Archief - kinderen krijgen anno 2017

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Etersil

Legacy Member
glimworm zei:
Na 6 jaar is er ook geen schoolplicht.

Dit is inderdaad correct.
Bron: https://www.vlaanderen.be/nl/onderwijs-en-wetenschap/onderwijsbeleid/leerplicht-en-schoolplicht
Er is enkel een leerplicht in het jaar dat het kind 6 jaar word.

On topic: Denk dat, naast 'eigen baas willen blijven over hun leven' ook meer en meer jongeren beseffen hoe duur en onvoorspelbaar het leven is. En al zeker als je een kind hebt : 'één kind, dat kost u een bescheiden woning en vele slapeloze nachten'.
Ik zie vele mensen van m'n leeftijd ook steeds maar hun kinder'wens' uit stellen. Vele opteren voor een hond. En daar blijft het dan ook bij.
(Maar dan heb je plotseling een hysterische vrouw die plotseling een sterke hormonale drang voelt om TOCH kinderen te krijgen, na hun 35+. Met alle gevolgen van dien).

Tomski

Legacy Member
Etersil zei:
Dit is inderdaad correct.
Bron: https://www.vlaanderen.be/nl/onderwijs-en-wetenschap/onderwijsbeleid/leerplicht-en-schoolplicht
Er is enkel een leerplicht in het jaar dat het kind 6 jaar word.

On topic: Denk dat, naast 'eigen baas willen blijven over hun leven' ook meer en meer jongeren beseffen hoe duur en onvoorspelbaar het leven is. En al zeker als je een kind hebt : 'één kind, dat kost u een bescheiden woning en vele slapeloze nachten'.
Ik zie vele mensen van m'n leeftijd ook steeds maar hun kinder'wens' uit stellen. Vele opteren voor een hond. En daar blijft het dan ook bij.
(Maar dan heb je plotseling een hysterische vrouw die plotseling een sterke hormonale drang voelt om TOCH kinderen te krijgen, na hun 35+. Met alle gevolgen van dien).
Ik heb dus minder chance, leerplicht vanaf 1 september van het jaar waar ie 6 wordt... De mijnen is van eind december dus mag ie al naar school op zijn amper 5 jaar en 8 maand.

TriCore9

Legacy Member
zarathustra zei:
Ik vraag me af waar je dat haalt. Als ik hier iets zie in deze thread, op dit forum in het algemeen en met de mensen rondom mij heeft onze generatie ( pak nu 15-35) net het omgekeerde ingeprent gekregen. Een visie die zeer sterk gericht is op zichzelf. Doe vooral waar je goesting in hebt, iedereen kan alles doen. Studeer niet voor een job, kies gewoon iets dat je graag doet. Neem vooral dat sabbatjaar om te gaan rondreizen, ga een half jaar feesten op Erasmus. Verander constant van werkgever, bind je vooral nergens aan, trouwen is not done, etc etc Als het iets is is het net het omgekeerde van wat jij hier zegt.

Je kan niet negeren dat "onze generatie" de kinderen zijn van de "babyboomers", het besef dat velen onder die "babyboomers" u pas als een volwassen en geslaagd persoon zullen aanzien vanaf dat je huis, tuin, en kinderen hebt zit in velen van "ons" ingebrand. Je bent pas een man als je kinderen onderhoud, en je bent pas een vrouw vanaf dat je kinderen hebt. Dat is wat de babyboomers hun kinderen hebben willen in-martellen, en dat is waar extreem veel mensen zich tot op heden tegen verzetten omdat ze dat bekrompen gedoe van hun "ouders" levenslang zullen beu zijn.

Veel van uw argumenten lezen alsof ze geschreven zijn door een verbiterde 35 plusser die gewoon opzettelijk neer wil kijken op de vorige jeugd, want je hanteerd exact dat alles waar veel ouder wordende mensen zich druk om maken zonder enige gegronde reden. (niet dat ik u hier van beschuldig, ik merk gewoon een gelijkenis op).

