Archief - Getrouwd - Gezamelijke rekening

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Emerxill

Legacy Member
eniac zei:
Enkele van mijn principes:
- bij het organiseren van onze financiën, en bij uitbreiding m'n hele leven, weiger ik rekening te houden of me voor te bereiden op een worst case scenario waarin we scheiden. Als dat ooit het geval zou zijn, dan zie ik dat dan wel.
Er geen rekening mee houden dat er iets mis kan lopen en op het moment wel zien wat je doet is een beetje naïef vind ik.

En dan sta je daar, waar de een de andere volledig kaal plukt en jij bent de geplukte. Van de "fatsoenlijke" mensen zijn er maar weinig die samen gaan wonen/trouwen met het idee om x-jaar later toch weer uiteen te gaan. Maar wanneer 2 fatsoenlijke mensen uiteen gaan, wordt het fatsoen maar al te vaak achterwege gelaten.

Onze situatie: Wett Sam + 1 kind.

Loon komt bij ons op 1 gez rekening. Elk jaar wordt er een maand-budget opgemaakt voor elk van ons en aangezien ik meer verdien en minder "persoonlijke" kosten heb, neem ik een groter aandeel op mij van de kosten.

Wat overschiet gaat naar de persoonlijke spaar- en/of zichtrekeningen.

Het principe is dat de gez rekening dient voor gezamenlijke en gebudgetteerde kosten, maar daar wordt regelmatig van afgeweken en bij de volgende storting van de lonen verrekend (al dan niet gedeeld). Ik steek 10-15min per maand in het financieel beheer.

Ieder heeft het zijn en er amper discussie over de financiën.

TRIPPIN BUNNY

Legacy Member
Zelf ook wettelijk stelsel en nog geen kinderen maar ben enorm fan van aparte rekeningen(1 aparte in belgie en 1 in het buitenland waar ik werk.) terwijl dit nog maar fictief is want wettelijk stelsel is alles van beide. Maar ik verdien pakken meer en zo kan ik mijn vrouwtje tenminste cadeaus geven en trakteren als ik er zin in heb. Ik ben de grote spaarder(ook omdat dit makkelijker is voor mij) van ons beide dus als we voor een huis gaan kijken nu dan zal het meeste geld ook van mij komen maar toch vind ik het idee van mijn eigen rekeningen veel fijner, ook veel meer overzicht over wat ik doe met mijn geld. En elke maand storten we dan 800€ op de gezamelijke rekening.

eniac

Legacy Member
Emerxill zei:
Er geen rekening mee houden dat er iets mis kan lopen en op het moment wel zien wat je doet is een beetje naïef vind ik.

En dan sta je daar, waar de een de andere volledig kaal plukt en jij bent de geplukte. Van de "fatsoenlijke" mensen zijn er maar weinig die samen gaan wonen/trouwen met het idee om x-jaar later toch weer uiteen te gaan. Maar wanneer 2 fatsoenlijke mensen uiteen gaan, wordt het fatsoen maar al te vaak achterwege gelaten.

Nogmaals: dat zien we dan wel. Ik heb echt geen zin om schema's te zitten uitwerken en te zitten rekenen wie wat wanneer betaalt. Ik richt mij op de happy flow. Gaan we uiteen EN wordt het een vechtscheiding EN is het resultaat dat ik kaalgeplukt wordt, dan was dat misschien geen goed idee. Maar ik weiger om de manier waarop ik m'n leven inricht aan te passen aan die mogelijkheid.


Loon komt bij ons op 1 gez rekening. Elk jaar wordt er een maand-budget opgemaakt voor elk van ons en aangezien ik meer verdien en minder "persoonlijke" kosten heb, neem ik een groter aandeel op mij van de kosten.

Wat overschiet gaat naar de persoonlijke spaar- en/of zichtrekeningen.

Het principe is dat de gez rekening dient voor gezamenlijke en gebudgetteerde kosten, maar daar wordt regelmatig van afgeweken en bij de volgende storting van de lonen verrekend (al dan niet gedeeld). Ik steek 10-15min per maand in het financieel beheer.

Ieder heeft het zijn en er amper discussie over de financiën.

Punt is dat ik dat "ieder heeft het zijn" niet eens begrijp. Waarom is dat nodig? Als ik je goed begrijp: enkel voor het geval je uit elkaar gaat?
In dat geval: hoe zit dat met wettelijk samenwonen en het inkomen? Bij gehuwden behoren de lonen per definitie tot 1 pot, ook al zet je dat op gescheiden rekeningen. Is dat bij wettelijk samenwonen ook zo? In dat geval kan uw partner bij "scheiden" evengoed nog argumenteren dat ze de helft van de hele boel wil op basis daarvan.

