Archief - Bewuste keuze om geen kinderen te hebben - meningen van oudere mensen
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Proto
Legacy Member
- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze
Ik heb veel tijd voor mezelf nodig, anders word ik rusteloos en krijg ik het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik maak ook graag lange verre reizen, wat niet ideaal is met kinderen. Je moet toch met een aantal extra dingen rekening houden, en vooral de kostprijs schiet dan de hoogte in.
Ik kan ook echt niet met kinderen om gaan. In de familie van mijn vriendin lopen een stuk of 6 klein mannen rond op het moment, en ik kan daar dus absoluut niet mee communiceren. Ik voel ook niet die drang om hun aandacht op te eisen, of met hun bezig te zijn zoals vele andere mensen dat wel hebben in de buurt van kinderen. Ik heb dat gevoel wel bij puppies
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
Nee integendeel. Ik zou me op dit moment mijn leven zelfs niet kunnen voorstellen met kinderen, hoewel ik dit jaar toch "al" 31 wordt.
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
Vooral negatief. Mijn eigen ouders vinden dat we moeten doen wat we willen, en zijn blij voor ons als we gelukkig zijn. Maar de familie van mijn vriendin ziet dat anders. Haar moeder is al meermaals in tranen uitgebarsten "Waarom gunnen jullie het mij niet om grootmoeder te worden, jullie zijn dikke egoïsten." "Wie gaat er dan later voor jullie zorgen." "Wie gaat er jullie pensioen dan betalen." "Welke reden hebben jullie dan nog om samen te blijven", En hoe dikwijls we al tegen haar familie gezegd hebben dat er geen kinderen komen, dat komt precies niet binnen. Enkele minuten later gaat het er dan toch over dat we er ooit nog gaan krijgen. Zeker nu we begonnen zijn met het bouwen van een huis zijn ze daar weer op hol geslagen. (hoewel er zelfs geen kinderkamer voorzien is)
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
Mijn huidige vriendin wil ondertussen ook geen kinderen meer. Toen we net aan onze relatie begonnen had ik de indruk dat ze die kinderwens wel had, maar dan vooral omdat het in haar familie zo enorm belangrijk is. Ze promoten daar graag het idee dat ze dé perfecte familie zijn. En daar hoort natuurlijk bij dat iedereen minstens 2 klein mannen in huis neemt. Ze is dan één keer mee met me op reis geweest, toen naar de westkust van de USA, en ze was eigenlijk verkocht. Sindsdien al veel reizen samen gedaan en haar opgedrongen kinderwens is opgeborgen.
- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
Introvert. En dat klopt absoluut. Soms heb ik echt nood aan me eens een volledige dag in mijn kamer op te sluiten, en als een idioot te zitten gamen of series/films te kijken. Ik zou gefrustreerd worden als ik dan met een kind moest bezig zijn, of bv. met hun naar de voetbal/dansles rijden en daar dan anderhalf uur met andere ouders te moeten staan zeveren over hoe geweldig hun kind is, en zeker de nieuwe Kevin De Bruyne zal worden.
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
Uiteraard kan dat, ik heb geen glazen bol. Maar zoals al gezegd, er is geen kinderkamer voorzien in ons toekomstig huis, dus praktisch zal dat niet zo evident meer zijn.
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
Ik vermoed dat mijn vorige vriendin daar serieus op afgeknapt is. Zij had toen wel een grote kinderwens (ondertussen heb ik vernomen dat ze die nu niet meer heeft). De relatie is daardoor niet meteen stopgezet, maar sinds dat gesprek was het in ieder geval niet meer hetzelfde langs haar kant. Wat ook begrijpelijk is hé.
- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
Nog niet van toepassing, maar ik heb hier soms wel schrik voor. Vooral wanneer mijn vrienden ooit allemaal zelf kinderen gaan hebben, dan heb ik wel het gevoel dat ik uit de boot ga vallen wegens te verschillende levens op dat moment.
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?
Veel onbegrip en "Jaja dat zal wel's"
Ik heb veel tijd voor mezelf nodig, anders word ik rusteloos en krijg ik het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik maak ook graag lange verre reizen, wat niet ideaal is met kinderen. Je moet toch met een aantal extra dingen rekening houden, en vooral de kostprijs schiet dan de hoogte in.
Ik kan ook echt niet met kinderen om gaan. In de familie van mijn vriendin lopen een stuk of 6 klein mannen rond op het moment, en ik kan daar dus absoluut niet mee communiceren. Ik voel ook niet die drang om hun aandacht op te eisen, of met hun bezig te zijn zoals vele andere mensen dat wel hebben in de buurt van kinderen. Ik heb dat gevoel wel bij puppies
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
Nee integendeel. Ik zou me op dit moment mijn leven zelfs niet kunnen voorstellen met kinderen, hoewel ik dit jaar toch "al" 31 wordt.
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
Vooral negatief. Mijn eigen ouders vinden dat we moeten doen wat we willen, en zijn blij voor ons als we gelukkig zijn. Maar de familie van mijn vriendin ziet dat anders. Haar moeder is al meermaals in tranen uitgebarsten "Waarom gunnen jullie het mij niet om grootmoeder te worden, jullie zijn dikke egoïsten." "Wie gaat er dan later voor jullie zorgen." "Wie gaat er jullie pensioen dan betalen." "Welke reden hebben jullie dan nog om samen te blijven", En hoe dikwijls we al tegen haar familie gezegd hebben dat er geen kinderen komen, dat komt precies niet binnen. Enkele minuten later gaat het er dan toch over dat we er ooit nog gaan krijgen. Zeker nu we begonnen zijn met het bouwen van een huis zijn ze daar weer op hol geslagen. (hoewel er zelfs geen kinderkamer voorzien is)
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
Mijn huidige vriendin wil ondertussen ook geen kinderen meer. Toen we net aan onze relatie begonnen had ik de indruk dat ze die kinderwens wel had, maar dan vooral omdat het in haar familie zo enorm belangrijk is. Ze promoten daar graag het idee dat ze dé perfecte familie zijn. En daar hoort natuurlijk bij dat iedereen minstens 2 klein mannen in huis neemt. Ze is dan één keer mee met me op reis geweest, toen naar de westkust van de USA, en ze was eigenlijk verkocht. Sindsdien al veel reizen samen gedaan en haar opgedrongen kinderwens is opgeborgen.
- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
Introvert. En dat klopt absoluut. Soms heb ik echt nood aan me eens een volledige dag in mijn kamer op te sluiten, en als een idioot te zitten gamen of series/films te kijken. Ik zou gefrustreerd worden als ik dan met een kind moest bezig zijn, of bv. met hun naar de voetbal/dansles rijden en daar dan anderhalf uur met andere ouders te moeten staan zeveren over hoe geweldig hun kind is, en zeker de nieuwe Kevin De Bruyne zal worden.
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
Uiteraard kan dat, ik heb geen glazen bol. Maar zoals al gezegd, er is geen kinderkamer voorzien in ons toekomstig huis, dus praktisch zal dat niet zo evident meer zijn.
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
Ik vermoed dat mijn vorige vriendin daar serieus op afgeknapt is. Zij had toen wel een grote kinderwens (ondertussen heb ik vernomen dat ze die nu niet meer heeft). De relatie is daardoor niet meteen stopgezet, maar sinds dat gesprek was het in ieder geval niet meer hetzelfde langs haar kant. Wat ook begrijpelijk is hé.
- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
Nog niet van toepassing, maar ik heb hier soms wel schrik voor. Vooral wanneer mijn vrienden ooit allemaal zelf kinderen gaan hebben, dan heb ik wel het gevoel dat ik uit de boot ga vallen wegens te verschillende levens op dat moment.
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?
Veel onbegrip en "Jaja dat zal wel's"
Musk
Legacy Member
Proto zei:- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze
Ik heb veel tijd voor mezelf nodig, anders word in rusteloos en krijg ik het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik maak ook graag lange verre reizen, wat niet ideaal is met kinderen. Je moet toch met een aantal extra dingen rekening houden, en vooral de kostprijs schiet dan de hoogte in.
Ik kan ook echt niet met kinderen om gaan. In de familie van mijn vriendin lopen een stuk of 6 klein mannen rond op het moment, en ik kan daar dus absoluut niet mee communiceren. Ik voel ook niet die drang om hun aandacht op te eisen, of met hun bezig te zijn zoals vele andere mensen dat wel hebben in de buurt van kinderen. Ik heb dat gevoel wel bij puppies
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
Nee integendeel. Ik zou me op dit moment mijn leven zelfs niet kunnen voorstellen met kinderen, hoewel ik dit jaar toch "al" 31 wordt.
