sakke1981 zei:
Voor de mensen hier met sociale angst: In welke mate hindert je sociale angst je in je job?
Welke jobs doen jullie zoal?
In het verleden heeft mij dat ferm gehinderd bij stages en zo. Ik durfde niks uit angst om het verkeerd te doen, durfde ook niks vragen uit angst om dom of lastig over te komen. In het ergste geval heb ik een stage volledig verpest door gewoon niet meer af te komen nadat ik een paniekaanval had onderweg naar daar. In de stages daarop volgend heb ik dat wel aangegeven en hebben die mij een beetje gerustgesteld en zo. Op een bepaald moment had ik op een stage presentaties voor publiek (in een dierentuin), maar dat vond ik dan weer minder eng. Ik deed gewoon mijn praatje dat ik vanbuiten kon en ik had niet zoveel stress want ik wist toch meer over die dieren dan de bezoekers. En die waren altijd goed gezind (ah ja, dagje uit) dus dat ging altijd goed.
Nu werk ik als onderzoeksmedewerker. Voorlopig nog niet veel stress of angst gehad aangezien ik nu 99% van de tijd bezig ben met mijn literatuurstudie. Lezen aan een bureau, niet echt supersociaal
Wel al paar keer overleg gehad met mijn bazin over waar ik mee bezig ben en wat ik al allemaal gedaan heb. Daar heb ik soms wel wat zenuwen voor (oei, straks is het niet goed) maar valt ook wel mee.
Binnenkort heb ik verkennende gesprekken met een aantal partners van het onderzoek en daarna ook effectief interviews met de onderzoekssubjecten, en dat vind ik toch wel enger. Ik zie vooral op tegen die mensen opbellen en mijn uitleg doen. Komt er nog eens bij dat we in zo'n landschapsbureau zitten dus zodra er iemand belt, kan iedereen meeluisteren als ze dat willen (doe ik ook
). Dus daar zie ik wel tegenop, maar ja, dat gaat ook wel lukken.
Verder zijn het allemaal heel toffe collega's en is het vrij rustig. Er wordt wel eens gebabbeld maar het is niet alsof ik de hele dag de sociale moet uithangen. Dat was wel zo vorige week op een denkdag van onze groep en dat vond ik heel erg vermoeiend. Maar echt angsten of zenuwen heb ik niet gehad, buiten zo af en toe eens "oh nee, ben ik niet al te lang stil?" of "oei, heb ik daarnet niet iets raars gezegd?". Maar voor mij zijn dat meer gewone onzekerheden, niet iets dat ik niet onder controle heb zoals die paniekaanvallen of het overmatig gepieker en gepanikeer uit het verleden.
