Archief - In de marge van het nieuws - deel 2
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Benjamin
Legacy Member
Een klassieker waar geen speld tussen te krijgen is (jij hebt een vechtsport beoefend?Oldskooler zei:Kerel 1: Ik heb 10 jaar karate gehad!
Kerel 2: Ik heb al 10 jaar obesitas en een geweer, vlam.
) maar laten we even onthouden dat de politie tegenover een machette stond die volgens de wapenwet niet illegaal was (volgens de ouders die ik momenteel eerder geloof dan de politie), een vleeswond op de arm is gelukkig niet dodelijk (zolang geen slagader opengaat anyway). Het terugtrekken van de politie was wellicht de beste zet aangezien die jongen niet op het punt stond om iemand aan te vallen (come on, ik heb ook wel eens op de muur geslagen (breekt niet) en mijn toetsenbord heeft ook weleens afgezien
). Als je dan toch de confrontatie aangaat dan zijn er wellicht andere mogelijkheden. Pak bijvoorbeeld een stoel om die jongen op afstand te houden. Ik ben de eerste om toe te geven dat we enkel kunnen speculeren in hoeverre dit te vermijden was aangezien we er niet bij waren maar het is aannemelijk dat beter getrainde politieagenten beter met deze situatie hadden kunne omgaan, met die training verwijs ik naar de algehele lichamelijke conditie, de vechtsporttraining (krav maga) en training in conflictbeheersing.
De vraag die de politie nu aan zichzelf moet stellen is ofdat de politieopleiding de agenten voldoende voorbereid op dit soort situaties. Dat is de politie op zijn minst verschuldigd aan haar slachtoffers.
Het slachtoffer was geen brave jongen, het zal vast niet gemakkelijk zijn geweest voor de politie maar met 8 getrainde mannen tegen 1 jongen...dat moet niet zo eindigen.
Benjamin
Legacy Member
Al dat gezeik over die vergrijzing...Bontus zei:
Wanneer de VUT en het prepensioen volledig zijn afgeschaft (dat dus niemand meer zo'n uitkering heeft) dan verbetert die ratio al zeer sterk, als we dan ook nog iedereen die na zijn 65ste wil en kan blijven werken LATEN werken en dit in return voor een hogere AOW-uitkering/pensioen enz. per jaar dat hij niet werkt dan is het probleem al grotendeels opgelost. Uiteraard is het hiervoor nodig dat de anciënniteit wordt afgeschaft in de sociale akkoorden, bedrijven gaan geen oudere mensen aannemen wanneer ze voor minder geld mensen kunnen aanwerven die jonger zijn en beter functioneren (verser van de schoolbanken + meer op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen + voldoende werkervaring).
Dit houd in dat mensen volledig betaald moeten worden op basis van hun functieniveau, ongeacht de leeftijd. Zogauw de vakbonden eindelijk meewerken om de sociale akkoorden op deze wijze aan te passen dan kunnen oudere mensen weer werken. Werkgevers zullen oudere mensen wel in dienst MOETEN nemen gezien het tekort aan jonge arbeidskrachten en als ze niet onevenredig meer moeten betalen voor die oudere werknemers dan zullen de werkgevers dat ook wel doen.
Ik voorspel dat dit sowieso gaat gebeuren, de vraag is ofdat we de put gaan dempen vóór- of nadat het kalf is verdronken.
Benjamin
Legacy Member
²JPV zei:
Dat bedrijven saneren is natuurlijk altijd erg hard voor de werknemers, de vraag is ofdat dit niet ook in het belang is van onze volkeren. Immers staan die bedrijven wel sterker na de crisis wat dan weer goed is voor de werkgelegenheid. Wanneer kunnen bedrijven beter saneren, tijdens een hoogconjunctuur of tijdens een laagconjunctuur? Tijdens een laagconjunctuur toch?
Heeft Duitsland niet een zeer laag minimumloon in vergelijking met Nederland, België, Denemarken...?