Bibiciwan

Legacy Member
Ik ben nu misschien een sentimentele doos van 37 maar ik ben contenter met mijn 2 paniekzaaiers dan met om het even wat anders ik ooit al gedaan heb. Er zijn veel mensen die dat afschrijven als weinig ambitie of weinig bereikt in het leven en ik geef grif toe: ik had grotere dromen...maar er is iets te vinden in die kinderen hebben waardoor het er precies minder toe doet. Mja, sentimentele doos dus :niceone:

zarathustra

Legacy Member
GarDux zei:
Je kan niet negeren dat "onze generatie" de kinderen zijn van de "babyboomers", het besef dat velen onder die "babyboomers" u pas als een volwassen en geslaagd persoon zullen aanzien vanaf dat je huis, tuin, en kinderen hebt zit in velen van "ons" ingebrand. Je bent pas een man als je kinderen onderhoud, en je bent pas een vrouw vanaf dat je kinderen hebt. Dat is wat de babyboomers hun kinderen hebben willen in-martellen, en dat is waar extreem veel mensen zich tot op heden tegen verzetten omdat ze dat bekrompen gedoe van hun "ouders" levenslang zullen beu zijn.

Denk dat de meeste kinderen van babyboomers gen X zijn.. Dat gezegd zijnde.

a) martellen ?
b) Dingen doen gewoon om u ergens tegen te verzetten is voor pubers, ik vermoed dat de meeste mensen daar wel uitgroeien.
c) Ik stel net dat ik zie dat we dat net niet ingeprent krijgen. Het is vooral het omgekeerde.

Veel van uw argumenten lezen alsof ze geschreven zijn door een verbiterde 35 plusser die gewoon opzettelijk neer wil kijken op de vorige jeugd, want je hanteerd exact dat alles waar veel ouder wordende mensen zich druk om maken zonder enige gegronde reden. (niet dat ik u hier van beschuldig, ik merk gewoon een gelijkenis op).

Niks bitter aan ik merk gewoon op dat ik niet hetgene zie dat ma-bc aanhaalt. Hij stelt dat 90% dat patroon volgt, in mijn ervaring is het net het omgekeerde.

DaFreak

Legacy Member
90% is misschien veel maar de overgrote meerderheid gaat toch echt wel voor werk > huis > kinderen. Dat zit nu eenmaal ingebakken in het sociaal weefsel van onze maatschappij. Ouders, grootouders, familie zien dat als de norm en hun eeuwig terugkerende vraag "wanneer ga je nu eindelijk eens aan kinderen beginnen?" zal zo goed als iedereen wel bekend in de oren klinken. Zelfs de meesten die oorspronkelijk zeggen geen kinderen te willen zwichten vaak onder de aanhoudende druk van vrouwlief. Ook vrienden spelen een belangrijke rol, hoe meer van je vrienden eraan beginnen, hoe kleiner de groep zonder wordt en als je te lang wacht loop je grote kans gemarginaliseerd te worden. Dat is niemand's schuld, kinderen veranderen een mens, ouders hebben zowiezo al weinig tijd en als ze dan iets samen willen doen, doen ze dat liever met hun gezin dan met vrienden. Ouders praten ook graag over hun kroost met andere ouders dus als er dan afgesproken wordt vallen niet-ouders sneller uit de boot.

Kinderen zijn een statussymbool dus als je er geen hebt zal je wel een verzuurde loner zijn die niemand kan krijgen en als je samen bent dan zal er wel biologisch iets mankeren waardoor je ze niet kan krijgen. Klinkt cru maar dat is wel hoe velen erover denken. Stereotypes en cliches rusten in zekere zin ook op waarheden zelfs al gaan ze niet altijd op. Dat excentriekelingen over dezelfde kam geschoren worden als diegene die door de maatschappij de stempel van loser op gekleefd krijgen is natuurlijk jammer maar daar valt weinig tegen in te brengen net omdat voor de overgrote meerderheid het stichten van een familie zo'n groot onderdeel uitmaakt van de menselijke conditie.

Ergens hoeft dat natuurlijk ook helemaal niet te verbazen want alle leven is geprogrammeerd op verschillende niveaus om zichzelf voort te planten. Het doorgeven van je genetische materiaal is een biologisch imperatief en wij hebben daar een hele laag romantiserende socio-economische cultuur overheen gegoten om dat zo aantrekkelijk mogelijk te maken en misschien is dat maar goed ook.

