Archief - De grote spaarvermogen en spaargeld enquete!

Lexx · 12 aug 2015

Wie zegt dat de persoon in kwestie niet kan instaan voor zijn eigen levensbehoeften?
(natuurlijk in het geval dat de ouders zelf genoeg geld hebben en dat geld per maand aan kleding/.. hun niet zou hinderen -> als in de ouders kunnen nog altijd perfect doen wat ze anders ook zouden doen). Het zou een ander verhaal zijn moesten de ouders (bij wijze van spreken) 200 euro per maand hebben en daarvan 150 aan hun zoon/dochter geven en hierdoor zelf in armoede leven.

Als de persoon op deze manier meer geld kan sparen om later een "beter" (subjectief) leven kan leiden, waarom niet? (Als de ouders hier echt geen problemen mee hebben en het zelf zouden aanbieden -> win-win situatie?)

Ik snap heel uw stuk over zelfrespect wel degelijk, en heb daar zelf ook respect voor. Maar ik zou het mezelf op die manier eigenlijk ook wel makkelijker maken.
Dat is hetzelfde als een loonaanbieding van 2500 netto weigeren als ge met 2000 netto ook kunt rondkomen (natuurlijk is dat niet hetzelfde.. maar daar komt het ergens wel op neer).
Die bo'kes smeren en schoenen knopen hoort daar ook helemaal niet in thuis (al is het gewoon een voorbeeld, ik weet het). Maar het is gewoon helemaal naast de kwestie.
Stel dat mijn ouders later samen 3500/maand samen verdienen (als ik 27-28 ben en hoogstwaarschijnlijk ook nog thuis zal wonen). Mijn ouders kunnen perfect rondkomen met 2800 en sparen elke maand 700 euro. Wat is het probleem als ik daar dan 200 euro van zou krijgen voor kleding/... te kopen?

Als mijn ouders dat geld sparen, zal dat later misschien ook wel richting mijn kant opkomen (maar in mijn geval kan ik het geld zelf sparen). Met het extra gespaarde geld kan ik later ook meer voor mijn ouders terugdoen als dat nodig is (maar dat komt op het einde allemaal op hetzelfde neer).

Nogmaals: dit is enkel wanneer uw ouders bij wijze van spreken geld genoeg hebben en die paar honderd euro niet gaan missen op hun totaal vermogen.

SlashDotDash · 12 aug 2015

Herman De Croo zei:
Als je eens naar een trouwfeest moet en 75 euro cadeau geeft, is zijn maandbudget op..

Maar er staat toch nergens dat zijn maandbudget 75 euro is? Hij vermeld enkel zijn netto maandloon als ik me niet vergis. 13e maand, vakantiegeld, bonus etc zitten daar niet bij hé.

cege · 12 aug 2015

LeXx zei:
Wie zegt dat de persoon in kwestie niet kan instaan voor zijn eigen levensbehoeften?
(natuurlijk in het geval dat de ouders zelf genoeg geld hebben en dat geld per maand aan kleding/.. hun niet zou hinderen -> als in de ouders kunnen nog altijd perfect doen wat ze anders ook zouden doen). Het zou een ander verhaal zijn moesten de ouders (bij wijze van spreken) 200 euro per maand hebben en daarvan 150 aan hun zoon/dochter geven en hierdoor zelf in armoede leven.

Ik heb mij altijd beledigd gevoeld als mijn ouders mij geld gaven. Alsof ik niet voor mezelf zou kunnen zorgen, dat moest ik niet weten. En in het begin toen ik werkte, toen had ik ook niet veel geld over. Ik werkte wat meer door in het weekend een extra jobke te doen af en toe. Of ik zocht extra manieren om wat extra te verdienen. Of ik gaf wat minder uit. Of ik verkocht wat oude stuff die ik niet meer nodig had. En ik heb een tijdje in een kleine studio geleefd met 2e hands meubels en met een wrak van een auto gereden. Maar alles wat ik had, dat had ik wel zelf bereikt, en kon ik zeggen 'I did that shit'. En als ik 500 euro of 1000 euro per maand vroeg aan mijn pa, ik ging het waarschijnlijk wel gekregen, moest ik het echt echt echt nodig gehad hebben. Dat is zelfs nooit in mij op gekomen.

Het gaat erover dat er meer is in het leven dan wat geld samen grabbelen. Hoe kun je nu naar jezelf in de spiegel kijken en trots zijn op jezelf zonder dat je zelf enige poot moet uitsteken of verantwoordelijkheid nemen. Ok, je hebt geld (wat je eigenlijk krijgt van je ouders) en eventueel een huis. Maar so what, als dat de enige behoeften zijn in je leven, is het triestig gesteld.

