Met vrijwel elke voltijdse job verdien je in België voldoende om rond te komen. Natuurlijk moet je je leven dan wel instellen naar je inkomen. Dat wil zeggen om toch maar dat kleinere appartement te kiezen, naar de Aldi gaan ipv de Delhaize, of een occasie VW Polo kopen ipv een gloednieuwe Audi A6. Ik zeg niet dat dat leuk is, maar dat is wel hoe het leven nu eenmaal in elkaar zit.
Er zijn inderdaad mensen die ferme tegenslag gekend hebben in hun leven. Zwaar ziek worden, of een moeder die plots alleen valt met 3 kinderen. Maar voor die mensen hebben we al onze sociale stelsels opgezet en zorgt men voor fiscale voordelen, kortingen op facturen, voedselbanken en noem maar op.
Als de gemiddelde huurprijs te hoog is, moet je oftewel je eisen inbinden of op zoek gaan naar een huis/appartement op een locatie die wel beter betaalbaar is. Geen een van de voorgenoemde zaken is een reden om een misdaad te plegen, vaak zijn het zelfs niet die mensen die het grote ongeluk gekend hebben die in de misdaadmilieus terecht komen. Vaak komt dat door de eigen fout, schulden aan de verkeerde mensen wegens een drugsverslaving, uzelf omringen door slechte vrienden, van uw familie en vrienden stelen om toch maar uw gram coke van de dag te hebben. Allemaal zaken die je zelf in de hand hebt.
Er is al een manier om te zorgen dat mensen geen criminele feiten plegen: straffen opleggen. Is uw kleine stout? Dan krijgt 'm straf. Bega je een misdaad? Dan krijg je een straf. Serieus, hulpverlening en wijkwerking is allemaal goed en wel. Maar elk individu is nog steeds verantwoordelijk voor zijn of haar eigen daden. Je moet toch niet door een straathoekwerker aangemoedigd worden om de wet niet te overtreden eh? De absolute meerderheid weet goed genoeg dat wat ze doen niet door de beugel kan en strafbaar is. Als je jezelf buiten de maatschappij zet door andere deelnemers van de maatschappij schade te berokkenen dat moet je ook maar de gevolgen dragen.