Caracalla

Legacy Member
eniac zei:
Nogmaals: dat zien we dan wel. Ik heb echt geen zin om schema's te zitten uitwerken en te zitten rekenen wie wat wanneer betaalt. Ik richt mij op de happy flow. Gaan we uiteen EN wordt het een vechtscheiding EN is het resultaat dat ik kaalgeplukt wordt, dan was dat misschien geen goed idee. Maar ik weiger om de manier waarop ik m'n leven inricht aan te passen aan die mogelijkheid.
QFT

Punt is dat ik dat "ieder heeft het zijn" niet eens begrijp. Waarom is dat nodig? Als ik je goed begrijp: enkel voor het geval je uit elkaar gaat?
In dat geval: hoe zit dat met wettelijk samenwonen en het inkomen? Bij gehuwden behoren de lonen per definitie tot 1 pot, ook al zet je dat op gescheiden rekeningen. Is dat bij wettelijk samenwonen ook zo? In dat geval kan uw partner bij "scheiden" evengoed nog argumenteren dat ze de helft van de hele boel wil op basis daarvan.

Ik begrijp dat ook niet hoor.

Pan

Legacy Member
eniac zei:
Punt is dat ik dat "ieder heeft het zijn" niet eens begrijp. Waarom is dat nodig? Als ik je goed begrijp: enkel voor het geval je uit elkaar gaat?
Voor ons is het een oplossing (die goed werkt) omdat we financieel gezien andere standpunten hebben. Stel dat mijn vriendin schoenen van 500 euro wil kopen, zou dit met gezamenlijk geld nooit gebeuren, aangezien ik dat absurd vind. Als ze dat nu wil, kan dat met haar geld.

eniac

Legacy Member
Tefal zei:
Voor ons is het een oplossing (die goed werkt) omdat we financieel gezien andere standpunten hebben. Stel dat mijn vriendin schoenen van 500 euro wil kopen, zou dit met gezamenlijk geld nooit gebeuren, aangezien ik dat absurd vind. Als ze dat nu wil, kan dat met haar geld.

Maar in een (gevorderde) relatie is dit toch absurd? Het nettoresultaat is toch altijd hetzelfde? Jullie zijn 500 euro kwijt.
Ik vind dat er fundamenteel iets fout zit als je een eigen rekening moet hebben om geen verantwoording te moeten afleggen voor gedane kosten, of omdat je zo uitgaves kan doen die je anders niet zou doen.

Huwie

Legacy Member
Ik ga persoonlijk toch voor een gemeenschappelijke rekening met maandelijkse stortingen van beide.

Ik werk al meer dan 6jaar en zij is net begonnen met werken. Ik heb ondertussen al redelijk wat geld opzij staan dus ik vind het niet meer dan normaal dat ik dit het liefst gescheiden zie ?

Pan

Legacy Member
eniac zei:
Maar in een (gevorderde) relatie is dit toch absurd? Het nettoresultaat is toch altijd hetzelfde? Jullie zijn 500 euro kwijt.
Ik vind dat er fundamenteel iets fout zit als je een eigen rekening moet hebben om geen verantwoording te moeten afleggen voor gedane kosten, of omdat je zo uitgaves kan doen die je anders niet zou doen.
Ik zou idd liever hebben dat we samen op 1 lijn zouden zitten in die zaken, maar dan wel meer mijn lijn (en vice versa wellicht) :) Na wat probeersels is dit voor ons de manier waar we ons allebei goed bij voelen, dus zo gaat het waarschijnlijk nog een hele tijd blijven.

En puur rationeel: meer dan de helft van de koppels scheidt, dus de kans is heel reëel dat jij of ik ooit ga scheiden. En dan vind ik het een goede zaak dat ieder financieel nog een eigen deel heeft.

botchla

Legacy Member
Je hebt enkel de illusie dat ieder een eigen deel heeft tenzij je met scheiding van goederen trouwt.

