zarathustra zei:
Maar is er dan effectief sprake van illegale praktijken of zijn het gewoon mensen die misschien niet zo eerbaar zijn als men/jij/iemand zou verwachten?
edit: anyway wat de reden ook is, moet frustrerend zijn. Aan de andere kant bouw je meer en meer middelen op dus krijg je meer opties
Het ging van kwaad naar erger:
In het eerste geval stond het appartement al 5 maanden te koop (veel te duur dus, anders was het al lang weg), tot ik als eerste een bod uitbracht. Twee dagen erna kreeg ik te horen dat het plots verkocht was zonder een kans om mijn bod te verhogen. Puur toeval of vriendjespolitiek? Hierover ga ik niet meer discussiëren, er is toch niemand die het weet. Oordeel vooral zelf.
In het tweede geval stond het appartement achtereenvolgens te koop op de website (ik was geïnteresseerd maar nog niet kunnen bellen), niet veel later stond er al "in optie" op de website en er hing zelfs al een bordje "verkocht" op de gevel (jammer dacht ik), een paar weken later stond het opnieuw "te koop". Vreemd allemaal. Maar goed, kan gebeuren en ik probeer mijn slag te slaan. Ik bel vanaf dag 1 dat het opnieuw te koop staat.
Ik bel naar het geafficheerde nummer en komt uit op het hoofdkantoor, ik vraag naar de medewerker die met dat pand bezig is maar die blijkt niet bereikbaar te zijn. Er wordt mij beloofd dat ik de volgende dag zal opgebeld worden. De volgende dag gebeurt dat echter niet. Dus ik bel diezelfde avond opnieuw naar de makelaar. Opnieuw blijkt de juiste persoon niet bereikbaar te zijn. Ze excuseren zich dat ik niet opgebeld werd maar men doet opnieuw de uitdrukkelijke belofte dat ik de volgende dag zal teruggebeld worden. Ik ben sceptisch en pro-actief dus vraag ik gewoon het gsm-nummer van de desbetreffende persoon. "Dat doen we hier niet". Ik vraag het nogmaals met aandrang. Maar opnieuw: no passeran. Ik zou deze keer absoluut teruggebeld worden. Ok dan.
De dag daarop gebeurt dat opnieuw niet. De dag daarop opnieuw niet. Ik ben het beu en voel mij afgescheept, ik ga dus verhaal halen op een plaats waar ze mij niet kunnen afschepen: op hun hoofdkantoor. Ik stop vroeger met werken en stap er binnen met de gedachte om er niet buiten te gaan zonder een afspraak. Ik doe mijn verhaal aan de receptie met de vraag of ik, hier en nu, mevrouw x kan spreken. "Excuseer beste mac-bc, je hebt gelijk en dat had niet mogen zijn en bla bla bla maar het zal niet lukken want, kijk, ze is in gesprek" en wees naar een glazen wand waarachter effectief 2 mensen aan het praten waren. Ik vroeg om, hier en nu, een afspraak vast te leggen. "Sorry, ik kan niet in haar agenda kijken". Ik was nog net niet kwaad genoeg om die bureau binnen te stormen of om daar een uur te wachten tot dat gesprek afliep. Met de gedachte dat mijn bezoekje wel indruk en au sérieux zou nagelaten hebben, liet ik mij opnieuw wijsmaken dat ik gecontacteerd zou worden toen ik zag dat de receptioniste fysisch een briefje had nagelaten op haar bureau met mijn gsm-nummer en "DRINGEND" op.
Stilletjes sloop er ook een zekere gerustheid in mijn achterhoofd: indien de makelaar zo moeilijk te contacteren viel, zullen ook andere kandidaten op die muur botsen. Bovendien kunnen die makelaars zich deze arrogantie permitteren want er zijn toch kandidaten genoeg. Want tenslotte, als potentiële koper ben je in de slechtste onderhandelingspositie en moet je smeken om uw geld te mogen uitgeven.
Daarom liet ik er een paar dagen tussen. Maar neen hoor. Niets daarvan. Ze hadden het lef om mij opnieuw te negeren.
Vastberaden en koppiger dan ooit, ging ik opnieuw haar hun hoofdkantoor. Deze keer zette ik geen voet meer buiten zonder een afspraak. Binnen duurde het wel even maar uiteindelijk kreeg ik mevrouw x dan toch te pakken. Na veel vijven en zessen zijn we toen overeen gekomen om een bezoekje te brengen aan het pand: donderdagavond 17u30 zou het gebeuren. In tussentijd had ik mij goed voorbereid en het werd donderdag.
Donderdagmiddag 14u30, drie uur voor de afspraak: voor de eerste maal word ik zelf gecontacteerd door de makelaar. Ze had mijn gsm-nummer gevonden blijkbaar. "Dag meneer, ik bel even om onze afspraak van vanavond te annuleren want het appartement is verkocht".
Ik schiet daar in een Spaanse furie, dat kun je je niet voorstellen. Ik scheld haar uit voor alles wat waarheid was en smijt de telefoon neer met als laatste boodschap dat ik het daarbij niet zou laten. Mijn collega's en bazin durfden even niet in de buurt komen.
Twee uur later belde de zaakvoerder mij op met zijn excuses en bood me gratis tickets aan ter compensatie. Ik doe ook nog eens mijn beklag op een rustigere manier maar tegelijk besef ik ook dat ik beter niet op voet van oorlog leef met één van de grootste immo-kantoren van Gent. Mijn slechte recensie en klacht bij het Belgisch Instituut voor Vastgoedmakelaars kunnen ze verwachten wanneer ik ooit iets effectief gekocht heb.
Opnieuw: oordeel vooral zelf wat je hiervan moet denken. Ik denk er alvast het mijne van.
Mijn (recente) derde poging om een appartement te bemachtigen is zowaar een nog langere queeste dan hierboven. Ditmaal is de eigenares de bad guy met als slachtoffers alle potentiële kopers en het immo-kantoor. Er komen thema's aan bod als: burenruzie, bouwovertredingen, parasiteren door misbruik van een nieuwe wet (strikt genomen geen overtreding), smeergeld, vriendjespolitiek en andere intriges. De moeite die ik daar heb ingestoken is zeker nog 10 keer groter dan hierboven. Ik zal er eens een boek over schrijven.
Aan de persoon die mij een PM stuurde, hierboven heb je al één verhaal. Misschien heb ik morgen tijd om het andere neer te schrijven (maar dan in PM).
Ben benieuwd.