Archief - kinderen krijgen anno 2017

Ik en mijn vriendin hebben elkaar leren kennen als we 17 waren, ondertussen zijn we 31 en hebben een zoontje van 5 maanden.

Uw leven verandert idd gigantisch maar ik zou hem nu niet meer kunnen missen. Vanaf de geboorte zijt ge daar direct verliefd op. Uw vrijheid valt idd voor een groots stuk weg maar so what? Ge kunt toch niet blijven gamen, weggaan op café, feesten tot een kot in de nacht... Uw prioriteiten liggen dan anders. Met een bevriend koppel iets gaan drinken op een zondagmiddag is even plezant hoor.

Zoals reeds hierboven aangehaald, ge moet nu alles beter plannen. Is dat moeilijk? Ja in begin zeker en vast, eerste keer (10 dagen na de geboorte) als we met familie hadden afgesproken waren we anderhalf uur te laat.

Ik vind persoonlijk dat vanaf uw 30 jaar kinderen krijgen de perfecte leeftijd is.




Verzonden vanaf mijn iPad met Tapatalk

Genius zei:

Uw leven verandert idd gigantisch maar ik zou hem nu niet meer kunnen missen. Vanaf de geboorte zijt ge daar direct verliefd op.

Klik om te vergroten...

Even over dit stuk: ik ben blij voor jou dat jij dit zo hebt ervaren, maar ik kan me moeilijk inbeelden dat iedereen die ouder wordt dat positieve, gelukzalige gevoel heeft vlak na de geboorte. Daar hangt dan ook een heel groot taboe rond: toegeven dat je je niet gelukkig voelt met de komst van je eigen kind, zal moeilijk worden aanvaard door de omgeving.

ResX zei:

Een leger singles die kinderloos door het leven willen gaan. Komt over als een bende snotneuzen die nog geen volwassen zijn geworden. Zelfs op hun 30ste.

Zelf heb ik een dochter van 4 maanden. De laatste keer dat ik "party hard" ben geweest is 2 weken geleden. Daarvoor 5 maanden geleden. Kmoe zeggen dat ik het niet echt mis...leuk om eens te ontstressen maar zo elke week "los gaan" is los over. 2 weken geleden ook voor 3 dagen naar Berlijn geweest. Tis dus echt niet dat je geen vrijheid hebt. Wij gaan elke dinsdag ook badmintonnen met de vrienden. Het leven is meer plannen, dat wel. Zelfs zonder kind was het een uitdaging om tijd te maken voor vrienden van mij en vrouw, neven, ouders en schoonouders, meme, collegas na het werk. En dan nog de verjaardagen, feestdagen....ik ben een family-man geworden. Dat sociaal leven vind ik geweldig. Gamen boeit mij niet meer ook al was ik een die hard gamer.

Mss dat deze topic vol zit met laatbloeiers? Pas als ze 40 zijn gaan ze besef hebben van hun leeg bestaan. Sorry not sorry.

Klik om te vergroten...

Deze post is echt een toonbeeld van onbegrip en complete arrogantie. Mensen die de de keuze maken om geen kinderen te krijgen zijn per definitie onvolwassen snotneuzen met een leeg bestaan? Misschien halen zij gewoon voldoening uit andere zaken in het leven. Dat is dan ook niet noodzakelijk elke week "los gaan" of heel het weekend gamen -- maar zelfs al was dat wel zo, so what? Iedereen doet wat hij wil met zijn leven, en gij hebt daar nog geen klein beetje last van, dus hou uw belachelijke vooroordelen maar voor uzelf.

En waarom kunde nie blijven gamen en doen? Ik ben vant gedacht dat ik doe in mijn leven wat in graag doe, ik leef van dag tot dag. Ik leef niet volgens wat de maatschappij wil.

Ik ben 30 en ik game veel, is daar wat mis mee? Een ander zit elke week op cafe, is da dan beter?