Je bent dan 30 en het enige wat je bereikt hebt, is dat je een spaarrekening gevuld hebt, terwijl je poepje afgeveegd werd tot je 30e. Altijd dat gedoe over sparen voor 'later'. Wanneer is later? En waarom moet je op je 30e bijna cash een huis kopen? Om later het 'betere' leven te hebben? Wat is het 'betere' leven dan? Alsof die mannetjes die tot hun 30 thuis wonen, plots naar thailand gaan trekken om een surfclub uit te baten of een jaar gaan rondtrekken in Peru of een bedrijf uit de grond gaan stampen in Zwitserland om maar enkele random voorbeelden te geven. Ze kunnen met moeite zelfstandig eten of hun kleren kopen...

Dan heb ik veel meer respect voor iemand die op zijn 18 het huis uittrekt, wat strugglet met geld in het begin, om dan uiteindelijk zelfstandig een leven te leiden. Als je zelfstandig bent en zo, bedenk je wel genoeg manieren om rond te komen, ongeveer 95% van de bevolking kan het. Akkoord, je 'verspilt' misschien 10,000 euro door die uit te geven aan interesten of een huur, maar je hebt tenminste een leven gehad, wat uitgebouwd, wat zelf bereikt.

Anoniem03 · 12 aug 2015

mac-bc zei:
Het is al vrij zielig als een moeder dit aanbiedt aan haar 30-jarige zoon die tevens al eigenaar is van een huis. Daar nog eens op ingaan zou ronduit een belediging voor je persoon moeten betekenen. Je kunt je inbeelden wat voor type persoon dit is maar soit, daar gaat het hier niet over.

Waar het hier wél over gaat is dat alle huizen, appartementen, eigendommen, ... die niet bewoond worden door de eigenaar, zouden moeten kapot belast worden. Het minste wat je kan vragen is toch een belastingstarief die hoger ligt dan de lasten op arbeid. Dat zou toch de normaalste zaak ter wereld moeten zijn?!
Dan laat ik de betreffende regering nog de vrije keuze om lasten op arbeid danig naar beneden te halen of de lasten op 2de verblijven danig te verhogen. In werkelijkheid zal het een combinatie moeten zijn want we zitten nog schandalig veraf van deze evidentie.

Of hoe deze "tax-shift" een dwaze fait-divers is waar alle moed ontbreekt om daadwerkelijk de problemen aan te pakken. Hét toonbeeld van de status quo.

Sommige ouders gaan dan ook heel ver in het steunen van hun kinderen. Het huis was een krot, maar hij heeft op 5 jaar toch een groot deel van zijn afbetaling kunnen doen door het verhuren, terwijl hij er zelf gedomicilieerd was/is. Bovendien ben ik er zeker van dat hij ook een grote hoeveelheid steun heeft gekregen voor de aankoop, want anders was het niet mogelijk geweest om dit huis alleen te kopen met zijn loon van amper 1500 euro. Het grappige is dat zijn ouders extreem geldzuchtig zijn en zich constant vergelijken met anderen. Het enige wat daar telt is zoveel mogelijk geld verwerven (door nacht en weekend-werk) en zo goedkoop mogelijk leven, maar toch met alle luxe die voor de buitenwereld zichtbaar is ( merkkledij, groot huis, Mercedes voor de deur, grote tuin, 2e huis om te verhuren) . En zichzelf constant vergelijken met mensen die een groter huis hebben of meer verdienen, imo een beetje ziekelijke jaloezie en compensatie van minderwaardigheidscomplex t.o.v. andere familieleden die wel universitair geschoold zijn. Bovendien zijn zij ook de eersten die mij er op wezen hoe dom het was dat ik huurde en dat ik beter direct een huis zou kopen.

Voor alle duidelijkheid: dit heeft niks met mij te maken. Ik heb geen euro van mijn ouders gekregen en zelfs tijdens mijn studies al een groot deel van de kosten zelf betaald. Na mijn studies heb ik direct het huis verlaten en nu na 4 jaar werken en sparen kan ik eindelijk beginnen denken aan een 1e huis. Hiervoor zal ik geen euro steun krijgen van mijn ouders.

cege · 12 aug 2015

zielige mensen dus, point proven.

Ik wacht nog altijd op de eerste mens die mij a) de zin van dergelijk leven kan uitleggen en b) iemand kan tonen die op zijn 50e tevreden op zijn leven kan terugkijken. Je moet op het einde van je leven enkel aan jezelf verantwoording afleggen. Jezelf krom werken en sober leven om een Mercedes voor de deur te zetten :doh:

Kinderen zijn het best af door ze begeleid op hun bek te laten gaan, hen te helpen rechtstaan als dat gebeurt, en ze voor de rest veranwoordelijkheid, zelfstandigheid en doorzetting aan te leren. Door ze op hun 25 een zak geld te geven om een huis te zetten, help je ze niet echt. 'Give a man a fish and feed him for a day, teach a man to fish and feed him for a lifetime'.

