spliffrider zei:
* Heus niet alle geschiedschrijvers aanvaarden het bestaan van een historische jezusfiguur. er zijn genoeg boeken die beide kanten aanboren. Dit is geen historisch feit; het staat in het beste geval onder discussie. En dan vraag ik mij af op wat die proponenten van het bestaan van een historische Jezus zich baseren. Het MOEt al bijna een afleiding van die 4 gospels zijn. Of de lijkwade van Turijn?
Goh, hoe verder je in de geschiedenis gaat hoe meer kans dat er bestaat dat feiten nogal obscuur worden. Het is in het beste geval hoogst aannemelijk dat Jezus bestaan heeft. Er waren meerdere profeten in die tijd, dus kan de historische Jezus wel iemand helemaal anders geweest zijn. Maar op zich maakt dat niet uit, omdat niet de historische Jezus een belangrijke invloed heeft uitgeoefend op onze beschaving (niet alleen Europa, maar ook andere delen van de wereld), maar de "mythische" Jezus. De Jezus van de christelijke traditie en de Bijbel. En dat is interessant. Een rekening van een oude hertog uit de middeleeuwen zegt overigens ook nog altijd minder over de toenmalige tijdsgeest dan een gedichtenbundel van die oude hertog.
* Mythes variëren en zijn tijds/locatiegebonden. Als ik mij niet vergis gebruikt ook niet iedereen onze tijdsrekening. China legt het jaar 0 ergens anders ?
Akkoord, maar de christelijke tijdrekening is wel behoorlijk dominant. Onderling zullen Joodse of Arabische ondernemers wel een andere tijdsrekening gebruiken, maar dat gebeurt niet in de internationale handel, om maar een voorbeeld te geven. Anders zou dat een kakofonie van jewelste zijn. Dat is dus die gemakszucht.
* Tijdsrekening is een volledig arbitrair gegeven. Waarop het nulpunt gebaseerd is maakt in feite niet zoveel uit. De big bang is nuttig in dit opzicht omdat het een algemeen aanvaard, duidelijk afgelijnd "moment" is. Het is ook niet volledig ondenkbaar dat we ooit de exacte moment van die gebeurtenis gaan kunnen bepalen. Dat alleen al maakt het imo waardevoller dan een tijdsrekening gebaseerd op culturele gebeurtenissen.
Maar het IS natuurlijk een totaal subjectief gegeven. De enige écht goeie reden om vast te houden aan de traditionele tijdsrekening is gemak. Grote cijfers reken ik daar bij.
Maar dat arbitraire gehalte van een tijdsrekening wordt genuanceerd door het culturele belang van een nulpunt. De Big Bang kan misschien gelden als een absoluut nulpunt, maar dan enkel in wetenschappelijk opzicht. Niet in maatschappelijk opzicht.
* Dawkins gebruikt dat citaat ook graag.(maar mijn bron is "god is not great" van C.Hitchens) Die man weet maar al te goed waarover hij spreekt; en onderbouwt zijn statements. Dat kan niet van zijn tegenstanders gezegd worden; die zichzelf constant vastrijden in circulair redeneren. "God bestaat omdat God bestaat."
Bekijk om het even welk debat op youtube; en ge merkt direct dat zijn tegenstanders niet op hetzelfde niveau "redeneren".
Het niveau is verschillend omdat Dawkins een heel ander vertrekpunt heeft dan gelovigen. Eigenlijk is het quasi onmogelijk om op die manier in discussie te treden. Discussies tussen wetenschappers en gelovigen zijn eigenlijk nutteloos.
Hij komt vaak over alsof hij vecht tegen windmolens...Dat is dan ook zowat de beste beschrijving van wat hij doet. Hij gaat vooral in tegen de ongelooflijk stupide kant van religies. een gigantisch groot percentage van religieuzen volgt immers niet uw softcore gedachtengang; maar hangt vast aan de letterlijke interpretatie van hun heilige boeken. Daar tegen in gaan is bewonderenswaardig; hoognodig, en draagt bij tot een betere toekomst.
Dawkins legt in veel van zijn boeken de soms ingewikkelde onderwerpen zodanig klaar en duidelijk uit; dat een creationist die pakweg "the greatest show on earth" aandachtig uitleest; niet anders kan dan evolutie aanvaarden. Maar ja; hij komt over als een arrogante prick.
Ik bezie het religieuze eerder als een reflex van de mensheid. Schaf religie af en je krijgt surrogaatreligies. Het nationalisme, het socialisme en het liberalisme waren drie zeer belangrijke en invloedrijke surrogaatreligies die tot op de dag van vandaag nog altijd geldig zijn.
De letterlijke interpretatie van de Bijbel wordt gevolgd door een minderheid, omdat je daarmee al meer in protestantse vaarwateren zit. En dan ook nog eens de strenge kant ervan. Ze zijn luidruchtig, ze zijn zichtbaar en in Amerika zijn ze zelfs machtig. Maar ze behoren zeker niet tot de meerderheid.
Ik ben overigens meer een Hitchens aanhanger. De manier waarop die onverbiddelijke logica combineert met wits & eloquentie is op zijn minst indrukwekkend te noemen.
Als het meer specifiek gaat om antichristelijke ideeën vind ik Nietzsche bijzonder inspirerend.

Maar ik heb ook eens een boek gelezen van Bertrand Russel toen ik tiener was, "Waarom ik geen christen ben".
het citaat duidt overigens niet enkel op de middeleeuwen. Het is een perfecte analogie op het heden; en op pakweg de VS; waar de helft van de inwoners in de letterlijke interpretatie van de bijbel gelooft.
En hoe kan je nu betwisten dat de middeleeuwen in deze context een duistere periode was? De kennis van de realiteit was veruit onbestaande in vergelijking tot onze kennis nu. Hij heeft het over een tijd dat mensen nog niet wisten waar de zon naartoe ging als de nacht viel...
Omdat de idee van de middeleeuwen als een duistere periode dateert van de renaissance. De mensen hadden indertijd inderdaad minder exacte kennis van hoe alles in elkaar zat, maar dat maakt hen zeker niet achterlijk of dom. In feite is het algemene beeld over de middeleeuwen als een duistere periode op zich een obscure mythe. Ik zou je het volgende boek eens willen aanraden:
De ontdekking van de Middeleeuwen - Peter Raedts. Ook kan ik je eens een interessant boek aanraden van Judith Herrin over het Byzantische Rijk:
EPO-boekinfo: Byzantium - Judith Herrin. En andere algemene literatuur over de Islamitische Middeleeuwen zou ik ook raadplegen. Ik zeg niet dat de middeleeuwen idyllisch waren. Mensen hebben altijd de neiging gehad om elkaars hoofd in te slagen. Maar het was ook geen duistere periode. De grote heksenvervolgingen zijn trouwens in de moderne tijd gebeurd en maar al te vaak door de protestanten, de niet-traditionele (en dus moderne) variant van het christendom.