Etersil

Legacy Member
DaFreak zei:
Kinderen zijn een statussymbool dus als je er geen hebt zal je wel een verzuurde loner zijn die niemand kan krijgen en als je samen bent dan zal er wel biologisch iets mankeren waardoor je ze niet kan krijgen. Klinkt cru maar dat is wel hoe velen erover denken. Stereotypes en cliches rusten in zekere zin ook op waarheden zelfs al gaan ze niet altijd op. Dat excentriekelingen over dezelfde kam geschoren worden als diegene die door de maatschappij de stempel van loser op gekleefd krijgen is natuurlijk jammer maar daar valt weinig tegen in te brengen net omdat voor de overgrote meerderheid het stichten van een familie zo'n groot onderdeel uitmaakt van de menselijke conditie.
Ik weet niet in wat voor een wereld jij leeft. Maar hier in België zijn kinderen absoluut geen status symbool.
Anders zouden alle allochtone gezinnen met >3 kinderen aanzien worden als het 'walhalla van status'.

Hét status symbool is 2 ouders + 1 kind. Waarvan de 2 ouders een prachtige goed betaalde carrière hebben bij een internationale firma en hun kind kunnen overladen met de laatste nieuwe gadgets en allerhande andere materialistische dingen.
Dan in een kast van een huis wonen en 2 bedrijfswagens.
^ Dit zal vooral veel mensen de indruk geven: "WoW, die zijn goed bezig/rijk."

Ongeacht van het feit dat misschien de moeder van dat allochtone gezin veel meer tijd in haar kinderrijke kroost steekt en ze wss een betere moeder is op vlak van opvoeden/psychologie met haar kinderen dan die 2 carrière mensen.

Zeker voor mannen, geld het niet. Dat 'geen kinderen krijgen' u als een 'marginale loner' stempelt.
Voor de meeste vrouwen daarentegen. Als een vrouw zegt 'ik wil geen kinderen' dan zullen de ouders/grootouders wel hun ongenoegen hierover laten voelen.

Je hebt wel gelijk, dat als er in de vriendengroep meer en meer kinderen ter wereld komen. Die vriendengroep gewoon afbrokkelt. En de nieuwe gezinnen vooral tijd met elkaar doorbrengen. Niet zozeer met hun vrienden en al zeker niet ieder weekend weg gaan.

Wat ik wel begrijp is ouders die zeggen dat ze met hun 'kinderen gelukkiger' zijn.
- Je voldoet aan de 'oude norm'.
- Je beseft dat je werk/geld gespendeerd word aan iets nuttig: namelijk je nageslacht opvoeden.
Als je als single carrière maakt, ongeacht het geld dat je verdiend, heb je dat gevoel toch niet.


Enja, het zijn vooral de vrouwen die (natuurlijk) hunkeren naar kinderen.
Zie ik in m'n familie ook.
Pas geworden vader: 'één kind, niet meer, da's goed genoeg'.
Pas geworden moeder: 'maar één kind, die zal dan altijd alleen zijn'.
1-2 jaar later volgt er meestal dan een tweede kind. De man heeft niet veel te zeggen, als het aankomt op de hoeveelheid van kinderen.

Je kan als vrouw perfect liegen tegen je echtgenoot, door te zeggen dat je 'de pil' nog neemt. Om dan als nog na een vrijpartij (het is de vrouw die altijd beslist wnnr die gebeurd), zwanger te worden.
Probeer maar eens te bewijzen als man, dat u vrouw 'expres de pil heeft vergeten'.

Tha_nOn

Legacy Member
Wat een vrouwenhaat weer. In mijn omgeving zijn de mannen trouwens allemaal de 'vragende partij' voor kinderen (en niet slechts eentje). Tot zover veralgemeningen.

