Loser zei:
Ja, zeg... Iemand zegt: Bij ons op school zat ook zo iemand, veel sporten, gezond eten en toch overgewicht.
Jouw reactie: "Vaak lijkt dat gewoon zo". Vaak, ja. Altijd, nee.
Mja, we moeten ook natuurlijk het psychologische aspect niet vergeten in rekening brengen. Ik woon samen met iemand die morbide obees is, ik heb sommige momenten letterlijk schrik dat die eens dood in de zetel gaat liggen als ik van mijn werk kom. Is ook al met spoed geopereerd omdat zijn galblaas op springen stond ten gevolge van zijn overgewicht.
Naar de buitenwereld toe is hij iemand die vaak dieet. Hij heeft al zowat elk dieet op de markt geprobeerd. Hij vertelt ook veel dat hij gaat sporten en heeft ook een abonnement bij de Basic Fit. Hij drinkt en eet ook gematigd en gezond. Dat is het verhaal dat hij vertelt aan anderen, en wat de buitenwereld gelooft. Men heeft oprecht medelijden met hem dat hij zoveel moeite doet en de kilo's er toch maar niet afkrijgt.
En nu het verhaal wat ik kan vertellen op basis van er 4 jaar mee samenleven en er 24/7 op te kijken:
- Zijn dieet houdt hij meestal maar anderhalve week vol. In die anderhalve week zitten dan al 1 à 2 cheat days. Nadat hij het heeft opgegeven, blijft hij wél de schijn hooghouden en eet hij terug een maaltijd die binnen zijn dieet zou passen als er mensen op bezoek komen/blijven eten. Vaak eet hij ook bewust op een moment dat er bezoek is, net om dit te doen uitschijnen aan de buitenwereld.
- Als hij meegaat naar de Basic Fit, zit hij eigenlijk gans de tijd op de toestellen op zijn gsm bezig. Van oefeningen komt er niet veel in huis.
- Veel eten, zowel gezond als ongezond, "verdwijnt" hier in huis op mysterieuze wijze. Dit gaat in uitzonderlijke gevallen ook over voedsel waar ik 2-3 dagen van eet dat dan op een middag verdwijnt (en niet in de vuilbak).
- Hij weigert alle psychologische bijstand (hoewel we hem dit aanraden) en gaat telkens naar een andere diëtiste. Nooit een follow-up gesprek.
- Mensen in zijn omgeving geven het langzaam maar zeker op omdat de steun die wij hem kunnen geven niet voldoende is om hem écht te helpen op lange termijn en hij alle andere hulp weigert.
Eten is een verslaving. We moeten het dan ook benaderen als een verslavingsproblematiek. Moet je daarom gaan stigmatiseren? Nee. Maar als het gaat over drug- of alcoholgebruik zijn we ons er allemaal van bewust dat iemand "in den duik" zijn drugs en alcohol gebruikt. Maar als iemand met obesitas zegt dat hij of zij echt alle moeite doet, hebben we de neiging om dit zomaar te geloven. Ik spreek nu natuurlijk vanuit een enkele case study, maar als je met zo iemand samenleeft, gaan de ogen wel open. Op dit punt zit hij in een situatie waar hij zelf de controle niet meer heeft over zijn eetgedrag. Maar dat spreekt hem niet vrij over zijn eetgedrag de laatste 10+ jaar die hem tot dit punt geleid heeft. En dat spreekt hem zeker niet vrij over het feit dat hij nu véél informatie over zijn eetgedrag verzwijgt van vrienden, familie en professionele begeleiders. Zelfs ik weet niet hoeveel hij precies eet op een dag - maar het is veel. Té veel.