Interessant topic. Heb mij hierover ook al oneindig veel vragen gesteld. Maar ja, de antwoorden blijven natuurlijk uit

.
Ik heb ook het gevoel (zoals velen hier blijkbaar) dat wij als mens te beperkt zijn in ons denken. Al wat wij wel kunnen bedenken en onderzoeken is gebaseerd op dingen die voor ons waar te nemen zijn. En het is toch duidelijk dat de mens zelfs al beperkt is in het waarnemen van vele dingen. Ofwel nemen wij dingen waar op een andere manier dan ze 'echt zijn'.
Stel dat alle fysica en chemie die we kennen tot nu toe volledig juist zijn. Dan nog, is (bvb) de kleur groen wel echt zoals wij ze waarnemen? waarschijnlijk bestaan er een soort van impulsen die met geen enkel aards zintuig te ontvangen of waar te nemen zijn. Hoe kunnen we dan een juist beeld vormen over hoe het universum opgebouwd is?
Ik wil maar zeggen, we weten toch in feite niet wat de echte 'realiteit' is? Bvb. hoe 'groot' zijn wij in dit universum. Wij zien alles als gigantisch en oneindig. Maar wat als zelfs het gigantische universum zoals wij het (nog niet half

) kennen, in 'een andere realiteit' veel kleiner is en een deel uitmaakt van iets anders? Dan komen we natuurlijk bij dat 'niets'. Het 'niets' dat eigenlijk 'iets' is dat wij gwn niet kennen, en wsl nooit zullen kennen door de schaal waarmee wij alles waarnemen.
Ook 'tijd' is zo een raar begrip. Wie zegt dat de vooruitgang van zaken in het universum ook overeenkomt met hoe wij wat waarnemen? (en dan heb ik het natuurlijk niet over onze tijdsaanduiding). Mssn is de leeftijd van onze melkweg bvb te vergelijken met hoe wij een seconde ervaren in de 'echte' realiteit. Of andersom.
Kort gezegd (of gevraagd, lol); Wat is realiteit?
Ook die kwestie rond begin en einde valt daar wsl onder. Als we 'tijd' niet echt kunnen definiëren, dan zijn we toch ook niets met het gegeven 'begin' of 'einde'?