Anoniem03 · 12 aug 2015

cege zei:
Ik heb mij altijd beledigd gevoeld als mijn ouders mij geld gaven. Alsof ik niet voor mezelf zou kunnen zorgen, dat moest ik niet weten. En in het begin toen ik werkte, toen had ik ook niet veel geld over. Ik werkte wat meer door in het weekend een extra jobke te doen af en toe. Of ik zocht extra manieren om wat extra te verdienen. Of ik gaf wat minder uit. Of ik verkocht wat oude stuff die ik niet meer nodig had. En ik heb een tijdje in een kleine studio geleefd met 2e hands meubels en met een wrak van een auto gereden. Maar alles wat ik had, dat had ik wel zelf bereikt, en kon ik zeggen 'I did that shit'. En als ik 500 euro of 1000 euro per maand vroeg aan mijn pa, ik ging het waarschijnlijk wel gekregen, moest ik het echt echt echt nodig gehad hebben. Dat is zelfs nooit in mij op gekomen.

Het gaat erover dat er meer is in het leven dan wat geld samen grabbelen. Hoe kun je nu naar jezelf in de spiegel kijken en trots zijn op jezelf zonder dat je zelf enige poot moet uitsteken of verantwoordelijkheid nemen. Ok, je hebt geld (wat je eigenlijk krijgt van je ouders) en eventueel een huis. Maar so what, als dat de enige behoeften zijn in je leven, is het triestig gesteld.

Je bent dan 30 en het enige wat je bereikt hebt, is dat je een spaarrekening gevuld hebt, terwijl je poepje afgeveegd werd tot je 30e. Altijd dat gedoe over sparen voor 'later'. Wanneer is later? En waarom moet je op je 30e bijna cash een huis kopen? Om later het 'betere' leven te hebben? Wat is het 'betere' leven dan? Alsof die mannetjes die tot hun 30 thuis wonen, plots naar thailand gaan trekken om een surfclub uit te baten of een jaar gaan rondtrekken in Peru of een bedrijf uit de grond gaan stampen in Zwitserland om maar enkele random voorbeelden te geven. Ze kunnen met moeite zelfstandig eten of hun kleren kopen...

Dan heb ik veel meer respect voor iemand die op zijn 18 het huis uittrekt, wat strugglet met geld in het begin, om dan uiteindelijk zelfstandig een leven te leiden. Als je zelfstandig bent en zo, bedenk je wel genoeg manieren om rond te komen, ongeveer 95% van de bevolking kan het. Akkoord, je 'verspilt' misschien 10,000 euro door die uit te geven aan interesten of een huur, maar je hebt tenminste een leven gehad, wat uitgebouwd, wat zelf bereikt.

In mijn ruime kring zie ik dat velen een serieuze steun/schenking gekregen hebben van hun ouders, meestal voor een huis of auto. Vaak zijn deze mensen de grootse luierikken en hebben zij geen enkel besef van het echte leven. Bovendien klagen zij vaak over het feit dat het leven duur is en zijn ze ongelukkig. Schoolkameraad had al een huis nog voor hij zijn diploma had en 1 dag gewerkt had. Nu zou ik daar jaloers op kunnen zijn, maar dat ben ik niet. Ik heb een fierheid dat ik voor elke euro zelf gewerkt heb, dat ik door te werken vooruit kom, maar vooral dat ik door te werken de dingen kan doen die ik graag doe. We worden geboren en gaan dood, wat we daar tussen doen vullen we zelf in, maar geen enkele euro nemen we mee.

mac-bc · 12 aug 2015

LeXx zei:
Wie zegt dat de persoon in kwestie niet kan instaan voor zijn eigen levensbehoeften?

Wie dat zegt weet ik niet, maar ik heb alvast gezegd dat het geen kwestie is van niet kunnen maar van niet willen. En dat dat nog erger is.

LeXx zei:
(natuurlijk in het geval dat de ouders zelf genoeg geld hebben en dat geld per maand aan kleding/.. hun niet zou hinderen -> als in de ouders kunnen nog altijd perfect doen wat ze anders ook zouden doen). Het zou een ander verhaal zijn moesten de ouders (bij wijze van spreken) 200 euro per maand hebben en daarvan 150 aan hun zoon/dochter geven en hierdoor zelf in armoede leven.

Als de persoon op deze manier meer geld kan sparen om later een "beter" (subjectief) leven kan leiden, waarom niet? (Als de ouders hier echt geen problemen mee hebben en het zelf zouden aanbieden -> win-win situatie?)

Ik snap heel uw stuk over zelfrespect wel degelijk, en heb daar zelf ook respect voor. Maar ik zou het mezelf op die manier eigenlijk ook wel makkelijker maken.
Dat is hetzelfde als een loonaanbieding van 2500 netto weigeren als ge met 2000 netto ook kunt rondkomen (natuurlijk is dat niet hetzelfde.. maar daar komt het ergens wel op neer).
Die bo'kes smeren en schoenen knopen hoort daar ook helemaal niet in thuis (al is het gewoon een voorbeeld, ik weet het). Maar het is gewoon helemaal naast de kwestie.
Stel dat mijn ouders later samen 3500/maand samen verdienen (als ik 27-28 ben en hoogstwaarschijnlijk ook nog thuis zal wonen). Mijn ouders kunnen perfect rondkomen met 2800 en sparen elke maand 700 euro. Wat is het probleem als ik daar dan 200 euro van zou krijgen voor kleding/... te kopen?

