Archief - Getrouwd - Gezamelijke rekening

Zsazsa zei:

likewise, tis zo een topic waar ge ook kunt over blijven doorleuteren.

Ik betaal ook mee voor mijne vriend zijne SPORTING TELENET, maar hij betaalt ook mee voor mijn ontschminker en veet waxstrips en tampons en maandverbanden Er zal ook wel iets zijn van duurdere producten voor uw vriendin toch?

Klik om te vergroten...

Tgoja, ik moet medicijnen nemen voor enkele jaren en dat betaal ik van mijn eigen rekening. Maar voor haar waxgedoe betaal ik met plezier mee Sporting telenet enzo interesseert me geen kloten. Enige wat ik soms moet doen is haar wat temperen want ze denkt dat verbouwingen soms niets kosten. Moet wel ook zeggen dat we een bepaald bedrag afgesproken hebben maar daar al vaak hebben over gezeten, mede door die verbouwingen. Maar goed, zolang we niet teveel aan ons spaargeld zitten, cava. Het is ook de eerste maand dat we samenwonen, dan heb je altijd extra kosten.

Maar trouwen is sowieso niet iets voor binnenkort. Daarna kan er nog zoveel veranderen. Ik snap ook wel dat alles op één rekening samensmijten gemakkelijker is, maar dan zit ge rapper met meningverschillen.

Zsazsa zei:

Ik weet ook niet hoe ik het zou regelen als m'n vriend 1.000 euro meer zou verdienen, ik denk dat ik mij vaak schuldig zou voelen als hij constant meer betaalt dan ik Ik sta graag "even", hij betaalt eens een etentje, daarna ik, enz enz. Emancipatie yo!

Julka, ik zal u laten weten of de situatie verandert als we een huis hebben, dat zou normaal binnen dit en een jaar moeten zijn Ik denk niet dat er iets zal veranderen. En bij kinderen gewoon elk meer storten maandelijks op de gezamenlijke, het helpt natuurlijk wel dat we evenveel verdienen...

Klik om te vergroten...

Als je een huis hebt en kinderen dan gaat dat snel veranderen. Gewoon al omdat de administratie véél groter zal worden en het resterende budget véél kleiner waardoor het uiteindelijk ook niet meer interessant is om eigen rekeningen te hebben. Als je maar met zn twee bent dan is het nog vrij makkelijk om te bepalen wat nu gezamenlijk is en wat niet, maar als er een kind of kinderen bijkomen dan is dat al heel anders.

Diegene die hier alles ook na trouw en kinderen gesplitst willen houden: hoe regelt ge dat naar nog naar veeeel later toe? Als één van de twee erft? Of zelfs op jongere leeftijd bijvoorbeeld?

Stel dat ge bruut veel pech hebt en uw ouders komen om in een ongeluk, ge zijt 40 jaar hebt twee kinderen en aparte boekskes. Komt dat erfgeld dan ook gewoon op die rekening van de erfgename en die persoon kan zich van dat moment alles permitteren (naar gelang wat ge krijgt natuurlijk) en de andere moet zijn plan trekken? Of hoe ziet ge dat dan?

Sheldon Cooper zei:

Is echt wel wat je krijgt als je een gemeenschappelijke rekening opent hoor, zulke situaties

Klik om te vergroten...

Ge hebt ook normale koppels, ik doe de financiën en enkel als het over een grotere uitgave gaat checkt hij nekeer met mij of dat er deze maand nog wel bij kan
Aan zijn hobbies wordt maandelijks meer gespendeerd maar zolang ik genoeg kan sparen maak ik daar ook geen punt van

Edit: ik geef dan weer bakken meer geld uit aan mijn gezondheid, dat zijn de dingen waar ge voor kiest als ge voor elkaar kiest

Mus86 zei:

Diegene die hier alles ook na trouw en kinderen gesplitst willen houden: hoe regelt ge dat naar nog naar veeeel later toe? Als één van de twee erft? Of zelfs op jongere leeftijd bijvoorbeeld?

