DaFreak zei:
Die keuze was en is in grote mate slechts een illusie. Wij bepalen niet de personen die partijen verkiesbaar stellen. Wie er op de lijst komt hangt af van zijn connecties en niet zijn competenties. De meeste ministers zijn verplicht gebruik te maken van experts die binnen de lijnen van hun politieke ideologie kleuren omdat ze er zelf weinig tot niets van kennen. Je krijgt met andere woorden de keuze uit een hele hoop praktisch identieke door de partij gekozen blanke oude mannen die al jaren de goeie handjes geschud hebben.
Van de meeste kandidaten weet de kiezer niet eens wat ze gestudeerd hebben en voor de partij doet dat er u weinig toe omdat ze toch weten dat zie goed als iedereen met het hart kiest voor een charismatische kop en de postjes verdeling zowiezo in hun handen ligt.
Zonder quotas zal die inteelt zichzelf in stand houden. Eens er rolmodellen ontstaan die niet de gebruikelijke politieke look hebben kunnen die op termijn weer verdwijnen.
Hiermee beschrijf je volgens mij een dieper probleem van onze democratie/particratie, waar quota volgens mij niets aan oplossen. Mij stoort het ook dat politici verkozen worden voor andere redenen dan hun achtergrond of kennis, maar daarvoor heb je inderdaad kabinetsmedewerkers. Ik stoor mij vooral aan de ondervertegenwoordiging van politici met een achtergrond in de exacte wetenschappen, maar dat is een andere discussie.
Uiteindelijk worden er mensen naar voren geschoven vanuit de partij, en dit zijn niet altijd "oude, blanke mannen", maar wel mensen waarvan de partij weet dat ze min of meer in de pas kunnen lopen, en die kunnen "scoren". Zo zitten we ook met enkele politieke families opgescheept, waarvan het niet altijd duidelijk is wat hun meerwaarde is. (Jean-Jacques De Gucht?) Door quota op te leggen gaan ze een generatie "nieuw bloed" moeten zoeken, alhoewel dat evengoed uit de partijrangen zal zijn. Verkiezingen zullen nog altijd een populariteitswedstrijd zijn, alleen zal nu om de uiteindelijke postjes te verdelen ook rekening moeten gehouden worden met geslacht en huidskleur. Na één generatie zitten we dan terug bij het vorige status quo, alleen is er nu nog een regel bij, en kan men bij ieder verkozen lid van een minderheidsgroep of het vrouwelijk geslacht zich gaan afvragen of de hoofreden van die persoon op die plaats te zetten geslacht of huidskleur was. Maar de reden zal zeker niet zijn omdat ze competent zijn, wat dat was vroeger ook nooit een reden.
Begrijp mij niet verkeerd, ik denk dat je in elke groep capabele mensen vindt, maar zoals Bongobongo zegt, uiteindelijk discrimineer je tegen iemand anders. Zo stond er een tijd geleden een lezersbrief in de NYT waarin iemand zich afvroeg of hij de promotie gemist had ten opzichte van een zwakkere kandidaat omdat zij een zwarte vrouw was en hij een blanke man. Hoe onterecht die vraag ook is, willen we mensen echt die indruk geven?
Trouwens, volgens mij zijn we zonder quota evengoed de "goede" weg aan het opgaan, omdat met een meer divers en zelfbewust kiespubliek de partijen ook aanvoelen dat ze scoren met kandidaten met een migratieachtergrond of gewoon vrouwen. Zo zal Zuhal Demir wel voor minstens een klein deel die post hebben gekregen omdat ze een vrouw is en koerdische roots heeft, en ook omdat ze er goed uitziet, want het is een populariteitswedstrijd. De nieuwe rolmodellen (alhoewel) zijn er dus al, vanzelf gekomen. Je kan dit uiteraard versnellen en forceren, maar waarom? Dat lijkt me weer zo'n goedbedoelde ingreep die gaat ontsporen.
Met quota in te voeren ga je volgens mij een hoop mensen zien die eigenlijk niet op hun plaats zitten. Weet je nog hoe de N-VA vaak de commentaar kreeg dat hun nieuwe verkozenen ervaring ontbraken?