Aldi is nog in het nieuws gekomen omdat zij geen handschoenen wilde kopen voor de broodbakkers die, wanneer ze eventjes niet opletten, hun handen verbrandden. Sindsdien (dit was episode zoveel in een reeks Aldi-schandalen) koop ik niets in die Duitse discounters (Lidl is er ook een). Wellicht zijn de Duitse vakbonden daarom zo actief, omdat de overheid te weinig heeft geregeld voor de kansarme werknemers?
Hoeveel kunnen we besparen door de overheden efficiënter te laten functioneren?
Denk aan subsidies, bureaucratisering, politieke zever (die volksverhuizing van het E.P.), het snijden in het aantal ministeries (veel te veel in de lage landen) en overbodige bestuurslagen (provinciale staten in Nederland), de salarissen van minsters (voor een gewestelijke ministertje, wat toch maar een veredelde wethouder is, is het salaris wel erg hoog) enz.
Ik zou maar wat graag hebben dat iemand dat eens goed in kaart zou brengen.
dJeez
Legacy Member
Dan zal 1 van die beloftes wel zijn dat hij het FDF monddood zou maken. Ik vind Maingain overigens opvallend stil de laatste tijd, hij wou nochtans duidelijkheid over zijn positie binnen de MR... Niet echt veel meer van gehoord of gelezen sindsdien (niet dat ik dat betreur, want dat lijkt mij een veeg tekenBluto zei:
).Asserti
Legacy Member
Wordt hier nog altijd gevonden dat Leterme het zo slecht heeft gedaan, toen ie z'n regering moest bouwen?
Imo bewijst de situatie nu dat ie het helemaal niet zo slecht deed.
En zijn de kieskringen niet de oorzaak van de impasse waar we nu in beland zijn? Moesten de partijen niet opgesplitst zijn in Vlaamse & Franstalige partijen, moest gans België op dezelfde partijen moeten stemmen, zouden we dan nu niet met een probleem minder zitten?
Of kon ik effectief op waalse partijen stemmen en omgekeerd?
Imo bewijst de situatie nu dat ie het helemaal niet zo slecht deed.
En zijn de kieskringen niet de oorzaak van de impasse waar we nu in beland zijn? Moesten de partijen niet opgesplitst zijn in Vlaamse & Franstalige partijen, moest gans België op dezelfde partijen moeten stemmen, zouden we dan nu niet met een probleem minder zitten?
Of kon ik effectief op waalse partijen stemmen en omgekeerd?
Gentille
Legacy Member
Benjamin
Legacy Member
Hier moet even bij worden aangevuld dat al god weet hoelang het dragen van een wapen op straat in tal van staten is toegestaan. Wat mij betreft moeten burgers een taser (een taser´pistool´ dus, geen stungunnetje) kunnen gebruiken op hun eigen terrein om zich te verdedigen tegen inbrekers, verder dan dat acht ik het niet wenselijk wanneer burgers wapens mogen gebruiken (de inbreker kan ervoor kiezen om niet in te breken).
Ik vind het al zorgwekkend dat bepaalde politieagenten een wapen mogen dragen.
Ik vind het al zorgwekkend dat bepaalde politieagenten een wapen mogen dragen.
JPV
Legacy Member
ik heb er totaal geen probleem mee dat bedrijven saneren op een ogenblik dat het slecht gaat. Maar dan moet het wel slecht gaan.Benjamin zei:
Saneren als je winst maakt (na aftrek van leningskosten) mag van mij ook (je moet nu eenmaal een bepaald niveau winst maken), maar jammer genoeg is het voor sommigen nooit genoeg.
Minimumlonen zijn in Duitsland sectorieel geregeld, er zijn geen nationale minimumlonen.Benjamin zei:
Aldi heeft geen vakbond in hun bedrijfsorganisatie opgenomen (verre vanBenjamin zei:
). Aldi & Lidl zijn idd een apart geval (alhoewel het in België héél goed meevalt)
je akn een stuk snijden, maar sowieso niet alles. Salarissen van ministers zijn trouwens écht niet overdreven.Benjamin zei:
nite
Legacy Member
JPV zei:
Is het niet de bedoeling de beste prestaties uit je bedrijf te halen? Onnodige kosten wegwerken (bvb te veel werknemers) is noodzakelijk voor het overleven van de onderneming op lange termijn. Inefficiënte productie is een verlies, niet enkel voor de aandeelhouders maar ook voor de samenleving als geheel. Inefficiënte productie betekent: minder winst, maar ook minder investeringen en hogere prijzen.