Als mijn ouders dat geld sparen, zal dat later misschien ook wel richting mijn kant opkomen (maar in mijn geval kan ik het geld zelf sparen). Met het extra gespaarde geld kan ik later ook meer voor mijn ouders terugdoen als dat nodig is (maar dat komt op het einde allemaal op hetzelfde neer).

Nogmaals: dit is enkel wanneer uw ouders bij wijze van spreken geld genoeg hebben en die paar honderd euro niet gaan missen op hun totaal vermogen.

Je zegt dat je mijn stuk over zelfrespect snapt maar daarna begin je onmiddellijk weer over het rationele, tastbare financiële rendement. Dat de ouders geld genoeg hebben, dat jij het geld op dat moment beter kan gebruiken dan hen, dat het dus financieel beter uitkomt, ... is logisch en daar volg ik je in. Maar waar ik het over wou hebben behoort daar niet toe. Daarom heb ik de "bo'kes" en de "schoenen knopen" gebruikt als metafoor. Ja, dat maakt u het leven ook makkelijker en louter rationeel gezien win je daarbij. Behalve het zelfrespect heeft daar opnieuw onder te lijden.

Maar soit, het is normaal dat die balans "financieel rendement vs. zelfrespect" bij iedereen wel een beetje verschilt. Maar dat het bij sommigen zo ver gaat dat een 30-jarige, niet-hulpbehoevende, bij de ouders wonende, ... eigenaar van een woning zijn bonnekes indient bij de mama om zijn kleren en schoenen terugbetaald te zien... Sorry, maar dan voel ik de drang om die jongen eens te duiden op enkele begrippen als zelfrespect, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, ... want dat heeft hij dan weer (in tegenstelling tot kleren en schoenen) blijkbaar niét meegekregen van thuis.

Anoniem03 · 12 aug 2015

mac-bc zei:
Wie dat zegt weet ik niet, maar ik heb alvast gezegd dat het geen kwestie is van niet kunnen maar van niet willen. En dat dat nog erger is.

Je zegt dat je mijn stuk over zelfrespect snapt maar daarna begin je onmiddellijk weer over het rationele, tastbare financiële rendement. Dat de ouders geld genoeg hebben, dat jij het geld op dat moment beter kan gebruiken dan hen, dat het dus financieel beter uitkomt, ... is logisch en daar volg ik je in. Maar waar ik het over wou hebben behoort daar niet toe. Daarom heb ik de "bo'kes" en de "schoenen knopen" gebruikt als metafoor. Ja, dat maakt u het leven ook makkelijker en louter rationeel gezien win je daarbij. Behalve het zelfrespect heeft daar opnieuw onder te lijden.

Maar soit, het is normaal dat die balans "financieel rendement vs. zelfrespect" bij iedereen wel een beetje verschilt. Maar dat het bij sommigen zo ver gaat dat een 30-jarige, niet-hulpbehoevende, bij de ouders wonende, ... eigenaar van een woning zijn bonnekes indient bij de mama om zijn kleren en schoenen terugbetaald te zien... Sorry, maar dan voel ik de drang om die jongen eens te duiden op enkele begrippen als zelfrespect, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, ... want dat heeft hij dan weer (in tegenstelling tot kleren en schoenen) blijkbaar niét meegekregen van thuis.

De mama ging gewoon de kledij gaan kopen voor zoonlief, dus hij diende zelf niet naar de winkel te gaan.

mac-bc · 12 aug 2015

cege zei:
Ik heb mij altijd beledigd gevoeld als mijn ouders mij geld gaven. Alsof ik niet voor mezelf zou kunnen zorgen, dat moest ik niet weten. En in het begin toen ik werkte, toen had ik ook niet veel geld over. Ik werkte wat meer door in het weekend een extra jobke te doen af en toe. Of ik zocht extra manieren om wat extra te verdienen. Of ik gaf wat minder uit. Of ik verkocht wat oude stuff die ik niet meer nodig had. En ik heb een tijdje in een kleine studio geleefd met 2e hands meubels en met een wrak van een auto gereden. Maar alles wat ik had, dat had ik wel zelf bereikt, en kon ik zeggen 'I did that shit'. En als ik 500 euro of 1000 euro per maand vroeg aan mijn pa, ik ging het waarschijnlijk wel gekregen, moest ik het echt echt echt nodig gehad hebben. Dat is zelfs nooit in mij op gekomen.

