Time
Legacy Member
Opiniestuk van een oud-rechter die Paul Marchal op zijn eigen woorden pakt.
deredactie.be - OPINIE » Blog Archive » Brief aan een ‘Witte Ouder’
Vooral dit stuk
U zou “die opdracht waardig afronden” beloofde u in De Standaard van 17 februari 2004, en vooral: “ik zal mij bij het oordeel van de jury neerleggen”.
Nu houdt u toch geen woord
U start uw VRT-opinie onder “feiten” met een herhaalde vermelding van Michèle Martin als ‘psychopaat’. U eindigt uw “aanklacht” door die extreme psychiatrische term ‘psychopaat’ niet minder dan 5 keer te herhalen in één enkele slotparagraaf.
Eigenlijk gebruikt u dat etiket gewoon als scheldwoord. Immers legt u helemaal niet uit wat ‘psychopaat’ in de criminologie betekent. Laten we het dan gewoon even houden bij een notie van ‘complete onverbeterlijkheid’. U gooit Michèle Martin ten onrechte gewoon op een hoopje bij de inderdaad échte psychopaat Dutroux.
Zelfs in uw eigen verslagen van het proces Dutroux op Het Huis van An is die term ‘psychopaat’ voor Martin niet te vinden. Terecht, want die diagnose was er helemaal niet: vandaar dat procureur Bourlet – die u overal in volgde - in zijn eigen rekwisitoor van 21 juni 2004 enkel tegen Dutroux nog 10 jaar terbeschikkingstelling van de regering vorderde bovenop diens gevangenisstraf, en niet tegen Martin.
Het assisenhof bestrafte haar evenmin tot levenslang, zoals Dutroux. Dat was geen vonnis van trage of kille rechters, maar van een voor de slachtoffers heel empathische volksjury. Zonder de minste twijfel werd dus uitdrukkelijk geoordeeld dat Michèle Martin een ander geval was dan haar huidige ex: ook schuldig inderdaad, maar niet even schuldig, en niet zonder mogelijkheid op vrijlating.
Vandaar nu al de tweede beslissing van de strafuitvoeringsrechtbank van Bergen: dat zij de kleine kans krijgt die de baanbrekende wet van 2006 voor haar voorziet.
We kunnen niet eindeloos processen opnieuw voeren. We moeten allemaal regels respecteren. Meestal zijn dat zelfs geen regels die we zelf mee inspireerden, zoals hier. Zo heeft vader Lejeune het al over Martin als “multi-recidiviste”. Ze zou dat nochtans nog niet eens zijn bij retroactieve toepassing van de toekomstige wettekst inzake recidive die het huidige regeringsakkoord ook onder uw impuls voorziet.
Zo verzandt dit debat van het verdriet in chaos, net als in de tijd van de vele proces-vertragende complottheoriën.
Dit debat heeft wel wat weg van het politiek correcte denken rond de jodenvervolging. Het immense respect dat terecht geëist wordt voor het geleden leed, wordt jaar na jaar opnieuw gebruikt (misbruikt?) om elk mogelijk sereen debat van tafel te vegen. Begrijpelijk? Zeer zeker. Daarom dat sommige van die ouders beter tegen zichzelf beschermd worden. Paul Marchal kan het leven van MM niet controleren, noch sturen. Justitie heeft nog enkele jaren controle, daarna is zij een vrije vrouw.
Dat Marchal dat weigert te aanvaarden, nadat hij tijdens het proces het 'systeem' wel onderschreef en zelfs expliciet zei haar oordeel te respecteren, is een bewijs dat zijn emotie zijn oordeel volledig domineert. Dat die emotie er nog is, is normaal, het zorgt er wel voor dat die mening steeds minder doorweegt voor die mensen van justitie die nu vooral kijken hoe ze MM terug op een normale manier buiten die gevangenismuren kunnen krijgen. De wegen van MM en Paul zijn gescheiden, het systeem dat Paul onderschreef, beschouwt haar als klaar om een nieuwe poging te doen. En datzelfde systeem voorziet de mogelijkheden om ervoor te zorgen dat ze elkaar niet meer tegenkomen. Dat volstaat. En elke actie tegen dat klooster dat die nieuwe stap in MM haar leven bemoeilijkt, zal de schuld zijn van dit mediacircus dat de beschaving op de helling aan het zetten is.
Voorts eist Prévot dat de zusters zelf ook maatregelen nemen voor de beveiliging van het klooster. 'De zusters moeten de gevolgen dragen van wat ze beslist hebben. (...) Ze zullen hun eigen bewaking moeten voorzien en voortdurend in de gaten moeten houden wie er binnen en buiten gaat. Een gastenverblijf zoals de zusters nu hebben, zal bijvoorbeeld onmogelijk worden.'
