Ulixes zei:
Niet 'telkens', wel als ze van oordeel is dat haar reputatie op de ene of de andere manier in het gedrang wordt gebracht.
... wat ons dus weer op de discussie van of de reputatie al dan niet geschonden wordt hierdoor brengt, ok.
Ik blijf erbij dat die vrouw zelf heeft gekozen voor het risico van de openbaarmaking en het daarmee onvermijdelijk gepaard gaande leggen van de link tussen haar gedrag als privé-persoon en de (voorbeeld)functie die ze als leerkracht heeft.
Ik beweer dan ook niet dat ze het niet zelf verantwoordelijk is voor het risico, ik argumenteerde dat ze niet zelf verantwoordelijk is voor reputatie-hinder van de school door het laten nemen en publiceren van die foto's.
Een voorbeeldfunctie is overigens ook iets heel absurds. Als we aannemen dat deze bestaat en nodig is voor een goede ontwikkeling van het kind, dan bestaat deze er enkel maar uit om zich op een bepaalde manier te gedragen in de buurt van kinderen. Wanneer deze niet aanwezig zijn, mag die persoon zich dus wel zeker kwijten van die voorbeeldfunctie. Wanneer die persoon zich dus laat portretteren in een blad, bedoeld voor 18+, en dus niet voor kinderen, is die voorbeeldfunctie geen argument, de omgeving waarin zij de betreffende handeling stelt is namelijk kindervrij. Het is niet omdat kinderen toegang zouden kunnen krijgen tot die bladen, dat zij dit niet zou mogen doen, want dat zou betekenen dat men op dezelfde manier kan argumenteren dat leerkrachten altijd en overal (in eigen huis, op een privé-leerkracht bijeenkomst) volgens die voorbeeldfunctie zouden moeten gedragen. Het zou namelijk wel eens kunnen dat er kinderen, zich onrechtmatig toegang verschaffen tot die omgeving.
Mijns inziens zijn dan de kinderen in fout (en zijn zij dus de schuldigen voor eventuele mentale schade, ironisch bedoeld), eerder dan de leerkrachten die zichzelf zijn.
Hangt van de omstandigheden af (functie werknemer, standpunten die hij verkondigt, etc). In bepaalde gevallen heeft een werkgever imo wel het recht om in te grijpen.
Wanneer de werknemer niet zelf zijn bedrijf vermeldt en wanneer zijn werk niet lijdt onder zijn politieke activiteiten, lijkt het me niet wenselijk dat een bedrijf de mogelijkheid krijgt om iemand op basis van gepubliceerde standpunten te kunnen ontslaan.
Mja, je kan natuurlijk alles proberen te relativeren. Eenmalige dronkenschap versus naaktposeren in een pornoblaadje, allebei even onzedelijk? Zo zal het in elk geval niet gepercipieerd worden.
Allicht niet, dat is een zaak van verschillende morele maatstaven natuurlijk.
Je kan niet staven dat het om een meerderheid gaat, maar evenmin kan je aannemelijk maken dat het slechts een minderheid betreft. Een kleine groep kan trouwens grote schade aanrichten. Je kan van een werkgever niet verlangen dat hij in dat opzicht democratische principes zou hanteren. Binnen bepaalde grenzen moet hij bijgevolg zelf maar uitmaken wat kan of niet.
Een kleine groep kan grote schade aanrichten, de vraag is maar of dat in dit geval zo wel zou zijn. Overigens kan je argumenteren dat de reputatie van de school ook kan beschadigd raken door het ontslag. Mensen die er vrijere principes op nahouden zouden deze school wel eens kunnen mijden omwille van dit voorval. Terwijl er weinig ruchtbaarheid aan geven misschien een betere zet was geweest voor reputatie-indekking. Een school moet zijn reputatie hebben van leerlingen die later goed door de middelbare school geraken (of het hoger onderwijs), iemand die dat verhindert, die moet buiten want die belemmert de reputatie op lange termijn, door het verhinderen van het afleveren van een goed eindproduct. Echter, deze vrouw hinderde dat op geen enkele wijze, de publicatie zal misschien verhinderen dat enkele nieuwe klanten komen, maar dat weegt niet op tegen de talloze tevreden klanten die reclame kunnen maken over het goed afgeleverde eindproduct (aangenomen dat zij haar job goed deed).
En uiteindelijk, als het op een schoolkeuze aankomt, kiest men voor een school die dichtbij is en/of een goede voorbereiding biedt voor het verdere leven, niet op basis van schandalen van individuele leerkrachten.
Waarom zou die extreme vereenzelviging er moeten zijn? Je hoeft heus geen CEO te zijn om geassocieerd te worden met je bedrijf. Een min of meer publieke functie en bekendheid van de werkgever lijken me toch al minstens twee grondige elementen die het leggen van de link rechtvaardigen. Van een school is het geweten dat ze oa beoordeeld wordt op de kwaliteit van haar leerkrachten. En kwaliteit is een ruim begrip: ook de (vermeende) zeden wordt in dat algemene beeld betrokken.
Het eerste deel heb je deels gelijk, maar daar ging het erom dat elke actie van die persoon als een actie van het bedrijf wordt gezien en ging het over het grote publiek. Bij het voorbeeld dat je aanhaalt klopt dat wel tot op zekere hoogte ja.
Het tweede deel heb ik in de paragraaf hierboven eigenlijk aangehaald.
Al min of meer hierboven beantwoord. Kort gezegd: ze kon voorzien dat haar gedraging als verwerpelijk en niet-losstaand van haar functie zou worden beschouwd. Een feit gebeurt op het moment dat het gebeurt, niet op het moment dat het wordt vastgesteld. Het kenbaar maken van de link was een logisch gevolg. Wie zich blootgeeft in de media (letterlijk en figuurlijk) verliest tot op zekere hoogte het argument "privé-leven" als verweer. Die vrouw kon zich aan kritiek verwachten en ik denk niet dat men wat dat betreft te ver is gegaan.
Ik zou mij er trouwens voor hoeden al te artificiële scheidingen te maken: de vrouw uit het pornoblaadje is ook de vrouw die voor de klas staat. De scheiding publiek-privé kan je niet tot in het oneindige doordrijven.
Dat ze kon voorzien dat het als verwelijk werd beschouwd, akkoord, maar dat ze kon (of eerder: moest) voorzien dat het niet-losstaand van haar functie werd beschouwd, niet akkoord. Uiteindelijk, tenzij ze een expliciete link met haar job als leerkracht aangeeft, is zij niet verantwoordelijk voor de link.
De vrouw is dan wel dezelfde, de omstandigheden zijn anders (zoals reeds hierboven in een paragraaf ook vermeld). De gedragingen van de vrouw zijn dan ook anders, waardoor het onderscheid wel degelijk geldig kan gemaakt worden en niet zomaar artificiëel is.
Ten slotte en voor alle duidelijkheid: in deze zaak is het mij niet zozeer te doen om wat ik persoonlijk al of niet zedelijk vind, wel om wat een werkgever in dergelijke gevallen al of niet vermag.
Het is een beetje moeilijk om het onderscheid te maken, ik discussiëer voornamelijk over hoe het zou moeten zijn en waarom, niet over wat men wettelijk momenteel kan (hoewel beide in elkaar lopen, wanneer men argumenteert of iets al dan niet reputatieschade oplopen is).