Het race-to-the-bottom aspect van grondstoffen heeft niet zo zeer te maken met de vraag naar grondstoffen. Het is een race-to-the-bottom omdat technologie te snel vooruitgaat.
Tijdje terug had ik hier een tekstje gequote:
This is a race to the bottom.
Like all commodities are.
Technological innovation that goes "too quick" is basically turning all commodities in a race to the bottom.
You used to have supercycles where there was massive capex, allowing cheaper "production" of commodities/resources. But now technology gets better every year, allowing new players to open business with the ability to undercut prices, because they can produce cheaper. A year later a new player does the same.
The amount of time to drill in shale has been halved since a year ago. It just doesn't end.
Technology isn't the only factor here though. It's a big one though. But another factor is low rates to borrow at. It's just been cheaper than ever to borrow money for capex. This added a lot to extreme growth of supply and new players. This has been happening in almost all commodities.
More drama will follow. Australia for example decided to gamble big time on mining. Since they purposefully increased their exposure to export of ores, and commodities are in a race to the bottom, their economy will get fucked as well (it already is, but it will get much worse).
These are bubbles that are currently playing havoc on markets.
Je ziet bijvoorbeeld hetzelfde in scheepvaart. Het is een eeuwig bloedende sector. Waarom? Ze draaien allemaal op verlies en wanneer je denkt dat dit het aantal spelers zal verlagen beslist iemand om totaal nieuwe vloot schepen te kopen die de helft goedkoper zijn in energieverbruik (dankzij betere technologie). Ook al is de sector een ramp kunnen ze dit, want ze gaan onder alle concurrentie hun prijzen kunnen gaan en enorm marktaandeel kunnen krijgen. Hun moderne vloot zal constant in gebruik zijn dankzij hun veel betere prijzen.
Een jaar of twee nadien doet een ander bedrijf hetzelfde, want de schepen zijn nog zoveel zuiniger geworden. En de prijzen dalen weer. Een race to the bottom waar telkens meer partijen op gaan inspringen met betere technologie.
On mijnbouw en grondstoffen is het hetzelfde. Een (nieuwe) mijn investeert in superieure technologie die ofwel goedkoper is, of toelaat goedkoop gebieden te ontmijnen die voordien onbereikbaar waren voor oude technologie (te duur). Schaliegas en schalieolie zijn hier goeie voorbeelden van. Technologie heeft de ontginning mogelijk gemaakt. Men doet mega investeringen, die achteraf dan afbetaald moeten worden. Maar dat is geen probleem, want men zal onder de marktprijs kunnen gaan en zo hoog marktaandeel kunnen winnen.
Probleem is dat slechts een jaar later de technologie nog zoveel beter is en een andere speler nog meer onder die prijs kan gaan. En dan nog een, en dan nog een.
Niemand kan stoppen, want ze moeten hun kosten afschrijven, zelfs als dat betekent dat ze met verlies moeten pompen/ontginnen. En er komen telkens nieuwe spelers bij.
"The amount of time to drill in shale has been halved since a year ago. It just doesn't end."
Dit zijn enorme vooruitgangen die kosten enorm verlagen. En het eindigt gewoon niet.
De vraag naar olie en gas blijven stijgen. Het aanbod stijgt sneller. En het stopt niet.
Decennia geleden was dit ondenkbaar. Maar nu gaat technologie zo snel vooruit dat nieuwe spelers die onder de marktprijs kunnen produceren na een jaar reeds overtroffen worden door weer nieuwe spelers die onder de nieuwere en lagere marktprijs kunnen gaan. Na een jaar zijn er weer nieuwe. Race to the bottom.
De VS profiteert hiervan. Goedkope resources zijn super voor de VS economie. En zelfs met dat ze een grote producten geworden zijn grondstoffen profiteren ze, omdat veel van de winnaars nog steeds in de VS zitten. Zij zijn het land van die innovatie die iedereen raakt. Maar zij profiteren er alzo dus ook het meest van in vergelijking met al de rest. De innovatie die ontginning van schalieolie en schaliegas mogelijk maakt is er dankzij de VS.
Het land dat het meest profiteert van de race to the bottom is de VS. Europa ook als grote importeur. Maar Europa kan minder goed omgaan met de deflatie die dit meebrengt (dit zal nog moeten blijken) omwille van hun beleid van besparen en krimpen.