Ga eens een dag in de Lidl, Delhaize, Aldi, ... werken. Dan wilt ge geen kinderen niet meer. GVD, smerige rotjung met hun banshee cries. Direct hoofdpijn eh.

Sovereign zei:

En het is voor jou te hopen dat je perfecte gezinnetje in stand blijft. Maar helaas gaan zoveel koppels ook na verloop van tijd weer uit elkaar. Helemaal top dat vrouwen in de maatschappij van vandaag een pak zelfstandiger zijn geworden tegenover vroeger, maar dat brengt ook een keerzijde met zich mee: 70% van echtscheidingen worden geïnitieerd door vrouwen. Ik heb gewoon echt geen zin om met een Citroën berlingo een roedel kinderen te gaan ophalen bij verschillende (ex)-partners om met z'n allen een leuk dagje plopsaland te gaan beleven. Ik ben dan nog net 24, maar overal in mijn omgeving zie ik hetzelfde. Als dat perfecte plaatje niet gaat, hoeft dat voor mij gewoon niet. Geef mij maar de vrijheid om enkele maanden m'n job op on-hold te zetten om te gaan rondtrekken in Cambodja, dat gaat niet met kinderen.

Klik om te vergroten...

Dit dus.
Het is de vrouw die de stap zet naar echt-scheiding.
In m'n directe omgeving 3 echt scheidingen gebeurd en telkens weer was het de vrouw die het initieerde.
In alle 3 de gevallen was er geen sprake van overspel (want sommige denken direct, dat dit dé reden zou zijn).

2 van de 3 gevallen was het omdat de vrouw, hun kind had verkregen en de man in principe niet meer nodig had.
(echtscheiding gebeurde in de eerste 2 jaar na geboorte 1ste kind)
Ze verdienden in dienstverband evenveel als de zelfstandige vader, en door te scheiden waren ze ook verzekerd van de royale vergoeding van de vader in vorm van alimentatie.
En in alle 3 de gevallen merken we duidelijk dat de man er het meest emotioneel van af ziet.
Zelf 1 vrouw verbood de man om z'n kind te zien. 'de advocaten zullen dat wel regelen'.

Als dat de evolutie is van een moderne maatschappij (man gebruiken om kind te verkrijgen en dan te dumpen, met eis van alimentatie), hoeft het voor mij ook niet.

En in onze grote familie is er geen enkel kind opgegroeid met gescheiden ouders.
Er waren soms wat conflicten in sommige gezinnen, maar dan praten ze dat uit.
De 3 echt scheidingen kwamen door vrouwen die wel als kind waren opgegroeid in een gescheiden gezin.

Nooit van z'n leven ga ik een relatie aan met een vrouw die uit een gescheiden gezin komt.
De statistieken bewijzen het ook: opgegroeid in een gescheiden gezin -> Je zal ook veel sneller de stap zetten naar een echtscheiding.

48 jaar oud, laatste 17 ervan gehuwd, volledig (gekozen) kinderloos en we hebben een fantastisch huwelijk en fantastisch leven.

Veel vrijheid, zowel qua tijd als financieel...

We hebben wel fantastisch lieve huisdieren, die evengoed een deel van onze familie zijn.

Genen dikke auto (ik weliswaar middenklasser firmasleur en de vrouw een eigen VW polo'ke van 7 jaar oud) , niet bepaald materialistisch, maar wel redelijk wat reizen...

Dus:

Pas als ze 40 zijn gaan ze besef hebben van hun leeg bestaan. Sorry not sorry.

Klik om te vergroten...

Dan hebben ik en mijn echtgenote maar een leeg bestaan, we zijn er blij mee!

Wij hebben tenminste een groot stuk van de wereld gezien...

Leeg bestaan best bestaan!

Etersil zei:

Dit dus.
Het is de vrouw die de stap zet naar echt-scheiding.
In m'n directe omgeving 3 echt scheidingen gebeurd en telkens weer was het de vrouw die het initieerde.
In alle 3 de gevallen was er geen sprake van overspel (want sommige denken direct, dat dit dé reden zou zijn).