Als de onderneming efficiënter kan produceren door mensen te ontslaan, dan is het moreel goed dat ze dan ook mensen ontslaat. We moeten af van het idee dat we koste wat kost mensen moeten houden in hun bestaande job. De enige manier tot welvaart is niet door mensen nutteloos werk te laten doen, maar door ze te helpen zodat ze nuttig werk vinden.
Bescherm de werknemer, niet de job!
JPV
Legacy Member
Onnodige kosten wegwerken kan en moet je idd doen. Maar wat is onnodig, daar gaat de discussie over. Is het een onnodige kost om mensen de indexsprongen te geven? Is het onnodig om mensen een opzegvergoeding te geven? Is het geven van opleiding een onnodige kost? Is het aanbieden van (bij wijze van spreken) gratis water een onnodige kost? Is het geduld hebben met mensen die na langdurige ziekte terugkeren een onnodige kost?
En mocht een bedrijf bij het ontslaan van mensen verplicht zijn ze een ander nuttig werk aan te bieden, mogen ze van mij zoveel mensen ontslaan als ze willen.
Als een onderneming efficiënter kan produceren, is het zeker niet noodzakelijk moreel goed om daarbij personeel te ontslaan. Je moet ook kijken wat het aan de werkdruk van de mensen verandert. Als je mensen onder druk zet om bvb geen familiaal verlof te nemen, als mensen met ontslag bedreigd worden als ze 1 keer per jaar een dag ziek zijn (en dit de planning in de war stuurt), ... dan is dit moreel NIET goed.
En mocht een bedrijf bij het ontslaan van mensen verplicht zijn ze een ander nuttig werk aan te bieden, mogen ze van mij zoveel mensen ontslaan als ze willen
. Als een onderneming efficiënter kan produceren, is het zeker niet noodzakelijk moreel goed om daarbij personeel te ontslaan. Je moet ook kijken wat het aan de werkdruk van de mensen verandert. Als je mensen onder druk zet om bvb geen familiaal verlof te nemen, als mensen met ontslag bedreigd worden als ze 1 keer per jaar een dag ziek zijn (en dit de planning in de war stuurt), ... dan is dit moreel NIET goed.
Benjamin
Legacy Member
Ik weet het, ik heb er zelf laatst nog op gewezen naar aanleiding van die jongen die door politieagenten werd doodgeschoten (een taser was hier het ideale wapen aangezien er maar 1 persoon was). Bij bepaalde hartaandoeningen (heeft volgens mij met de geleiding van de zenuwvezeltjes in het hart te maken) kan zo'n extreme elektrische spanning tot hartfalen leiden.den crack zei:
Mijn standpunt: de inbreker weet van te voren wat hem te wachten staat en aanvaardt dat risico dan.
Wel heeft de staat naar mijn stellige overtuiging de plicht om iedereen de kans te geven om een succesvol leven op te bouwen, ook wanneer iemand helemaal onderaan moet beginnen. Het is wel aan de persoon zelf om die geboden kans te grijpen.
Ik weet overigens niet wat voor mensen voornamelijk inbreken, ofdat je dan eerder aan junkies of aan georganiseerde criminaliteit moet denken en ik zou zeker niet aanraden om onbezonnen zo'n inbreker aan te vallen (er kan er altijd meer dan 1 zijn en sowieso bel je het best eerst 112 met zo'n zacht mogelijke stem).
