Eagle-Eye
Legacy Member
Ik maak mij klaar voor heel wat posts tegen mij, zeker aangezien ik deze thread amper gelezen heb... Ik heb wel een groot deel van het media-circus errond verplicht gevolgd (verplicht in de zin dat er geen ontkomen aan is).
Jullie mogen mij gerust naïef noemen, maar ondanks de bekentenissen en het feit dat ik die mens totaal niet ken, heb ik een zeer vreemd gevoel bij dit alles en geloof ik zelfs ergens in z'n onschuld...
Heb er niet echt een idee over vanwaar dat gevoel komt of wat het veroorzaakt, maar telkens als ik er iets over lees/hoor/zie denk ik bij mezelf: Moest deze zaak in (iets meer) discretie kunnen afgehandeld worden, zonder heel dat media-gedoe erbij, zou hij dan ook bekentenissen afgelegd hebben?
- Nog voor hij goed en wel op het politiebureau zat, stonden zijn voor- en familienaam al in de kranten met bijhorende interviews van buren, kennissen en familie. Van de ene op de andere dag kende heel Vlaanderen hem plots.
- Als leerkracht had hij een voorbeeldfunctie in de maatschappij en door de pers is heel zijn reputatie om zeep en gaan verschillende bijnamen (zie topic-titel) de ronde. Bovendien heeft heel België een oordeel kunnen vellen over deze man, hoewel ze hem van haar noch pluim kennen.
Ik kan mij best voorstellen dat, als plots alle zekerheid uit je leven van onder je voeten wordt weggeschept, je bij jezelf denkt "Buiten kan ik niet meer komen, want dan wordt ik levend gelynched. Heel de dag binnen zitten, is niks voor mij. Dus wat blijft er dan nog over?"
Als de politie en recherche je dan nog eens blijven ondervragen met de pers die over hun schouders meevolgt is de stap naar bekentenis (en vreemd genoeg een nieuw leven van "zekerheid") niet meer zo groot...
Maar dat is mijn mening.. Let the reactions come.
Jullie mogen mij gerust naïef noemen, maar ondanks de bekentenissen en het feit dat ik die mens totaal niet ken, heb ik een zeer vreemd gevoel bij dit alles en geloof ik zelfs ergens in z'n onschuld...

Heb er niet echt een idee over vanwaar dat gevoel komt of wat het veroorzaakt, maar telkens als ik er iets over lees/hoor/zie denk ik bij mezelf: Moest deze zaak in (iets meer) discretie kunnen afgehandeld worden, zonder heel dat media-gedoe erbij, zou hij dan ook bekentenissen afgelegd hebben?
- Nog voor hij goed en wel op het politiebureau zat, stonden zijn voor- en familienaam al in de kranten met bijhorende interviews van buren, kennissen en familie. Van de ene op de andere dag kende heel Vlaanderen hem plots.
- Als leerkracht had hij een voorbeeldfunctie in de maatschappij en door de pers is heel zijn reputatie om zeep en gaan verschillende bijnamen (zie topic-titel) de ronde. Bovendien heeft heel België een oordeel kunnen vellen over deze man, hoewel ze hem van haar noch pluim kennen.
Ik kan mij best voorstellen dat, als plots alle zekerheid uit je leven van onder je voeten wordt weggeschept, je bij jezelf denkt "Buiten kan ik niet meer komen, want dan wordt ik levend gelynched. Heel de dag binnen zitten, is niks voor mij. Dus wat blijft er dan nog over?"
Als de politie en recherche je dan nog eens blijven ondervragen met de pers die over hun schouders meevolgt is de stap naar bekentenis (en vreemd genoeg een nieuw leven van "zekerheid") niet meer zo groot...
Maar dat is mijn mening.. Let the reactions come.
Van licht antisociaal gedrag, eventueel naar criminaliteit.
Ik bedoelde cortisol ipv serotonine. Dat wordt door de hypofyse geregeld, en dat is bij psychopaten beduidend lager dan controlegroepen.
@ Vermassen die nu zijn 'gelijk' heeft gehaald en er over komt stoefen op de VRT.