Archief - Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?

LSAS test eens gedaan:
41(fear) + 42(avoidance) = 83
You have severe social phobia.

Spreken voor een groep is niet mijn ding.
Op een feest moet ik eerst mijzelf moed indrinken. De socially awkward penguin meme lijkt zowat op mij gebaseerd te zijn, mijn social skills zijn behoorlijk slecht. Ik probeer mijzelf er zo weinig mogelijk van aan te trekken maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Doordat ik nu veel van thuis werk, kom ik ook minder mijn deur uit en word ik minder uit mijn comfort zone gepusht.
Ik stap ook niet zo graag een winkel binnen wanneer ik iets online kan bestellen. Wanneer ik dan toch een winkel binnenstap dan ligt mijn aankoop op voorhand al vast zodat ik niets moet vragen.

Dat van die mmo's herken ik in mindere mate, quests/dungeons in groep doen daar heb ik geen problemen mee maar ik ben er niet zot van om voice chat te gebruiken. Liever typen dan spreken (ik heb zelfs geen microfoon momenteel op mijn desktop PC).

LSAS test: 101

Ik ga nu deze cursus eens volgen:
Dr. Thomas A. Richards "overcoming Anxiety step by step" - Social Anxiety Forum
Eens zien of het helpt.

Tijdens werkuren heb ik precies indruk dat ik een rolletje speel. Sociaal, interactie met klanten en collega's, assertief, initiatief nemen niks is me teveel. Het valt niemand op dat het me moeite kost. Noemen me zelfs heel commercieel etc, klanten/andere tegenpartijen dragen me op handen door m'n aanpak.
's Avonds ben ik daar mentaal heel moe van, nochtans voelt het op moment zelf niet als forceren. Heel vreemd.

Tijdens weekend en free time ben ik mezelf en ben ik zowat tegenpool van tijdens de werkuren en ontwijk ik de mensen.
Paar keer voorbij bakker rijden omdat er teveel volk staat, andere rayon nemen in warenhuis omdat er mensen staan in de rayon waar ik iets moet hebben en ik niet durf te zeggen ga eens opzij.

Herkenbaar? Twee petjes heb ik.

Ik ken een oplossing die keigoed werkt voor sociale angst en depressie, zelfs voor extreme gevallen zoals ik vroeger was. Maar het werkt alleen voor mensen die echt aan de oorzaak van het probleem willen werken.

Meeste mensen willen gewoon "zijn zoals alle anderen", en een simpele oplossing zoals pilletjes slikken.
Maar als je echt de oorzaak van sociale angst en depressie bvb wil aanpakken, moet je diep in jezelf kijken en bereid zijn om een aantal belangrijke dingen serieus in vraag te stellen.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Wie je bent, hoe je er uit ziet, wat je ook doet in je leven...
Ook al respecteert niemand jou en ben je de enige op aarde die uitgesloten wordt...

Heb er vertrouwen in, dat alles ok is. Je hoeft niets te doen of veranderen, het leven gewoon laten zijn zoals het is.
Als je wil dingen hebben die je niet kan krijgen, zoals pussy van een meisje die niet bij jou past;
respect van mensen die respectloos zijn, of geld in een wereld vol zelfzuchtige wolven...

Dan creëer je nodeloze stress & angsten in je hart.
Wees vrij en wees gelukkig.


Voor meer info, lees eens de "Tao Te Ching" (mcdonalds vertaling is interessant)
& de "Ashtavakra gita"

-------

Wees je er van bewust dat mensen graag andere mensen meesleuren in hun eigen put,
gewoon omdat ze niets beter te doen hebben. Ze doen zichzelf graag beter voor dan anderen, omdat ze zelf onzeker zijn.

We worden wijsgemaakt dat seks en materiële bezittingen (of "romantiek" -- lol, alsof dat ooit blijft duren) de belangrijkste dingen op aarde zijn, maar dat is een sprookje.
Het belangrijkste is, dat je jezelf vind. Of "god", of "tao"... hoe je het ook wil noemen.