2 van de 3 gevallen was het omdat de vrouw, hun kind had verkregen en de man in principe niet meer nodig had.
(echtscheiding gebeurde in de eerste 2 jaar na geboorte 1ste kind)
Ze verdienden in dienstverband evenveel als de zelfstandige vader, en door te scheiden waren ze ook verzekerd van de royale vergoeding van de vader in vorm van alimentatie.
En in alle 3 de gevallen merken we duidelijk dat de man er het meest emotioneel van af ziet.
Zelf 1 vrouw verbood de man om z'n kind te zien. 'de advocaten zullen dat wel regelen'.

Als dat de evolutie is van een moderne maatschappij (man gebruiken om kind te verkrijgen en dan te dumpen, met eis van alimentatie), hoeft het voor mij ook niet.

En in onze grote familie is er geen enkel kind opgegroeid met gescheiden ouders.
Er waren soms wat conflicten in sommige gezinnen, maar dan praten ze dat uit.
De 3 echt scheidingen kwamen door vrouwen die wel als kind waren opgegroeid in een gescheiden gezin.

Nooit van z'n leven ga ik een relatie aan met een vrouw die uit een gescheiden gezin komt.
De statistieken bewijzen het ook: opgegroeid in een gescheiden gezin -> Je zal ook veel sneller de stap zetten naar een echtscheiding.

Klik om te vergroten...

Gij verdient ook echt een prijs als de derde grootste mongool op gans 9lives.

De redenen gegeven voor het niet krijgen van kinderen zijn nogal onzinnig (buiten veel onnodig lawaai).

Het onderwijs is slecht en het ergste is dat het verder achteruit gaat en niet mee gaat met zijn tijd. De opvoeding van ouders is ook enorm slecht, of ik zou moeten zeggen "er is veel verbetering mogelijk'. In onze narcistische maatschappij groeien kinderen ook op als narcisten. Voor ontspanning is het enige wat men tegenwoordig kent bier zuipen (alcohol) en drugs nemen. Want dat is 'oh zo cool', belachelijk. Het is zelfs zo erg dat bierfabrikanten het alcohol % van hun bieren 'moeten' verhogen om te voldoen aan de wensen van de klant... Bier wordt vaak niet beoordeeld aan de hand van de smaak...maar via het alcohol percentage... Kijk naar bier reviews en je zal al snel de correlatie tussen alcohol % en de aantal gegeven punten / sterren zien.

Daarnaast leven we in een maatschappij die steeds sterker gaat in de richting van 'het recht van de zwakste'. Neem nu dyslexie, wat niet eens een echte aandoening is, iets wat velen zullen tegenspreken maar ontegensprekelijk is aangezien de regel voor dyslexie 'de 10% zwakste lezers' is. Slecht zijn in iets is tegenwoordig is een 'aandoening', hoe belachelijk. Dat de 10% zwaksten in iets, extra begeleiding krijgen, zo ver zo goed. Maar het gaat veel verder dan dat. Mensen met een dyslexie 'diagnose' krijgen eindeloos extra rechten. Leerkrachten mogen er niets tegen zeggen, dyslexie betekend tegenwoordig dat je automatisch altijd gelijk hebt en dat je niet meer hoeft te studeren als je dat niet wilt. Maar kijk dan eens naar de 10% sterkste leerlingen. Krijgen die enige aanpassingen aan hun noden? Nee. Zij mogen zich gaan dood vervelen, waardoor velen van hen een enorme aversie van school krijgen. Dit doet dubbel schade aan onze maatschappij: de sterke leerlingen kunnen hun potentieel niet waarmaken aangezien ze tegengehouden worden en door de marteling die school is, raken ze op academische vlak vaak veel minder ver dan ze kunnen. Het % personen met IQ boven de 130 die een universitair diploma hebben is lager dan velen zouden verwachten, puur omwille van het voorgenoemde (universiteit zou nochtans makkelijk moeten zijn voor hen). Eh oh wee als je iets durft te zeggen over de achterstelling van de sterkere leerlingen. Dan is het onnozele antwoord dat sterke leerlingen "respect moeten hebben voor de zwakkere leerlingen". Dus sterke leerlingen zouden zich moeten dood vervelen dag in, dag uit gedurende hun hele schoolcarrière (wat letterlijk een marteling is) 'uit respect voor de zwakkere leerlingen'???