Emerxill

Legacy Member
eniac zei:
Nogmaals: dat zien we dan wel. Ik heb echt geen zin om schema's te zitten uitwerken en te zitten rekenen wie wat wanneer betaalt. Ik richt mij op de happy flow. Gaan we uiteen EN wordt het een vechtscheiding EN is het resultaat dat ik kaalgeplukt wordt, dan was dat misschien geen goed idee. Maar ik weiger om de manier waarop ik m'n leven inricht aan te passen aan die mogelijkheid.
Ik heb zo de indruk dat jij nog niet veel koppels van dichtbij uit elkaar hebt zien gaan...Die laatste "EN" is ook overbodig. Als man is de kans vrij groot dat ALS het tot een vechtscheiding komt, het een logisch gevolg is dat je kaalgeplukt wordt. Veel rechters zien de vrouwe als de "zwakkere" die beschermd moet worden. Dus als man heb je veel kans dat je kan dokken, zeker wanneer je aanzienlijk meer verdient als je vrouw.

Maar ik zit ook niet godganse dagen te doemdenken hoor ;). Noch komen daar complexe schema's of berekeningen bij kijken. Enkel deftig budgetbeheer waarbij bij het opstellen ervan ook rekening gehouden werd met wanneer het mis ZOU kunnen lopen. En als we nu alles in 1 pot zouden steken zou ik nog min of meer op dezelfde manier te werk gaan. Het énige verschil is dat wat we overhouden na afhouding van het gezinsbudget we opsplitsen en de persoonlijke recurrente uitgaven niet in het gezamenlijk budget zit verrekend.

Het bijkomende voordeel (vind ik) is dat mijn vriendin zelf controle heeft over haar geld heeft en kan zeggen dat voor het gros van haar persoonlijke uitgaven zelf bekostigd, dus een zekere onafhankelijkheid heeft.

eniac zei:
Punt is dat ik dat "ieder heeft het zijn" niet eens begrijp. Waarom is dat nodig? Als ik je goed begrijp: enkel voor het geval je uit elkaar gaat?
In dat geval: hoe zit dat met wettelijk samenwonen en het inkomen? Bij gehuwden behoren de lonen per definitie tot 1 pot, ook al zet je dat op gescheiden rekeningen. Is dat bij wettelijk samenwonen ook zo? In dat geval kan uw partner bij "scheiden" evengoed nog argumenteren dat ze de helft van de hele boel wil op basis daarvan.
Wettelijk samenwonenden blijven eigenaar van hun inkomen. Maar waarom dat dat nodig is? Omdat dat correcter is, omdat ieder zo een zekere vorm van overzicht van zijn of haar inkomen, uitgaven en wat hij/zij kan sparen en, zoals eerder al gezegd, zo een zekere zelfstandigheid behoudt.
Er kunnen nog meer dingen mislopen in het leven: één van de 2 wordt ernstig ziek of sterft of verliest zijn job of verliest veel geld om een of andere reden...

Dat van alles in 1 pot steken vind ik zo achterhaald en dateert nog van in de tijd dat een vrouw gemaakt was om op de kinderen te letten en haar plaats dus aan de haard was en zich niet diende bezig te houden met de financiën. De man zijn taak was voor het inkomen te zorgen.

JPV

Legacy Member
Emerxill zei:
Ik heb zo de indruk dat jij nog niet veel koppels van dichtbij uit elkaar hebt zien gaan...Die laatste "EN" is ook overbodig. Als man is de kans vrij groot dat ALS het tot een vechtscheiding komt, het een logisch gevolg is dat je kaalgeplukt wordt. Veel rechters zien de vrouwe als de "zwakkere" die beschermd moet worden. Dus als man heb je veel kans dat je kan dokken, zeker wanneer je aanzienlijk meer verdient als je vrouw.
ik denk dat de koppels die uit elkaar gaan die jij kent, al een tijdje uit elkaar zijn. Het is echt niet meer zo dat de vrouw meer "kans" heeft dan de man. En gelukkig maar. Zeker niet op het vlak van alimentatie voor de partners.
Emerxill zei:
Wettelijk samenwonenden blijven eigenaar van hun inkomen. Maar waarom dat dat nodig is?
gewoon omdat anders het concept van wettelijk samenwonen quasi geen verschil meer zou maken met een standaard huwelijk...

