Ik kom telkens bij Open VLD en Groen uit.
Vroeger was dat enkel bij Open VLD en NVA. Maar sinds die partijen volledig afstand hebben gedaan van de prangende milieuvraagstukken uit electorale angst, is Groen steeds prominenter naar voor gekomen bij mij. Ik beschouw ze ook als ideologisch het meest rechtlijnig en het meest toekomstgericht met een lange termijnvisie. Zie ook de berekeningen van het planbureau waarbij duidelijk is dat Groen het meeste aandacht schenkt aan het begrotingstekort.
Tot een aantal jaar geleden beschouwde ik Groen gewoon als een zweeppartij: vanaf de zijkant stonden zij te roepen naar de regerende partijen om the obvious thing te doen: het milieu wat sparen. Je zag ook stilaan dat elke partij deze standpunten begon over te nemen en dat elke partij steeds meer pro milieu was. In mijn ogen was er toen ook geen reden om op Groen te stemmen, het was namelijk common sense aan het worden.
Jammer genoeg is daar verandering in gekomen met de meest recente populistische golf waarbij alleen de portefeuille van de individuele autorijdende, fermette-Vlaming belangrijk is en het milieu slechts collateral dammage. Zelfs jonge, idealistische schoolgaande kinderen moeten tegenwoordig de grond ingeboord worden omdat ze het aandurven om op de lange termijn te kijken. Omdat ze het aandurven voor een collectieve, maatschappelijke zaak te strijden in plaats van het louter individualistische en de eigen portefeuille. Met verbijstering zit ik daarnaar te kijken. Hoe cynisch kan een maatschappij worden.
Na mijn eerst Groen-stem voor de gemeenteraadsverkiezingen afgelopen najaar, zou ik dit nu durven uitbreiden naar federaal en Vlaams. Op Europees vlak is er minder nood aan een groene insteek en blijf ik liberaal stemmen, namelijk op Guy Verhofstadt.