Stel dat ge bruut veel pech hebt en uw ouders komen om in een ongeluk, ge zijt 40 jaar hebt twee kinderen en aparte boekskes. Komt dat erfgeld dan ook gewoon op die rekening van de erfgename en die persoon kan zich van dat moment alles permitteren (naar gelang wat ge krijgt natuurlijk) en de andere moet zijn plan trekken? Of hoe ziet ge dat dan?

Klik om te vergroten...

Dat is weer een andere zaak en natuurlijk afhankelijk van bedrag. Als we spreken over +100.000 euro zal een groot deel gaan naar eigen renovatiewerken aan de woning, uiteraard de kinderen als die er zijn, gezamenlijke reizen etc., voor het hele gezin dus. Alles op mijn eigen spaarrekening zetten en mijn gezin er niet van mee laten profiteren lijkt mij nogal not done Als één van ons de lotto zou winnen of een ander groot bedrag, zouden we dat ook verdelen.

Een gezamelijke rekening is toch om problemen zoeken imho. Als je weet dat minstens 50% van alle huwelijken op de klippen loopt, ben je meestal toch als man weer het grootste slachtoffer. Zoals eerder aangehaald, zorg dat je een gemeenschappelijke rekening hebt voor alle noodzakelijke kosten, hou de rest apart.

Sheldon Cooper zei:

Is echt wel wat je krijgt als je een gemeenschappelijke rekening opent hoor, zulke situaties

Klik om te vergroten...

Dat is niet echt een probleem van de gezamenlijke rekening hè. Maar eerder van een verschillende visie op geld. Zoals hij het voorstelt lijkt het natuurlijk alsof de vriendin onredelijk is en dat ze hem niets gunt. Maar ge weet natuurlijk de dieper liggende reden en context niet.

Een gezamenlijke rekening (eens ge getrouwd zijt of toch een aantal jaren samenwoont) hoeft echt geen probleem te zijn. We geven allebei zoveel geld uit als we willen maar omdat we dezelfde doelen voor ogen hebben is dat geen probleem. Das een soort zelfregulatie he. Ge wilt gewoon geen dingen kopen waarvan de ander vindt dat dat te duur is omdat ge zelf ook beseft dat is te duur en we moeten nu wat sparen. Dat betekent niet dat ge niets moet uitgeven. Ik geef wel wa geld aan pc games en zij aan kleren. Maar ik ga echt niet zitten tellen "gij kocht een jeans van 60eur dus dan ga ik mij nu games kopen voor hetzelfde bedrag".

Wij hebben één gemeenschappelijke rekening zicht, spaar en effectenrekening waar alles opstaat (bij mijn weten toch ).

Dure aankopen doen wij altijd in overleg, ons geld van voor ons huwelijk zit grotendeels in onze bouw en dat gedeelte is eigenlijk ook afgedekt via de notaris. Dat werkt prima, maar dat is omdat we ook op financieel vlak gelijkgestemde zielen zijn en ik kan begrijpen dat dat niet voor iedereen werkt.

Dat ons inkomen niet gelijk is dat maakt mij trouwens niet uit, zelfs moesten we ooit niet meer "overeen komen" onder het wettelijk stelsel is toch alles na het huwelijk samen vergaard en gaat de peer in twee. Al staat dat op jouw Zwitserse bankrekening bij wijze van spreken.

Ik zie mezelf niet functioneren in een aparte gezamelijke rekening omdat je eigenlijk ook samen dient te sparen, dus enkel opzij zetten voor de gezamelijke lasten op maandbasis is voor mij zelfs absurd. Als de andere persoon moeilijker met financiën omkan dan is het aan de partner om die te beheren en te zien dat er steeds voldoende op de spaarrekening gezet wordt.

Ik kan tegen veel, maar ik denk eigenlijk dat een financieel onverantwoordelijk persoon voor mij een afknapper en relatiebreker zou zijn.

Ik begrijp die redeneringen wel van safe houden, maar dat is weinig leefbaar als ge alles tot op de centiem zit te berekenen en verdelen. Ge zit nooit 100% op dezelfde lijn. Er kunnen periodes komen dat de ene meer uitgeeft dan de andere en omgekeerd (zelfs ongevraagd bij ziekte bijvoorbeeld).