Het gaat erover dat er meer is in het leven dan wat geld samen grabbelen. Hoe kun je nu naar jezelf in de spiegel kijken en trots zijn op jezelf zonder dat je zelf enige poot moet uitsteken of verantwoordelijkheid nemen. Ok, je hebt geld (wat je eigenlijk krijgt van je ouders) en eventueel een huis. Maar so what, als dat de enige behoeften zijn in je leven, is het triestig gesteld.

Je bent dan 30 en het enige wat je bereikt hebt, is dat je een spaarrekening gevuld hebt, terwijl je poepje afgeveegd werd tot je 30e. Altijd dat gedoe over sparen voor 'later'. Wanneer is later? En waarom moet je op je 30e bijna cash een huis kopen? Om later het 'betere' leven te hebben? Wat is het 'betere' leven dan? Alsof die mannetjes die tot hun 30 thuis wonen, plots naar thailand gaan trekken om een surfclub uit te baten of een jaar gaan rondtrekken in Peru of een bedrijf uit de grond gaan stampen in Zwitserland om maar enkele random voorbeelden te geven. Ze kunnen met moeite zelfstandig eten of hun kleren kopen...

Dan heb ik veel meer respect voor iemand die op zijn 18 het huis uittrekt, wat strugglet met geld in het begin, om dan uiteindelijk zelfstandig een leven te leiden. Als je zelfstandig bent en zo, bedenk je wel genoeg manieren om rond te komen, ongeveer 95% van de bevolking kan het. Akkoord, je 'verspilt' misschien 10,000 euro door die uit te geven aan interesten of een huur, maar je hebt tenminste een leven gehad, wat uitgebouwd, wat zelf bereikt.

Amen.

Lexx · 12 aug 2015

stel:

2 exact dezelfde mensen in exact hetzelfde leven/schoenen (/whatever):
Zelfde diploma, zelfde aantal uren geklopt voor dit diploma, zelfde werk, zelfde loon, werken even hard voor dat loon (dus: alles gewoon perfect hetzelfde)

Beiden verdienen dus 1500 netto per maand, besteden hier evenveel uren (hebben zelfde aantal uren vrije tijd, zelfde hobby's gewoon alles identiek hetzelfde).

Persoon B krijgt daarboven 200 euro per maand van zijn ouders voor kleding/eten te kopen -> ineens is deze persoon niets meer waard? Heeft die niet meer voor zijn geld gewerkt?
In mijn ogen heeft die even hard gewerkt voor zijn 1500 als persoon A? Ok, hij zal wat minder "zelfrespect" hebben door geld te vragen aan zijn ouders, maar om dan te zeggen dat deze persoon in zijn leven nooit een poot heeft uigestoken? Laat me niet lachen kerel :bow:

(Het verschil hier zou zijn dat persoon B binnen 10 jaar een auto van 50.000 euro zal kopen tegenover persoon A die een auto van 30.000 euro heeft). Gij doet dan alsof persoon B in zijn leven nooit iets heeft gedaan en zijn "bokes zijn gesmeerd en zijn gat is afgeveegd). Gij komt hier gewoon doen alsof die mensen 2000 euro van hun ouders krijgen elke maand en dan gewoon maar 14 uur per dag in hunne zeten zitten. Classic

cege · 12 aug 2015

En jij doet alsof er added value is als iemand een auto van 50k kan kopen tgo een van 30k, enkel omdat hij wat geld van mama en papa krijgt.

Ik herinner me de uitspraak van een kennis van me die toepasselijk

'wat vind je van mijn nieuwe auto?'

Zegt zijn buddy 'jouw auto? Je pa heeft hem betaald'

'Als je alles wat je van je ouders krijgt niet meer als van je eigen mag beschouwen, *haha*, ja, dan heeft er niemand niks, he'

Zeg ik 'ik heb mijn auto nochtans zelf gekocht, volledig, die is van mij'

*verdwaasde blik*

Lexx · 12 aug 2015

Dat is toch wat ik in één van mijn vorige posts beschreef als een "subjectief beter leven"?

Persoon B kan in mijn voorbeeld een auto fanaat zijn en veel plezier halen een uit een sportievere wagen? Voor die persoon is dat dan toch een toegevoegde waarde in zijn leven? Of niet?
Telt dat niet omdat persoon A het niet uitmaakt om met een rommelbak van 200 euro rond te rijden?

Nogmaals: als in hetzelfde voorbeeld persoon B bij zijn ouders moet bedelen om die 200 euro per maand te krijgen omdat die per se wil sparen voor een auto, zou ik dit ook fout vinden hé. Ik heb altijd gezegd dat ik daar niets verkeerd mee vind als beide partijen (persoon en ouders) daarmee akkoord zijn en het voor de ouders puur uit hun eigen komt en ze daardoor hun eigen budget niet laten kelderen.