Vindt de onuitputtelijke bron van geluk in jezelf, en je bent klaar.
Al de rest is extra, de al dan niet talrijke pussy die op je weg komt, het al dan niet lange leven dat je beschoren bent.

Maar wees blij met wat je hebt, wees respectvol, wees liefdevol.
Dit zou moeten voldoende zijn om depressie/angst te overwinnen.

Donaties zijn altijd welkom hehehe

Smiles_ zei:

Tijdens werkuren heb ik precies indruk dat ik een rolletje speel. Sociaal, interactie met klanten en collega's, assertief, initiatief nemen niks is me teveel. Het valt niemand op dat het me moeite kost. Noemen me zelfs heel commercieel etc, klanten/andere tegenpartijen dragen me op handen door m'n aanpak.
's Avonds ben ik daar mentaal heel moe van, nochtans voelt het op moment zelf niet als forceren. Heel vreemd.

Tijdens weekend en free time ben ik mezelf en ben ik zowat tegenpool van tijdens de werkuren en ontwijk ik de mensen.
Paar keer voorbij bakker rijden omdat er teveel volk staat, andere rayon nemen in warenhuis omdat er mensen staan in de rayon waar ik iets moet hebben en ik niet durf te zeggen ga eens opzij.

Herkenbaar? Twee petjes heb ik.

Klik om te vergroten...

Wanneer je van nature introvert bent, kost het energie om jezelf extravert voor te doen omdat je een rolletje speelt zoals je zelf zegt. Je zit de hele tijd te acteren.
In het weekend kan ik ook genieten van een dag alleen zonder werk en sociale verplichtingen. Op de drukke momenten in het weekend zal je mij niet snel in de winkel zien.

Ik ben net niet assertief genoeg eigenlijk. Op mijn werk hebben ze ooit eens een assertiviteitstraining gegeven maar dat was voor ik er begonnen was spijtig genoeg. Ik ben al wat verbeterd op dat vlak tegenover vroeger wel. Soms is het beter om eens het risico te nemen om tegen mensen hun schenen te schoppen (figuurlijk) dan om altijd maar braaf te zijn en ja te knikken, want daar word je in het leven niet voor beloond.

Hoi hoi... check! Ik ben 30 en heb al mijn hele leven last van sociale angst. Heb vroeger thuis veel meegemaakt (ruzie's, vernederingen, ...) maar het zal wellicht ook een deel eigen aan mijn persoonlijkheid zijn. Ik heb vooral heel veel moeite met 'groepssituaties' (koffiepauze op het werk, overleggen, ...) en minder met face to face communicatie. Soms krijg ik ook heel veel stress (een paniekaanval is nét iets te sterk maar het scheelt niet veel) als het stil is op bureau (ik zit er met enkele collega's) en plots krijg ik een telefoon: dan kan ik heel onzeker opnemen en mijn collega's merken dat dan. Andere keren heb ik daar dan weer geen moeite mee, gek... Bij ons is het altijd op een bepaald tijdstip koffiepauze, soms ga ik maar soms kan ik de moed niet opbrengen... en als ik ga, sta ik daar heel onzeker, heb weinig te melden, maak geen goede indruk... ik ben veel te zelfbewust en met mezelf bezig dan en ik weet dat maar heb moeite om mezelf 'naar buiten' te richten...

Leuk om dit hier even te kunnen schrijven...

sakke1981 zei:

Hoi , ik ben 33 jaar en getrouwd. Heb zelf een sociale angststoornis en een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Deze 2 zijn zowat verschillende uitingen van eenzelfde stoornis. Voor diegene die dit niet kennen: Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis - Wikipedia
Ik ben niet alleen sociaal angstig maar heb ook een laag zelfbeeld en groot minderwaardigheidsgevoel.
Door mijn sociale angst, faalangst en stressgevoeligheid heb ik de grootste moeite om een job te houden.

