UdoctorYET
Legacy Member
Ja dat is waar, maar geloof mij als ik zeg dat dit tegenwoordig anders aangepakt wordt, ik ben momenteel aan het studeren in mijn cursus Religie, Zingeving en Levensbeschouwing. Daarin wordt er duidelijk afstand genomen van godsdienstonderwijs en wordt de nadruk op symbolen en context gelegd.
Natuurlijk is het dan de taak van de leerkracht om dat goed in de praktijk om te zetten. Maar dat is 1. moeilijk en 2. ligt grotendeels aan het engagement van de leerkracht.
De visie van Ido Abram (klik hier) spreekt mij aan. Natuurlijk is dit eigenlijk pas mogelijk vanaf leeftijden van 11 jaar, om echt zinvol te zijn.
Maar onderzoek (van Ina Ter Avest) heeft uitgewezen dat kinderen (leeftijd lagere school) bidden. Zelfs wanneer de ouders ongelovig zijn. De gebeden gaan over egoïstische zaken, maar desalniettemin wordt er gebeden. Dat betekent dat er bij kinderen een aanvoelen van die religiositeit is. Dat mag je niet negeren. Anders ontstaat er verwarring en kan het foutlopen in de zin dat er bijvoorbeeld onverdraagzaamheid optreedt tegenover andere opvattingen. Nee, ga in op intercultureel en interreligieus leren.
Leg de nadruk op overeenkomsten, maar negeer de verschillen niet. Dit kan misschien een beetje 'hippie' klinken, maar in mijn ogen is dit toch een gezonde visie.
Ik studeer zelf voor leerkracht (aan een katholieke hogeschool) en natuurlijk ben ik bevooroordeeld in deze zaak
Ik ben niet kerkelijk, noch katholiek (moslim...), maar toch ga ik er niet mee akkoord dat alles uit de bijbel dikke zever is.
Kan je de figuur Jezus (die kinderen enorm aanspreekt) niet gebruiken om waarden aan te brengen? Want de waarden die hij o.a. in de bergrede aanreikt, lijken mij mss toch wel een waardevolle leiddraad om te leven.
Niet het boek de bijbel, maar wel de geactualiseerde, in context geplaatste, visie van Jezus (of Isja) lijkt mij OK om kinderen aan te reiken. Samen met die interculturaliteit of interreligiositeit is dit volgens mij dus gezond. Jezus vormt het kader in zekere zin.
Natuurlijk is het dan de taak van de leerkracht om dat goed in de praktijk om te zetten. Maar dat is 1. moeilijk en 2. ligt grotendeels aan het engagement van de leerkracht.
De visie van Ido Abram (klik hier) spreekt mij aan. Natuurlijk is dit eigenlijk pas mogelijk vanaf leeftijden van 11 jaar, om echt zinvol te zijn.
Maar onderzoek (van Ina Ter Avest) heeft uitgewezen dat kinderen (leeftijd lagere school) bidden. Zelfs wanneer de ouders ongelovig zijn. De gebeden gaan over egoïstische zaken, maar desalniettemin wordt er gebeden. Dat betekent dat er bij kinderen een aanvoelen van die religiositeit is. Dat mag je niet negeren. Anders ontstaat er verwarring en kan het foutlopen in de zin dat er bijvoorbeeld onverdraagzaamheid optreedt tegenover andere opvattingen. Nee, ga in op intercultureel en interreligieus leren.
Leg de nadruk op overeenkomsten, maar negeer de verschillen niet. Dit kan misschien een beetje 'hippie' klinken, maar in mijn ogen is dit toch een gezonde visie.
Ik studeer zelf voor leerkracht (aan een katholieke hogeschool) en natuurlijk ben ik bevooroordeeld in deze zaak
Ik ben niet kerkelijk, noch katholiek (moslim...), maar toch ga ik er niet mee akkoord dat alles uit de bijbel dikke zever is.
Kan je de figuur Jezus (die kinderen enorm aanspreekt) niet gebruiken om waarden aan te brengen? Want de waarden die hij o.a. in de bergrede aanreikt, lijken mij mss toch wel een waardevolle leiddraad om te leven.
Niet het boek de bijbel, maar wel de geactualiseerde, in context geplaatste, visie van Jezus (of Isja) lijkt mij OK om kinderen aan te reiken. Samen met die interculturaliteit of interreligiositeit is dit volgens mij dus gezond. Jezus vormt het kader in zekere zin.
. Wist je dat ik als godsdienstleerkracht onder mijn voeten zou krijgen van de inspectie als ik ontwikkelingssamenwerking promoot? Dat ik gerust kritisch godsdienst mag (eigenlijk moet) geven? Godsdienst is niet meer hetzelfde als in de jaren 60. Wee mijn gebeente als ik mijn mening durf op te leggen aan mijn leerlingen (het kot zou te klein zijn). Dat is ook niet godsdienstonderwijs volgens mij. Volgens mij moet je de leerlingen in godsdienst/zedenleer/... op een kritische manier een bepaald denkkader aanreiken waar ze niet akkoord met moeten gaan. Dat probeer ik toch te doen.
Ik heb zélf ooit nog de angst mogen ervaren om wel nog te denken dat ik moet geloven; maar het toch niet meer te doen. Ik weet dat die barrière er voor mij was; en ik had vrije toegang tot alle informatie (schriftelijk weliswaar)