Dan spreken we nog niet over de politiek. Hersenen heb je tegenwoordig ook niet meer nodig om minister te worden. Want "iedereen moet kunnen worden wat hij wil worden". Dan krijg je van die ministers met de intelligentie van een vis die belangrijke beslissingen moeten gaan nemen die miljoenen mensen beïnvloeden... Go figure... En het volk in het algemeen. Democratie wat denken zij daarvan? Democratie krijgt steeds meer de betekenis toegewezen van "de meerderheid heeft gelijk" / "de macht van de meerderheid". Met andere woorden tirannie van de meerderheid of dictatuur van de meerderheid. Terwijl wat democratie zou moeten zijn is “macht aan het volk”. Er is een groot verschil tussen “macht aan het volk” en het onnozele “de meerderheid heeft gelijk”.

Iedereen moet tegenwoordig over alles een mening hebben, zelfs als men er niets van kent. Het ergste van al, velen geloven bovendien dat die mening het juiste is. Hoe idioot die mening ook is, die moet “gerespecteerd worden”. Als een intelligent persoon een goed voorstel geeft, één dat door slechts 10% van de bevolking begrepen kan worden, dan is het een garantie dat het voorstel afgewezen wordt. Tegenwoordig als men iets niet begrijpt, dan ligt dat zogezegd niet aan jezelf maar dan betekend het zogezegd dat de het voorstel “fout” of “slecht” is. Een gevolg van het Dunning–Kruger effect. Dus met de onnozele notie van tegenwoordig dat de mening van iedereen evenveel waard is krijgt je slechte beslissingen. Zet bijvoorbeeld het beste voorstel, iets dat door slechts door een intelligente 10% begrepen kan worden, tegenover een eenvoudig maar slechter voorstel dat door 70% begrepen kan worden… En je kan al raden voor welk van de 2 gekozen zal worden… Het beste voorstel maakt zelfs geen kans.

En politieke partijen? Denk je nu echt dat die streven naar “de beste oplossingen”? Nee… het gaat veelal om opnieuw verkozen te worden en politieke spelletjes. Foute populaire mythes bij het volk durven ze ook niet meer tegen te spreken. Kijk dan vooral richting sp.a die niets liever doen dan lege of ronduit slechte, maar populaire voorstellen maken als het hen maar extra stemmen oplevert…

We leven in wat ik een “idiocracy” noem. Het recht van de zwakste en de meeste macht aan het minst intelligente deel van de bevolking. Maar iedereen denkt wel lekker dat we in een praktisch "optimale" maatschappij leven en we lachen met de "dommigheid" van de vorige eeuwen. Alsof men verwacht dat men in de toekomst terug zal kijken naar onze tijd en zal zeggen "dat waren slimme, verlichte mensen". Nee, hoor, we zullen net als onze voorvaderen gezien worden als een bende idioten.

Onder deze omstandigheden zou ik ook nooit kinderen willen. Als ik ooit kinderen krijg zal het niet zijn om ze naar publieke school te sturen, meer waarschijnlijk met thuisonderwijs. En liefst in een ander land dan in dit land waar idiotie heerst.

Etersil zei:

Dit dus.
Het is de vrouw die de stap zet naar echt-scheiding.
In m'n directe omgeving 3 echt scheidingen gebeurd en telkens weer was het de vrouw die het initieerde.
In alle 3 de gevallen was er geen sprake van overspel (want sommige denken direct, dat dit dé reden zou zijn).