Benjamin
Legacy Member
Ik weet niet hoe het momenteel is maar voordat kabinet Balkenende 1.XX (1.25 als ik me niet vergisJPV zei:
) de salarissen van de ministers verhoogde kreeg zelfs een gewestelijke minister in België een hoger salaris dan een nationale minister in Nederland.Nu weet ik ook wel dat dat op de totale begroting peanuts is maar alle beetjes helpen.
Ik zou niet willen dat het salaris van een minister te laag ligt om competente mensen aan te trekken, net zoals ik het belangrijk vind dat universitair geschoolde leraren een marktconform salaris krijgen. Je kiest echter niet enkel omwille van het salaris voor een ministerpost, het opent ook deuren voor het vervolg van je carrière. Bovendien krijgt een minister tal van voordeeltjes: tweede huis (indien nodig), dienstauto,...
Wanneer je harde maatregelen neemt voor het volk, en dat doet Nederland nu overduidelijk, dan moet je eerst en vooral kijken naar het overtollige vet waarin je kan snijden.
Benjamin
Legacy Member
Ook voor het bedrijf is het op de lange termijn mogelijk niet goed.JPV zei:Onnodige kosten wegwerken kan en moet je idd doen. Maar wat is onnodig, daar gaat de discussie over. Is het een onnodige kost om mensen de indexsprongen te geven? Is het onnodig om mensen een opzegvergoeding te geven? Is het geven van opleiding een onnodige kost? Is het aanbieden van (bij wijze van spreken) gratis water een onnodige kost? Is het geduld hebben met mensen die na langdurige ziekte terugkeren een onnodige kost?
En mocht een bedrijf bij het ontslaan van mensen verplicht zijn ze een ander nuttig werk aan te bieden, mogen ze van mij zoveel mensen ontslaan als ze willen
Als een onderneming efficiënter kan produceren, is het zeker niet noodzakelijk moreel goed om daarbij personeel te ontslaan. Je moet ook kijken wat het aan de werkdruk van de mensen verandert. Als je mensen onder druk zet om bvb geen familiaal verlof te nemen, als mensen met ontslag bedreigd worden als ze 1 keer per jaar een dag ziek zijn (en dit de planning in de war stuurt), ... dan is dit moreel NIET goed.
Speciaal voor jou en andere aanhangers van weinig gereguleerd kapitalisme, het onderstaande artikel.nite zei:
‘De markt jaagt de bureaucratie aan’
Door de vrijheid die de markt laat, groeit de behoefte aan bureaucratische controle door managers. En omdat dezen weer zo snel vertrekken, verliezen bedrijven hun sociale kapitaal: de kennis en trouw van echte professionals.
Liberale economen zijn lyrisch over de flexibele en dynamische Amerikaanse economie. De Amerikaanse arbeidsmarkt functioneert als een echte markt: bedrijven kunnen mensen soepel ontslaan en nemen daarom mensen ook makkelijker in dienst. Het personeelsbestand ademt mee met de conjunctuur. Personeel en beloning spelen flexibel in op vraag en aanbod.
De bewonderaars van het Amerikaanse model zien over het hoofd dat het hire and fire op de arbeidsmarkt verwoestend is voor de loyaliteit van werknemers. Amerikaanse bedrijven hebben veel meer managers nodig om hun mensen te observeren en te controleren. Bovendien hebben de Verenigde Staten vanaf de vroege jaren zeventig een bijna vijfentwintigjarige periode van zeer lage productiviteitsgroei gekend.
Volgens gegevens van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) in Genève bestaan er opmerkelijke verschillen in de dikte van managementlagen in bedrijven tussen landen. Het aandeel managers in de beroepsbevolking varieert van 2 procent in Noorwegen tot 13,5 procent in Canada. In de meeste Europese landen zijn de aantallen managers nog vrij bescheiden: tussen 2 en de 5 procent van de beroepsbevolking. Nederland zit met 6 procent aan de top van Europa. In Angelsaksische landen liggen de percentages managers veel hoger. Zo heeft het Verenigd Koninkrijk 11,4 procent, Australië 12,3, de VS 13,0 en Canada maar liefst 13,5 procent managers. In een recent artikel in het economenblad ESB, hebben wij aangetoond dat deze verschillen samenhangen met de arbeidsverhoudingen.