Emerxill zei:
Dat van alles in 1 pot steken vind ik zo achterhaald en dateert nog van in de tijd dat een vrouw gemaakt was om op de kinderen te letten en haar plaats dus aan de haard was en zich niet diende bezig te houden met de financiën. De man zijn taak was voor het inkomen te zorgen.

men gaat net weer die richting in (zie discussie over pensioen) omdat men ziet dat vrouwen vaak nog altijd minder verdienen dan de man, net omdat ze hun carriere nog altijd vaker op een lager pitje zetten om voor kinderen te zorgen, maar vergeten dat je dan eigenlijk evenzeer moet spreken over een (indirecte) compensatie hiervoor mocht het fout lopen.

eniac

Legacy Member
Emerxill zei:
Ik heb zo de indruk dat jij nog niet veel koppels van dichtbij uit elkaar hebt zien gaan...

Mijn ouders, en daarnaast verschillende familieleden en bevriende koppels.

Het bijkomende voordeel (vind ik) is dat mijn vriendin zelf controle heeft over haar geld heeft en kan zeggen dat voor het gros van haar persoonlijke uitgaven zelf bekostigd, dus een zekere onafhankelijkheid heeft.


Wettelijk samenwonenden blijven eigenaar van hun inkomen. Maar waarom dat dat nodig is? Omdat dat correcter is, omdat ieder zo een zekere vorm van overzicht van zijn of haar inkomen, uitgaven en wat hij/zij kan sparen en, zoals eerder al gezegd, zo een zekere zelfstandigheid behoudt.

Punt is dat ik niet inzie waarom financiële zelfstandigheid, of de illusie daarvan, per sé nodig is. Of nee: waarom apart voor "eigen" zaken betalen en apart sparen per sé nodig is.

Er kunnen nog meer dingen mislopen in het leven: één van de 2 wordt ernstig ziek of sterft of verliest zijn job of verliest veel geld om een of andere reden...

Ja... en? Stel dat ik mijn job verlies of ernstig ziek wordt, hoe helpt het ons dan vooruit dat we gescheiden spaargeld hebben?
En als ik doodga is het al helemaal duidelijk: dan is mijn vrouw voor 100% eigenaar van een huis, zonder afbetaling, en de gemeenschappelijke gelden gaan dan allemaal naar haar. Dan kan ze het echt ook wel rooien. Nee, dan zit ze zelfs gebeiteld voor de rest van haar leven.

Dat van alles in 1 pot steken vind ik zo achterhaald en dateert nog van in de tijd dat een vrouw gemaakt was om op de kinderen te letten en haar plaats dus aan de haard was en zich niet diende bezig te houden met de financiën. De man zijn taak was voor het inkomen te zorgen.

Rare visie. Voor mij is het een kwestie van transparantie en aan hetzelfde zeel trekken. Samen leven, samen sparen, samen opbouwen. Er komt maandelijks een pak geld binnen, er gaat een pak geld buiten, en de rest gaat naar een spaarrekening die we vervolgens weer ten voordele van onszelf inzetten. Op korte termijn voor reizen en kleine verbouwingen, op lange termijn voor grote verbouwingen en wagens, etc.
En in tussentijd, wanneer één van beiden zin heeft om iets voor zichzelf te kopen, en hij/zij kan het voor zichzelf verantwoorden, dan wordt dat gewoon gekocht.

Het kan niet eenvoudiger in elkaar zitten. Hoe is dit achterhaald?

cege

Legacy Member
eniac zei:
Mijn ouders, en daarnaast verschillende familieleden en bevriende koppels.



Punt is dat ik niet inzie waarom financiële zelfstandigheid, of de illusie daarvan, per sé nodig is. Of nee: waarom apart voor "eigen" zaken betalen en apart sparen per sé nodig is.



Ja... en? Stel dat ik mijn job verlies of ernstig ziek wordt, hoe helpt het ons dan vooruit dat we gescheiden spaargeld hebben?
En als ik doodga is het al helemaal duidelijk: dan is mijn vrouw voor 100% eigenaar van een huis, zonder afbetaling, en de gemeenschappelijke gelden gaan dan allemaal naar haar. Dan kan ze het echt ook wel rooien. Nee, dan zit ze zelfs gebeiteld voor de rest van haar leven.



Rare visie. Voor mij is het een kwestie van transparantie en aan hetzelfde zeel trekken. Samen leven, samen sparen, samen opbouwen. Er komt maandelijks een pak geld binnen, er gaat een pak geld buiten, en de rest gaat naar een spaarrekening die we vervolgens weer ten voordele van onszelf inzetten. Op korte termijn voor reizen en kleine verbouwingen, op lange termijn voor grote verbouwingen en wagens, etc.
En in tussentijd, wanneer één van beiden zin heeft om iets voor zichzelf te kopen, en hij/zij kan het voor zichzelf verantwoorden, dan wordt dat gewoon gekocht.

