TheBud zei:
Heb jij kinderen? Dat is exact hoe ik dacht voor ik kinderen had. Nu helemaal niet meer, gewoon het idee dat iemand anders zijn kinderen kwijt is maakt me echt wel triest, en zo zijn er 80. 1000 familieleden. Tragisch.
Doet me trouwens denken aan het busongeval aan Sienne, daar was ik ook echt niet goed van.
Natuurlijk ben ik triest en ik vind dat allemaal heel erg en ik zeg ook niet dat anderen niet triest mogen zijn of zo. Maar ík zou daar als nabestaande helemaal niks mee hebben, het opdringerig en verstikkend vinden. Ik wil geen half land virtueel op de koffietafel. Láát me.
De laatste jaren wordt elke onnatuurlijke dood brééd uitgesmeerd in de media. Liefst met nog wat Facebookfotootjes en getuigenissen van iemand die de persoon eens op straat heeft zien lopen hoe levenslústig ze waren en altijd bereid om te helpen en dat het toch allemaal heel erg is, meneer. We laten nog wat ballonnen op, richten een aantal Facebookgroepjes op, een stille mars of twee, een nationale rouwdag, een getelevisioneerde begrafenis en dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Tot de volgende massahysterie zich aankondigt.
Ik heb daar absoluut niks mee en de eerste die míjn hypothetische onnatuurlijke dood breed uitsmeert in Het Laatste Nieuws met zwarte voorpagina's en omrande foto's blijf ik spoken tot hij gillend gek wordt. Doe normaal. Mijn dood is geen headline (gelukkig wijst voorlopig nog niks daarop).
Hetzelfde moest ik een nabestaande zijn. Mijn verdriet is godverdomme geen nationaal bezit. Ik vind het respectloos, opdringerig en onbeschoft. Het is nog net geen familieuitje.
Respect voor ieders manier van rouwen, natuurlijk. En als nabestaanden dit wél gewild hebben, geen probleem. Maar zoals ik al zei, ík vind het circus en ik mag er niet aan denken. Je zal maar meegesleurd worden als nabestaande in dat hele gedoe en je hebt er helemaal niks over te zeggen want plots is het een nationále ramp en een nationále dag van rouw en guttegut.
ad: