Omdat het niet in de biologie kan uitgelegd worden, je zei zelf dat ze door middel van de psychologie trachten het probleem op te lossen. Psychologie is een totaal andere wetenschap dan biologie, de werking van de hersenen kan je gewoon niet biologisch uitleggen als wat vonkjes en geleiders (wat simpeler voorgesteld maar ik hoop dat je weet wat ik bedoel).
Dus dan moet er constant in onzekerheid geleefd worden omdat hetgeen dat het best aannemelijk is niet concreet kan vastgelegd worden?Men kan nu eenmaal de menselijke psyche niet bewijzen. Je zal toch ook niet aan je vriendin om bewijs van haar liefde vragen en dan pas de liefde beantwoorden? Want gewoon lieve dingen doen vind ik maar een slecht bewijs van de liefde, echte liefde zit hem in de details die gewoon niet kunnen bewezen worden.
Als iets niet zeker is en niet kan bewezen worden, zullen er altijd mensen zijn die het ene beweren en mensen die het andere beweren, het meest aanneembare is niet altijd het juiste namelijk. Constant in onzekerheid leven hoeft niet, je kan een standpunt innemen en daarbij blijven tot het ene of het andere bewezen wordt, maar wel ergens in je achterhoofd blijven onthouden dat het geen bewezen feit is.
ik had het over een ander soort nieuwsgierigheid, de nieuwsgierigheid om alles te begrijpen en niet zoals een closed box gewoon weten dat het werkt maar hoe het werkt.
De link met dit soort nieuwsgierigheid en angst ontgaat me dan wel moet ik zeggen ... vandaar dat ik veronderstelde dat het wel degelijk over andere nieuwsgierigheid ging.
Die nieuwsgierigheid is misschien wel een evolutie van ons werktuigmaken, en jammer genoeg zitten andere diersoorten nog niet op dat niveau (werktuigen maken kunnen ze, maar ze zijn nog niet zo ver dat ze ze gaan ontleden, hoewel hier misschien ook al wel gelukte experimenten zijn gebeurd).
Ik zie het niveauverschil in werktuigmaken alleszins niet als een soort fundamenteel verschil, andere diersoorten kunnen er bijvoorbeeld nog naar evolueren, en dus, dezelfde basispsyche hebben als wij.
Als ik arrogant over kom of me boven jou waan dan is dit omdat ik het gevoel heb dat jij exact hetzelfde doet, ik hanteer in discussies altijd "spiegelgedrag". Dus het moet zijn dat ik mij aangevallen voelde door jou op de exact zelfde manier, zoals bvb:
Als dat niet denegrerend bedoeld is weet ik het ook niet.
Die zin was in de verste verte niet denigrerend bedoeld, integendeel, ik vroeg me op het moment dat ik de vraag tikte werkelijk af hoe ze filosofie als een wetenschap beschouwen.
Ik doe alleszins niet de geringste moeite om mij boven iemand te stellen, het kan zo overkomen en ik snap wel waarom het zo kan overkomen, maar ik tracht enkel mijn taalgebruik te verzorgen.
ik heb het over deze 3 vragen:
Dat was alleszins geen bladvulling, vraag 2 is zelfs geen vraag en daar bedoelde ik dan ook niet hetzelfde mee als met de argumenten.
Vraag 1 en 3 zaten ver uit elkaar, vandaar dat ik die vraag herhaalde (nadruk leggen).
Deze zijn imo 3x dezelfde, en je zegt dat ik deze ontwijk terwijl ik ze al 3x beantwoord heb, als jij vraagt achter een puur exact antwoord moet ik je deze schuldig blijven, maar dan vraag ik (opnieuw) aan jou, heb jij ook een puur exact antwoord nodig eer je liefde kan beantwoorden van je vriendin? Indien nee, dan kan je evengoed mijn antwoorden aanvaarden anders kom je vrij "hypokriet" over (hypokriet mss slechte woordkeuze, maar het is het dichtste bij wat ik bedoel dat ik kon verwoorden - talen liggen me niet echt zoals je vast wel al kunnen lezen hebt
).
Ik antwoord neen, maar dat is in de verste verte niet hypocriet (ik snap wel wat je ongeveer bedoelt). In de liefde bv. kan je aan de hand van enkele feiten iets aannemen, net zoals wij ook hier doen, jij neemt aan de hand van enkele dingen iets aan en gelooft er rotsvast in, ik zie de zaken anders en neem het anders aan. Het is dus niet zo dat ik ergens beweer dat ik geen onbewezen zaken nooit zou aannemen of dat ik daar nooit zou achter staan.
(dezelfde uitleg als een paar paragrafen hierboven kan hier weer geplaatst worden).
Eindelijk iets interessants, dus jij zegt dat liefde bij de mens exact dezelfde is als liefde bij dieren? Bij dieren draait liefde enkel om overleving, voortplanting, terwijl er bij de mens zoveel meer is. De mens wil de aandacht, de liefde voelen, niet enkel voor de sex (alweer zijn er altijd uitzonderingen die opnieuw bewijzen dat er een onderscheid is tss mens en dier daar er bij dieren onder hetzelfde ras en soort nooit een uitzondering zal zijn). De liefde bij de mens is zoveel verder geëvolueerd dan een basisbehoefte/instinct, als je dat niet kan toegeven vraag ik je om een argumentatie die het tegenspreekt. Net zoals haat, dieren die elkaar haten zal je nooit zien overeenkomen om een gemeenschappelijk doel te bereiken, vol met bedrog en "backstabbing" en dergelijke, terwijl dit bij de mens wel zo is.
Ik beweer inderdaad dat liefde bij de mens net hetzelfde is als bij dieren, een instinct, en dat zie ik dan tot op het begin-niveau. Hoe ontstaat liefde? Door verliefdheid. Wat is verliefdheid? Een instinct. Waarom blijven mensen bij elkaar? Wel, dezelfde vraag kan je stellen aan de andere diersoorten waarvan gekend is dat de vader en de moeder tot het einde bij elkaar blijven (een bepaalde vogelsoort, ik kan me niet meer herinneren welke).
Daarentegen geloof ik wel dat bij de mens het eeuwig bij mekaar blijven ook een cultureel en gelovig gegeven is, maar dat is niet hetzelfde als zeggen dat onze psyche totaal anders is op het vlak van liefde, de instincten (verliefdheid, bij elkaar blijven voor eeuwig) zijn namelijk ook nog steeds aanwezig, wat wederom wijst op dezelfde basispsyche.
Indien dit zo is is de omgeving gewoon een factor bij verliefdheden bij de mens, in de lente zijn er romantischere taferelen in de natuur waardoor de mens eventueel vlugger een ideaal persoon (+ omgeving) kan vinden.
En waarom kan het bij dieren niet ook gewoon een factor zijn dan?
Toch kan ik niet echt geloven dat er meer verliefdheden plaatsvinden dan, maar dit zal allesinds niet zijn omdat de natuur het dan wil.
Weet je dat dan zeker? Je stelt het alsof het een feit is, alsof je weet wat de natuur wilt ... wat je in de verste verte niet weet.
Er zijn natuurlijk wel andere voorbeelden waar de natuur een grote invloed heeft op de mens, maar die kan je nauwelijks klasseren onder een biologische vastgesteldheid. Ik heb nooit gezegd dat dieren geen emoties kunnen aanvoelen, maar dit zijn emoties die ze "reflecteren" van de mens. Indien je ze tussen andere honden zet zonder een mens in de buurt gaan ze nooit diezelfde emoties koesteren.
En wederom, waarom zouden emoties die dieren tonen emoties zijn die ze reflecteren van de mens? Kan een olifant volgens jou dan niet boos, verdrietig, ... zijn? Bijvoorbeeld als een andere olifant sterft?
Triestheid bij overlijdens is een fenomeen dat ook in de wilde natuur voorkomt, waar er dus zeker geen sprake kan zijn van menselijk reflecteren.
Ik vind het enorm sterk om te stellen dat dieren zomaar emoties zouden kopiëren van de mensen.
3 jaar zou ik niet echt oud noemen, zelf 21 is niet oud, maar soit, die 7x aantal jaren vindek een vrij belachelijke formule waaraan ik nooit waarheid heb gehecht.
Het is niet exact x7, maar het komt in de buurt. En dat is wel redelijk oud, ook een hond moet je in zijn jongste jaren alles aanleren, net als een mens.
Natuurlijk is het aanwezig, enkel is het geëvolueerd tot zoveel meer dan maar een instinct.
Hoe is het anders dan een instinct? Waarom is het anders dan een instinct? Wat is er zo geëvolueerd aan?
Het lijk me dat velen allerlei zaken bij dieren nogal snel af doen als een instinct en het bij mensen opblazen tot een emotie waar vanalles en nog wat bij komt kijken.
Eigenlijk lijkt me dat het grote probleem te zijn in de discussie, mensen die emoties beschouwen als het beeld dat in de literatuur en overal eigenlijk alomtegenwoordig is. Een overgeromantiseerd beeld van emoties waardoor we het moeilijk kunnen begrijpen dat een ander wezen ook zo'n "ingewikkelde" emotie kan hebben, terwijl het mij lijkt dat het gewoon een instinct is dat is opgeblazen tot een "emotie" (wat het plots zoveel meer waard maakt natuurlijk ... (</ironie>)).
Dan heb ik je reply verkeerd begrepen, want ik heb mezelf nooit tegengesproken in wat je zegt, dus moet het zijn dat je mij gelijk gaf de eerste keer dat je erop antwoorde?
Neen, ik gaf je niet gelijk, als je het naleest zal je wel snappen wat er exact gebeurd is.