Het kan niet eenvoudiger in elkaar zitten. Hoe is dit achterhaald?

Ik snap je visie niet. Iedereen is altijd bezig over 'zelfstandige vrouwen' en 'gelijkwaardige rollen' en 'emancipatie'. Maar als puntje bij het paaltje komt, vallen ze allemaal (uit gemakzucht?) terug op de methodes van vroeger. Als je alle 2 ongeveer even veel verdient, waarom zou je dan met je eigen geld niet mogen doen wat je wil? Of zijn jullie van die types die 'lekker progressief' is, maar thuis nooit stofzuigt en nooit kookt en de vrouw enkel als een broedkip ziet? Als mijn vriendin met haar 2000 elke maand 10 paar schoenen wil kopen, moet ze dat lekker zelf weten, maar ik ga niet werken, mijn geld in de pot smijten en elke keer als ze zot wil doen, beginnen met discussies te voeren dat ze voorzichtig met ons geld moet omgaan.

Zolang je geen kinderen hebt, snap ik echt niet waarom je bij het uit elkaar alles richting je ex-vrouw zou sjashen, want daar komt het op neer. Je hebt 0,0 band er nog mee, dus waarom zou je huis, centen etc naar haar moeten gaan? Als je kinderen hebt, is het wat anders, maar als je geen kinderen hebt?

Ik heb ook vaak de discussie met mijn vriendin en dan is het altijd 'maar het maakt toch niet uit op welke rekening het geld staat'. Inderdaad, dus waarom zou je het allemaal samen smijten. Ik heb het 1 maal meegemaakt met mijn ex, van de ene dag op de andere was mijn ex ervandoor, mijn centen heb ik nooit meer terug gezien hoor. Gemeenschappelijke rekening was leeg, dus de helft heb ik zelfs niet gekregen (was toen nog jong, was maar 2000 of zo, maar dan besef je welke bitchen het kunnen zijn ;) ).

Ik wil best geloven dat iedereen in sprookjes gelooft, maar op het moment dat het fout gaat, dan zijn er geen sprookjes. Op het moment dat het slecht gaat valt er niet meer 'deftig' te doen. Dan is er geen 'common sense' of 'deftig gedrag' om de splitsing deftig te regelen. Kunt beter het voorzorgsprincipe hanteren en op voorhand de problemen elimineren.

Als je elke maand 1000 op 1 rekening kletst, kun je ook al veel samen doen he. Maak ze begunstigde van je schuldsaldo en levensverzekering, en er is geen enkele reden meer om nog alles in 1 pot te gooien. Als je dood valt, is ze ook binnen. Als je wegloopt heeft ze nog haar centen.

En financiele zelfstandigheid, dat gaat over respect voor je vriendin. Als je weet dat ze voor zichzelf kan zorgen, is de verleiding/kans op asshole gedrag mijn insziens wel wat lager. Als je rondpoept, is ze weg. Ik wil niet weten hoeveel rijke assholes er vroeger constant zaten rond te poepen in de wetenschap dat de kok (oops: vrouw) des huizes niet zal/kan weglopen omdat ze heel haar leven alles wat ze verdiende in de pot smeet en geen idee heeft wat ze zelf heeft, als ze zelf al iets heeft...

eniac

Legacy Member
cege zei:
Ik snap je visie niet. Iedereen is altijd bezig over 'zelfstandige vrouwen' en 'gelijkwaardige rollen' en 'emancipatie'. Maar als puntje bij het paaltje komt, vallen ze allemaal (uit gemakzucht?) terug op de methodes van vroeger.

Sorry, ik kan de link totaal niet leggen tussen "vrouw aan de haard" en het gebruiken van gemeenschappelijke rekeningen. Slaat absoluut nergens op.

Als je alle 2 ongeveer even veel verdient, waarom zou je dan met je eigen geld niet mogen doen wat je wil?

Waarom zou je een aparte rekening nodig hebben om te "doen wat je wil"?

Als mijn vriendin met haar 2000 elke maand 10 paar schoenen wil kopen, moet ze dat lekker zelf weten, maar ik ga niet werken, mijn geld in de pot smijten en elke keer als ze zot wil doen, beginnen met discussies te voeren dat ze voorzichtig met ons geld moet omgaan.