Nog mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Hoe gaat het jullie professioneel af?

Klik om te vergroten...

Ik dacht(hoopte) altijd dat dit iets was die met leeftijd zou afnemen, wanneer ik 30-35jaar zou zijn. Maar ik lees hier nu toch van 2 dertigers die er (nog steeds) mee te kampen hebben.

Drukke cafés(vooral met jongeren), wachtrijen aan een kassa, solliciteren, voor een groep spreken,... na al die jaren blijft het nog steeds sterven, desondanks ik er tracht tegen te vechten. Die nervositeit(iedereen is wel eens zenuwachtig, maar is niet echt te vergelijken) is verdomd moeilijk onder controle te krijgen. Altijd lijkt mijn verstand dan precies wat te versmachten en heb ik een veel minder scherpe geest, met als gevolg dat ik er soms zaken zeg waarvan ik achteraf denk "waar zat ik met mijn verstand?".

En op professioneel vlak werkt die angst gewoon uitputttend en vaak nefast voor de concentratie.

Desondanks heb je toch een vrouw kunnen vinden, ik neem aan dat zij een tegenpool is van u qua persoonlijkheid?

Verder vind ik dat buitenstaanders er nogal luchtig mee omgaan en het vaak verwarren met wat verlegenheid, terwijl het veel verder gaat dan dat. In mijn ogen is echt een slopende aandoening.

Idd, het probleem is dat je concentratie vermindert door die nervositeit, waardoor je geen helder hoofd meer hebt en je je niet meer kan concentreren op wat er allemaal gebeurt rondom jou. Dan flap je er soms domme dingen uit waar je je achteraf over schaamt.
Verlegenheid vind ik maar een vage term eigenlijk.

Smiles_ zei:

Tijdens werkuren heb ik precies indruk dat ik een rolletje speel. Sociaal, interactie met klanten en collega's, assertief, initiatief nemen niks is me teveel. Het valt niemand op dat het me moeite kost. Noemen me zelfs heel commercieel etc, klanten/andere tegenpartijen dragen me op handen door m'n aanpak.
's Avonds ben ik daar mentaal heel moe van, nochtans voelt het op moment zelf niet als forceren. Heel vreemd.

Tijdens weekend en free time ben ik mezelf en ben ik zowat tegenpool van tijdens de werkuren en ontwijk ik de mensen.
Paar keer voorbij bakker rijden omdat er teveel volk staat, andere rayon nemen in warenhuis omdat er mensen staan in de rayon waar ik iets moet hebben en ik niet durf te zeggen ga eens opzij.

Herkenbaar? Twee petjes heb ik.

Klik om te vergroten...

op zich is dit toch niet vreemd?
Je hebt het namelijk druk tijdens je werk en wil dan in het weekend vooral rust en tijd voor jezelf hebben.

Smiles_ lijkt mij eerder een typisch voorbeeld van iemand die van nature uit introvert/niet overdreven sociaal is, iemand die energie verliest van veel interactie en eerder nood heeft aan gedoseerd sociaal contact, itt de extravert die net daar zijn energie uithaalt en geen 2u alleen kan zijn. Maar hij is zeker nog sociaal genoeg om zijn job aan te kunnen.

Het volledig tegenovergestelde van mijn zus, geeft ne ganse dag les aan 11-12 jarigen, is zelfstandig in bijberoep én heeft een propvol sociaal leven, zit geen seconde stil. Ik word soms gewoon al moe van haar bezig te horen wat ze de afgelopen weken allemaal heeft uitgespookt ^^

Ikzelf herken hier ook héél veel symptomen uit voort, of ik het nu heb of niet laat ik in de midden maar zoals ik zeg, komt heel bekend voor ... Ben 32jaar, vorig jaar heeft m'n vriendin na 9 jaar me achter gelaten (1 van de oorzaken was dat ik niet echt mee ging met haar naar feestjes e.d. omdat ik altij zei dat ik er toch niemand ken ... maar was en is eigenlijk nog altijd angst voor het onbekende ... wat gaan ze denken van mij, wat moet ik in een bepaalde situatie juist doen om me niet belachelijk te maken e.d. ... allemaal dingen die door m'n hoofd spoken als ik ergens ben waar ik niet op 'm'n gemak' ben ...

sakke1981 zei:

Hoi , ik ben 33 jaar en getrouwd. Heb zelf een sociale angststoornis en een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Deze 2 zijn zowat verschillende uitingen van eenzelfde stoornis. Voor diegene die dit niet kennen: Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis - Wikipedia
Ik ben niet alleen sociaal angstig maar heb ook een laag zelfbeeld en groot minderwaardigheidsgevoel.
Door mijn sociale angst, faalangst en stressgevoeligheid heb ik de grootste moeite om een job te houden.

Nog mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis? Hoe gaat het jullie professioneel af?

Klik om te vergroten...

ik heb 1 zus en 1 broer , ze zijn allebei sociaal , ik niet , zij hebben 5500 vrienden op facebook , ik heb er 120
ik kan mij perfect alleen amuseren , een hele dag voor tv of pc zitten , zij moeten altijd met 17 verschillende mensen ergens naartoe gaan en hun agenda moet een heel weekend vol staan met feestjes, etentjes en andere dingen

ik herken hier alles wat hier geschreven is en zie dat bij mij zelf ook , ik vind het voor mij zelf niet nodig om dit te veranderen , ik ben nu 22 dus ooit zal dat wel anders worden en zo niet ,pech voor de andere

Heb een deel van topic en wikipedia-site (thx sakke1981) gelezen en herken ik mezelf ook in enkele symptomen.
Vaak heeft het bij mij ook te maken met veranderingen/onbekende en onzekerheid. Deze laatste typeert zich vooral in naar mijn gevoel ik minder communicatief ben in woorden dan anderen. Spreektaal ligt me minder goed dan schrijftaal.
Vaak merk ik dat in beide 'talen' verwarring kan gebeuren omtrent de interpretaties.

Al enkele jaren probeer ik mezelf uit te dagen om naar onbekende mensen toe te stappen om iets simpels te vragen.
Heb gemerkt dat als het een 1 op 1 situatie is, het gaat, itt 1 op 3 of meer.

Ik vraag me wel af aan de mensen die symptomen herkennen, hoe zij nieuwe mensen leren kennen.
Gebeurt dit vaak via vrienden of via groepen, werk, ...

Ikzelf stotterde als kind en had verschrikkelijke faalangst, een telefoontje plegen of voor een groep spreken of vrienden maken was voor mij onmogelijk.
Tot en met ik moest gaan werken en gewoon erin gegooid werd en dagelijks aan telefoon hing,vreemde mensen ontmoeten en plan moeten trekken zonder hulp van buitenaf. Gewoon moed bijeenrapen en die telefoon oppakken of de deur binnenstappen.
Op paar jaar tijd heb ik een vriendin met vriendenkring gevonden en ben intussen ploegbaas met 4 mensen onder mij.

imo gewoon je angsten proberen overwinnen door er recht op af te gaan en mij is het gelukt.

Je moet inderdaad vooral zelf je angst overwinnen. Als ik in een rij moest aanschuiven aan de kassa werd ik vroeger echt ongemakkelijk, beginnen zweten etc. Zelfs voor de stomste dingen kreeg ik stress, als men broer s'middags belde dat hij tegen 16u iets kwam halen dan kreeg ik daar al stress voor. Om de zoveel tijd op men horloge kijken hoe lang het nog was tot 16u. Ziekelijk gedrag eigenlijk, zeker als ik er nu op terug kijk . Ik heb ook wel vrienden verloren doordat ik altijd wel een uitvlucht had om ergens niet meer naar toe te gaan. Jammer is dat, maar op die moment kon ik het gewoon niet.

De enige remedie (volgens mij toch) is meer buiten komen, meer onder de mensen komen. Ik merk nu nog dat als het een heel weekend regent en ik veel voor de pc zit ik me slechter voel. Veel buiten in het zonnetje komen en regelmatig sporten zijn voor mij wel belangrijk. Bij mij is het 10x beter als pakweg 2 jaar geleden, helemaal verdwijnen zullen die angsten wel nooit neem ik aan.

Ik heb geen uitgebreide vriendenkring maar dat vind ik geen probleem, ik ben graag op men gemak en eens op men eentje, altijd al geweest. Het enige jammere eraan is dat ik hierdoor al een tijdje geen vriendin meer gehad heb. Al werd ik soms ook wel horendol van dat ze je dan constant zit te smsen en ze je naar her en der meesleurt . Ik heb iemand nodig die ook rust nodig heeft denk ik

ik ben een weekend met mijn broer naar berlijn geweest , daar in de metro zit iedereen te zitten en te smsen , filmpjes te kijken op zijn gsm , bellen of ne e-boek te lezen , ik kreeg het daar (zoals jij aangeeft aan de kassa van een winkel) al ongemakkelijk bij van daar gewoon recht te staan , begrijp dat je in een tunnel nu niet veel kunt doen maar kunnen die mensen dan geen 2 min voor zich uit te staren , een oudere vrouw stapte de trein op opende haar tas nam er een i pad uit , zette hem op , nog geen 2 min later terug i pad in de tas en ze stapte uit

cva zei:

ik heb 1 zus en 1 broer , ze zijn allebei sociaal , ik niet , zij hebben 5500 vrienden op facebook , ik heb er 120
ik kan mij perfect alleen amuseren , een hele dag voor tv of pc zitten , zij moeten altijd met 17 verschillende mensen ergens naartoe gaan en hun agenda moet een heel weekend vol staan met feestjes, etentjes en andere dingen

ik herken hier alles wat hier geschreven is en zie dat bij mij zelf ook , ik vind het voor mij zelf niet nodig om dit te veranderen , ik ben nu 22 dus ooit zal dat wel anders worden en zo niet ,pech voor de andere

Klik om te vergroten...

5500 vrienden, ja dat zullen allemaal vrienden uit het echte leven zijn. Ik heb zelf ook maar 100 man ongeveer op facebook omdat ik ook echt alleen maar mensen als vrienden heb die ik regelmatig zie of toch op zen minst heb ontmoet in het echt en er mee op heb getrokken (mensen die ik heb leren kennen op reis bv.)

Ik zelf ben op zich wel sociaal als ik moet, maar ben ook veel liever op mezelf. Omdat mijn vader vaak naar het buitenland is voor zijn werk zit ik vaak savonds alleen thuis en ik heb daar totaal geen last van. In het weekend zit ik bij de vriendin, voetballen of met de vrienden weg.

Meestal storen mensen op mijn werk mij wel heel hard voor het minste. Mensen die hun neus niet snutten en de hele tijd zitten te kuchen , stinken naar de smoor etc... daar kan ik mijn frak wel van opeten en probeer dan ook zo weinig mogelijk interactie te doen met die mensen als dat niet moet. Werk uitstapkes enzo kunnen mij ook meestal gestolen worden.

Toch even een doordenker voor velen: blijf jezelf zeker de vraag stellen of het wel altijd over 'angst' of een 'stoornis' gaat. Mij hebben ze dat ook lange tijd proberen aan te praten en gepushed om aan sociale activiteiten deel te nemen etc. etc.. Maar de waarheid is dat ik een heleboel van die dingen gewoonweg niet graag de om een totaal andere reden, die je met een draai wel op 'angst' kunt steken, omdat het in iemand zijn ogen over 'durven' gaat, terwijl het in werkelijkheid misschien gewoon is omdat het niet bij je persoon past.

Ik ben bvb gewoon niet graag in groep (incl "feestjes", presentaties, ...) omdat ik met bepaalde karakters absoluut niet overweg kan, niet graag vragen krijg die ik niet verwacht en/of niet op wil antwoorden of ingaan, helemaal geen vlotte spreken ben, niet graag praat over bezigheden waar iemand anders niet mee bezig is of geen interesse in heeft, niet graag domme opmerkingen krijg, ... Je kan daar op leren reageren, maar das gewoon toneel spelen dan (en uitputtelijk).

Op school werden we allemaal gepusht om sociaal te zijn, maar bij sommige mensen kan dat eerder kwaad doen dan goed. Op 20 mensen is er toch minstens 2 man die ik echt niet kan uitstaan (in het beste geval) of die mij niet kunnen uitstaan en graag dwaze opmerkingen maken waardoor de fun er dan voor mij rap af is. Je kan dat dan weglachen of daar leren op reageren zoals je zegt maar dat is inderdaad theater spelen als je dat niet vanzelf uit jezelf doet. Eigenlijk is het allemaal 1 groot theater want iedereen doet zich toch voortdurend beter voor dan de werkelijkheid. Mensen doen alsof ze geïnteresseerd zijn in wat anderen te zeggen maar eigenlijk zijn de velen gewoon bezig met zichzelf en hoe ze zich zelf populair kunnen maken.

Dikwijls wordt er gezegd dat mensen socialer worden door meer onder de mensen te komen, maar je mag iemand ook niet pushen daartoe als die persoon daar zelf niet klaar voor is.

EternalSilence zei:

op zich is dit toch niet vreemd?
Je hebt het namelijk druk tijdens je werk en wil dan in het weekend vooral rust en tijd voor jezelf hebben.

Klik om te vergroten...

Nee, je hebt dus mensen die een drukke week hebben gehad op het werk en dan tijdens het weekend met vrienden weggaan, een barbecue doen, op café zitten, op familiebezoek gaan, een film gaan zien, etc etc etc. Die hebben echt nood aan dat sociaal contact om te kunnen ontspannen, terwijl dat voor introverten weer inspanning is (en dus het tegenovergestelde wat ze nodig hebben).

Sick` zei:

Ik ben bvb gewoon niet graag in groep (incl "feestjes", presentaties, ...) omdat ik met bepaalde karakters absoluut niet overweg kan, niet graag vragen krijg die ik niet verwacht en/of niet op wil antwoorden of ingaan, helemaal geen vlotte spreken ben, niet graag praat over bezigheden waar iemand anders niet mee bezig is of geen interesse in heeft, niet graag domme opmerkingen krijg, ... Je kan daar op leren reageren, maar das gewoon toneel spelen dan (en uitputtelijk).

Klik om te vergroten...

Introversie, dus Idd geen stoornis of angst, gewoon een persoonlijkheidskenmerk. Ik heb er vandaag ook weer ongelofelijk last van. Drukke dag op het werk, hele dag overleg (met 8 mensen 6 uur lang aan een tafel gezeten en constant praten, ook tijdens de pauzes gewoon verder sociaal doen), thuisgekomen met migraine en doodvermoeid. Dat zijn niet de fijnste dagen, 't zou niet voor alle dagen moeten zijn of je kan mij wegdragen na een week. Ik kon totaal mijn grenzen niet bewaken (normaal trek ik mij even terug voor een minuutje of 10, al is het maar een sigaretje gaan roken of zo) want we zaten al buiten en het was dus constant bij elkaar, constant gesprekken, constant 'aan staan' en sociaal doen. Bovendien ben ik nieuw dus een beetje asociaal gaan zitten doen is ook zo raar (alhoewel ik mij wel eventjes wat verderop in 't gras gezet heb met mijn sigaretje). Da's echt moordend voor mij. Op de terugweg bleek dan nog dat ik met een collega een uur op dezelfde trein zat maar gelukkig begon die ook zelf wat te lezen. Ik kijk al uit naar morgen als ik op m'n gemakje gewoon wat aan mijn bureau kan werken in stilte