Ik zou het op een andere manier interpreteren: de bijbel en andere gelijkgedachte geschriften zijn opgesteld geweest om orde te creëren in een anders wanordelijke samenleving. Dat daaruit allerhande modificaties toegepast zijn (apocriefe geschriften wel of niet erkennen bv.) laat ik hier effe in het midden, gewoonweg omdat ik het niet weet.
Maar de disussie was onlangs tussen mij en een aantal andere mensen die zich enorm interesseren in religie als dusdanig (en dan niet in se toegespitst op christendom, islam, jodendom, ...), als religie als richtinggevend orgaan (zeg maar ongeschreven wet, een soort van moraal) en dan was onze mening dat we de allegorieën die beschreven staan moeten interpreteren als hulp bij allerhande maatschappelijke problemen.
Een eenvoudig voorbeeld: neem nu het wonder van Jezus en de 2 vissen en 10 broden (of hoe zat het ook alweer

). Het gaat hem niet om het feit dat Jezus door een mirakel alles kon laten vermenigvuldigen, het gaat er wel om dat hij de mensen terug leerde om door solidariteit een veel grotere groep van mensen aan te spreken. Onze interpretatie was als volgt: iedereen had iets, maar sommigen meer dan anderen. Door solidaire interactie, deelde de meer begunstigde zijn deel met de minder begunstigde opdat ieder genoeg had. En dat is een zeer kritiek punt in de leer van Jezus.
Het gevaar voor dit soort interpretaties is tweezijdig:
- enerzijds heb je een volledig atheistische interpretatie, hetgeen veel diep-gelovigen heel zwaar tegen de borst stoot. Het ontkent immers het wonderlijke van Jezus als doener. Ik bedoel: het schakelt zijn "tovenaarskunsten" uit.
- anderzijds erken je wel het belang van religie in de maatschappij, wat natuurlijk niet helpt aan de discussie of religie nu wel of niet belangrijk is. Je hebt immers een te eenzijdige mening en je vervalt weer in het kamp: welles-nietes.
Mijn vader gidst in zijn vrije tijd in de kathedraal van A'pen en de grote kerk van Lier. Als hij dit soort zaken vertelt, moet hij heel hard oppassen met mensen die wel geloven in Jezus als zoon van God. Zij distantiëren zich immers enorm van dit soort interpretaties en zijn zelfs vrij geïrriteerd als je met dit soort meningen afkomt.
Het lijkt dus dat de strijd tussen de twee kampen zal blijven duren. Wie uiteindelijk zal winnen, weet ik niet. Maakt mij ook niet veel uit. De mensheid zal een nood aan houwvast nodig blijven hebben. Sommige vinden dit in religie, anderen in vriendschap, alcohol, drugs, ... Ikzelf vind dit in filosofie en interactie via het taoisme. Wie ben ik maw om mensen omwille van hun ovrtuigingen te veroordelen ...