eniac zei:
Mijn ouders, en daarnaast verschillende familieleden en bevriende koppels.
Punt is dat ik niet inzie waarom financiële zelfstandigheid, of de illusie daarvan, per sé nodig is. Of nee: waarom apart voor "eigen" zaken betalen en apart sparen per sé nodig is.
Ja... en? Stel dat ik mijn job verlies of ernstig ziek wordt, hoe helpt het ons dan vooruit dat we gescheiden spaargeld hebben?
En als ik doodga is het al helemaal duidelijk: dan is mijn vrouw voor 100% eigenaar van een huis, zonder afbetaling, en de gemeenschappelijke gelden gaan dan allemaal naar haar. Dan kan ze het echt ook wel rooien. Nee, dan zit ze zelfs gebeiteld voor de rest van haar leven.
Rare visie. Voor mij is het een kwestie van transparantie en aan hetzelfde zeel trekken. Samen leven, samen sparen, samen opbouwen. Er komt maandelijks een pak geld binnen, er gaat een pak geld buiten, en de rest gaat naar een spaarrekening die we vervolgens weer ten voordele van onszelf inzetten. Op korte termijn voor reizen en kleine verbouwingen, op lange termijn voor grote verbouwingen en wagens, etc.
En in tussentijd, wanneer één van beiden zin heeft om iets voor zichzelf te kopen, en hij/zij kan het voor zichzelf verantwoorden, dan wordt dat gewoon gekocht.
Het kan niet eenvoudiger in elkaar zitten. Hoe is dit achterhaald?
Ik snap je visie niet. Iedereen is altijd bezig over 'zelfstandige vrouwen' en 'gelijkwaardige rollen' en 'emancipatie'. Maar als puntje bij het paaltje komt, vallen ze allemaal (uit gemakzucht?) terug op de methodes van vroeger. Als je alle 2 ongeveer even veel verdient, waarom zou je dan met je eigen geld niet mogen doen wat je wil? Of zijn jullie van die types die 'lekker progressief' is, maar thuis nooit stofzuigt en nooit kookt en de vrouw enkel als een broedkip ziet? Als mijn vriendin met haar 2000 elke maand 10 paar schoenen wil kopen, moet ze dat lekker zelf weten, maar ik ga niet werken, mijn geld in de pot smijten en elke keer als ze zot wil doen, beginnen met discussies te voeren dat ze voorzichtig met ons geld moet omgaan.
Zolang je geen kinderen hebt, snap ik echt niet waarom je bij het uit elkaar alles richting je ex-vrouw zou sjashen, want daar komt het op neer. Je hebt 0,0 band er nog mee, dus waarom zou je huis, centen etc naar haar moeten gaan? Als je kinderen hebt, is het wat anders, maar als je geen kinderen hebt?
Ik heb ook vaak de discussie met mijn vriendin en dan is het altijd 'maar het maakt toch niet uit op welke rekening het geld staat'. Inderdaad, dus waarom zou je het allemaal samen smijten. Ik heb het 1 maal meegemaakt met mijn ex, van de ene dag op de andere was mijn ex ervandoor, mijn centen heb ik nooit meer terug gezien hoor. Gemeenschappelijke rekening was leeg, dus de helft heb ik zelfs niet gekregen (was toen nog jong, was maar 2000 of zo, maar dan besef je welke bitchen het kunnen zijn

).
Ik wil best geloven dat iedereen in sprookjes gelooft, maar op het moment dat het fout gaat, dan zijn er geen sprookjes. Op het moment dat het slecht gaat valt er niet meer 'deftig' te doen. Dan is er geen 'common sense' of 'deftig gedrag' om de splitsing deftig te regelen. Kunt beter het voorzorgsprincipe hanteren en op voorhand de problemen elimineren.
Als je elke maand 1000 op 1 rekening kletst, kun je ook al veel samen doen he. Maak ze begunstigde van je schuldsaldo en levensverzekering, en er is geen enkele reden meer om nog alles in 1 pot te gooien. Als je dood valt, is ze ook binnen. Als je wegloopt heeft ze nog haar centen.
En financiele zelfstandigheid, dat gaat over respect voor je vriendin. Als je weet dat ze voor zichzelf kan zorgen, is de verleiding/kans op asshole gedrag mijn insziens wel wat lager. Als je rondpoept, is ze weg. Ik wil niet weten hoeveel rijke assholes er vroeger constant zaten rond te poepen in de wetenschap dat de kok (oops: vrouw) des huizes niet zal/kan weglopen omdat ze heel haar leven alles wat ze verdiende in de pot smeet en geen idee heeft wat ze zelf heeft, als ze zelf al iets heeft...