2 van de 3 gevallen was het omdat de vrouw, hun kind had verkregen en de man in principe niet meer nodig had.
(echtscheiding gebeurde in de eerste 2 jaar na geboorte 1ste kind)
Ze verdienden in dienstverband evenveel als de zelfstandige vader, en door te scheiden waren ze ook verzekerd van de royale vergoeding van de vader in vorm van alimentatie.
En in alle 3 de gevallen merken we duidelijk dat de man er het meest emotioneel van af ziet.
Zelf 1 vrouw verbood de man om z'n kind te zien. 'de advocaten zullen dat wel regelen'.

Als dat de evolutie is van een moderne maatschappij (man gebruiken om kind te verkrijgen en dan te dumpen, met eis van alimentatie), hoeft het voor mij ook niet.

En in onze grote familie is er geen enkel kind opgegroeid met gescheiden ouders.
Er waren soms wat conflicten in sommige gezinnen, maar dan praten ze dat uit.
De 3 echt scheidingen kwamen door vrouwen die wel als kind waren opgegroeid in een gescheiden gezin.

Nooit van z'n leven ga ik een relatie aan met een vrouw die uit een gescheiden gezin komt.
De statistieken bewijzen het ook: opgegroeid in een gescheiden gezin -> Je zal ook veel sneller de stap zetten naar een echtscheiding.

Klik om te vergroten...

De vrouwen die ik ken die bewust van hun partner weg zijn gegaan, deden dit omdat ze het beu waren meid, moeder én slaaf van hun partner te zijn. Die types die moeten werken, het huishouden doen, de opvoeding volledig op zich nemen én nog eens continu achter meneer zijn gat moeten lopen.
Van sommige zie je het ook van km ver aankomen hoor. Dan dacht de vrouw: "hij zal nog wel veranderen /volwassen worden".
Tja...

Dan zijn er van die mannen die zich ook "gebruikt voelen voor de alimentatie" want ja, ze betalen toch 120-150 euro per maand voor die kleine (die ze zelf niet in co-ouderschap willen natuurlijk, want dan krijgt de vrouw geen alimentatie maar moet je natuurlijk wél 14 dagen per maand naar die kleine omkijken..) vergetende dat dat zowat de maandelijkse kosten zijn voor warm eten en opvang op school. Dat de kleine daarbuiten ook kleren, schoenen, dokterskosten en verzorging, eten, speelgoed, hobby's,.. Nodig heeft, daar hebben ze natuurlijk geen idee van.

Zitten er rotte appels tussen? Ja. Zowel bij de mannen als bij de vrouwen.

Etersil zei:

2 van de 3 gevallen was het omdat de vrouw, hun kind had verkregen en de man in principe niet meer nodig had.
(echtscheiding gebeurde in de eerste 2 jaar na geboorte 1ste kind)

Klik om te vergroten...

Zeer merkwaardig. De periode na uw eerste kind is net de makkelijkste periode ooit als koppel.

Whami zei:

Neem nu dyslexie, wat niet eens een echte aandoening is, iets wat velen zullen tegenspreken maar ontegensprekelijk is aangezien de regel voor dyslexie 'de 10% zwakste lezers' is.

Klik om te vergroten...

Hahaha :')

Whami zei:

Iedereen moet tegenwoordig over alles een mening hebben, zelfs als men er niets van kent. Het ergste van al, velen geloven bovendien dat die mening het juiste is. Hoe idioot die mening ook is, die moet “gerespecteerd worden”.

Klik om te vergroten...