Persoon B ziet dit dan als "extraatje" dat die kan sparen om later misschien iets mee te doen. Niet dat die op voorhand al uit is op die duurdere auto en daardoor bij zijn ouders gaat bedelen voor die 200 euro -> want ik denk dat dit eerder is wat jij bedoelt (en dat zou ik ook zeer fout vinden)

Darkseid · 12 aug 2015

cege zei:
En jij doet alsof er added value is als iemand een auto van 50k kan kopen tgo een van 30k, enkel omdat hij wat geld van mama en papa krijgt.

Ik herinner me de uitspraak van een kennis van me die toepasselijk

'wat vind je van mijn nieuwe auto?'

Zegt zijn buddy 'jouw auto? Je pa heeft hem betaald'

'Als je alles wat je van je ouders krijgt niet meer als van je eigen mag beschouwen, *haha*, ja, dan heeft er niemand niks, he'

Zeg ik 'ik heb mijn auto nochtans zelf gekocht, volledig, die is van mij'

*verdwaasde blik*

Dat is toch allemaal gewoon zever. Ik heb alles wat ik bereikt heb te danken aan mijn ouders en vrienden, omdat ik een goede opleiding heb gehad en ge wordt kwa karakter etc nog altijd grotendeels gevormd door uw omgeving. Niemand heeft alles puur aan zichzelf te danken, anders kunt ge elke arme afrikaan de schuld geven dat hij arm is en dat slaagt nergens op.

Wat is het verschil nu met geld krijgen dan? Als ik nu als ingenieur goed verdien, is dat omdat mijn ouders mij gepushed hebben achter mijn studies etc, mij door vakantiewerk te laten doen hebben doen inzien dat ik liefst een job doe waar ik men hersenen voor gebruik en die dan nog goed betaald wordt. Ik zie niet in waarom het geld dat ik verdien dan anders zou zijn als het geld dat ik van men ouders ga "erven". Allemaal hebt ge het wel aan iemand of iets te danken.

U als rijkeluis snob gaan gedragen tov anderen die niks krijgen is natuurlijk iets compleet anders. Maar thuis blijven en maandelijks nog geld accepteren van uw ouders daar is toch gewoon niks mis mee. Zolang uw ouders dat willen doen, laat ze dan en spaar wat meer.

Altijd diezelfde weners hier (*ahum* mac-bc) die klagen over mensen die iets financieel meekrijgen van thuis.

Darkseid · 12 aug 2015

cege zei:
Ik heb mij altijd beledigd gevoeld als mijn ouders mij geld gaven. Alsof ik niet voor mezelf zou kunnen zorgen, dat moest ik niet weten. En in het begin toen ik werkte, toen had ik ook niet veel geld over. Ik werkte wat meer door in het weekend een extra jobke te doen af en toe. Of ik zocht extra manieren om wat extra te verdienen. Of ik gaf wat minder uit. Of ik verkocht wat oude stuff die ik niet meer nodig had. En ik heb een tijdje in een kleine studio geleefd met 2e hands meubels en met een wrak van een auto gereden. Maar alles wat ik had, dat had ik wel zelf bereikt, en kon ik zeggen 'I did that shit'. En als ik 500 euro of 1000 euro per maand vroeg aan mijn pa, ik ging het waarschijnlijk wel gekregen, moest ik het echt echt echt nodig gehad hebben. Dat is zelfs nooit in mij op gekomen.

Het gaat erover dat er meer is in het leven dan wat geld samen grabbelen. Hoe kun je nu naar jezelf in de spiegel kijken en trots zijn op jezelf zonder dat je zelf enige poot moet uitsteken of verantwoordelijkheid nemen. Ok, je hebt geld (wat je eigenlijk krijgt van je ouders) en eventueel een huis. Maar so what, als dat de enige behoeften zijn in je leven, is het triestig gesteld.

Je bent dan 30 en het enige wat je bereikt hebt, is dat je een spaarrekening gevuld hebt, terwijl je poepje afgeveegd werd tot je 30e. Altijd dat gedoe over sparen voor 'later'. Wanneer is later? En waarom moet je op je 30e bijna cash een huis kopen? Om later het 'betere' leven te hebben? Wat is het 'betere' leven dan? Alsof die mannetjes die tot hun 30 thuis wonen, plots naar thailand gaan trekken om een surfclub uit te baten of een jaar gaan rondtrekken in Peru of een bedrijf uit de grond gaan stampen in Zwitserland om maar enkele random voorbeelden te geven. Ze kunnen met moeite zelfstandig eten of hun kleren kopen...

Dan heb ik veel meer respect voor iemand die op zijn 18 het huis uittrekt, wat strugglet met geld in het begin, om dan uiteindelijk zelfstandig een leven te leiden. Als je zelfstandig bent en zo, bedenk je wel genoeg manieren om rond te komen, ongeveer 95% van de bevolking kan het. Akkoord, je 'verspilt' misschien 10,000 euro door die uit te geven aan interesten of een huur, maar je hebt tenminste een leven gehad, wat uitgebouwd, wat zelf bereikt.