En dat zien doen leidt tot zelf doen geldt voor alles. Meemaken dat uw kameraden een trektocht doen en dat superfijn vonden, ik kan u garanderen dat meer mensen in dien vriendengroep soortgelijke trips ondernemen. Zelfde met kinderen. Ge kunt gewoon van dichterbij zien wat dat inhoudt waardoor ge van gedacht kunt veranderen/er zelf goesting in krijgt. Het is ook echt geen miserabele ontwikkeling in uw leven ze, dan waren we (als soort) daar al lang mee gestopt :').


Anyway, ik vond een kind krijgen een fantastische ervaring (ik heb het niet over de bevalling zelf). Ik zit uiteraard nog niet zo ver in het moeder zijn maar het is tot nu toe al fantastisch geweest om zo'n klein ventje te zien ontwikkelen, hoe hij u nodig heeft en vooral hoe graag dat zo'n kindje u kan zien :').(en vice versa, mijn hart doet soms letterlijk zeer en ik ben echt geen emotioneel type).
Zolang ge geen kinderen hebt, is het moeilijk in te schatten hoe dat uzelf en uw wereld beïnvloed. Ge hebt uiteraard een idee hé, maar ge kunt den impact daar echt niet van inschatten. Daar hoeft ook verder geen waardeoordeel aan, dat is gewoon wat het is. Er zijn zeker al momenten geweest waar het gewoon te zwaar was voor mij (en het is iets wat ik zeker niet alleen zou aankunnen, toch niet als ze nog zo klein zijn) maar ik voel ook dat het juist goed is voor mezelf. Een kind heeft mij de nodige structuur en gerichtheid/perspectief gegeven in mijn leven dat ik duidelijk nodig had. Voor iemand anders kan dat een ander verhaal zijn.


Als ge andere grote dromen/doelen hebt in uw leven en uw kind is niet uw ding; ook goed hé. Ik zou vooral niet beginnen aan kinderen dan want zelfs al zou je er wel gelukkig mee zijn, uw andere grote dromen/doelen lijken allemaal niet zo belangrijk (of haalbaar) meer :p.


en op den TS zijn opmerking: kinderen krijgen is geen "mirakel"
Vraagt dat nekeer aan mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Pas als iets zo natuurlijk niet lukt, leert ge wat er eigenlijk allemaal juist moet zitten om een gezond kind ter wereld te brengen. Dat is wel een mirakel. En als ge dat dan tijdens zijn eerste levensjaren van een 'levensloos' wormpke naar een rondschuivelend/stappend/pratend menske ziet evolueren dat is onschatbaar.

Sarcastr0

Legacy Member
Tha_nOn zei:
Wat een vrouwenhaat weer. In mijn omgeving zijn de mannen trouwens allemaal de 'vragende partij' voor kinderen (en niet slechts eentje). Tot zover veralgemeningen.

En dat zien doen leidt tot zelf doen geldt voor alles. Meemaken dat uw kameraden een trektocht doen en dat superfijn vonden, ik kan u garanderen dat meer mensen in dien vriendengroep soortgelijke trips ondernemen. Zelfde met kinderen. Ge kunt gewoon van dichterbij zien wat dat inhoudt waardoor ge van gedacht kunt veranderen/er zelf hoesting in krijgt. Het is ook echt geen miserabele ontwikkeling in uw leven ze, dan waren we (als soort) daar al lang mee gestopt :').
Agreed.
Als ge u als man laat 'dwingen' om een kind te maken, zijde gwn nen betasloef.

Ik heb voluit zelf gekozen voor mijn 2 kinderen.

AlexisS

Legacy Member
@Mot

Ik zou zoeken naar de oorzaak waarom je zo diep ongelukkig bent. Ik neem aan dat je vrijgezel bent? Je kan me nu wel vertellen dat je perfect gelukkig bent maar je manier van schrijven verraden iets helemaal anders. En nee ik baseer me niet op het feit dat je geen kinderen hebt of wil, mensen kunnen perfect gelukkig zijn zonder zich voort te planten.

coldvinc

Legacy Member
tolya zei:
een moeder zal haar kinderen nooit loslaten

Police: Mother leaves 10-year-old son outside in cold while he knocks, cries for her | WJLA

Second abused child dies after South Bend mom's murder case | Public Safety | southbendtribune.com

etc.