Als er een huis wordt gekocht laat ge bij de notaris beschrijven wie wat investeert en als ge uit elkaar gaat, gaan die delen gewoon terug naar diegene dat het erin heeft gestoken en de rest (waarde huis + rekeningen) kunt ge verdelen. Dat is toch simpel? Als ge uit een relatie stapt waar ge stappen als huis kopen of zelfs trouwen hebt genomen, moet ge niet denken dat ge winst doet daarop? Dat is ook helemaal niet de bedoeling en daar moet ge u ook bij neerleggen als dat het geval is.
Bij een breuk doet ge ALTIJD verlies. Wilt ge dat niet, dan kunt ge beter een relatie beginnen waar ge niet al te veel in investeert en dan misschien ook best niet emotioneel, want ook daar verliest ge aan (maar hey, met liefde koopt ge geen brood, toch?).

Ik vind dat altijd zo gek he. Alles moet gesplitst blijven, tot als één van de twee de lotto zou winnen. Want jah, dan wilt ge natuurlijk graag kunnen meesnoepen als de andere dat geluk heeft gehad en die kans wilt ge dan ook niet mislopen. N/o Zsazsa, maar zo lijkt het een beetje.

edit: en ik schrijf 'Zsazsa' zodat ge niet zou denken dat ik het persoonlijk bedoel bij wat ik net heb geschreven


Nog nen edit: volgens mij is het gewoon het gezondste dat ge beide uw standpunten op tafel smijt en daarover wat kunt redeneren en open staan voor de andere zijn ideeën er rond. Alleen daaruit kunt ge deftige afspraken maken, want voor hetzelfde geld v) reikt uw partner punten aan waar ge nog nooit bij hebt stil gestaan en omgekeerd en kunt ge u daar wel in vinden.

zarathustra zei:

Uiteraard, maar als je 2 mensen hebt voor wie dat zinnig is en logisch zoals voor jou en mij, dan is er helemaal geen probleem. ( een gezamelijke rekening zorgt dan gewoon voor iets minder admin) Het probleem zit hem daar wanneer 1 van de twee of beiden dat niet zo vanzelfsprekend vindt.

Klik om te vergroten...

Maar in se kan NIEMAND er toch iets op tegen hebben dat ge al uw gemeenschappelijke kosten deelt, maar er toch uw eigen spaar- en speelpotje op nahoudt? Wat kunt ge daar mogelijks tegenin te brengen hebben?

Uitgaande van een 'prille' relatie: pas samenwonend/pas getrouwd/whatever! Dat is het geval van de TS. Naarmate uw relatie evolueert, er meer factoren beginnen te spelen, en ge weet wat ge aan elkaar hebt, kunt ge u daarop aanpassen.

Stelling 1: ik ben diegene met het hoogste inkomen, en we beslissen om allebei ons volledig inkomen op een gezamenlijke rekening te zetten. Gemeenschappelijke kosten én privéuitgaven worden daarvan betaald. Ik ga er nu vanuit dat we niet pietluttig gaan doen over de rekening in de colruyt waarvan gij ne zak chips en ne pizza meer vreet, ik heb het hier echt over uitgaven die ge puur voor uzelf doet - gaande van 0 tot EUR XXXXX.

Situatie 1: mijn partner is iemand die geen geld in haar zak kan houden. Dat lijkt mij niet zo'n fijne situatie, ik zou mij daar snel vragen bij stellen en dat wsl onder de noemer van 'mogelijke profiteur' klasseren - en ik kan niet tegen profiteurs, dus dat zou echt nen no-go zijn voor mij.

Situatie 2: mijn partner is iemand die geen behoeftes heeft, geen hobbies, geen luxe verwacht, ... Die geeft gene frank uit. En dan hebt ge een gezamenlijk budget waarvan gij den enige snoeper zijt. Moet ge dan elke keer 3 dagen vergaderen en smeken om iets te mogen kopen met uw eigen geld, om u achteraf dan toch nog schuldig te voelen?

Situatie 3: mijn partner en ik geven allebei evenveel uit (privé, lopend gemiddelde over X tijd). Hoe groot is de kans dat dat voorkomt, om te beginnen? En waar trekt ge de grens, vindt ge het ok dat uw partner een deel van uw centen mee opsoupeert voor zichzelf terwijl gij ligt te potten voor uzelf nen nieuwe moto te kunnen kopen?