Blijkbaar

Mulan zei:

De vrouwen die ik ken die bewust van hun partner weg zijn gegaan, deden dit omdat ze het beu waren meid, moeder én slaaf van hun partner te zijn. Die types die moeten werken, het huishouden doen, de opvoeding volledig op zich nemen én nog eens continu achter meneer zijn gat moeten lopen.
Van sommige zie je het ook van km ver aankomen hoor. Dan dacht de vrouw: "hij zal nog wel veranderen /volwassen worden".
Tja...

Dan zijn er van die mannen die zich ook "gebruikt voelen voor de alimentatie" want ja, ze betalen toch 120-150 euro per maand voor die kleine (die ze zelf niet in co-ouderschap willen natuurlijk, want dan krijgt de vrouw geen alimentatie maar moet je natuurlijk wél 14 dagen per maand naar die kleine omkijken..) vergetende dat dat zowat de maandelijkse kosten zijn voor warm eten en opvang op school. Dat de kleine daarbuiten ook kleren, schoenen, dokterskosten en verzorging, eten, speelgoed, hobby's,.. Nodig heeft, daar hebben ze natuurlijk geen idee van.

Zitten er rotte appels tussen? Ja. Zowel bij de mannen als bij de vrouwen.

Klik om te vergroten...

Wat even hoop clichés bij elkaar alweer! Meestal zie ik vrouwen die na een tijd uitgekeken zijn op hun lief en gewoon iets anders willen proberen. Om dat gevoel te rechtvaardigen kan de man nooit nog iets goeds doen, wat de perfecte rechtvaardiging is om 'm te verlaten en naar iets nieuws te fladderen. Leuk hoor als je daar kinderen mee hebt.

Allé volgens Etersil ben ik dan geen relatiemateriaal, wantja, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 jaar was :ironic:

Over alimentatie: je hoort daar veel mensen over klagen. Serieus, het gaat wel over de opvoeding en welzijn van uw eigen kind hé. Bovendien kunnen ze 80% van het alimentatiegeld terugtrekken van de belastingen. Mensen die het dan nog vertikken of daar over klagen zijn toch wel dikke egoïsten ze.

Wauw, dit topic is op anderhalve dag tijd ineens een soort kanaal voor alle mogelijke stereotyperingen, cafépraat en vooroordelen geworden. Nice. Ik zou er bijna een sociologisch onderzoekje tegenaan gooien.

Whami zei:

Dus sterke leerlingen zouden zich moeten dood vervelen dag in, dag uit gedurende hun hele schoolcarrière (wat letterlijk een marteling is)

Klik om te vergroten...

Heb je al eens naar de VN gebeld daarvoor? Die zijn daar geloof ik wel mee bezig.

Sovereign zei:

Wat even hoop clichés bij elkaar alweer! Meestal zie ik vrouwen die na een tijd uitgekeken zijn op hun lief en gewoon iets anders willen proberen. Om dat gevoel te rechtvaardigen kan de man nooit nog iets goeds doen, wat de perfecte rechtvaardiging is om 'm te verlaten en naar iets nieuws te fladderen. Leuk hoor als je daar kinderen mee hebt.

Klik om te vergroten...

Eigenlijk zeggen we hetzelfde hoor
Die vrouwen waar ik het over heb, gaan er heel vaak van uit dat hun partner nog zal veranderen. Als je met die ingesteldheid in een relatie stapt en zelfs een gezin start is de kans ook extreem groot dat je het op een bepaald moment voor bekeken houdt. Is dat de man zijn schuld? Niet echt. Hij gedraagt zich op dag 862 in de relatie exact hetzelfde als op dag 86. Hij gaat er van uit dat zij "plots" iets nieuw wil, zij zal zeggen dat ze al jaren zegt dat hij zus en zo moet veranderen en het nooit doet en het dus gewoon beu is.

Hoe ouder je wordt, hoe realistischer je in relaties stapt en leert dat je niet bij iemand moet zijn omwille van zijn/haar "potentieel" maar wél omwille van de persoon die hij/zij is op dat moment is met goede én slechte kanten.

