Het is inderdaad opvallen hoe een regering zonder franstalige 2/3e meerderheid en zonder PS absoluut onbespreekbaar zou zijn, maar een regering zonder de grootste Vlaamse partij en geen Vlaamse 2/3e meerderheid wél volledig normaal lijkt te zijn... (we hebben sinds 2008 zelfs nog geen 1/3e meerderheid in de regering van lopende zaken)
Ik ben in principe tegen 1 partij die +50% haalt (heb er zelfs wat schrik van), maar misschien is dat de enige mogelijkheid om een Vlaamse 2/3e meerderheid in een regering?! Snappen de franstalige politici dan niet dat ze daar zelf naartoe werken?
Voor de mensen die het niet kunnen openen:
-------------------------------------------
"Deze week start Elio Di Rupo met nieuwe bilateraaltjes. BART MADDENS vreest dat de Vlamingen buitenspel zullen worden gezet.
30 november 2007: een moegestreden formateur Yves Leterme stelt drie ultieme vragen aan de vier partijen die al vijf maanden onderhandelen over de vorming van een oranje-blauwe coalitie. De derde vraag luidt: ‘Gaat u ermee akkoord om geen bijkomende eisen te stellen met betrekking tot de vereiste meerderheid voor een staatshervorming?'. Wat was het probleem? Joëlle Milquet van CDH deed moeilijk over het feit dat de staatshervorming met een ‘onevenwichtige' meerderheid zou worden goedgekeurd: een ruime meerderheid aan Vlaamse kant en slechts een nipte aan Franstalige zijde (doordat de PS in de oppositie zou zitten). Vandaar dat Milquet geen ‘ja' wou antwoorden op de derde vraag. Ze wou de PS erbij om met een brede Franstalige coalitie zwaarder te kunnen wegen op de communautaire onderhandelingen. En dat is haar uiteindelijk ook gelukt.
Evenwichtige meerderheden
Vandaag dreigt er opnieuw een staatshervorming tot stand te komen met een ‘onevenwichtige' meerderheid, zij het wel in omgekeerde zin. Mochten de acht onderhandelende partijen straks een communautair akkoord bereiken, dan zal dat worden goedgekeurd met unanimiteit aan Franstalige kant en slechts een nipte meerderheid aan Vlaamse zijde. Maar dat is natuurlijk geen probleem. Want de wet van de ‘evenwichtige meerderheden' werkt slechts in één richting: voor een staatshervorming moet er altijd een ruime meerderheid zijn in Franstalig België, maar niet noodzakelijk in Vlaanderen.
Dit eenrichtingsverkeer is ook van toepassing op de vorming van een regering. Stel je voor dat er een federale regering zou worden gevormd zonder de grootste Franstalige partij, en zonder Franstalige meerderheid. De Vlaamse politici durven er zelfs nog niet aan te denken. Maar sinds september 2008 hebben we wel een regering zonder Vlaamse meerderheid. Een regering die vandaag nog geen derde van de Vlaamse kiezers vertegenwoordigt, maar wel belangrijke beslissingen neemt. En sinds juli is de grootste Vlaamse partij handig buitenspel gezet door Elio Di Rupo en Caroline Gennez. Daardoor staat men straks voor een verscheurende keuze: ofwel een onwaarschijnlijke monstercoalitie vormen met vier partijen aan Vlaamse kant, ofwel een regering vormen met minder partijen, maar zonder een Vlaamse meerderheid.
Die onevenwichten verzwakken natuurlijk de Vlaamse onderhandelingspositie. Als de vier Franstalige partijen een front vormen, zoals vandaag het geval is, dan hebben ze genoeg aan 15 (van de 88) Vlaamse zetels om aan een federale meerderheid te geraken. In theorie zou er bijvoorbeeld een regering kunnen worden gevormd met alle Franstalige partijen plus SP.A (13 zetels) en Groen! (5 zetels). Dit is minder vergezocht dan op het eerste zicht lijkt. Toen VLD, SP.A en Groen! in juli apart gingen zitten met de Franstalige partijen, ging daar onmiskenbaar een dreiging van uit: als CD&V aan de kant bleef staan, dan konden de paars-groene partijen desnoods alleen verder. Zonder staatshervorming weliswaar, maar als ‘verantwoordelijke' partijen die in tijden van economische nood prioriteiten weten te stellen. Die dreiging blijft vandaag bestaan. Mocht CD&V te weerbarstig zijn over BHV, dan belet niets de paars-groene partijen om een economische noodregering te vormen en de communautaire problemen even in de koelkast te plaatsen.
Systeempartijen
Na de recente juli-revolutie is onze democratie meer dan ooit ontwricht. Er hangt een tegennatuurlijke coalitie in de lucht van alle partijen tégen de N-VA. In Franstalig België is er dan geen oppositie meer. In Vlaanderen stevenen we af op een nooit geziene polarisatie tussen de systeempartijen en het blok van de V-partijen (N-VA, Vlaams Belang en LDD), die buitenspel zijn gezet. Met twee à drie procent extra voor de N-VA kan dit blok een meerderheid aan zetels halen in Vlaanderen. Maar zelfs al gebeurt dit niet en verliezen de uitgesloten partijen wat van hun huidige 44 procent, dan nog zal het onmogelijk zijn om nog een normale en ideologisch min of meer coherente meerderheid te vormen aan Vlaamse kant. Er is geen logische band meer tussen de verkiezingsuitslag en de regeringsvorming. Of de Vlamingen nu links stemmen of rechts, het maakt geen verschil uit. Maar niet getreurd: dat is nu eenmaal de prijs die we moeten betalen voor de redding van België."