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
Vooral negatief. Mijn eigen ouders vinden dat we moeten doen wat we willen, en zijn blij voor ons als we gelukkig zijn. Maar de familie van mijn vriendin ziet dat anders. Haar moeder is al meermaals in tranen uitgebarsten "Waarom gunnen jullie het mij niet om grootmoeder te worden, jullie zijn dikke egoïsten." "Wie gaat er dan later voor jullie zorgen." "Wie gaat er jullie pensioen dan betalen." "Welke reden hebben jullie dan nog om samen te blijven", En hoe dikwijls we al tegen haar familie gezegd hebben dat er geen kinderen komen, dat komt precies niet binnen. Enkele minuten later gaat het er dan toch over dat we er ooit nog gaan krijgen. Zeker nu we begonnen zijn met het bouwen van een huis zijn ze daar weer op hol geslagen. (hoewel er zelfs geen kinderkamer voorzien is)
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
Mijn huidige vriendin wil ondertussen ook geen kinderen meer. Toen we net aan onze relatie begonnen had ik de indruk dat ze die kinderwens wel had, maar dan vooral omdat het in haar familie zo enorm belangrijk is. Ze promoten daar graag het idee dat ze dé perfecte familie zijn. En daar hoort natuurlijk bij dat iedereen minstens 2 klein mannen in huis neemt. Ze is dan één keer mee met me op reis geweest, toen naar de westkust van de USA, en ze was eigenlijk verkocht. Sindsdien al veel reizen samen gedaan en haar opgedrongen kinderwens is opgeborgen.
- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
Introvert. En dat klopt absoluut. Soms heb ik echt nood aan me eens een volledige dag in mijn kamer op te sluiten, en als een idioot te zitten gamen of series/films te kijken. Ik zou gefrustreerd worden als ik dan met een kind moest bezig zijn, of bv. met hun naar de voetbal/dansles rijden en daar dan anderhalf uur met andere ouders te moeten staan zeveren over hoe geweldig hun kind is, en zeker de nieuwe Kevin De Bruyne zal worden.
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
Uiteraard kan dat, ik heb geen glazen bol. Maar zoals al gezegd, er is geen kinderkamer voorzien in ons toekomstig huis, dus praktisch zal dat niet zo evident meer zijn.
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
Ik vermoed dat mijn vorige vriendin daar serieus op afgeknapt is. Zij had toen wel een grote kinderwens (ondertussen heb ik vernomen dat ze die nu niet meer heeft). De relatie is daardoor niet meteen stopgezet, maar sinds dat gesprek was het in ieder geval niet meer hetzelfde langs haar kant. Wat ook begrijpelijk is hé.
- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
Nog niet van toepassing, maar ik heb hier soms wel schrik voor. Vooral wanneer mijn vrienden ooit allemaal zelf kinderen gaan hebben, dan heb ik wel het gevoel dat ik uit de boot ga vallen wegens te verschillende levens op dat moment.
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?
Veel onbegrip en "Jaja dat zal wel's"
Ik heb zelf 1 dochter van 2 jaar en ik kan mij vinden in al uw argumenten, het is heel positief dat je die keuze maakt en niet zoals zovelen die keuze voor zich laten maken om daarna spijt te hebben.
Het enige argument dat in mijn ogen niet echt veel waarde heeft is het 'ik kan niet om met kinderen':
Dude, ik ben de meest awkward persoon ooit als het gaat over met kinderen te communiceren. Echter bij m'n eigen kind is dat heel anders, da's een deel van u, een deel van de familie, daar kunt ge wel mee om
Als ik dan toch iets mis aan het kinderloze leven is het datgene wat jij daar aanhaalt: u een dag opsluiten op uw kamer om dan wat te gamen of leeg te hangen. Dat is heel wat moeilijker geworden. Ik los dat dan op om een dag verlof te nemen door de week als de dochter naar de opvang is en m'n vriendin werken.
Proto
Legacy Member
Musk zei:Ik heb zelf 1 dochter van 2 jaar en ik kan mij vinden in al uw argumenten, het is heel positief dat je die keuze maakt en niet zoals zovelen die keuze voor zich laten maken om daarna spijt te hebben.
