botbgrt zei:
Bedankt voor de uitgebreide uitleg Riverdale, ik apprecieer je visie. Maar kan je voor we verder gaan even heel concreet uitleggen wat jij verstaat onder risico, of tenminste, hoe dat wordt verstaan onder het 3 en 4-factor model?
Met veel plezier. Risico is zeer complex en daar kunnen we echt jaren over discussiëren denk ik, maar ik zal het proberen uit te leggen in terms of het 3 factor model:
R - Rf = a + b*RMF + s*SMB + h*HML + e
Met andere woorden: het excess rendement (bovenop de risicovrije 1 month T-bill) van een aandeel of portefeuille bestaat uit 5 componenten:
1) a of alpha, het gemiddelde rendement van een effect of portefeuille wanneer alle risicofactoren reeds in rekening zijn gebracht. Alpha is de holy grail van de active management industry he. Daar willen ze allemaal een hoge alpha: risk-adjusted performance!
2) b*RMF, het excess rendement van de brede marktproxy en de gevoeligheid b ten opzichte van die markt
3) s*SMB, het rendement op een zero-cost portefeuille SMB die long is in smallcaps en short in largecaps, en de gevoeligheid
s ten opzichte van die portefeuille. Zo zal een klein aandeel een hogere s hebben en een groot aandeel een lagere s.
4) h*HML, het rendement op een zero-cost portefeuille HML die long is in value stocks en short in growth stocks, en de gevoeligheid
h ten opzichte van die portefeuille. Zo zullen value stocks een hogere h hebben en growth stocks een lagere h.
5) een bedrijfsspecifieke component (idiosyncratisch, error term, ...) die de random afwijkingen ten opzichte van het model bevatten
Nu heb je dus verschillende risicobronnen.
1) Idiosyncratisch risico. Hoe meer aandelen je hebt, hoe meer diversificatie je hebt. Het idee is altijd dat de markt genadeloos is en beleggers niet compenseert voor het dragen van onnodig (idiosyncratisch) risico. Alhoewel bepaalde portefeuilles en vooral individuele aandelen dus nog idiosyncratisch risico hebben, worden ze hiervoor (theoretisch gezien) niet vergoed met extra rendement.
2) Systematisch risico. De markt zal echter wel moeten compenseren voor risicos die je op geen enkele manier weg krijgt (systematisch risico). Het idee achter het 3 factor model is dat er 3 soorten risico's zijn, afkomstig uit RMF, SMB en HML en de gevoeligheden ten opzichte van die risicofactoren.
Dat was althans het idee. Want sommige auteurs zeiden dat de value premium lag aan een irrationele markt. Fama & French zeiden daarentegen dat SMB en HML goede proxies waren voor een soort van distress premium, aangezien distress vaker voorkwam bij kleine bedrijven en hoge B/M bedrijven. Recente studies wijzen inderdaad die kant op, waar het gelinkt wordt aan bijv. een factor die bedrijven in moeilijkheden "meet" of allerlei macroeconomische variabelen die op extra risico wijzen.
Met andere woorden, als value stocks een hogere h en s hebben, zijn ze dus meer blootgesteld aan die distress die niet te diversifiëren valt (bekijk dat bijv. als default risk of een grotere conjunctuurgevoeligheid bijvoorbeeld) en is er met andere woorden compensatie nodig voor dat extra risico.
Is dat zo'n beetje duidelijk of kan ik bepaalde punten nog beter uitleggen?
(Terzijde: een recente puzzel in de academische wereld is trouwens dat het erop lijkt dat e (het idiosyncratische risico) negatief geprijsd is! Met andere woorden stocks met hoger idiosyncratisch risico hebben een lager rendement! Ook ik vind dat in mijn recente working paper. Al valt het effect volledig weg wanneer er gecontroleerd wordt voor het maximum-rendement van vorige maand. Dit is consistent met de hypothese dat individuele en ondergediversifieerde beleggers de pricing van dat soort stock bepalen bij hun zoektocht naar aandelen met lage absolute prijs maar hoog winstpotentieel: grote kans op klein verlies, kleine kans op gigantische winst. Dat is zo'n beetje de bijdrage van mijn paper: het toont al die dingen aan voor EU data.)