En dan kunt ge u dezelfde vragen stellen bij het scenario waarin gij minder verdient dan uw partner. Hoe schuldig moet ge u voelen om, als ge zelf al minder kunt sparen, uzelf nog dingen te kopen en misschien zelfs mee op te souperen van de centen van uw partner, wetende dat die al meer gaat bijdragen in 't geval dat de spaarcenten aangesproken moeten worden? Of hoe mottig is het als uw partner die meer verdient, een gat in haar hand heeft en uw zuur verdiende centen mee spendeert?

Er zullen wel mensen zijn die zich niks aantrekken van geld, maar realistisch gezien is dat bullshit. De wereld draait op geld, en hoe ge het ook draait of keert, "veel geld maakt niet gelukkig" maar er geen hebben maakt u weldegelijk ongelukkig. Ge moet niet eens materialistisch ingesteld zijn om wat geld te spenderen aan dingen die de tof vindt, en waar ge blij van wordt. Hoe kunt ge scenario's als hierboven voor uzelf en voor uw partner rechtvaardigen? 't Is dan toch 'simpeler' als ge gewoon elk uw part betaalt, ervoor zorgt dat ge genoeg opzij hebt staan voor als 't nodig is, en ondertussen toch nog uw eigen ding kunt doen?

Ik denk dat het simpel is; ik zou gewoon nie kunnen samenleven met iemand die daar niet rationeel en volwassen mee kan omgaan.

Mus86 zei:

Ik vind dat altijd zo gek he. Alles moet gesplitst blijven, tot als één van de twee de lotto zou winnen. Want jah, dan wilt ge natuurlijk graag kunnen meesnoepen als de andere dat geluk heeft gehad en die kans wilt ge dan ook niet mislopen. N/o Zsazsa, maar zo lijkt het een beetje.

Klik om te vergroten...

Niet echt. De lotto winnen is niet hetzelfde als iets waar ge zelf voor gewerkt hebt. Dat is een extra die ge verkrijgt door heel veel hoerechance en dat geld kunt ge in principe "missen", dus waarom zou ik het dan niet delen met mijn geliefde? Ik kan de situatie van de TS eigenlijk moeilijk vergelijken met de mijne. Ik ben veel jonger (denk ik), niet getrouwd, we verdienen beiden evenveel en delen dezelfde financiële visie. Tot nu toe geen situatie meegemaakt (ziekte, zwangerschapsverlof,..) waarbij de één aanzienlijk minder verdient of meer moet uitgeven. VOORLOPIG werkt deze situatie dus voor ons. Eerlijk gezegd hebben we er nog niet over gesproken of er op dat vlak iets verandert als er kinderen zouden komen omdat dat voorlopig nog niet aan de orde is. Ge weet pas hoe ge u gaat gedragen als een nieuwe situatie zich voordoet.

Gonzo zei:

Maar in se kan NIEMAND er toch iets op tegen hebben dat ge al uw gemeenschappelijke kosten deelt, maar er toch uw eigen spaar- en speelpotje op nahoudt? Wat kunt ge daar mogelijks tegenin te brengen hebben?

Klik om te vergroten...

Net daar zit hem het 'probleem'. De ene ziet het als een eigen spaarpot, de andere als een speelpot. Stel dat we het doen zoals jij zegt. Elke maand storten we elk de helft op een rekening voor kosten en we mogen met de rest doen wat we willen. Persoon A geeft zijn geld uit, spaart misschien 5%. Persoon B spaart 80% van dat extra geld. Geen van beide heeft daar een probleem mee, want zoals gezegd het is hun eigen geld.

Dan gaat persoon A zijn auto kapot.. hij heeft een auto nodig om te gaan werken. Hmm persoon A kan een persoonlijke lening aangaan.. of persoon B mag opdraaien voor persoon A zijn kosten. Om maar te zeggen dat uw situatie OOK voor dat soort problemen zorgt als je niet samen bent met iemand die gelijk denkt. En dat is gewoon het belangrijkste (imo) in heel deze discussie. Het systeem dat je gebruikt doet er niet toe, als je niet samenleeft met iemand die gelijkaardig denkt over geld loopt dat fout op de korte of lange termijn.

Uitgaande van een 'prille' relatie: pas samenwonend/pas getrouwd/whatever!
Naarmate uw relatie evolueert en ge weet wat ge aan elkaar hebt, kunt ge u daarop aanpassen.

Stelling 1: ik ben diegene met het hoogste inkomen, en we beslissen om allebei ons volledig inkomen op een gezamenlijke rekening te zetten. Gemeenschappelijke kosten én privéuitgaven worden daarvan betaald. Ik ga er nu vanuit dat we niet pietluttig gaan doen over de rekening in de colruyt waarvan gij ne zak chips en ne pizza meer vreet, ik heb het hier echt over uitgaven die ge puur voor uzelf doet - gaande van 0 tot EUR XXXXX.

Situatie 1: mijn partner is iemand die geen geld in haar zak kan houden. Dat lijkt mij niet zo'n fijne situatie, ik zou mij daar snel vragen bij stellen en dat wsl onder de noemer van 'mogelijke profiteur' klasseren - en ik kan niet tegen profiteurs, dus dat zou echt nen no-go zijn voor mij.

==> Niet iemand met wie je zou samen willen leven dus dat is een situatie die zich niet kan voordoen behalve als je het zelf zoekt

Situatie 2: mijn partner is iemand die geen behoeftes heeft, geen hobbies, geen luxe verwacht, ... Die geeft gene frank uit. En dan hebt ge een gezamenlijk budget waarvan gij den enige snoeper zijt. Moet ge dan elke keer 3 dagen vergaderen en smeken om iets te mogen kopen met uw eigen geld, om u achteraf dan toch nog schuldig te voelen?

==> In een relatie waar je de andere moet smeken om dingen.. zie bovenstaande

Situatie 3: mijn partner en ik geven allebei evenveel uit (privé, lopend gemiddelde over X tijd). Hoe groot is de kans dat dat voorkomt, om te beginnen? En waar trekt ge de grens, vindt ge het ok dat uw partner een deel van uw centen mee opsoupeert voor zichzelf terwijl gij ligt te potten voor uzelf nen nieuwe moto te kunnen kopen?

==> Weerom enkel een probleem als je niet samen beslist over die dingen. Als je samen zegt 'ok een nieuwe moto is een goed idee' dan kan je er samen voor sparen eh.

En dan kunt ge u dezelfde vragen stellen bij het scenario waarin gij minder verdient dan uw partner. Hoe schuldig moet ge u voelen om, als ge zelf al minder kunt sparen, uzelf nog dingen te kopen en misschien zelfs mee op te souperen van de centen van uw partner, wetende dat die al meer gaat bijdragen in 't geval dat de spaarcenten aangesproken moeten worden? Of hoe mottig is het als uw partner die meer verdient, een gat in haar hand heeft en uw zuur verdiende centen mee spendeert?

Er zullen wel mensen zijn die zich niks aantrekken van geld, maar realistisch gezien is dat bullshit. De wereld draait op geld, en hoe ge het ook draait of keert, "veel geld maakt niet gelukkig" maar er geen hebben maakt u weldegelijk ongelukkig. Ge moet niet eens materialistisch ingesteld zijn om wat geld te spenderen aan dingen die de tof vindt, en waar ge blij van wordt. Hoe kunt ge scenario's als hierboven voor uzelf en voor uw partner rechtvaardigen? 't Is dan toch 'simpeler' als ge gewoon elk uw part betaalt, ervoor zorgt dat ge genoeg opzij hebt staan voor als 't nodig is, en ondertussen toch nog uw eigen ding kunt doen?

Ik denk dat het simpel is; ik zou gewoon nie kunnen samenleven met iemand die daar niet rationeel en volwassen mee kan omgaan.

Klik om te vergroten...

zarathustra zei:

Net daar zit hem het 'probleem'. De ene ziet het als een eigen spaarpot, de andere als een speelpot. Stel dat we het doen zoals jij zegt. Elke maand storten we elk de helft op een rekening voor kosten en we mogen met de rest doen wat we willen. Persoon A geeft zijn geld uit, spaart misschien 5%. Persoon B spaart 80% van dat extra geld. Geen van beide heeft daar een probleem mee, want zoals gezegd het is hun eigen geld.

