Karre zei:Niet dat ik een sociale angst heb maar het hoort er wellicht wel bij. Maar heeft er nog iemand last van trillende handen? Ik weet ook de oorzaak niet van wat het komt en als anderen dat merken krijg je natuurlijk daar commentaar op waardoor ik er op let en het nog erger wordt. Ik begrijp ook echt niet van waar dat vandaan komt omdat ik echt niets van stress of wat dan ook bij anderen heb.
Soms, als ik iets aan iemand toon en ik tril een beetje ga ik er ook op letten waardoor ik nog meer trilKarre zei:Niet dat ik een sociale angst heb maar het hoort er wellicht wel bij. Maar heeft er nog iemand last van trillende handen? Ik weet ook de oorzaak niet van wat het komt en als anderen dat merken krijg je natuurlijk daar commentaar op waardoor ik er op let en het nog erger wordt
Mijn ma vraagt dan soms wel waarom mijn handen zo beven. Maar da's echt gewoon door daar op te letten en door de 'spanning' van iets vast te houden en te tonen en m'n hand te moeten stilhouden, als ik zelf iets vastpak gebeurt dat niet.How das wel een heel erg makkelijke conclussie lijkt mij... Essential tremor is een serieuze aandoening die erger en erger wordt met de jaren waardoor je op den duur gewoon niks meer kan.barry lyndon zei:Essentiële tremor.
Ik heb da ook.
Mjah als mensen mij daarop aanspreken, wat regelmatig gebeurt dan lach ik dat gewoon weg, is niet echt een probleem.Jack The Ripper zei:
sstino zei:Ik heb er ook wat last van, maar het is net iets anders dan wat ik bij de meesten hier lees. Wanneer ik angst heb om iets te zeggen dan is dat meestal als ik die persoon goed ken. Ik heb dan schrik om iets fout te zeggen. Als ik een wildvreemde moet aanspreken heb ik daar totaal geen probleem mee. Maar als ik men vrienden of kennissen een gesprek heb zal ik zelden iets zeggen, tenzij mij iets gevraagd wordt. Ik wil niets verkeerd zeggen, of juist beginnen praten wanneer iemand anders dat wil en zo die persoon onderbreken. Het gaat nu wel al een pak beter dan vroeger. Toen zei men elke 5 min tegen mij hoe stil ik wel niet was, en daardoor ging ik mij niet beter voelen, integendeel.
Maar nu is het toch al een hele tijd geleden dat men mij stil genoemd heeft. Dus ofwel ben ik socialer geworden ofwel hebben de mensen in mijn omgeving ermee leren leven.
GenesisX zei:
Vooral networking events (ik kan echt niet zo lang stilzitten om een saaie presentatie van een uur bij te wonen, op school was dat ook zo). Young Prozzz, design- en development-related (veel meetups vanop meetup.com), etc. Ik ben vroeger een paar keer gaan squashen en dat vond ik wel geestig, dus doe ik het nu in clubverband en ook los daarvan met kennissen. Verder developer als job/hobby, dus dat kan dan gelinkt worden aan die meetups aangezien ze veelal curieus zijn "wie die ene gast is die overal online opduikt"Mathelas zei:Wat voor events doe je zoal en wat zijn je hobbies?
En vrienden maken is gewoon moeilijk als je eenmaal aan het werk bent en geen uitgaander bent. Ik leer af en toe wel eens iemand kennen met wie ik dan heel veel contact heb in het begin en dan begint dat zowat te verwateren. En echt heel goede vriendschappen heb ik niet. Ik spreek soms eens af met een vriend of vriendin, we spenderen dan een dag samen, praten enorm veel bij en dat was het dan weer voor de komende maanden.
Ook voelt het soms zowat éénzijdig aan. Contact zal 9 van de 10 keer van mij uit komen. Ik weet dat er niemand bij zichzelf zal zeggen 'hé laat ik eens aan de Mathelas vragen of hij iets wilt doen samen' En zo is het altijd, maakt niet uit of het de persoon is die ik al 10 jaar ken, of die ik nog maar een paar maand geleden heb leren kennen of iemand die ik al 5 jaar ken.
En uiteraard heb ik heus wel door dat het waarschijnlijk aan mij ligt, zou nogal arrogant zijn van mij om te zeggen dat het aan al die mensen ligt.