We vertrouwen elkaar op financieel vlak. Ik weet dat ze niet zot gaat doen, en niet ineens 10 paar schoenen of een handtas van €600 gaat kopen. En zij weet dat van mij ook.
Rekening houden met de ander en met het inkomen is nu eenmaal basis, wat mij betreft.

Zolang je geen kinderen hebt, snap ik echt niet waarom je bij het uit elkaar alles richting je ex-vrouw zou sjashen, want daar komt het op neer. Je hebt 0,0 band er nog mee, dus waarom zou je huis, centen etc naar haar moeten gaan? Als je kinderen hebt, is het wat anders, maar als je geen kinderen hebt?

Even terugleiden naar TS: die gaat dus trouwen. Inkomen is dan per definitie gezamenlijk, ook al zijn er gescheiden rekeningen. Deze geven dan slechts de illusie dat elk zijn geld heeft voor mocht het fout gaan.

Ik heb het 1 maal meegemaakt met mijn ex, van de ene dag op de andere was mijn ex ervandoor, mijn centen heb ik nooit meer terug gezien hoor. Gemeenschappelijke rekening was leeg, dus de helft heb ik zelfs niet gekregen (was toen nog jong, was maar 2000 of zo, maar dan besef je welke bitchen het kunnen zijn ;) ).

Eerlijk gezegd, mijn vrouw zou niet eens kunnen weglopen met ons spaargeld. Ben er vrij zeker van dat ze niet eens weet hoe in te loggen op onze Rabo account. Max dat ze mee weg is is een maandloon van elk op de lopende + een kleine buffer aan spaargeld. Beide bedragen zijn veel kleiner dan wat op de spaarrekening staat.

Ik wil best geloven dat iedereen in sprookjes gelooft, maar op het moment dat het fout gaat, dan zijn er geen sprookjes. Op het moment dat het slecht gaat valt er niet meer 'deftig' te doen. Dan is er geen 'common sense' of 'deftig gedrag' om de splitsing deftig te regelen. Kunt beter het voorzorgsprincipe hanteren en op voorhand de problemen elimineren.

Niet akkoord. En het is nog niet eens een kwestie van in sprookjes geloven. Kan het, dat we ooit scheiden? Natuurlijk. Richt ik daar mijn leven op in? Vergeet het maar.

En financiele zelfstandigheid, dat gaat over respect voor je vriendin. Als je weet dat ze voor zichzelf kan zorgen, is de verleiding/kans op asshole gedrag mijn insziens wel wat lager. Als je rondpoept, is ze weg. Ik wil niet weten hoeveel rijke assholes er vroeger constant zaten rond te poepen in de wetenschap dat de kok (oops: vrouw) des huizes niet zal/kan weglopen omdat ze heel haar leven alles wat ze verdiende in de pot smeet en geen idee heeft wat ze zelf heeft, als ze zelf al iets heeft...

Uh, ik heb genoeg respect voor mijn vrouw, dank je.
Ik beheer onze financiële zaken te goeder trouw. Ik kan alweer de link niet leggen naar "rondpoepen". Ik hou mijn vrouw op de hoogte van wat "wij" hebben. En hoe dat verdeeld wordt in het eventuele geval we ooit uit elkaar gaan, dat zien we dan wel, maar het zal alvast wel minstens de helft voor haar zijn - wat betekent dat zij goed genoeg weet wat ze heeft mocht dat ooit gebeuren.

Emerxill

Legacy Member
JPV zei:
ik denk dat de koppels die uit elkaar gaan die jij kent, al een tijdje uit elkaar zijn. Het is echt niet meer zo dat de vrouw meer "kans" heeft dan de man. En gelukkig maar. Zeker niet op het vlak van alimentatie voor de partners.
Ik weet niet wat met "een tijdje" bedoeld, maar ik kan mij toch een paar gevallen van de afgelopen 5 jaar voor de geest halen waarbij de man fameus benadeeld is geweest:
- Vrouw die nooit een cent heeft moeten bijdragen in de afbetaling van de woning omdat de woning van de man was, kreeg haar bijdrage in het huishouden integraal terug na de echtscheiding (maw, gratis geleefd tijdens het huwelijk)
- Vrouw moet slechts 1/3e van de afbetaling van de woning betalen omdat de man 3x meer verdient dan haar. Terwijl ze a) nog steeds in de woning woont en b) genoeg verdient om de helft af te betalen (wat fair zou zijn). Daarnaast is nog de alimentatie geregeld.

