Castil zei:
Puur vraag en aanbod net zoals overal op de arbeidsmarkt.
Zo heeft het nooit gewerkt en zo kan het nooit werken. Kapitaliseren van kunst is het einde ervan. Punt. Dat klinkt overtrokken, maar dat is gewoon een feit. Praktisch gezien door de gigantische producties die bijvoorbeeld een opera zijn, waardoor je plots niet genoeg personeel vindt om nog iets kwalitatiefs op het podium te brengen, waardoor nog minder mensen komen, waardoor het product nog slechter moet worden en het hele ding instort. Dat heeft dan weinig te maken met hoeveel volk er komt kijken in het begin, maar meer met de totale kost van zo'n productie. Kan best zijn dat de zalen telkens vol zitten, maar dat het toch nipt blijft om te overleven. Maar dat is in elke sector het geval.
Maar ook gewoon in het grotere geheel gezien: De kunst die dient om mensen een geweten te schoppen, die onze slechte eigenschappen aan de kaak moet stellen, die wringt bij ons en vervelend is, dat is net de kostbaarste kunst. Dat kan best de kunst zijn die over 200 jaar het meesterwerk van onze tijd blijkt te zijn. En per definitie zal die kunstenaar nooit veel vraag hebben, want het is net de bedoeling om onprettig te zijn voor ons. Dan kan hij beter mooie bloemetjes schilderen die de bomma aan haar muur wil hangen. Daar is veel meer vraag naar, maar zijn we daar als cultuur rijker van geworden? Dat denk ik niet.
Vergelijk bijvoorbeeld deze schilderijen van Goya. De eerste is gemaakt op commissie, om den brode:
Portret:
https://www.artencordoba.com/en/viana-palace/PHOTOS/GOYA_HALL/VIANA_PALACE_CORDOBA_GOYA_HALL_08.jpg
Deze zijn later (voor het geld hoefde het niet meer) en zijn niet besteld:
Saturnus die zijn kind opeet:
https://www.berfrois.com/uploads/2012/11/goya11.jpg
De Hond:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/38/Goya_Dog.jpg/800px-Goya_Dog.jpg
M°°nblade zei:
Dat is geen conclusie maar een heel twijfelachtige stellingname die mij terug doet denken aan de 'commerciële muziek sucks' discussies op de schoolplaats.
Wie geen geld kan verdienen met zijn 'kunst', die is geen professional maar simpelweg een amateur. En een professional, die heeft niet meer of niet minder passie of talent dan een amateur.
Er is geen enkele reden waarom de gesubsidieerde cultuursector anders zou zijn, dan de ongesubsidieerde muziek-, film- , muziek of gamesector (die ieder hun eigen indie culture hebben), buiten het feit dat men hiermee voornamelijk ouwbollige en met uitsterven bedreigde mediums aan een subsidie-infuus hangt. Trek de infuus uit en dan zal je pas zien of je product levensvatbaar is en wat het echt waard is.
En opnieuw is "geld" je enige criterium. Levensvatbaar (=winstgevend of minstens breakeven) zonder subsidies = "echt iets waard". Maar toevallig is cultuurhistorisch gezien geld of levensvatbaarheid net het slechtste criterium om te bepalen of iets kunst is. Het is quasi onmogelijk om op het moment zelf te bepalen of iets zal uitgroeien tot de volgende stepping stone, de schouders waar volgende kunstenaars op zullen staan. Dat kan bijna alleen retrospectief. Hoe weet ik dat? Omdat de geschiedenis dat al honderden jaren bewijst.
Het enige wat we zeker weten, is wel dat erkenning en kunst totaal verschillende zaken zijn. Persoonlijke en als maatschappij of gemeenschap. En dat is net een goeie reden om wél te blijven subsidiëren. Jij vindt niet dezelfde kunst mooi die ik mooi vind. En dat is maar goed ook, maar het zorgt er wel voor dat cultuur en kunst per definitie al niet meer gaat om "wie vindt het mooi". Want daarvoor is het te verschillend. We zijn het zelfs niet eens over bestaande meesterwerken.
Het is ook niet echt aan de overheid om te gaan bepalen wat kunst is die gemaakt mag worden, en wat niet. Héél misschien het medium, maar al zeker niet de inhoud. Dat leunt een beetje te dicht aan bij andere regimes. Dus op dat vlak werkt die beperking over wat wel en wat niet ook niet.
Ten tweede blijf je het hebben over een ongesubsidieerde film- en gamessector, die ook gewoon niet bestaat. Daar zijn ook subsidies, dat is al herhaaldelijk aangetoond.