Sonny Crockett zei:
Laat nu net dat 'bijzaak' zijn. ... Het punt waar het wel over gaat; is dat het niet is omdat je kind huilt, toegeven de juiste reflex is.
Akkoord je kind zal wel ophouden met huilen (of dat nu op restaurant is, zoals in het voorbeeld, of bij de Mc Donald, thuis, bij de grootouders, bij vrienden thuis, what ever ...); echter leer je het kind daarmee helaas niet, dat in het leven je niet 'alles' in je schoot geworpen kan krijgen. Dat in het leven, je wel eens meer "neen" zal horen, dan "ja".


Het voorbeeld van het restaurant werd net aangehaald, omdat dit van alle plaatsen mogelijk, de plaats is waar je dat net niet wil. In het voorbeeld gaven die ouders "zelfs daar" niet toe. En dat is wat het artikel ook omvatte. Je kan op twee manieren naar die ouders kijken. 1) ze hebben hun kind niet in de hand; 2) ze voeden dat kind op (ook al weent het het hele restaurant bij elkaar).

Er werd echter niet gezegd welke leeftijd het kind heeft.
Als het nog erg jong is en verbaal nog niet kan communiceren (dan zou het eigenlijk niet mee op restaurant mogen en imo de ouders dan ook niet) dan is het belangrijk om meteen aandachtig te zijn en nagaan waarom het weent, gezien het zo goed als de enige manier is waarop het kind betekenisvol kan communiceren.


Als het al ouder is en al vrij duidelijk verbaal kan communiceren, is het al wat complexer en kan het inderdaad goed zijn dat je je kind laat wenen.

Op restaurant kan ik me voorstellen dat het bv. een dessert wenst, maar dat de ouders zeggen dat hij/zij al genoeg gesnoept heeft.
Hier vraag ik me dan af waarom het kind dacht dat het een dessert zou kunnen krijgen. Als ouder moet je duidelijk en rechtvaardig zijn met je kind. Zeker als het al bv. 6+ is dan zal het al wat zoetigheden hebben gegeten en zou je al duidelijk moeten geweest zijn wanneer het iets zoet kan krijgen.
Uiteraard is het geen garantie dat het rustig blijft op restaurant omdat het waarschijnlijk weet dat het door de huilen een ongemakkelijk situatie kan creëren waardoor de ouders alsnog zullen toegeven.

zarathustra

Legacy Member
Tha_nOn zei:
. Daar hoeft ook verder geen waardeoordeel aan, dat is gewoon wat het is.

Dit dus, laat iedereen maar gewoon doen wat ze willen doen. Ipv (gelijke welke kant) af te schilderen als een uitwas van 1 of ander fenomeen.

0Geert0

Legacy Member
Oei, ik ben verkeerd bezig geweest :D

Ik heb toen we aan kinderen begonnen nooit gedacht wat de voor en nadelen daarvan waren, heb geen wel/niet doen overwegingen gemaakt en al helmaal nooit gedacht wat de voordelen voor mijn oude dag zouden zijn....

Ik ben blij dat ze er zijn, en van die rare wereld die omzeep is merk ik maar weinig hier. Wat ik wel merk is het giga verschil tussen 1 of 2. Met twee is de stress enzo errond veel groter en het huishouden maal vier gegaan.

zarathustra

Legacy Member
coldvinc zei:
Op restaurant kan ik me voorstellen dat het bv. een dessert wenst, maar dat de ouders zeggen dat hij/zij al genoeg gesnoept heeft.
Hier vraag ik me dan af waarom het kind dacht dat het een dessert zou kunnen krijgen. Als ouder moet je duidelijk en rechtvaardig zijn met je kind. Zeker als het al bv. 6+ is dan zal het al wat zoetigheden hebben gegeten en zou je al duidelijk moeten geweest zijn wanneer het iets zoet kan krijgen.
Uiteraard is het geen garantie dat het rustig blijft op restaurant omdat het waarschijnlijk weet dat het door de huilen een ongemakkelijk situatie kan creëren waardoor de ouders alsnog zullen toegeven.