Wat betreft arbeidsverhoudingen worden in de literatuur twee hoofdtypen van landen onderscheiden: gecoördineerde (Rijnlandse) versus geliberaliseerde (Angelsaksische) markteconomieën. Vergeleken met de Rijnlandse economieën kennen de Angelsaksische landen eenvoudiger ontslag, kortere dienstverbanden, zwakkere vakbonden, meer decentrale loonvorming met grotere inkomensverschillen en sobere uitkeringen.
Het bedrijfsleven kent dikkere managementlagen naarmate de arbeidsverhoudingen meer Angelsaksisch zijn en de arbeidsmarkt meer als een echte markt werkt. En met het oprukken van de Angelsaksische praktijk groeien de managementlagen. Vervelend is dat in de landen met dikkere managementlagen de productiviteit gemiddeld langzamer groeit. Hoe komt dat?
In de Rijnlandse economieën blijven werknemers langer bij hetzelfde bedrijf. Een langer verblijf bij dezelfde werkgever is gunstig voor het routinematige innovatiemodel dat dominant is in de oude economie: het stapsgewijs verbeteren van producten waarbij ervaringskennis een belangrijke rol speelt. De accumulatie van kennis is gebaat bij continuïteit in het personeelsbestand, want veel kennis is slecht gedocumenteerd en zit als het ware tussen de oren van mensen.
Hier ligt een belangrijk voordeel van de starre Europese arbeidsmarkten. Een land als Duitsland wordt in neoliberale kringen verguisd als kampioen starheid; maar Duitsland heeft nog altijd een formidabele internationale concurrentiepositie (Exportweltmeister) en de continuïteit in personeelsbestanden draagt juist bij aan de reputatie van producten Made in Germany.
De Verenigde Staten mogen dan goed zijn in de nieuwe economie (ICT), maar met hun geflexibiliseerde arbeidsmarkten doen ze het niet best in hun oude economie - en de oude economie domineert nog altijd de macrocijfers. In de oude economie hebben Amerikaanse aanbieders allang de slag verloren van Europeanen en Aziaten, getuige een importoverschot van 8 procent van het nationaal product.
De Amerikanen lopen weliswaar voorop in de ICT (en dit heeft onlangs ook hun productiviteitsgroei verbeterd), maar ze blijven achter in traditionele branches zoals auto’s en staal.
In Amerika kan iemand zo ontslag krijgen. Dat heeft consequenties voor de betrokkenheid bij en de loyaliteit aan het bedrijf. Het is ook aannemelijk dat de grote inkomensverschillen tussen de top en de werkvloer de motivatie op de werkvloer negatief beïnvloeden. Gevolg: mensen tonen minder loyaal gedrag en doen minder hun best. Dat moet dan weer worden tegengegaan met meer managers die systematisch observeren, controleren en bedrijfsprocessen zodanig herinrichten dat mensen beter in het gareel kunnen worden gehouden.
Een probleem is bovendien: als er meer managers zijn, dan krijgen mensen op de werkvloer ook meer voorgeschreven hoe ze hun werk precies moeten doen. Gevolg: minder eigen verantwoordelijkheid. Dit maakt het werk minder leuk en uitdagend. En dan zijn vervolgens weer managers nodig die erover waken dat men desondanks goed bij de les blijft.
Zelfs in linkse kringen wordt al versoepeling van het ontslagrecht bepleit: om de buitenstaanders (flexwerkers) op de arbeidsmarkt een kans te geven, moeten de privileges van de goed beschermde insiders worden aangepakt. Hier moet men zich echter realiseren dat de beschermde insiders de enigen zijn die belang hebben bij de continuïteit van een bedrijf op de langere termijn. Immers, van de aandeelhouders kunnen we geen loyaliteit verwachten, want aandeelhouders houden hun aandelen niet. Ze handelen in aandelen en hun tijdshorizon reikt veelal niet verder dan de volgende kwartaalcijfers.