Het is niet omdat ge zaken krijgt van thuis uit dat ge geen zelfrespect hebt of onafhankelijkheid. Ik ken iemand die ook nog thuis "woont" officieel op zijn 28, maar heeft ondertussen een bedrijf opgericht dat hij praktisch volledig zelf beheert ter waarde van 5 milj € ondertussen. Hij steekt bijna al zijn tijd daarin en doet alles zelfstandig en is van niemand afhankelijk daarvoor. Enorm indrukwekkend imo, maar hij wilt geen tijd verspillen aan afwassen en huishouden dus woont hij nog thuis, en zijn vriendin vindt het niet erg om gewoon een soort "studio'ke" thuis bij zijn ouders te hebben en daar te logeren. Binnen 2 jaar zie ik die wel een dik huis kopen etc, maar het is dus bijlange niet omdat ge thuis blijft wonen dat ge dan niet zelfstandig kunt zijn.

Het enige dat gij gedaan hebt is imo uzelf het moeilijker gemaakt dan zou moeten. Net omdat ge een gevoel NODIG had van "i did that" etc, door gebrek aan zelfvertrouwen en gevoel van onafhankelijkheid eerder dan dat ge het eigenlijk zijt. Goed voor u, maar er zijn mensen die dat niet nodig hebben zonder dat ge daar op moet neerkijken.

Lexx · 12 aug 2015

Darkseid zei:
Het enige dat gij gedaan hebt is imo uzelf het moeilijker gemaakt dan zou moeten. Net omdat ge een gevoel NODIG had van "i did that" etc, door gebrek aan zelfvertrouwen en gevoel van onafhankelijkheid eerder dan dat ge het eigenlijk zijt. Goed voor u, maar er zijn mensen die dat niet nodig hebben zonder dat ge daar op moet neerkijken.

Awel dat is ook mijn mening daarvan. Het lijkt erop dat de enigste reden is om geld van hun ouders te weigeren is om later te kunnen zeggen: "kijk mij mannen, self-made man, tonnen zelfrespect, boo-yah". Who cares?

-> ik wil niet zeggen dat dat daarom slecht is hé, dat is ook een manier van leven om helemaal op eigen benen te staan en zelf te "ploeteren". Daar is niks mis mee. Maar om dan andere mensen gewoonweg af te breken als kleine kleuters die hun eigen gat niet kunnen afvegen omdat die ocharm wat euro's per maand krijgen (win-win) is ronduit gewoon zielig van uw kant uit. (niet uw kant hé darkseid, cege en mac-bc

)

Darkseid · 12 aug 2015

cege zei:
zielige mensen dus, point proven.

Ik wacht nog altijd op de eerste mens die mij a) de zin van dergelijk leven kan uitleggen en b) iemand kan tonen die op zijn 50e tevreden op zijn leven kan terugkijken. Je moet op het einde van je leven enkel aan jezelf verantwoording afleggen. Jezelf krom werken en sober leven om een Mercedes voor de deur te zetten :doh:

Kinderen zijn het best af door ze begeleid op hun bek te laten gaan, hen te helpen rechtstaan als dat gebeurt, en ze voor de rest veranwoordelijkheid, zelfstandigheid en doorzetting aan te leren. Door ze op hun 25 een zak geld te geven om een huis te zetten, help je ze niet echt. 'Give a man a fish and feed him for a day, teach a man to fish and feed him for a lifetime'.

Op uw 25 hoort ge die zaken al aangeleerd te hebben, anders hebben uw ouders gewoon gefaald. Dus ze op hun 25 een zak geven kan geen kwaad als ge ze een degelijke opvoeding hebt gegeven.

Renegadexxripxx · 12 aug 2015

cege zei:
Ik heb mij altijd beledigd gevoeld als mijn ouders mij geld gaven. Alsof ik niet voor mezelf zou kunnen zorgen, dat moest ik niet weten. En in het begin toen ik werkte, toen had ik ook niet veel geld over. Ik werkte wat meer door in het weekend een extra jobke te doen af en toe. Of ik zocht extra manieren om wat extra te verdienen. Of ik gaf wat minder uit. Of ik verkocht wat oude stuff die ik niet meer nodig had. En ik heb een tijdje in een kleine studio geleefd met 2e hands meubels en met een wrak van een auto gereden. Maar alles wat ik had, dat had ik wel zelf bereikt, en kon ik zeggen 'I did that shit'. En als ik 500 euro of 1000 euro per maand vroeg aan mijn pa, ik ging het waarschijnlijk wel gekregen, moest ik het echt echt echt nodig gehad hebben. Dat is zelfs nooit in mij op gekomen.

Het gaat erover dat er meer is in het leven dan wat geld samen grabbelen. Hoe kun je nu naar jezelf in de spiegel kijken en trots zijn op jezelf zonder dat je zelf enige poot moet uitsteken of verantwoordelijkheid nemen. Ok, je hebt geld (wat je eigenlijk krijgt van je ouders) en eventueel een huis. Maar so what, als dat de enige behoeften zijn in je leven, is het triestig gesteld.