:p Jij verwacht van een kind van 3-4 logica die de meeste volwassenen nog niet beheersen ^^ Die gaan dan misschien wel niet gaan wenen, maar ze doen dan wel hun eigen volwassen versie daar van

Sarcastr0

Legacy Member
0Geert0 zei:
Oei, ik ben verkeerd bezig geweest :D

Ik heb toen we aan kinderen begonnen nooit gedacht wat de voor en nadelen daarvan waren, heb geen wel/niet doen overwegingen gemaakt en al helmaal nooit gedacht wat de voordelen voor mijn oude dag zouden zijn....

Ik ben blij dat ze er zijn, en van die rare wereld die omzeep is merk ik maar weinig hier. Wat ik wel merk is het giga verschil tussen 1 of 2. Met twee is de stress enzo errond veel groter en het huishouden maal vier gegaan.
Ja 1+1=3 wat kinderen betreft.
Das niet normaal.
Van 2 naar drie is schijnt minder zware overgang.
coldvinc zei:
Police: Mother leaves 10-year-old son outside in cold while he knocks, cries for her | WJLA

Second abused child dies after South Bend mom's murder case | Public Safety | southbendtribune.com

etc.



Er werd echter niet gezegd welke leeftijd het kind heeft.
Als het nog erg jong is en verbaal nog niet kan communiceren (dan zou het eigenlijk niet mee op restaurant mogen en imo de ouders dan ook niet) dan is het belangrijk om meteen aandachtig te zijn en nagaan waarom het weent, gezien het zo goed als de enige manier is waarop het kind betekenisvol kan communiceren.


Als het al ouder is en al vrij duidelijk verbaal kan communiceren, is het al wat complexer en kan het inderdaad goed zijn dat je je kind laat wenen.

Op restaurant kan ik me voorstellen dat het bv. een dessert wenst, maar dat de ouders zeggen dat hij/zij al genoeg gesnoept heeft.
Hier vraag ik me dan af waarom het kind dacht dat het een dessert zou kunnen krijgen. Als ouder moet je duidelijk en rechtvaardig zijn met je kind. Zeker als het al bv. 6+ is dan zal het al wat zoetigheden hebben gegeten en zou je al duidelijk moeten geweest zijn wanneer het iets zoet kan krijgen.
Uiteraard is het geen garantie dat het rustig blijft op restaurant omdat het waarschijnlijk weet dat het door de huilen een ongemakkelijk situatie kan creëren waardoor de ouders alsnog zullen toegeven.
Duidelijk zelf geen kinderen.

M°°nblade

Legacy Member
Etersil zei:
Ik weet niet in wat voor een wereld jij leeft. Maar hier in België zijn kinderen absoluut geen status symbool.
Status symbool is een groot woord, maar het staat wel op de checklist voor ‘the belgian dream’:

- Je hebt carriere gemaakt: of je de job nu graag doet of niet maakt niet uit, zolang er maar een bedrijfswagen in je loonpakket zit en je functieomschrijving eindigt op ‘manager’
- Getrouwd zijn: zo weten je mannelijke collega's dat je geen homo bent, je baas ziet dat er tenminste 1 persoon in je leven is waarmee je kan samenwerken en de vrouwelijke
collega's weten dat je een spel hebt dat werkt
- Vrouw met dikke borsten en de kont van een 17-jarige die antidepressiva slikt om toch maar te kunnen blijven schipperen tussen moeder en carrierevrouw spelen (alhoewel ze
eigenlijk deeltijds werkt) en af en toe een burnoutje of een CVS waarna ze jarenlang op de ziekenkas staat, maar dan tenminste wel met opgeheven hoofd parasiteren van de
rest van de samenleving
- Ruime villa met tuin: megastrakke biljaartafel van een tuin dankzij de robotmaaier
- 2 auto’s voor de deur, liefst audi of BMW: want daarvoor sta je iedere dag 2 uur in de file richting Brussel
- 2 keer per jaar naar het buitenland op vakantie en statisch gezien om de 4 jaar een poot breken op skivakantie, just because you can
- 2 kinderen: een jongen en een meisje want ze noemen het koningskoppel voor iets he

… dan heb je het gemaakt/ver geschopt in het leven. Je bent het perfecte gezin. Voor de buitenwereld dan toch. Alles om je vrienden, familie en buren duidelijk te maken dat je niet gewoon een grijze muis bent die boven zijn stand leeft op torenhoge 30 jaar lopende leningen en door financiële stress op scheiden staat.