Dan gaat persoon A zijn auto kapot.. hij heeft een auto nodig om te gaan werken. Hmm persoon A kan een persoonlijke lening aangaan.. of persoon B mag opdraaien voor persoon A zijn kosten. Om maar te zeggen dat uw situatie OOK voor dat soort problemen zorgt als je niet samen bent met iemand die gelijk denkt. En dat is gewoon het belangrijkste (imo) in heel deze discussie. Het systeem dat je gebruikt doet er niet toe, als je niet samenleeft met iemand die gelijkaardig denkt over geld loopt dat fout op de korte of lange termijn.

Klik om te vergroten...

"Uitgaande van een 'prille' relatie: pas samenwonend/pas getrouwd/whatever"
Dus als mijnen auto kapot gaat, dan ga ik der vanuit dat ik dat zelf betaal :/

En ik geval van geldtekort kunt ge mss aankloppen bij uw partner, maar ik zou dat nog altijd terugbetalen.

Ik heb geen ervaring met een verdere fase dan samenwonen met aparte rekeningen, maar ergens zou ik (denk ik) vinden dat alles samengooien gewoon een stuk van uzelf wegcijferen is. Of misschien is dat egoistisch van mij? Ge moet sowieso opofferingen maken, maar ik zou het toch moeilijk hebben met dat stuk van mijn vrijheid op te geven.

Het helpt ook niet als ge zoveel zever van (v)echtscheidingen hoort en ziet passeren

zarathustra zei:

En dat is gewoon het belangrijkste (imo) in heel deze discussie. Het systeem dat je gebruikt doet er niet toe, als je niet samenleeft met iemand die gelijkaardig denkt over geld loopt dat fout op de korte of lange termijn.

Klik om te vergroten...

Dit dus ja. De key is gewoon om een consensus te vinden met uw eigen partner, wat de rest doet of beter vindt is hun zaak.

Ik denk dat toch een aantal mensen die hier reageren nog niet concreet in die situatie zitten. De mensen die wel in die situatie zitten reageren ook heel anders.

Eenmaal je samen beslist een huis te kopen, te trouwen, later kinderen te maken... is dat toch een bepaald engagement. Ik spreek niet over huren, dat is nog iets anders vind ik ook.
De beslissingen om samen een huis te kopen, trouwen, ... zijn beslissingen die je samen neemt en waar je samen overlegt.

Wij hebben ook gewoon één rekening. We hebben afgesproken wat we per maand willen overhouden/sparen en waarvoor dat spaargeld ook effectief dient. We weten dat we in januari de auto vervroegd gaan terugbetalen en dat de volgende centen voor de venstertabletten zijn en de opstop van pleisterwerk.

Zij gaat daar echt geen probleem van maken als ik een game koop ofzo. En we houden dat ook echt niet bij. Als zij de ene maand 250 euro kleren koopt/nodig heeft (dat laatste is meestal een vraagteken), dan is dat zo. Zij gaat dat ook wel op voorhand melden. "Schatje, in de solden heb ik dit dit en dat nodig". Dan weet ik dit in te rekenen in het budget dat ik diezelfde maand geen nieuwe uitlaat voor m'n moto van 800 euro ga kopen...

Als ik dan héél eerlijk mag zijn. Als je dat nog niet kan? Als je daarover nog niet kunt praten en plannen? Tjah, dan begrijp ik dat er veel scheidingen zijn.

Je spaart samen voor je reis, samen voor verbouwingen, samen voor die nieuwe auto, ...
En je moet dus samen aan één touw trekken. Anders loopt het toch fout, gescheiden rekeningen of niet.

Om nog even verder te gaan, éénmaal je met al je vaste kosten en afbetaling zit van je huis, moet je je geen illusies maken dat je gewoon maandelijks 350 euro kledij en schoenen kan gaan halen én weer een nieuwe autoradio van 500 euro én weer, ... Neen. Je zult moeten leren kiezen.