Jezelf misschien omringen met mensen met een andere mentaliteit? Ik krijg de laatste tijd wel wat "uitnodigingen". Gewoon omdat ik dingen doe, en bezig ben. Voordien had ik dat ook nooit. Of ze vragen het mij 2x en dan niet meer, omdat ik hen telkens afwees.GenesisX zei:Vooral networking events (ik kan echt niet zo lang stilzitten om een saaie presentatie van een uur bij te wonen, op school was dat ook zo). Young Prozzz, design- en development-related (veel meetups vanop meetup.com), etc. Ik ben vroeger een paar keer gaan squashen en dat vond ik wel geestig, dus doe ik het nu in clubverband en ook los daarvan met kennissen. Verder developer als job/hobby, dus dat kan dan gelinkt worden aan die meetups aangezien ze veelal curieus zijn "wie die ene gast is die overal online opduikt"
Inderdaad, je moet je sowieso wat openstellen voor anderen door events bij te wonen of hobbies te doen waar ook wat volk op af komt. Anders blijf je waar je bent (been there, am still there). Maar dat was voor mij enkel mogelijk nadat ik die klik gemaakt had. Als je met zo'n fobie zit en iedereen vertelt je dat je gewoon verlegen bent, dan besef je ook niet dat je met een groter probleem zit. Daar moet je zelf achter komen en dat heeft van mij wel ff geduurd. Daarna is het aan jezelf om er iets aan te veranderen, niemand gaat je ook helpen (vooral omdat ze het niet begrijpen). Maar plots besef je wel dat je hier iets aan moet doen, want dit is geen leven. Just passing time not living.
Ik denk dat het probleem in je laatste paragraaf ook wel wat bij die mensen ligt
Als ik zo kijk naar wat ik schrijf lijk ik wel zo iemand die ik vroeger verkeerd zou begrijpen. In de zin van "het is allemaal zo makkelijk niet!" Maar uiteindelijk komt het er wel op neer om het gewoon te doen, ongeacht hoe zwaar je er mee zit. Het is ook de enige oplossing, het zelf doen. Daarbij tel ik ook medicatie, psychosociale hulp zoeken, hobbies, exposure, …
Ik ga eind dit jaar zelfs alleen (!) naar Canada, voor een jaar. Daar moest ik anderhalf jaar geleden niet eens aan denken, of ik kreeg koude rillingen. Nu nog hoor, maar de goeie soort rillingen. Andere soort mentaliteit, andere mogelijkheden. België is te bekrompen, helpt niet echt in mijn situatie
True that. Daarom dat ik het er ook bijzette. Ik zat effectief met een zeer erge vorm ervan (als je het zo kunt noemen) en heb ook ff medicatie genomen. Daarna ben je iets losser, maar het is nog altijd aan jezelf om aan een soort van exposure te doen. Al zijn het je dagdagelijkse taken die je vervult, wat je vroeger niet kon.TheBud zei:
GenesisX zei:
Ohm zei:*Als ik soms iemand bekend zie dan draai ik een andere weg in of ga ik rond, puur om een gesprek te vermijden (hebben wel meer mensen denk ik). Zelfde bij collega's...
Als ik vreemde mensen tegenkom op mijn werk, bv in de parking, doe ik hetzelfde als bovenstaande...alles is goed om toch maar geen oogcontact te maken.
*Tijdens een gesprek met iemand, een klant ofzo, en ik moet iets uitleggen val ik over mijn woorden, mijn zinnen kloppen niet, en dan schaam ik mij en wordt het natuurlijk erger...daarna druip ik af met een klote gevoel en zit ik daar een hele dag mee in mijn hoofd ("wat moeten de mensen wel niet denken van mij!"). Zo wordt ik nog onzelfzeker dan ik al was en wordt een gesprek tegen een volgende klant nog vreemder
*Als ik een job moet toen tussen een hoop volk, dan begin ik spontaan te zweten. Heb het gevoel dat alle ogen naar mij gericht zijn en dat ze zien dat ik zweet voor niets en ik nog harder ga zweten en stomme dingen doe...
*Als ik iets ga drinken met collega's sta ik er vaak maar bij. Nuja, vaak gaat het over zaken dat mij niet interesseren, maar dan sta je daar te draaien met een leeg pint in u handen en iedereen wat aankijken...komt misschien vreemd over voor sommige mensen dat ik hun soms lang aanstaar of dat ik al 5 minuten naar mijn leeg glas aan het kijken ben.
Als ik een slechte dag heb, echt zo'n "fuck it all"-dag, dan heb ik er allemaal veel minder problemen mee. Maar toch wordt ik toch altijd belemmerd in het sociale.
