacy Member

Syter

Legacy Member

zinno23

Legacy Member

kwistenbiebel

Legacy Member

Pana

Legacy Member

Dectoru

Legacy Member

DwightSchrute

Legacy Member

Tomski

Legacy Member

EvilTwin

Legacy Member

Sonny Crockett

Legacy Member

sandervdw

Legacy Member

Freya

Legacy Member

Sonny Crockett

Legacy Member

Tomski

Legacy Member

Freya

Legacy Member

mac-bc

Legacy Member