Gonzo zei:

En ik geval van geldtekort kunt ge mss aankloppen bij uw partner, maar ik zou dat nog altijd terugbetalen.

Ik heb geen ervaring met een verdere fase dan samenwonen met aparte rekeningen, maar ergens zou ik (denk ik) vinden dat alles samengooien gewoon een stuk van uzelf wegcijferen is. Of misschien is dat egoistisch van mij? Ge moet sowieso opofferingen maken, maar ik zou het toch moeilijk hebben met dat stuk van mijn vrijheid op te geven.

Klik om te vergroten...

Ik zou ook terugbetalen, dat zit er bij mij gewoon ingebakken

En nee, dat is niet egoïstisch, dat is gewoon een deel onafhankelijkheid (en vrijheid) die je niet wil verliezen.

Als ge zo opgevoed zijt (werk voor uw eigen gerief en zijt nooit afhankelijk van iemand), dan kunt ge uw levenswijze niet op 1 2 3 omgooien.

Mus86 zei:

Ik begrijp die redeneringen wel van safe houden, maar dat is weinig leefbaar als ge alles tot op de centiem zit te berekenen en verdelen. Ge zit nooit 100% op dezelfde lijn. Er kunnen periodes komen dat de ene meer uitgeeft dan de andere en omgekeerd (zelfs ongevraagd bij ziekte bijvoorbeeld).

Klik om te vergroten...

Waarom is dat weinig leefbaar? Geen eens wat voorbeelden, en liefst geen extreme voorbeelden zoals persoon A eet 5 boterhammen meer dan persoon B.

Mijn vriendin moet nog een jaar studeren dus voorlopig betaal ik zo goed als alles, maar mijn zus bijvoorbeeld heeft jaren samengewoond met haar vriend met het systeem van aparte rekeningen. En ik kan me niet inbeelden dat zij uniek zijn. Het is dus zeker wél leefbaar.

Mus86 zei:

Als er een huis wordt gekocht laat ge bij de notaris beschrijven wie wat investeert en als ge uit elkaar gaat, gaan die delen gewoon terug naar diegene dat het erin heeft gestoken en de rest (waarde huis + rekeningen) kunt ge verdelen. Dat is toch simpel? Als ge uit een relatie stapt waar ge stappen als huis kopen of zelfs trouwen hebt genomen, moet ge niet denken dat ge winst doet daarop? Dat is ook helemaal niet de bedoeling en daar moet ge u ook bij neerleggen als dat het geval is.
Bij een breuk doet ge ALTIJD verlies. Wilt ge dat niet, dan kunt ge beter een relatie beginnen waar ge niet al te veel in investeert en dan misschien ook best niet emotioneel, want ook daar verliest ge aan (maar hey, met liefde koopt ge geen brood, toch?).

Ik vind dat altijd zo gek he. Alles moet gesplitst blijven, tot als één van de twee de lotto zou winnen. Want jah, dan wilt ge natuurlijk graag kunnen meesnoepen als de andere dat geluk heeft gehad en die kans wilt ge dan ook niet mislopen. N/o Zsazsa, maar zo lijkt het een beetje.

edit: en ik schrijf 'Zsazsa' zodat ge niet zou denken dat ik het persoonlijk bedoel bij wat ik net heb geschreven


Nog nen edit: volgens mij is het gewoon het gezondste dat ge beide uw standpunten op tafel smijt en daarover wat kunt redeneren en open staan voor de andere zijn ideeën er rond. Alleen daaruit kunt ge deftige afspraken maken, want voor hetzelfde geld v) reikt uw partner punten aan waar ge nog nooit bij hebt stil gestaan en omgekeerd en kunt ge u daar wel in vinden.

Klik om te vergroten...

Het gaat niet over winst of verlies maar gewoon over een "eerlijke" verdeling. Een systeem van aparte rekeningen is in alle situaties het eerlijkste, een gezamenlijke rekening KAN dat ook zijn, maar dat is zeker géén garantie. Dat van de lotto winnen is een theoretisch verhaal dat zich bij 99,9% van de koppels sowieso niet zal stellen.

zarathustra zei:

Net daar zit hem het 'probleem'. De ene ziet het als een eigen spaarpot, de andere als een speelpot. Stel dat we het doen zoals jij zegt. Elke maand storten we elk de helft op een rekening voor kosten en we mogen met de rest doen wat we willen. Persoon A geeft zijn geld uit, spaart misschien 5%. Persoon B spaart 80% van dat extra geld. Geen van beide heeft daar een probleem mee, want zoals gezegd het is hun eigen geld.

