Monalisa
Legacy Member
Babs zei:Veel sterkte met de onderzoeken. Heb al het één en ander gehoord van Bechterew, mn haar gaat er nog van recht staan als ik er aan denk.
Ik heb echt mentale moeite met het geven van mijn wekelijkse injecties. Deze vrijdag waren we op weekend en zat ik echt met bevende handen op bed. Achter mijne 3de injectie 3 weken geleden lag ik 's nachts in bed onder 2 dekens met slaapkleren aan te klappertanden van de koud. Echt een voos gevoel dat je je lichaam niet meer in de hand hebt.
2 weken geleden dan vergeten mijn luchtbelletjes uit mijn spuit te doen, weeral paniekmoment. Gelukkig kon het niet veel kwaad gezien de hoeveelheid en aangezien ik in mijn spier spuit, maar het zijn zo'n momenten die het de volgende keer telkens terug wat moeilijker maken.
We hebben dit weekend wel het goede nieuws gekregen van mijn pa dat de Avonex injectiepen er binnenkort aankomt, dus dat zou het hele proces toch wat gemakkelijker maken. De pen spuit het product er automatisch in, en het zit ook verborgen in een pen. Nu zie ik dus werkelijk een spuit in mijn been gaan.
Merci Babs. Ik probeer maar niet teveel over Bechterew te lezen voor de dokters er zeker van zijn, kwestie van mezelf onnodig angst aan te jagen. Maar sowieso ben ik niet echt extreem bang van de diagnose hoor. Aangezien ik de ziekte van heel dichtbij heb meegemaakt, weet ik dat het ook heel goed kan meevallen, dat er ergere dingen zijn in het leven. Mijn pa heeft zo'n 20 jaar geleden wel es drie jaar in het ziekenhuis gelegen + met veel moeite oefeningen gaan doen in revalidatiecentrum (Pellenberg), daarna ook nog drie maanden in een rolstoel gezeten. Toen is hij dus ook een dik half jaar niet gaan werken. Er zijn nog periodes geweest dat hij buiten het werk gewoon pompaf was van de pijn en uitputting door alle ontstekingen en quasi meteen bij thuiskomst in bed of op de zetel ging liggen. Soms ook periodes van drie, vier weken dat hij niet in staat was om te gaan werken. Maar de laatste 10, 15 jaar is hij een stuk beter en gaat hij gewoon ook wandelingen maken, fietsen, op reis, in de tuin werken etc. De afgelopen maanden lukt het hem zelfs om zonder ontstekingsremmers door het leven te gaan (na meer dan 30 jaar quasi onafgebroken gebruik, met de nodige gevolgen voor maag en slokdarm...). Je moet het dus zeker niet zien als 'je leven is voorbij'. De mooie momenten zullen nog altijd overheersen, maak ik me sterk.
Wat je vertelt over je inspuitingen kan ik goed begrijpen. Ik zou het er ook wel moeilijk mee hebben. Ik ben best stoer, maar als de dokter bloed prikt kijk ik toch even de andere kant uit. Ik heb ook es een keertje aan een baxter gelegen en kwam er een luchtbel door het darmpje naar de naald. Toen sloeg ik toch ook even in een paniek. Op de bel gedrukt voor de verpleegster (op een - uiteraard - onderbemande dienst), naar mijn gevoel een eeuw moeten wachten om dan snel snel snel te vragen of dat geen kwaad kon, die luchtbel. Baxter gaat immers wel naar de aders. Verpleegster heeft toen de baxter wel afgekoppeld, omdat het zakje toch bijna leeg was, maar zei dat ik me nergens druk om hoefde te maken, dat ik overdreef. Tot op heden geen idee of dat nu gevaarlijk was of niet, als de verpleegster zei van niet zal dat wel zo zijn zeker? Maar met een spuit toch maar altijd de lucht eruit doen, toch zeker als die de aders ingaat!
Anders was ik 500x gestorven
Ik ga voorlopig gewoon nog alles blijven eten, blijf nog even in België (hoewel, Spanje, het is aanlokkelijk moet ik zeggen) en er gaat nog niet meteen een 'te koop'-bordje aan mijn huis. 