JPV zei:
gewoon omdat anders het concept van wettelijk samenwonen quasi geen verschil meer zou maken met een standaard huwelijk...
Foute/alinea zinsbouw van mijn kant :) Wat achter "Waarom is dat nodig?" had niets meer te maken met het feit dat wettelijk samenwonenden eigenaar zijn van hun inkomen. Maar de herhaling van eniacs vraag waarom het nodig is om gescheiden rekeningen te hebben.

JPV zei:
men gaat net weer die richting in (zie discussie over pensioen) omdat men ziet dat vrouwen vaak nog altijd minder verdienen dan de man, net omdat ze hun carriere nog altijd vaker op een lager pitje zetten om voor kinderen te zorgen, maar vergeten dat je dan eigenlijk evenzeer moet spreken over een (indirecte) compensatie hiervoor mocht het fout lopen.
Dat is een andere, te complexe discussie om hier te voeren :)

JPV

Legacy Member
Emerxill zei:
Ik weet niet wat met "een tijdje" bedoeld, maar ik kan mij toch een paar gevallen van de afgelopen 5 jaar voor de geest halen waarbij de man fameus benadeeld is geweest:
- Vrouw die nooit een cent heeft moeten bijdragen in de afbetaling van de woning omdat de woning van de man was, kreeg haar bijdrage in het huishouden integraal terug na de echtscheiding (maw, gratis geleefd tijdens het huwelijk)
heeft niks te maken met vrouw/man, maar met de kwalificatie van die bijdrage in het huishouden. Afhankelijk van hoe je dat regelt, kan het idd zijn dat je dit terugkrijgt. Frequent zo'n gevallen op juridischforum, langs beide kanten. Het "uurloon" van iemand die een woning verbouwt van een ander (en zo voor meerwaarde zorgt), wordt bvb ook soms zo geregeld.
Emerxill zei:
- Vrouw moet slechts 1/3e van de afbetaling van de woning betalen omdat de man 3x meer verdient dan haar. Terwijl ze a) nog steeds in de woning woont en b) genoeg verdient om de helft af te betalen (wat fair zou zijn). Daarnaast is nog de alimentatie geregeld.
heeft dus alles met verschil van inkomen te maken, niet met geslacht. Alimentatie VOOR DE PARTNER is (toch de laatste tijd) in principe beperkt tot de duur van het huwelijk. Het al dan niet wonen in de woning maakt daarvoor trouwens niks uit (man kan perfect uit de onverdeeldheid treden daarvoor). Ik wil je eens het omgekeerde zien posten, waarbij een vrouw 3x zoveel verdient als de man en de man toch niet dezelfde rechten krijgt als hierboven.

Die 2 voorbeelden zijn imho dus absoluut geen voorbeelden van een overdreven neiging van voordelen voor de vrouw. Overigens, de reden van echtscheiding kan nog altijd (beperkt) meespelen.

E_wout

Legacy Member
alhier:

getrouwd en twee kinderen, twee inkomens, ik verdien netto zo een 600 - 800 euro euro meer per maand.

vanaf dag 1 wettelijk samenwonen: ik had geen werk, vriendin betaalde alles voor een paar maanden, ik zat werk te zoeken en wat te lummelen.

vanaf dag 1 getrouwd (noem het blind vertrouwen): alle inkomsten op 1 gemeenschappelijke spaarrekening. 4 gemeenschappelijke spaarrekeningen. Elk zelfstandig pensioensparen. Elk van de kinderen een eigen spaarrekening + elk twee "junior investplannen". Nooit geen geneut meer over "mijn" geld of "haar" geld. Zelf een schenking van mijn ouders is op een gemeenschappelijke rekening beland dus ik vermoed dat bij eventuele ontbinding van het huwelijk zij zelf aanspraak maakt op de helft en ik niet moet afkomen met "'tis mijn geld". Het interesseert mij geen bal. Ik leef nu, ik leef gelukkig en ik leef met haar.

mijn vrouw weet niets van de financiën, kijkt soms eens mee over mijn rug als ik betalingen aan het doen ben om "de stand van de rekeningen te bekijken". Zij koopt wat ze wil, ik koop wat ik wil. Je voelt heel rap aan wat je "kan" kopen zonder overleg (kleine zaken), waarvoor je vooraf toch eens een seintje heeft "ik zou dat willen kopen, wat denk je er van?" (fiets, spelconsole, ...) of waarover je vooraf discussieert (reizen, nieuwe auto, etc...). Omgekeerd is dat juist hetzelfde. Ik ben er ook van overtuigd dat hoe langer je bij elkaar bent hoe makkelijker en vanzelfsprekend dat allemaal wordt.

Ik heb collega's die excell-sheets bijhouden met hun vrouw en procentueel bijdragen naargelang inkomen in de gemeenschapelijke pot. Persoonlijk zou ik zot worden en ik vind dat dan ook betrekkelijk, zo niet helemaal, knettergek. Lachwekkend bijna. Maar iedereen regelt zijn zaken natuurlijk hoe hij het zelf wil. :-)

nzr

Legacy Member
Emerxill zei:
Vrouw die nooit een cent heeft moeten bijdragen in de afbetaling van de woning omdat de woning van de man was, kreeg haar bijdrage in het huishouden integraal terug na de echtscheiding (maw, gratis geleefd tijdens het huwelijk)
- Vrouw moet slechts 1/3e van de afbetaling van de woning betalen omdat de man 3x meer verdient dan haar. Terwijl ze a) nog steeds in de woning woont en b) genoeg verdient om de helft af te betalen (wat fair zou zijn). Daarnaast is nog de alimentatie geregeld.

Veel verhalen worden niet volgens de realiteit vertelt hoor, waarom zou een man nog verplicht een huis moeten afbetalen na de scheiding. ten eerste moet 1 vd 2 partners de andere uitkopen of beiden het huis verkopen en daarbij samen gekocht = 50% eigenaar vd schulden, da verhaal slaat op niks.

De ik ik ik maatschappij haalt het vaak tegenwoordig, en dan stom staan van het aantal scheidingen, ik ben persoonlijk overtuigt dat wederzijds vertrouwen/respect een huwelijk doet overleven, nuja profiteurs heb je overal, maar je moet ook niet trouwen na 2 weken hé, leer die persoon/familie kennen en beslis dan.

en aan alle carriere mannen die klagen over profiterende vrouwen die azen op allimentatie..., als je geld zo belangrijk vind, pak dan ook een carriere vrouw hé en geen simpele die te weining verdient in u ogen.

JPV

Legacy Member
nzr zei:
Veel verhalen worden niet volgens de realiteit vertelt hoor, waarom zou een man nog verplicht een huis moeten afbetalen na de scheiding. ten eerste moet 1 vd 2 partners de andere uitkopen of beiden het huis verkopen en daarbij samen gekocht = 50% eigenaar vd schulden, da verhaal slaat op niks.
kan perfect hoor, je bent niet verplicht om de woning te verkopen bij echtscheiding. Het is wel het beste, om de laatste mogelijke discussies te vermijden. onder elkaar kan men ook verplichten om een andere verdeelsleutel qua afbetalingen te regelen, sowieso is iedereen (door de ondeelbaarheid & hoofdelijkheid) 100% eigenaar van de schulden en tegenover de bank dus verplicht voor d evolledige terugbetaling, los van wat via een onderlinge overeenkomst geregeld wordt.

Caracalla

Legacy Member
Huwie zei:
Ik ga persoonlijk toch voor een gemeenschappelijke rekening met maandelijkse stortingen van beide.

Ik werk al meer dan 6jaar en zij is net begonnen met werken. Ik heb ondertussen al redelijk wat geld opzij staan dus ik vind het niet meer dan normaal dat ik dit het liefst gescheiden zie ?

Tuurlijk.
Eenmaal je een huis koopt of trouwt, beschrijf je dit bij de notaris.

Wij deden dit anders toen we een huis kochten. Ik had 3 jaar gewerkt, zij nog niet.
Mijn hogere inbreng, gedeeld door twee zou ze mee "weglopen" als ze zou vertrekken. Dus pakweg van mijn 60k zou ik 30k verliezen.

Ik heb haar een onderhandse lening gegeven voor 30.000 euro. Papieren zelf opgesteld en beiden getekend. Ze zijn waterproof want ze komen van een advocatenkantoor. Zo moesten we geen extra clausules in onze akte opnemen bij de notaris, en de notaris hier ook niet voor betalen.

Voordeel is dat ik dit blad binnen 10 jaar ofzo, gewoon kan scheuren als ik dat wil. Wat in een akte staat, tjah, dan moet je weer bij de notaris passeren...

Maar vanaf dat punt beschouwden we gewoon alles als gemeenschappelijk, los van hoeveel elk verdient.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan