witten zei:
ge moet nie komen doen of belgie te weinig belastingen heft he.
het is nl het meest belaste land in europa. wat zeg ik. misschien zelfs in de wereld.
Countries With The Highest And Lowest Taxes - Forbes
En daarvoor kan een vermogensbelasting juist dienen, om belastingen op arbeid (die in ons land hoger zijn) te verschuiven naar belastingen op vermogen (die in ons land lager zijn).
TYPHOON-online zei:
Deze 'domme' mentaliteit heeft ervoor gezorgd waarom in 2010 de situatie zo penibel werd. Men heeft gesurft op het positieve effect van de groeiende economie om ervoor te zorgen dat de staatsschuld 'daalde'. Eens de economie instortte, dan kwam de ware grootte van de staatsschuld bovendrijven. Jij wil enkel op de economie rekenen om je staatsschuld procentueel naar beneden te halen. Je bedot enkel jezelf ermee want eens de economie inzakt zit je nog steeds met diezelfde grote staatsschuld. Daarnaast is het ook gewoon niet vol te houden want je moet er steeds voor zorgen dat de economie groeit. Duurzaam is deze manier van aanpakken dus niet.
Nee, het is gewoon eenvoudige logica dat de zwaarte van schulden afhankelijk is van het inkomen. Als gij 100,000 euro schulden hebt, en 10,000 euro per maand verdient, dan sta jij er financieel beter voor dan wanneer je 50,000 euro schulden hebt, en 1,000 euro per maand verdient. Zelfs al heb je in die laatste situatie minder schulden in absolute termen. Puur kijken naar de grootte van staatsschulden in absolute cijfers is dom en absurd. Want zo kom je tot de conclusie dat Griekenland, met zijn schuld van 317 miljard staatsschuld er veel beter voor staat dan Duitsland met zijn 2155 miljard staatsschuld.
In de feiten blijkt ook dat er weinig verband is tussen de evolutie van de staatsschulden in Europa de laatste jaren, en de hoogte van die staatsschulden in 2007.
Zo hadden sommige landen heel lage staatsschulden, maar hebben die hun schuld toch zeer sterk hebben zien stijgen (Spanje en Ierland). Terwijl andere landen een hoge staatsschuld hadden maar hun staatsschuld eigenlijk weinig hebben zien stijgen (België is daar het beste voorbeeld van).
Om het wat breder te trekken, en met wat cijfers:
Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Malta, Italië, Hongarije, en België zaten boven de Maastrichtnorm (sommigen zelfs stevig) en hebben hun staatsschuld van gemiddeld 73% naar gemiddeld 90% van hun bbp zien stijgen (+17%).
Het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Kroatië, Ierland, Slovenië, en Cyprus hebben ondertussen hun staatsschuld van gemiddeld 36% naar 92% van hun bbp zien stijgen (+56%).
Landen die hun staatsschuld sterk zien stijgen en die daarvoor budgettair voorbeeldig beleid voerden, lijden aan zware onderliggende economische problemen en een slechte reactie op die problemen. Hun probleem is niet dat men in de statistieken beter naar absolute schuld hadden gekeken i.p.v. naar relatieve schuld.
TYPHOON-online zei:
De intelligente manier is zowel de economie stimuleren, als de absolute staatsschuld afbouwen.
Aangezien dit laatste sinds 1996 nog niet is gebeurd:
https://www.google.be/publicdata/ex...art=816044400000&tend=1384124400000&ind=false
Ja nee he, de economie stimuleren is in uw logica volledig irrelevant. Het is het één of het ander.
Straddle zei:
Daar gaat die indexsprong niets aan veranderen, hoor. Die inflatie/deflatie discussie is een macro-economisch gegeven, geen Belgisch.
Want België heeft geen economie?
Koen Schoors: De indexsprong zal níets veranderen aan de concurrentiepositie van ons land omdat door de lage inflatie de lonen nu sowieso niet stijgen. Maar omdat de mensen nu zeggen dat ze straks minder loon krijgen, organiseren we nu al een daling van de consumptie en dus een afkoeling van de economie
Opinie: Michel I: moed, gesjacher en symbolen | Koen Schoors | De Morgen
Paul De Grauwe: Bovendien is de timing van de indexsprong helemaal niet goed. De economie dreigt opnieuw in een recessie terecht te komen omdat de consumptie- en investeringsvraag niet van de grond komen. Op dat moment een indexsprong doorvoeren is geen goede beleidskeuze. Zo'n indexsprong doet de koopkracht van de werknemers dalen en zal op die manier de vraag naar consumptiegoederen verder de dieperik in duwen.
