Oorzaken toenemend aantal echtscheidingen:
Demografische oorzaak: omdat echtscheidingen pas optreden na x aantal huwelijksjaren (de mediaanduur van ontbonden huwelijken bedroeg in 2002 12 jaar en 5 maand) en het aantal geboorten op het einde van de jaren 50 en begin jaren 60 zijn maximum bereikte, is er nu logischerwijs een "boom" van het aantal scheidingen. Want hoe meer huwelijken, hoe meer kans op echtscheidingen. Omgekeerd zal een daling van het aantal huwelijken wellicht resulteren in een kleiner aantal echtscheidingen (al is het nog maar de vraag in welke mate het effect van die daling van het aantal scheidingen zal gecompenseerd worden door maatschappelijke tendensen).
Mensen zijn veeleisender geworden zodat de kans op een volledige "match" is afgenomen. Hierdoor stijgt het risico op echtscheiding.
De voorbeeldfunctie van echtscheidingen in de omgeving. Bij mensen die in hun onmiddellijke omgeving (ouders, familieleden, vrienden of collega's) in aanraking komen met echtscheidingen, verlaagt immers de drempel om ook zelf een eind aan hun huwelijk te maken. Gedeeltelijk komt dit door de drempelverlaging, maar ook omdat mensen zien dat een echtscheiding een mogelijke oplossing kan zijn voor een probleem. Het gevolg hiervan is wel dat het fenomeen echtscheiding epidemische vormen kan aannemen.
Onderzoek van het CBS in Nederland heeft uitgewezen dat de echtscheidingskans van kinderen die een echtscheiding van hun ouders hebben meegemaakt, ruim twee keer zo groot is als die van kinderen zonder gescheiden ouders. Hoe jonger de leeftijd van het "echtscheidingskind", hoe groter de kans om later zelf ook te scheiden.
De verandering van de echtscheidingswetgeving is zeker een belangrijke factor. De duur van de procedure voor echtscheiding met onderlinge toestemming werd ingekort tot ongeveer 6 maanden.
Meer koppels hebben weinig kinderen of blijven kinderloos. Het hebben van kinderen kan een relatie onder druk zetten, maar tevens wordt het zo "moeilijker" om te scheiden omdat praktische en morele bezwaren opduiken of in belang toenemen.
Steeds meer vrouwen werken. Hierdoor wordt niet alleen hun economische afhankelijkheid groter maar stijgt ook de kans dat ze iemand anders leren kennen, iemand die misschien beter past bij de persoon die ze na een aantal jaren huwelijk zijn geworden. Trouwens, in het merendeel van de gevallen nemen vrouwen het initiatief tot de echtscheiding. Dat fenomeen hangt nauw samen met de economische en sociale onafhankelijkheid van de vrouw. Maar mannen zijn ook sneller tevreden over de kwaliteit van de relatie of het huwelijk (misschien omdat het huwelijk voor hen een voordelige transactie is omdat kosten en baten in heel wat gevallen niet evenwichtig verdeeld zijn).
De sociale druk om een minder goed huwelijk toch in stand te houden is aanzienlijk kleiner geworden. Het stigma na scheiding is eveneens een stuk gekrompen (maar helemaal verdwenen is het nog niet). Het wegvallen van de sociale druk speelt meer in steden dan in landelijk gebied, en steeds meer mensen wonen in steden.
Mensen leven steeds langer. De statistische kans op echtscheiding verhoogt licht door de stijgende levensverwachting (dit geldt uiteraard ook voor de kans op een huwelijk).
Het stijgend aantal gemengde huwelijken - huwelijken tussen autochtonen en allochtonen - kan eveneens de echtscheidingscijfers doen stijgen. Uit onderzoeken zou immers blijken dat gemengde huwelijken vaker stranden dan niet-gemengde.
Aangezien homoseksuele mannen en lesbische vrouwen sedert 1 juni 2003 kunnen huwen, kunnen ze ook in de echtscheidingsstatistieken terechtkomen.
http://www.statbel.fgov.be/press/fl040_nl.asp
En no way dat ik ga trouwen
, zeker niet nu ik net een ps3 + HD tv heb ;p
3 op 4 is eigenlijk toch gewoonweg oerbelachelijk
, daar zit je dan met dat huis, dat kind, de hond
, de afbetalingen...
.