Komaan zeg...
deredactie.be - OPINIE » Blog Archive » Brief aan een ‘Witte Ouder’
Vooral dit stuk
U zou “die opdracht waardig afronden” beloofde u in De Standaard van 17 februari 2004, en vooral: “ik zal mij bij het oordeel van de jury neerleggen”.
Nu houdt u toch geen woord
U start uw VRT-opinie onder “feiten” met een herhaalde vermelding van Michèle Martin als ‘psychopaat’. U eindigt uw “aanklacht” door die extreme psychiatrische term ‘psychopaat’ niet minder dan 5 keer te herhalen in één enkele slotparagraaf.
Eigenlijk gebruikt u dat etiket gewoon als scheldwoord. Immers legt u helemaal niet uit wat ‘psychopaat’ in de criminologie betekent. Laten we het dan gewoon even houden bij een notie van ‘complete onverbeterlijkheid’. U gooit Michèle Martin ten onrechte gewoon op een hoopje bij de inderdaad échte psychopaat Dutroux.
Zelfs in uw eigen verslagen van het proces Dutroux op Het Huis van An is die term ‘psychopaat’ voor Martin niet te vinden. Terecht, want die diagnose was er helemaal niet: vandaar dat procureur Bourlet – die u overal in volgde - in zijn eigen rekwisitoor van 21 juni 2004 enkel tegen Dutroux nog 10 jaar terbeschikkingstelling van de regering vorderde bovenop diens gevangenisstraf, en niet tegen Martin.
Het assisenhof bestrafte haar evenmin tot levenslang, zoals Dutroux. Dat was geen vonnis van trage of kille rechters, maar van een voor de slachtoffers heel empathische volksjury. Zonder de minste twijfel werd dus uitdrukkelijk geoordeeld dat Michèle Martin een ander geval was dan haar huidige ex: ook schuldig inderdaad, maar niet even schuldig, en niet zonder mogelijkheid op vrijlating.
Vandaar nu al de tweede beslissing van de strafuitvoeringsrechtbank van Bergen: dat zij de kleine kans krijgt die de baanbrekende wet van 2006 voor haar voorziet.
We kunnen niet eindeloos processen opnieuw voeren. We moeten allemaal regels respecteren. Meestal zijn dat zelfs geen regels die we zelf mee inspireerden, zoals hier. Zo heeft vader Lejeune het al over Martin als “multi-recidiviste”. Ze zou dat nochtans nog niet eens zijn bij retroactieve toepassing van de toekomstige wettekst inzake recidive die het huidige regeringsakkoord ook onder uw impuls voorziet.
Zo verzandt dit debat van het verdriet in chaos, net als in de tijd van de vele proces-vertragende complottheoriën.
Dit debat heeft wel wat weg van het politiek correcte denken rond de jodenvervolging. Het immense respect dat terecht geëist wordt voor het geleden leed, wordt jaar na jaar opnieuw gebruikt (misbruikt?) om elk mogelijk sereen debat van tafel te vegen. Begrijpelijk? Zeer zeker. Daarom dat sommige van die ouders beter tegen zichzelf beschermd worden. Paul Marchal kan het leven van MM niet controleren, noch sturen. Justitie heeft nog enkele jaren controle, daarna is zij een vrije vrouw.
Dat Marchal dat weigert te aanvaarden, nadat hij tijdens het proces het 'systeem' wel onderschreef en zelfs expliciet zei haar oordeel te respecteren, is een bewijs dat zijn emotie zijn oordeel volledig domineert. Dat die emotie er nog is, is normaal, het zorgt er wel voor dat die mening steeds minder doorweegt voor die mensen van justitie die nu vooral kijken hoe ze MM terug op een normale manier buiten die gevangenismuren kunnen krijgen. De wegen van MM en Paul zijn gescheiden, het systeem dat Paul onderschreef, beschouwt haar als klaar om een nieuwe poging te doen. En datzelfde systeem voorziet de mogelijkheden om ervoor te zorgen dat ze elkaar niet meer tegenkomen. Dat volstaat. En elke actie tegen dat klooster dat die nieuwe stap in MM haar leven bemoeilijkt, zal de schuld zijn van dit mediacircus dat de beschaving op de helling aan het zetten is.
Voorts eist Prévot dat de zusters zelf ook maatregelen nemen voor de beveiliging van het klooster. 'De zusters moeten de gevolgen dragen van wat ze beslist hebben. (...) Ze zullen hun eigen bewaking moeten voorzien en voortdurend in de gaten moeten houden wie er binnen en buiten gaat. Een gastenverblijf zoals de zusters nu hebben, zal bijvoorbeeld onmogelijk worden.'
Komaan zeg...
ad: