Mocht men effectief wereldwijd massaal begrotingstekorten vermeden hebben in 2009, dan zaten we nu waarschijnlijk dieper dan tijden de Grote Depressie. Overheidsuitgaven is zowat het enigste wat de boel toen nog een beetje kon overeind houden, vermits monetair beleid zijn limieten had bereikt.
Het probleem met besparingen en belastingverhogingen is dat ze voor een lagere economische groei zorgen, grotere werkloosheid, dalende inkomsten voor de overheid (minder belastinginkomsten) en stijgende uitgaven (uitkeringen). Dus besparingsrondes, zeker als het al economisch slecht gaat, doen zichzelf sowieso voor een deel teniet.
Hoe slechter de economische groei is, hoe slechter ook de schuldpositie van een land wordt. Griekenland zijn staatsschuld stijgt bijvoorbeeld niet alleen omdat het een tekort heeft, Griekenland zijn staatsschuld stijgt ook vooral omdat de economie daar bijvoorbeeld vorig jaar enorm is gekrompen. Waardoor de schuldenberg relatief enorm stijgt.
Een ander probleem met besparingsrondes, is dat financiële markten er wel positief op reageren, maar tegelijk negatief reageren op slechte economische groeicijfers, en laat dat nu net een gevolg zijn van besparingen. Dus wat betreft de rentes op obligaties is heel de Europese besparingswoede voor niks geweest, alleen ingrijpen van de Europese Centrale Bank heeft echte verbeteringen op dat vlak gebracht.
In principe is het ook perfect mogelijk om de schuldgraad af te bouwen terwijl je nog een tekort draait, zolang de groei hoog genoeg is. Zo had België gedurende heel de jaren negentig een begrotingstekort, maar kon het toch zijn schuld afbouwen.
De rentelasten die een land draagt zijn ook vooral afhankelijk van hoeveel rente schuldeisers er voor vragen, en niet alleen de omvang van de schuld. Zo is de Belgische staatsschuld van 2007 tot 2010 gestegen, maar zijn de intrestlasten wel gedaald, omdat we goedkoper kon lenen.