Opinie: Goede en slechte punten voor de nieuwe regering | Opinie | De Morgen
Gert Peersman: Vandaag is de situatie totaal anders. Door de aanslepende crisis kampen we met deflatiegevaar(dalende prijzen). We hebben net nood aan een beetje inflatie als smeerolie voor de economie. Omdat er geen inflatie is, doet ons systeem van automatische loonindexatie de lonen niet stijgen. En zolang dat niet gebeurt, stijgen ook de prijzen niet. Zodra de inflatie te laag is, houdt de index de economie met andere woorden in een wurggreep. Er zal zelfs gaandeweg negatieve druk op de prijzen ontstaan door productiviteitsverbeteringen, waardoor de kosten van bedrijven dalen. Als er ooit deflatie komt, zal de index dan weer een negatieve spiraal van dalende lonen en prijzen op gang brengen, want er is ook neerwaartse indexatie. Alleen een externe prijsschok kan ons uit die penibele situatie halen. Het ligt voor de hand dat een indexsprong het deflatiegevaar vergroot en nu niet verstandig is.
http://bit.ly/1pLYBqe
André De Coster: En als er nu één zaak is die onbegrijpelijk zou zijn in de huidige macro-economische omstandigheden, waarin iedereen het erover eens is dat de vraag tekortschiet, dan is het de koopkracht nog verder aantasten. In die zin is ook het pleidooi voor een indexsprong surrealistisch.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20140919_01277970
Straddle zei:
Er is overigens nog niet eens sprake van "deflatoire spiraal", de inflatie is gewoonweg 0 op het moment. Er is een dreiging van deflatie.
Zelfs te lage inflatie is al een probleem. Of we nu onder nul gaan of niet is minder relevant (al is lager natuurlijk altijd nóg slechter). De schade is er al zolang we onder het inflatiedoelwit (dat sowieso al ter discussie staat) van de ECB zitten. Er is een reden waarom de ECB nu wanhopig geld in het systeem probeert te pompen.
IMF:
Problem #1
Both deflation and less-than-previously-expected inflation increase the real burden of existing debt and the real interest rate that borrowers pay. As it happens, the countries with deflation/low inflation, marked red in the chart below, also happen to be the ones with already higher debt burdens (private + public) and real rates, and include all the countries that have been under market pressure during the crisis.
Problem #2
While deflation/lower inflation in high debt countries is painful to them, at least it improves relative prices, and hence exports and current account sustainability. Unfortunately, when inflation turns low everywhere in the euro area, each unit of deflation/low inflation endured by indebted countries delivers less price adjustment relative to the surplus countries. Or put another way, each point of relative price adjustment must be bought at the cost of greater debt deflation.
Problem #3
When demand drops and nominal wages are sticky, the hit to unemployment is cushioned by any on-going inflation, which effectively lowers the real wages that firms pay. That cushion is now badly needed. In Spain, we see in the next chart that, after the crisis, the wage distribution slammed against the zero-barrier, with 30% of the distribution concentrated there. Given sticky nominal wages, near zero inflation in Spain is not helping to resolve the severe unemployment problem there.
http://blog-imfdirect.imf.org/2014/03/04/euro-area-deflation-versus-lowflation/
Krugman:
The point is that there is no red line at zero inflation; excessively low inflation is still a very severe problem, especially given the European situation, even if the number is positive.
So when people warn about Europe’s potential Japanification, they’re way behind the curve. Europe is already experiencing all the woes one associates with deflation, even though it’s only low inflation so far; and the human and social costs are, of course, far worse than Japan ever experienced.
http://krugman.blogs.nytimes.com/2014/03/05/lowflation-and-the-two-zeroes/?_r=0
Straddle zei:
Ik denk niet dat de NVA of de MR tegenstanders zijn om die index volledig af te schaffen, maar deze sprong was voorlopig het beste dat ze eruit hebben kunnen halen. Van mij mogen ze het ineens definitief afschaffen. Loonsverhogingen zijn trouwens niet wat we nu nodig hebben, een hogere participatiegraad en minder spaargedrag, dat is veel dringender nu.
Nog lagere inflatie maakt consumptie minder aantrekkelijk en sparen aantrekkelijker, dus een indexsprong maakt dat erger. Samen met de besparingen en belastingen, gaat dat ook de werkloosheid hoger en de participatiegraad lager duwen. Wat deze regering doet is op dat vlak compleet contraproductief.
.