Sarcastr0

Legacy Member
M°°nblade zei:
Status symbool is een groot woord, maar het staat wel op de checklist voor ‘the belgian dream’:

-Je hebt carriere gemaakt: of je de job nu graag doet of niet maakt niet uit, zolang er maar een bedrijfswagen in je loonpakket zit en je functieomschrijving eindigt op ‘manager’
-Vrouw met dikke borsten en de kont van een 17-jarige die antidepressiva slikt om toch maar te kunnen blijven schipperen tussen moeder en carrierevrouw spelen (alhoewel ze eigenlijk deeltijds werkt) en af en toe een burnoutje of een CVS waarna ze jarenlang op de ziekenkas staat, maar dan tenminste wel met opgeheven hoofd
-Ruime villa met tuin: megastrakke biljaartafel van een tuin dankzij de robotmaaier
-2 auto’s voor de deur, liefst audi of BMW: want daarvoor sta je iedere dag 2 uur in de file richting Brussel
-2 keer per jaar naar het buitenland op vakantie en statisch gezien om de 4 jaar een poot breken op skivakantie, just because you can
-2 kinderen: een jongen en een meisje want ze noemen het koningskoppel voor iets he

… dan heb je het gemaakt/ver geschopt in het leven. Je bent het perfecte gezin. Voor de buitenwereld dan toch. Alles om je vrienden, familie en buren duidelijk te maken dat je niet gewoon een grijze muis bent die boven zijn stand leeft op torenhoge 30 jaar lopende leningen en door financiële stress op scheiden staat.
Haal de negatieve zaken hieruit, en that's my life :)

M°°nblade

Legacy Member
Sarcastr0 zei:
Haal de negatieve zaken hieruit, en that's my life :)

Ah das just, gij had toch een living van 50m2 niet? *perfect man fistbump*

Heb er nog wat dingen bijgevoegd :D

Syter

Legacy Member
M°°nblade zei:
Status symbool is een groot woord, maar het staat wel op de checklist voor ‘the belgian dream’:

- Je hebt carriere gemaakt: of je de job nu graag doet of niet maakt niet uit, zolang er maar een bedrijfswagen in je loonpakket zit en je functieomschrijving eindigt op ‘manager’
- Getrouwd zijn: zo weten je mannelijke collega's dat je geen homo bent, je baas ziet dat er tenminste 1 persoon in je leven is waarmee je kan samenwerken en de vrouwelijke
collega's weten dat je een spel hebt dat werkt
- Vrouw met dikke borsten en de kont van een 17-jarige die antidepressiva slikt om toch maar te kunnen blijven schipperen tussen moeder en carrierevrouw spelen (alhoewel ze
eigenlijk deeltijds werkt) en af en toe een burnoutje of een CVS waarna ze jarenlang op de ziekenkas staat, maar dan tenminste wel met opgeheven hoofd parasiteren van de
rest van de samenleving
- Ruime villa met tuin: megastrakke biljaartafel van een tuin dankzij de robotmaaier
- 2 auto’s voor de deur, liefst audi of BMW: want daarvoor sta je iedere dag 2 uur in de file richting Brussel
- 2 keer per jaar naar het buitenland op vakantie en statisch gezien om de 4 jaar een poot breken op skivakantie, just because you can
- 2 kinderen: een jongen en een meisje want ze noemen het koningskoppel voor iets he

… dan heb je het gemaakt/ver geschopt in het leven. Je bent het perfecte gezin. Voor de buitenwereld dan toch. Alles om je vrienden, familie en buren duidelijk te maken dat je niet gewoon een grijze muis bent die boven zijn stand leeft op torenhoge 30 jaar lopende leningen en door financiële stress op scheiden staat.

Alright buddy, let's go.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan