Ik ben zelf op zoek naar mensen met dezelfde of gelijkaardige problemen.
Ik ben een 25 jarige jongeman. ik heb altijd mijn angsten en problemen onderdrukt en dat lukte goed, zo goed zelfs dat ik er zelf nooit wat van heb gemerkt (behalve dan op slechte dagen). En dit begon al van mijn 3 jaar, ik kom uit een familie met een grote (zware) geschiedenis en dat heeft littekens achtergelaten. Maar ik heb nooit mijn pijn kunnen laten zien, in mijn familie word dat als zwakte bezien. Als kind heb ik mijn moeder moeten helpen in het huishouden (ja, klinkt heel erg derde werelds, ik kom uit een straatarm gezin en ben zelf, nu ik alleen woon, ook niet van de rijkste), dus ik stond als 9-jarig mannetje al aan de kookpotten om voor eten te zorgen voor mijn zus en mijn moeder omdat mijn moeder vaak bij vrienden zat. al mijn andere broers en zussen (4 zussen en 3 broers in totaal), de 6 oudsten waren in instellingen geplaatst en mijn vader zat in de gevangenis. ik nam dus het huishouden op me. jarenlang. mijn moeder vond dan een nieuwe vriend zo rond mijn 13 jaar en werd zwanger, ik kreeg een half broertje, die ik dan opvoedde als mijn eigen kind omdat mijn moeder vrijwel niks deed. mijn jongste zus was ondertussen ook al in een instelling beland. net voor de 5e verjaardag van mijn halfbroertje, die me heel dierbaar is, en op mijn 18e verjaardag vond mijn moeder alweer een andere vriend, zette mij op straat en ging bij hem wonen. ik heb dan 1 jaar lang op straat geleefd. ik heb daar dingen meegemaakt en gezien die ik het liefste wil vergeten maar iedere nacht van wakker word of helemaal niet van in slaap val. maar telkens moest ik sterk zijn, ik kon niet vertragen, ik kon niet stilstaan bij alle problemen. ik heb een jaar lang op straat geleefd, familie, vrienden, iedereen had me de rug toegekeerd. dat was de eerste grote slag in mijn vertrouwen voor mensen. ik heb dan helemaal alleen, vanop straat, naar een oplossing moeten zoeken, mezelf moeten optrekken. een vriendin gevonden, verhuisd en een relatie gehad van 2 jaar. dat is dan misgelopen omdat we uit elkaar groeiden. ik heb dan een nieuw meisje leren kennen, verhuisd naar waregem, waar ik nu nog steeds woon. maar dat was al gedaan na 3 maanden. maar ondertussen had ik hier een vriendengroep opgebouwd, mensen waarmee ik de laatste 4-5 jaar zij aan zij leefde, die ik beschouwde als familie. en toen sloeg het noodlot toe, leerde een nieuw meisje kennen, ze had een 2 dochters, wat ik geweldig vond. een relatie van 1 jaar. en dan van de ene dag op de andere staan er plots 3 busjes voor de deur, al mijn vrienden. vervolgens word mijn huis leeggehaald, krijg ik boeien om en word een nacht in de cel gestoken omdat ik een flik een mep verkocht omdat hij me zei: "je moest maar eerst zijn é". toen ik terug thuiskwam stond er niks meer in mijn huis. alles was weg, mijn 3 spaarpotjes (waar meer dan 3000 euro in totaal in zat van jarenlang te sparen) en mijn bankkaart was compleet geplunderd. (en neen, politie deed niks, behalve dreigen me nog een nachtje in de cel te steken). dat is nu iets meer dan een jaar geleden. ik heb toen zo een enorme smak gekregen dat alle problemen naar boven kwamen en me gewoon compleet overnamen. ik had geen controle meer over mezelf. nu kom ik nog amper buiten, als ik dan al eens naar buiten ga dan heb ik een vaste route waar ik geen milimeter van afwijk. 30 minuten, thuis, bank, winkel, thuis. ik durf niet meer onder mensen komen, ik vertrouw niemand meer en ik wil daarvan af. mensen verwijten me van freak en weirdo en ik zeg wel dat het me niks doet, maar snachts lig ik er wel dagenlang van wakker. ik had alles, en om een reden die me nog steeds onbekend is, werd me dat allemaal afgepakt door de mensen waarvan ik hield, die ik mijn leven toevertrouwde. mijn lief, mijn beste vrienden.. en dan kwamen de onderdrukte gevoelens bovenspoelen, flashbacks van mijn jeugd. ik heb het ergste jaar achter de rug in mijn leven en mensen beantwoorden dat door me uit te lachen, me te bekogelen met verwijten, stenen en vanalle vuiligheden. en ik weet niet eens waarom. of waar ik dit aan verdien.
ik wil die angsten overwinnen, maar ik vrees dat mijn problemen iets te extreem en erg zijn voor de meeste mensen.. ik heb nog niemand ontmoet die er goed op reageerd, de meeste panikeren en ik zie en hoor ze nooit meer om achteraf te horen dat ze mijn woorden verdraaien en me een slechte naam geven in de 'stad'.
is dit te heavy? sorry als het te heavy is, ik heb enkel de minst erge dingen gebruikt..