Chickenlal zei:

Maar voor de rest wa series kijken mrt de vriendin en wa gamen is al wa ik nodig heb. Da zal nog wel lukken me ne kleinen er bij zeker

Klik om te vergroten...

Vergeet het, dat is grotendeels gedaan met ne kleinen erbij.

Gecombineerd met voltijds werk heb ik het laatste jaar maar tijd gehad om 2 games deftig te spelen. (met dank aan 1,5 weken in-between-jobs)
Een serie/film kan je ook niet meer deftig bekijken, want je moet het om de tien minuten wel eens op pauze zetten.

De zeeën van tijd, de dagen van absoluut niets doen zijn voorgoed weg...

Een vriend van me dacht dat hij de oplossing gevonden had, 1/5e ouderschapsverlof. Op die dag keek hij series en gamede hij.
Ondertussen is dat koppel al uiteen, want ze vond het onder andere niet kunnen dat op die dag hun kleine naar een onthaalmoeder moest...

Ik snap niet wat het probleem is om te gamen met ne kleine?
Kleine ligt om 7u-8u in haar bed, nog een hele avond om te gamen toch.

Tefal zei:

Ik snap niet wat het probleem is om te gamen met ne kleine?
Kleine ligt om 7u-8u in haar bed, nog een hele avond om te gamen toch.

Klik om te vergroten...

Als uw kleine om 7-8u in haar bed ligt, is ze dan 's morgens niet wakker om +-6u?
De onze ligt om 20u30 à 21u in zijn bed en 's morgens is hij er al terug om 7u.

Blijft over: 21u - 23u om uw huis nog wat op te kuisen, paperassen te regelen, te douchen, ...
Vrije tijd zonder kind: max een uur per dag.

Zonder kind kom je 's avonds thuis en heb je, indien gewenst, de complete avond vrij + op zaterdag/zondag geen wekker.

Versta me niet verkeerd: kinderen waren een bewuste keuze. Maar wel één met serieuze gevolgen.

Chickenlal zei:

Kga da hier eens een klein bumpke geven si.

Hoe voelen de meeste mannen zich over het krijgen van kinderen? Er zijn natuurlijk mannen die er wel zin in hebben, maar toch ook veel die er geen zin in hebben veronderstel ik?

Ik vraag me gewoon af als het echt zo zal zijn dat eens hij/zij er is dat je het opeens wel super gaat vinden. Ik kan dat mij in de verste verte niet voorstellen eigenlijk.

Na vele zwanzen en zo wel eens weglachen kwam mijn vriendin er gisteren mee af dat ze toch graag binnenkort haar pil zou willen stoppen. Dat sloeg onmiddellijk in mijn buik haha, ik ben 30 en zij is 25. Ik wil eigenlijk gewoon helemaal geen kinderen, ik heb er nooit behoefte aan gehad en ik heb nooit interesse gehad in een ander zijn kind. Ik zie gewoon niet in hoe zo'n kind mijn leven gaat verbeteren. Het kost een pak geld, al je rust is weg, al je vrijheid is weg, je leven is gewoon weg de komende 10-20 jaar... Misschien zie ik het gewoon té erg en valt het al bij al nog wel mee? Ik heb het nogal moeilijk met mijn vrije tijd en geld op te geven

Ofwel geef ik toe en zal dat misschien wel in orde komen zoals iedereen zegt... Ik zie mij gewoon volledig niet als vader, ik kan amper een vuilzak buiten zetten zonder te kokhalzen, laat staan dat ik een pamper moet verversen


Dusja, kind maken of huis verkopen zijn de opties

Klik om te vergroten...

Lijkt me dat je daar eens een gesprek moet over hebben met de vriendin want als zij kinderen wilt is het logisch om daar niet te lang mee te wachten. Als jij dat niet wil moet je haar dat gewoon zeggen en dan kan ze beslissen of ze bij je blijft of niet. Maar daar vaag over doen is gewoon een serieuze klote streek.