Je bent dan 30 en het enige wat je bereikt hebt, is dat je een spaarrekening gevuld hebt, terwijl je poepje afgeveegd werd tot je 30e. Altijd dat gedoe over sparen voor 'later'. Wanneer is later? En waarom moet je op je 30e bijna cash een huis kopen? Om later het 'betere' leven te hebben? Wat is het 'betere' leven dan? Alsof die mannetjes die tot hun 30 thuis wonen, plots naar thailand gaan trekken om een surfclub uit te baten of een jaar gaan rondtrekken in Peru of een bedrijf uit de grond gaan stampen in Zwitserland om maar enkele random voorbeelden te geven. Ze kunnen met moeite zelfstandig eten of hun kleren kopen...

Dan heb ik veel meer respect voor iemand die op zijn 18 het huis uittrekt, wat strugglet met geld in het begin, om dan uiteindelijk zelfstandig een leven te leiden. Als je zelfstandig bent en zo, bedenk je wel genoeg manieren om rond te komen, ongeveer 95% van de bevolking kan het. Akkoord, je 'verspilt' misschien 10,000 euro door die uit te geven aan interesten of een huur, maar je hebt tenminste een leven gehad, wat uitgebouwd, wat zelf bereikt.

Cege,

Hetgeen men mij altijd geleerd heeft is dat je een gekregen paard niet in de muil kijkt. En respect hebt en toont voor elkeen.

Op dat moment maakt het dan toch niet uit ofdat je 200€ krijgt of een paar schoenen krijgt of je ze zelf koopt omdat je niets krijgt. Er zullen altijd mensen zijn diemeer of minder hebben dan U. En iedereen leeft optimaal zolang hij/zij gelukkig is met zijn leven onafhankelijk van hoe jij of ik over hun levenspatroon denken.

Als iemand perfect gelukkig is om elke dag op zijn wenken bediend te worden door zijn ouders, een dikke spaarrekening te hebben dan is dat zijn zaak en niet onze zaak om een waardeoordeel te vellen hierover. Vooral niet in een thread die draait over financiële welvaart.

Fizmo · 12 aug 2015

Ze kunnen met moeite zelfstandig eten of hun kleren kopen...

Ik ben er 28, heb een appartement gekocht maar woon nu nog bij men ouders tot ik erin kan trekken. Ik ben een aantal jaar geleden 6 maanden op Erasmus geweest in Turkije en heb daar dicht bij een sloppenwijk van een miljoenenstad gewoond dus bespaar mij die zever van dat ik niet zelfstandig kan wonen of eten rofl. Ik heb daar honderd keer meer meegemaakt dan diegenen die hier zelfstandig gaan wonen. Precies alsof zelfstandig wonen hier zo speciaal is. Wat houdt dat in. Een huurcontractje ondertekenen, wat meubeltjes kopen, je eigen eten maken en je facturen betalen. Wauw, big deal. Echt wel wereldschokkend hoor. Iemand die bij zijn ouders woont gaat dat nooit kunnen hoor *rolls eyes* . Diegene die zelfstandig wonen hebben precies wel een hoge dunk van zichzelf.

En btw, ja ik ben binnen dit en 1 of 2 jaar van plan om een jaar loopbaanonderbreking te nemen en een jaar te gaan reizen. Alhoewel dat dat niet past in jouw kraam.

Renegadexxripxx · 12 aug 2015

Fizmo hoe rijm je die loopbaanonderbreking aan uw engagement van uw lening ? Heb je na de aankoop van het appartement nog zoveel reserve om 1 - 2 jaar afbetaling te hebben staan in reserve als het geld om die 2 jaar rond te trekken en in uw levensonderhoud te voorzien ?

Fizmo · 12 aug 2015

Ja. Het is trouwens ook maar een 1 slaapkamer appartement.

En een jaar reizen hoeft trouwens niet zoveel te kosten. Dat maak je zo duur of goedkoop als je zelf wil.

Het is trouwens nog maar een idee. Niets concreets. Zou max. 1 jaar zijn, geen 2.

Archief - De grote spaarvermogen en spaargeld enquete!

Lexx

Legacy Member

SlashDotDash

Legacy Member

cege

Legacy Member

Anoniem03

Legacy Member

cege

Legacy Member

Anoniem03

Legacy Member

mac-bc

Legacy Member

Anoniem03

Legacy Member

mac-bc

Legacy Member

Lexx

Legacy Member

cege

Legacy Member

Lexx

Legacy Member

Darkseid

Legacy Member

Darkseid

Legacy Member

Lexx

Legacy Member

Darkseid

Legacy Member

Renegadexxripxx

Legacy Member

Fizmo

Legacy Member

Renegadexxripxx

Legacy Member

Fizmo

Legacy Member