Dan gaat persoon A zijn auto kapot.. hij heeft een auto nodig om te gaan werken. Hmm persoon A kan een persoonlijke lening aangaan.. of persoon B mag opdraaien voor persoon A zijn kosten. Om maar te zeggen dat uw situatie OOK voor dat soort problemen zorgt als je niet samen bent met iemand die gelijk denkt. En dat is gewoon het belangrijkste (imo) in heel deze discussie. Het systeem dat je gebruikt doet er niet toe, als je niet samenleeft met iemand die gelijkaardig denkt over geld loopt dat fout op de korte of lange termijn.

Klik om te vergroten...

Of je hebt gewoon een gezamenlijke zicht en spaarrekening. Sowieso veronderstel ik dat een koppel dat gaat samenwonen ook slim genoeg is om een spaarpotje te voorzien voor het geval dat er "iets" misloopt. Wasmachine kapot, dak moet dringend een herstelling krijgen, ...

Gonzo zei:

"Uitgaande van een 'prille' relatie: pas samenwonend/pas getrouwd/whatever"
Dus als mijnen auto kapot gaat, dan ga ik der vanuit dat ik dat zelf betaal :/

Klik om te vergroten...

Ten eerste kan je al niet meer spreken van 'pril' als je getrouwd bent. Maar dat terzijde. Het ging er mij hier gewoon om dat je als een koppel vaak genoeg in de situatie zal komen waar iets dat van een iemand is toch door beiden zal moeten vervangen worden. Sure je wil het zelf betalen, maar stel dat je niet kan.. of je partner kan niet, etc Wat doe je dan? Ze aan hun lot overlaten?

En ik geval van geldtekort kunt ge mss aankloppen bij uw partner, maar ik zou dat nog altijd terugbetalen.

Ik heb geen ervaring met een verdere fase dan samenwonen met aparte rekeningen, maar ergens zou ik (denk ik) vinden dat alles samengooien gewoon een stuk van uzelf wegcijferen is. Of misschien is dat egoistisch van mij? Ge moet sowieso opofferingen maken, maar ik zou het toch moeilijk hebben met dat stuk van mijn vrijheid op te geven.

Het helpt ook niet als ge zoveel zever van (v)echtscheidingen hoort en ziet passeren

Klik om te vergroten...

Uiteraard is dat egoïstisch van u, maar ook heel normaal. Ik heb het daar ook moeilijk mee hoor. Maar ik ben persoonlijk tot de conclusie gekomen dat met de juiste persoon ik dat risico wil nemen. En ik zeg ook niet dat het geen risico is.

Caracalla zei:

Je spaart samen voor je reis, samen voor verbouwingen, samen voor die nieuwe auto, ... En je moet dus samen aan één touw trekken. Anders loopt het toch fout, gescheiden rekeningen of niet.

Klik om te vergroten...

Dat is allemaal goed en wel, maar ik heb het over zaken die geen basisbehoefte vervullen, waar 1 van beide absoluut niks aan heeft, en waarvan de prijs niet verwaarloosbaar is. Ik geef maandelijk verschillende honderden €'s uit om mij op de schietstand uit te gaan leven. Wat heeft mijn partner daar aan? Moet zij daarvoor opdraaien? Ik vind van niet. Misschien dat ze dat met plezier zou doen hé, dat weet ik niet. Ik zou mij daar zelf gewoon niet gemakkelijk bij voelen.

Gonzo zei:

Dat is allemaal goed en wel, maar ik heb het over zaken die geen basisbehoefte vervullen, waar 1 van beide absoluut niks aan heeft, en waarvan de prijs niet verwaarloosbaar is. Ik geef maandelijk verschillende honderden €'s uit om mij op de schietstand uit te gaan leven. Wat heeft mijn partner daar aan?

Klik om te vergroten...

dat jij je goed voelt?