Topmanagers hebben eveneens een vrij snelle omlooptijd. Hun tijdshorizon reikt in principe tot het moment waarop ze hun aandelenopties verzilveren. En de flexwerkers doen korte klussen in ruil voor geld.
Kortom, aandeelhouders, topmanagers en flexwerkers hebben de neiging om het bedrijf vooral te gebruiken als geldautomaat: cashen en wegwezen! De insiders vormen de enige groep die een echt vitaal belang heeft bij de continuïteit van het bedrijf op de langere termijn. De insiders hebben over de jaren heen veel bedrijfsspecifieke kennis vergaard. Hun carrière en verdienmogelijkheden hangen van deze kennis af.
Zij vormen ook het historische geheugen van de organisatie. Gaat het bedrijf naar de haaien, dan devalueert hun kennis en daarmee hun verdiencapaciteit. Op de insiders moeten we dus zuinig zijn. Zij zijn de enige stakeholders die sterke motieven hebben om de boel ook op langere termijn bij elkaar te houden.
Vooral kennisintensieve en innovatieve organisaties hebben een groot belang bij loyale insiders. Er is veel geïnvesteerd in hun kennis en kunde en dit is een reden dat zij (ook tijdens recessies) niet zo gemakkelijk worden ontslagen. Voor innovatieve bedrijven is de loyaliteit van hun mensen cruciaal, want minder loyale mensen kunnen grote schade aanrichten. Denk bijvoorbeeld aan de vertegenwoordiger die stiekem met de concurrent samenwerkt of de technicus die tekeningen van het jongste prototype naar een concurrent lekt. Men hoeft geen studie economie gedaan te hebben om te beseffen dat het vlot weglekken van kennis naar concurrenten ontmoedigend werkt voor de bereidheid van een bedrijf om nog in kennis te investeren.
In neoliberale kring is het politiek correct om aan te schoppen tegen de starre Europese arbeidsmarkten. Maar met goede ontslagbescherming, meer langdurige verbintenissen en een grotere inkomensgelijkheid kopen we in Europa een stuk sociaal kapitaal: betrokkenheid, trouw en loyaliteit van mensen.
Op veel plekken in Europa hebben mensen geen job, maar een beroep - en daar zit iets van roeping in en een intrinsieke motivatie. Mensen met een echt beroep presteren niet omdat ze eurotekens in de ogen hebben, maar omdat ze het fijn vinden om als vakmens te laten zien wat ze kunnen.
Met de flexibilisering van de arbeidsmarkt lopen we gevaar om dit sociale kapitaal te verprutsen. Naarmate dit gebeurt, moet worden geïnvesteerd in toezicht en controle en liefst ook nog in het controleren van de controleurs. Contracten moeten dan juridisch goed worden dichtgespijkerd. Gering vertrouwen schept hoge transactiekosten.
De consequenties zijn meer regels, meer juridische dienstverlening en meer management; maar ook minder professionele autonomie en daardoor minder arbeidsvreugde en minder productiviteit van medewerkers. In Nederland zijn we in deze richting al een stuk gevorderd. Met de dikte van onze managementlagen horen we bij de Continentaal-Europese top. Verminderen van regeldruk? Vergeet het maar.
Uit: Het NRC Handelsblad, 13 januari 2007
Door: Prof.dr. Alfred Kleinknecht, dr. C.W.M. Naastepad en dr. Servaas Storm.
Time
Legacy Member
De afkeer tussen Vlaamse en Franstalige onderhandelaars bereikt soms ongekende hoogten. In een opmerkelijk krantenartikel in La Libre Belgique komen de onderhandelaars anoniem en off te record aan het woord. 'Opgelet, niet voor gevoelige zielen', staat er boven de tekst.
Het is off the record, schrijft de krant herhaaldelijk en er zijn ook geen sporen meer terug te vinden van wat de verschillende onderhandelaars in de loop van vele maanden aan journalisten hebben laten ontvallen. Maar de citaten tonen wel aan hoe verzuurd het onderhandelingsklimaat is geworden tussen Noord en Zuid. Een overzicht van de meest opmerkelijke passages.
Een Franstalige over Bart De Wever: ‘Dat is een ziekelijke vent. Ik ben ervan overtuigd dat hij echt een probleem heeft. Hij kijkt zijn gesprekpartners nooit in de ogen en heeft altijd een vertroebelde blik. Zodra de onderhandelingen een beetje uitlopen, toont hij tekenen van lichamelijke zwakte en vermoeidheid. Om zich terug een beetje op te peppen eet hij wafels, kilo’s wafels.
Een Vlaming over de PS: ‘Het is een echte kwelling om te onderhandelen met de PS. Het is fysiek moeilijk om naast hen plaats te nemen. Wij komen over niets overeen. Op alle vlakken verschillen wij fundamenteel van elkaar. Hun nota’s lijken meer op communistische pamfletten dan op iets anders. Dit is de hel. We leven al vier maanden in de hel.'
Een Franstalige over Bart De Wever. ‘Hij kan niet onderhandelen. Soms zegt hij op bepaalde punten ja, maar dan koppelt hij terug met zijn strategogroep en keer op keer lapt hij ons hetzelfde. Met zijn klein benepen stemmetje zegt hij dan: ‘Het spijt me echt, maar ik kan het akkoord niet aanvaarden. Ik heb me vergist, maar ik had geen ja mogen zeggen, sorry’.'
Een Vlaming over Laurette Onkelinx en Joëlle Milquet: ‘Onkelinx is de ergste, ze roept en tiert, maar niemand is nog onder de indruk van haar. Ze verkoopt alleen maar wind. Eigenlijk zijn zowel Onkelinx als Milquet debiel. Ze begrijpen er niets van.’
Een Franstalige over Bart De Wever: ‘Die vent is pure horror. Hij doet ontzettend laatdunkend over de Franstaligen en ook over de andere Vlaamse onderhandelaars. Mochten de mensen de waarheid weten, het land zou ontploffen. Het is werkelijk ondenkbaar.’
Een Vlaming over Elio Di Rupo: ‘Hij heeft niet goed begrepen dat wie eerste minister wil worden wat actie moet ondernemen. In plaats daarvan maquilleert hij zich. Iedereen kan perfect voorspellen wanneer de onderhandelingen weer eens op niets zijn uitgedraaid. Het volstaat om te kijken naar Di Rupo. Hij verlaat de zaal voortijdig en holt naar de toiletten om zich te schminken. Hij moet er toch goed uitzien voor de camera’s.’
Een Franstalige over De Wever: ‘Het probleem ligt bij de persoonlijkheid van ‘ce type’. Hij is zeer autoritair en slim. De andere Vlaamse partijen ziet hij als het laagste van het laagste waarbij hij voortdurend herhaalt dat hij eigenlijk tachtig procent van de Vlamingen vertegenwoordigt. Hij ziet er uit als een tamme goedzak, maar de schijn bedriegt. In feite is hij een grote leugenaar. Hij komt zijn politieke beloften niet na.’
Een Vlaming over Milquet: ‘Van Milquet weten we dat ze zot is. Zelfs als we op een dag een akkoord bereiken met de PS is zij in staat om het eigenhandig op te blazen.’
Een Franstalige over de Vlamingen: ‘Eigenlijk willen de Vlamingen helemaal geen onafhankelijkheid, want ze weten dat ze dan Brussel moeten opgeven. En Vlaanderen zonder Brussel, wat stelt deze regio met haar zoeaventaal internationaal voor?
Alle Franstaligen over De Wever, de Vlamingen over alle Walen.
Het is off the record, schrijft de krant herhaaldelijk en er zijn ook geen sporen meer terug te vinden van wat de verschillende onderhandelaars in de loop van vele maanden aan journalisten hebben laten ontvallen. Maar de citaten tonen wel aan hoe verzuurd het onderhandelingsklimaat is geworden tussen Noord en Zuid. Een overzicht van de meest opmerkelijke passages.
Een Franstalige over Bart De Wever: ‘Dat is een ziekelijke vent. Ik ben ervan overtuigd dat hij echt een probleem heeft. Hij kijkt zijn gesprekpartners nooit in de ogen en heeft altijd een vertroebelde blik. Zodra de onderhandelingen een beetje uitlopen, toont hij tekenen van lichamelijke zwakte en vermoeidheid. Om zich terug een beetje op te peppen eet hij wafels, kilo’s wafels.
Een Vlaming over de PS: ‘Het is een echte kwelling om te onderhandelen met de PS. Het is fysiek moeilijk om naast hen plaats te nemen. Wij komen over niets overeen. Op alle vlakken verschillen wij fundamenteel van elkaar. Hun nota’s lijken meer op communistische pamfletten dan op iets anders. Dit is de hel. We leven al vier maanden in de hel.'
Een Franstalige over Bart De Wever. ‘Hij kan niet onderhandelen. Soms zegt hij op bepaalde punten ja, maar dan koppelt hij terug met zijn strategogroep en keer op keer lapt hij ons hetzelfde. Met zijn klein benepen stemmetje zegt hij dan: ‘Het spijt me echt, maar ik kan het akkoord niet aanvaarden. Ik heb me vergist, maar ik had geen ja mogen zeggen, sorry’.'
Een Vlaming over Laurette Onkelinx en Joëlle Milquet: ‘Onkelinx is de ergste, ze roept en tiert, maar niemand is nog onder de indruk van haar. Ze verkoopt alleen maar wind. Eigenlijk zijn zowel Onkelinx als Milquet debiel. Ze begrijpen er niets van.’
Een Franstalige over Bart De Wever: ‘Die vent is pure horror. Hij doet ontzettend laatdunkend over de Franstaligen en ook over de andere Vlaamse onderhandelaars. Mochten de mensen de waarheid weten, het land zou ontploffen. Het is werkelijk ondenkbaar.’
Een Vlaming over Elio Di Rupo: ‘Hij heeft niet goed begrepen dat wie eerste minister wil worden wat actie moet ondernemen. In plaats daarvan maquilleert hij zich. Iedereen kan perfect voorspellen wanneer de onderhandelingen weer eens op niets zijn uitgedraaid. Het volstaat om te kijken naar Di Rupo. Hij verlaat de zaal voortijdig en holt naar de toiletten om zich te schminken. Hij moet er toch goed uitzien voor de camera’s.’
Een Franstalige over De Wever: ‘Het probleem ligt bij de persoonlijkheid van ‘ce type’. Hij is zeer autoritair en slim. De andere Vlaamse partijen ziet hij als het laagste van het laagste waarbij hij voortdurend herhaalt dat hij eigenlijk tachtig procent van de Vlamingen vertegenwoordigt. Hij ziet er uit als een tamme goedzak, maar de schijn bedriegt. In feite is hij een grote leugenaar. Hij komt zijn politieke beloften niet na.’
Een Vlaming over Milquet: ‘Van Milquet weten we dat ze zot is. Zelfs als we op een dag een akkoord bereiken met de PS is zij in staat om het eigenhandig op te blazen.’
Een Franstalige over de Vlamingen: ‘Eigenlijk willen de Vlamingen helemaal geen onafhankelijkheid, want ze weten dat ze dan Brussel moeten opgeven. En Vlaanderen zonder Brussel, wat stelt deze regio met haar zoeaventaal internationaal voor?
Alle Franstaligen over De Wever, de Vlamingen over alle Walen.
L0k1-
Legacy Member
den crack zei:
Een wapenstok kan ook iemand doden, bijvoorbeeld na enkele rake klappen komt er een klonter vrij die in de hersens de bloedstroom blokkeert....
Je weet nooit de medische achtergrond van een tegenstander, maar als die persoon u fysiek probeert aan te vallen dan vervalt naar mijn mening het recht op een zachte behandeling. Als hij daarna overlijdt, tjah dan is het meestal (ja er zijn uitzonderingen, maar laten we niet veralgemenen) zijn eigen fout.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.