apzoeir zei:
Als je de reacties op nieuwssites leest, dan zijn er heel veel mensen die bedrijfswagens willen afschaffen. Het merendeel van die mensen doet dit eerder uit jaloezie dan uit milieu overwegingen.
Als hun baas hun morgen een bedrijfswagen met tankkaart zou geven, dan wil ik wel eens zien hoeveel procent van die mensen nog steeds achter hun standpunt zou blijven staan. Er zullen er niet veel overschieten...
Is dat jaloezie? Als de ene veel minder belastingen moet betalen op zijn loon uit arbeid (d.m.v. de fiscale voordelen voor salariswagens) dan een ander die de volle pot moet betalen zonder dat daar een gegronde reden voor is, durf jij daar de term "jaloezie" op plakken? Of is het uit een soort rechtvaardigheidsgevoel?
En dat dat rechtvaardigheidsgevoel alleen naar de oppervlakte komt bij de benadeelden en niet bij de eigenaars van salariswagens, dat is ook een logische reactie natuurlijk. Dat is ook tevens het grote probleem in deze kwestie: hoe meer mensen een salariswagen onder hun gat geduwd krijgen, hoe minder draagvlak er voor zal zijn om deze af te schaffen. Uhu, de kritiek zal verminderden, de tegenkanting wordt de mond gesnoerd, ... Maar heb je daarmee de oplossing? Absoluut niet want het probleem wordt alleen maar erger.
Als je als ouder sommigen van uw obese kinderen 2 snoepjes per dag laat eten, en anderen kinderen slechts 1. Dan kun je op 2 manieren de roep naar rechtvaardigheid aanpakken:
- de makkelijke, korte termijn oplossing die u het minst gezaag zal opleveren: iedereen 2 snoepjes per dag. Zo doen marginale ouders dat.
- of de moedige, lange termijn oplossing die u misschien wat gezaag zal opleveren maar die uiteindelijk wel het probleem (obesitas) aanpakt: iedereen slechts 1 snoepje per dag.
De dokters (OESO, Europese Commissie, politicologen, economen, ....) roepen al jarenlang dat we optie B moeten uitvoeren. Maar intussen blijft onze overheid als een marginale ouder steeds meer kinderen 2 snoepjes per dag te geven.
apzoeir zei:
Dat mobiliteitsbudget kan theoretisch wel weer mooi klinken, maar in praktijk stelt dit niet veel voor:
- Als er geen gelijkwaardig budget staat tegenover het inleveren van de bedrijfswagens, dan gaan weinigen dit doen. Die auto is loon en niemand wil zomaar loon afgeven.
- Zolang men sneller op het werk geraakt in een auto dan met het openbaar vervoer, dan gaat de grote meerderheid nog steeds voor de wagen kiezen. Ik heb zonet de routeplanner eens uitgetest op de website van de lijn. Met de wagen doe ik 's morgens 35 minuten en ben ik om 6.30u op het werk. Met het openbaar vervoer krijg ik verschillende routes. Ik kan kiezen tussen de volgende duurtijden: 1u28min, 1u39min, 1u14min en 1u31min. Bovendien kom ik dan aan om 5.50u, 6u, 7u08 of 7u25.
Dat laatste komt dan weer door onze erbarmelijke ruimtelijke ordening; er mag quasi overal gebouwd worden in ons landje.
Als we daar bovenop nog wat olie op het vuur gooien door de helft van onze bevolking een salariswagen met tankkaart onder hun gat te duwen, dan wordt het probleem nog 10 keer erger natuurlijk. Dan ga je als overheid echt gaan promoten met spandoek en megafoon dat iedereen in de verst mogelijke uithoeken moet gaan wonen. Daar is het namelijk goedkoper zonder dat iemand daar een mobiliteitsprijs voor moet betalen.
Laat dit probleem een aantal decennia woekeren en je krijgt het resultaat anno 2018: voor quasi niemand is het Openbaar Vervoer nog een waardig alternatief, teveel mensen hebben hun leven afgestemd op de wagen omdat ze er onbewust verslaafd aan werden gemaakt.
.