Het enige argument dat in mijn ogen niet echt veel waarde heeft is het 'ik kan niet om met kinderen':
Dude, ik ben de meest awkward persoon ooit als het gaat over met kinderen te communiceren. Echter bij m'n eigen kind is dat heel anders, da's een deel van u, een deel van de familie, daar kunt ge wel mee om
Als ik dan toch iets mis aan het kinderloze leven is het datgene wat jij daar aanhaalt: u een dag opsluiten op uw kamer om dan wat te gamen of leeg te hangen. Dat is heel wat moeilijker geworden. Ik los dat dan op om een dag verlof te nemen door de week als de dochter naar de opvang is en m'n vriendin werken.
Uiteraard, daar volg ik wel in hoor. Het zou maar raar zijn moest ik met mijn eigen vlees en bloed niet kunnen communiceren.
Maar omdat ik niets voor iemand anders kinderen voel, wordt mijn wens niet versterkt.YellinD
Legacy Member
Wauw, ik wist niet dat er mensen rondliepen die zo bezig zijn met het feit of een ander koppel al dan niet kinderen wil... daar heb ik in mijn 37 jaar nog nooit bij stilgestaan
Als een koppel geen kinderen wil, is dat toch hun goed recht? Van sommige mensen hoop je dat ze geen kinderen op de wereld zetten, en dan vind ik het persoonlijk wel spijtig als dat wel gebeurt...
Hier 1 biologische dochter en alle "stress" & "problemen" worden vergeten als ge terugdenkt aan haar lach of het gevoel dat ze me geeft... Je moet je kinderen gewoon zo opvoeden dat ze u weinig reden tot stress geven he
Als een koppel geen kinderen wil, is dat toch hun goed recht? Van sommige mensen hoop je dat ze geen kinderen op de wereld zetten, en dan vind ik het persoonlijk wel spijtig als dat wel gebeurt...
Hier 1 biologische dochter en alle "stress" & "problemen" worden vergeten als ge terugdenkt aan haar lach of het gevoel dat ze me geeft... Je moet je kinderen gewoon zo opvoeden dat ze u weinig reden tot stress geven he
sandervdw
Legacy Member
YellinD zei:Wauw, ik wist niet dat er mensen rondliepen die zo bezig zijn met het feit of een ander koppel al dan niet kinderen wil... daar heb ik in mijn 37 jaar nog nooit bij stilgestaan
Als een koppel geen kinderen wil, is dat toch hun goed recht? Van sommige mensen hoop je dat ze geen kinderen op de wereld zetten, en dan vind ik het persoonlijk wel spijtig als dat wel gebeurt...
Hier 1 biologische dochter en alle "stress" & "problemen" worden vergeten als ge terugdenkt aan haar lach of het gevoel dat ze me geeft... Je moet je kinderen gewoon zo opvoeden dat ze u weinig reden tot stress geven he
Ik neem dan aan dat je dochter geboren is toen jij (nuja, vooral de moeder) op een "normale" leeftijd was. Wij krijgen echt meerdere keren per week wel commentaar van iemand. Mensen waar je al 10-tallen keren tegen gezegd hebt dat je geen kinderen wil, die toch nog elke keer afkomen met "allé, wanneer beginnen jullie aan kinderen". Tot de typische "wacht maar, dat komt nog wel".
Een voorbeeld: Ik heb net een nieuwe wagen, éérste reactie: "allé, daar past toch geen buggy in?"
Archaos
Legacy Member
coldplayke zei:Awel ja, dat is toch hetgene dat ik zeg? Dus ik trek die conclusie niet definitef? Natuurlijk kan ik daar niet zeker van zijn dat dat niet gaat veranderen. Ik moet wel zeggen dat andere vrouwen van mijn leeftijd die ik persoonlijk goed ken al heel lang zeggen dat ze wél kinderen willen. Dat mannen daar op die leeftijd nog niet mee bezig zijn, kan ik geloven, maar mijn ervaring met vrouwen is toch anders.
En eerlijk gezegd vind ik het niet leuk als iemand die mij niet of nauwelijks kent mij zegt "wees er maar niet zo zeker van, op uw leeftijd kan je dat niet weten, dat zal waarschijnlijk wel veranderen!!!"Omgekeerd heb ik nog nooit iemand tegen iemand van mijn leeftijd die wél kinderen wil horen zeggen "wees er maar niet zo zeker van, je gaat er later spijt van hebben!!!" Misschien dat ze dat wel denken, maar luidop horen zeggen heb ik nog niet horen doen
Het lijkt me sowieso beter om spijt te hebben dat je geen kinderen hebt gekregen, dan spijt te hebben dat je er wel hebt gekregen.
Eej, dat heb ik ook niet gezegd hé
Ik ga geen geld inzetten op jouw situatie, want ik ken jou inderdaad niet. Wou gewoon maar aangeven dat veel mensen er op jonge leeftijd zo over denken en dat dat 10 jaar later weer helemaal anders kan zijn (maar evengoed ook helemaal niet). Het omgekeerde heb ik ook al meegemaakt in mijn omgeving hoor. Mensen die op jonge leeftijd nog met kinderen in hun hoofd zitten, maar 10 jaar later volledig andere plannen hebben. Maar evengoed ook mensen die op jonge leeftijd die beslissing al maken en daar ook bij blijven.
Die laatste zin is in ieder geval 100% waar.
Musk
Legacy Member
sandervdw
Legacy Member
Musk zei:
Kinderstoelen passen er gelukkig wel in (een buggy ook, maar mensen denken vaak dat ze een halve vrachtwagen moeten meenemen). Wel grappig:Nee, Sparco is hét merk voor racestoelen waar comfort en veiligheid net van minder belang zijn
. Is dat nu eigenlijk een Alcantara kinderzit? Myllan
Legacy Member
Wauw ey ouders die je zogenaamd 'verstoten' omdat je geen kinderen wilt vind ik weleen beetje ver gaan.
Prehistorie all over again, voortplanten was kennelijk toen ook het enige doel van de mensheid.
Verder vind ik hoe Avondkrant het verwoordt heeft prachtig, verder dan ook weinig aan toe te voegen.
Van geen kinderwens naar wel een kind willen kan zeker, maar omgekeerd ook. Ik wou sinds mijn 20ste kinderen, liefst zoveel mogelijk. Kan enorm goed omgaan met kinderen alleen laat mijn huidige relatie dat niet toe. Heb me neergelegd bij 1 kindje naast het kind dat mijn man al heeft. Heb ik er spijt van? Momenteel niet want ik dan deze man ook dumpen en op zoek gaan naar iemand die me die veel kinderen wel kan en wilt geven maar of ik dan ook zo gelukkig zou zijn met die andere man, denk ik niet. Nee ben vrijwel zeker van niet dus soms moet je keuzes maken in het leven en er vrede mee nemen.
En nu zijn we dus in blijde verwachting van ons 2de kind.
Mijn eerste en enige kind en het is goed zo.
Wat de omgeving er van vindt zal me een worst wezen. Don't care.
Leef je leven zoals jij dat wilt, je krijgt maar 1 kans.
Prehistorie all over again, voortplanten was kennelijk toen ook het enige doel van de mensheid.
Verder vind ik hoe Avondkrant het verwoordt heeft prachtig, verder dan ook weinig aan toe te voegen.
Van geen kinderwens naar wel een kind willen kan zeker, maar omgekeerd ook. Ik wou sinds mijn 20ste kinderen, liefst zoveel mogelijk. Kan enorm goed omgaan met kinderen alleen laat mijn huidige relatie dat niet toe. Heb me neergelegd bij 1 kindje naast het kind dat mijn man al heeft. Heb ik er spijt van? Momenteel niet want ik dan deze man ook dumpen en op zoek gaan naar iemand die me die veel kinderen wel kan en wilt geven maar of ik dan ook zo gelukkig zou zijn met die andere man, denk ik niet. Nee ben vrijwel zeker van niet dus soms moet je keuzes maken in het leven en er vrede mee nemen.
En nu zijn we dus in blijde verwachting van ons 2de kind.
Mijn eerste en enige kind en het is goed zo.
Wat de omgeving er van vindt zal me een worst wezen. Don't care.
Leef je leven zoals jij dat wilt, je krijgt maar 1 kans.
glashelder
Legacy Member
Oooh, proficiat Myllan
Oh, nee hoor. Ik heb die vraag zelf gesteld op de infosessie aan de pleegzorgbegeleiders, maar ze vonden dat helemaal niet raar of zo. Toen ik zei dat de biologische ouders dat misschien niet zo fijn vinden, zeiden ze dat die dat eigenlijk ook niet hoeven te weten (wat ik wel wat raar vind, maar oke, zij hebben daar meer ervaring mee dan ik).sandervdw zei:
Vlinder2
Legacy Member
Hallo,
Ik had daarnet ongeveer dezelfde topic geschreven als jou, maar zal deze nu verwijderen.
Zelf heb ik ook steeds enorme twijfels over het al dan niet kinderloos blijven. Er zijn in beide gevallen voordelen en nadelen, maar voor mij lijkt persoonlijk een kind hebben precies meer minpunten dan pluspunten te hebben.
In mijn vrije tijd ga ik heel graag babysitten en spendeer ik met plezier enkele uren met hen door, maar ik ben toch ook altijd blij als ik ze opnieuw kan afgeven aan hun ouders. Mijn zussen hebben beide twee kinderen en die zie ik elke week ook graag komen.
Als ik mijn partner soms bezig zie met een baby’tje (komen soms bij ons thuis), dan smelt ik weg als vrouw en dan komen er wél kriebels om voor een kindje te gaan. Natuuurlijk .... baby’s blijven jammer genoeg geen baby’s
Wat zijn voor mij allemaal nadelen bij een kind? Je hebt altijd een soort “aanhangsel” aan je been, je kan niet meer echt staan en gaan wanneer je wilt en waar je wilt, altijd druk bezig en weinig tijd in de relatie, komen vaak veel frustraties erbij die invloed kunnen hebben op de relatie, een kind kost ook heel veel geld (ik zou bv liever meer gaan reizen, sparen voor sportauto,...). Wellicht ga ik nu veel reacties krijgen dat ik egoïstisch ben enzovoort Ik zie ook veel relaties mislukken, al dan niet mede door spanningen vanwege een kind in huis, en dat schrikt me ook enorm af. Mijn zus zit nu ook in een vechtscheiding en ik vind het verschrikkelijk voor de kinderen, ook zeker en vast de gevolgen van een scheiding mogen niet over hoofd gezien worden (en ja, ik ben niet pessimistisch maar realistisch ingesteld).
De enige voordelen die ik zie bij het hebben van een kind is dat het misschien wel net de relatie kan versterken (weet je nooit echt op voorhand), dat je een bezigheid hebt in relatie, dat je echt iets samen hebt waarbij je als vrouw en man moet voor zorgen (maar daar kan je ook kiezen voor een huisdier), en later als je oud bent dat je kinderen hebben die op bezoek komen (nog geen garantie).
NB: voor mijn partner is een kind ook geen noodzaak... integendeel tot mijn schoonmoeder... die geeft altijd duidelijke tips en hints dat ze snel een kleinkind wil hebben .... mijn partner is enig kind thuis en dat maakt de druk op mijn schouders ook groot... Ik ben dan bang dat dit ervoor zal zorgen dat ik een slechte schoondochter zal zijn en zijn moeder liever wilt dat hij een andere vrouw zoekt. Mijn partner heeft haar er al over aangesproken, maar de duidelijke hints en tips blijven steeds maar komen.
Ik had daarnet ongeveer dezelfde topic geschreven als jou, maar zal deze nu verwijderen.
Zelf heb ik ook steeds enorme twijfels over het al dan niet kinderloos blijven. Er zijn in beide gevallen voordelen en nadelen, maar voor mij lijkt persoonlijk een kind hebben precies meer minpunten dan pluspunten te hebben.
In mijn vrije tijd ga ik heel graag babysitten en spendeer ik met plezier enkele uren met hen door, maar ik ben toch ook altijd blij als ik ze opnieuw kan afgeven aan hun ouders. Mijn zussen hebben beide twee kinderen en die zie ik elke week ook graag komen.
Als ik mijn partner soms bezig zie met een baby’tje (komen soms bij ons thuis), dan smelt ik weg als vrouw en dan komen er wél kriebels om voor een kindje te gaan. Natuuurlijk .... baby’s blijven jammer genoeg geen baby’s
Wat zijn voor mij allemaal nadelen bij een kind? Je hebt altijd een soort “aanhangsel” aan je been, je kan niet meer echt staan en gaan wanneer je wilt en waar je wilt, altijd druk bezig en weinig tijd in de relatie, komen vaak veel frustraties erbij die invloed kunnen hebben op de relatie, een kind kost ook heel veel geld (ik zou bv liever meer gaan reizen, sparen voor sportauto,...). Wellicht ga ik nu veel reacties krijgen dat ik egoïstisch ben enzovoort Ik zie ook veel relaties mislukken, al dan niet mede door spanningen vanwege een kind in huis, en dat schrikt me ook enorm af. Mijn zus zit nu ook in een vechtscheiding en ik vind het verschrikkelijk voor de kinderen, ook zeker en vast de gevolgen van een scheiding mogen niet over hoofd gezien worden (en ja, ik ben niet pessimistisch maar realistisch ingesteld).
De enige voordelen die ik zie bij het hebben van een kind is dat het misschien wel net de relatie kan versterken (weet je nooit echt op voorhand), dat je een bezigheid hebt in relatie, dat je echt iets samen hebt waarbij je als vrouw en man moet voor zorgen (maar daar kan je ook kiezen voor een huisdier), en later als je oud bent dat je kinderen hebben die op bezoek komen (nog geen garantie).
NB: voor mijn partner is een kind ook geen noodzaak... integendeel tot mijn schoonmoeder... die geeft altijd duidelijke tips en hints dat ze snel een kleinkind wil hebben .... mijn partner is enig kind thuis en dat maakt de druk op mijn schouders ook groot... Ik ben dan bang dat dit ervoor zal zorgen dat ik een slechte schoondochter zal zijn en zijn moeder liever wilt dat hij een andere vrouw zoekt. Mijn partner heeft haar er al over aangesproken, maar de duidelijke hints en tips blijven steeds maar komen.
Mulan
Legacy Member
Vlinder2 zei:
Ik denk dat er bij mij iets uit zou floepen genre "als die kleinkinderen dan zo belangrijk zijn, had je beter zelf ook meer dan ene gemaakt!"
En who cares wat dat mens wil? Zo lang zij er niet 24/24 zorg voor draagt, heeft zij daar nu eenmaal geen zeggenschap over..
pantomed
Legacy Member
tonightwedance zei:
Ik snap niet goed waarom uw ouders u niet meer willen zien als je het moest uitmaken met je vriendin. Dat is toch uw keuze? Wat hebben zij daar nu mee te maken?
Uw ouders klinken ook, zacht uitgedrukt, nogal idioot.
Antwoord op je vragen:
- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze: Hoe ouder ik word, hoe meer ik tot het besef kom dat kinderen gewoon te veel van mij zouden vragen. Ik wil nog graag dingen kunnen doen zonder altijd rekening te houden met anderen (kinderen en of partner). Ik besef ook dat ik 's avonds thuis wil komen in een leeg huis zodat ik geen extra verplichtingen heb.
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt? Neen, maar ik geef toe, ik ben nog net jonger dan 35
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief? Geen flauw idee, ben daar niet echt mee bezig. Sommige vragen daar wel achter (indirect), maar meesten beseffen (denk ik) dat het mij niet boeit. Heb een broer met jonge kinderen dus die kan bliksemafleider spelen. Het is trouwens zeer leuk om met die klein mannen bezig te zijn, maar na een paar uur heb ik ook weer zo'n gevoel van: "oef, ik kan nu terug weg en heb weer rust voor ik ze terug zie" Dus ik ben altijd wel blij om ze te zien, maar ook blij als ik terug kan vertrekken en besef dat ik thuis rust heb
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt? Ben niet op zoek en ben single. Al vermoed ik dat dit inderdaad wel een heikel punt kan zijn.
- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen : terechte opmerking. Ik ben inderdaad introvert en ik denk dat dit wel een rol speelt aangezien "me-time" en rust voor mij zeer belangrijk is.
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen? Ik denk het niet.
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was? Neen
- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)? Ik denk dat velen kinderen nemen (of een partner) net om deze redenen: dat ze niet alleen willen zijn, dat ze iemand willen hebben die is er is voor hen. Ik begrijp dat, maar vind dat compleet verkeerd. Is ook gewoon een debiele reden om kinderen te hebben.
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze? Neen al kan het inderdaad soms lastig worden om telkens de vraag te krijgen "ben je nu nog single et bla bla bla"
Je opmerkingen of redenen om geen kinderen te hebben:
- Ik heb graag rust en kalmte in mijn huis => heb ik ook
- Ik slaap graag, en ben echt geen mens als ik niet geslapen heb => same
- Ik ga moeilijk om met stress en heb graag een stressvrij leven => dat is minder een probleem voor mij, al wil ik gewoon effectief ook minder "zever" en geen kinderen (of partner) hebben, helpen hierbij.
- Ik ben een introverte persoon die weinig nood heeft aan sociaal contact => dat is toch anders denk ik als het je kinderen zijn.
- Ik werk graag aan persoonlijke doelen die veel tijd in beslag nemen. Bv. gitaar leren spelen, fitness, leren programmeren terwijl ik dit voor mijn job niet nodig heb, etc => heb ik ook wel, wil mijn tijd besteden aan dingen die ik wil.
- Ik wil geen financiele problemen, ooit => lijkt me niet direct een reden om het niet te doen (op voorwaarde dat je effectief wel financieel er goed voor staat (een goede stabiele job hebt).
Ik denk dat je hier iets omdraait, namelijk het gegeven dat veel mensen (die het geld of de mogelijkheden niet hebben) vaak toch aan kinderen beginnen.
- Ik wil graag focussen op mijn partner => is inderdaad iets dat serieus onderschat wordt.
Mijn bijkomende opmerkingen:
Ik vind dat we in een maatschappij leven (jammer genoeg) waarin het nog altijd wordt opgedrongen dat het ideaal beeld van een mensenleven eentje is met partner en kinderen.
Geen idee waarom want uit onderzoek blijkt dat een groot deel van de getrouwde (samenwonende koppels) liever in aparte bedden/kamers slaapt.
Ook blijkt dat velen hun seksleven (en tevredenheid van de relatie) gevoelig daalt na het hebben van kinderen.
Velen geven ook toe (anoniem, hier rust een serieus taboe op) spijt te hebben van hun beslissing om kinderen te krijgen.
Ik kan zo nog wel even verder gaan.
Kinderen is geen godsgeschenk dat enkel rozengeur en maneschijn met zich meebrengt, maar om de een of andere reden mag je dit niet zeggen.
Geef ik hiermee aan dat je zeker geen kinderen moet nemen? Neen, maar doe dan ook het omgekeerde niet en stop als maatschappij altijd iedereen te dwingen een partner te hebben en kinderen.
De tijd dat een alleenstaande een "creep" is of iemand waar iets aan mankeert of een koppel zonder kinderen egoïstisch is of zo ,zou nu stilaan toch al lang gepasseerd moeten zijn.
Forzaracing
Legacy Member
Tonerider zei:mijn vrouw heb ik gekozen (als ik dat woord mag gebruiken) op basis van gevoel, maar toch ook verstand. Komen onze levensdoelen overeen, wil ze kinderen, kan ik iets voor haar betekenen. En ik denk dat als mensen ook wat meer zouden nadenken bij hun keuze van partner, i.p.v. af te gaan op vlinders in de buik of hetgeen zich onder de buik bevindt er al wat meer relaties zouden standhouden. Verliefdheid en mooie snoetjes verdwijnen mettertijd. De carrosserie vervalt, het innerlijke niet. Dus dan kan je beter even nadenken. Bovendien leefde ze al als ik haar heb ontmoet, dus het is geen extra leven op aarde. Dus imo is dat een heel andere keuze dan kinderen krijgen.
(en ook verliefdheid is dikwijls egoïsme, daarom dat ik ook m'n verstand gebruik en me afvraag wat ik voor haar kan betekenen; maar dat is dan weer een andere discussie)
En ik had een huisdier (gekregen), maar die is ondertussen naar betere oorden (niet figuurlijk) want ik werd er zenuwachtig van. Verder heb ik wel een aantal dieren in de buurt, maar die hebben zichzelf aangemeld en die geef ik liefde en als het me uitkomt eten, maar mogen geen poot binnen zetten. Maar ik heb ze ook niet bewust op de wereld gezet.Ook hier is verstandelijke keuze weer belangrijk voor me: ik zou graag een huisdier hebben, maar de tijd die ik er moet insteken, de hygiëne, maar ook het feit dat het beestje hele dagen alleen moet zitten, doen me er van afzien.
Bovendien loopt de vergelijking mens/dier volledig mis in mijn ogen. Dieren planten voort uit instinct (en wij helpen ze aangezien we willen eten), mensen hebben verstand die het mogelijk maakt om te denken of het wel goed is om ons voort te planten. Om een kosten/baten analyse te maken. Moeder gans zit er niet mee in dat ze zes kuikens verliest, moeder de vrouw vergeet het heel haar leven niet dat ze een baby verliest. Ik heb van dichtbij dat rouwproces gezien: neen, laat maar.
Het argument dat we maar beesten zijn, is een zwak argument. Qua intellect staan we er mijlenver boven. (alhoewel sommigen zich gedragen alsof ze er mijlenver onder zitten). Maar heel ons wetsstelsel bewijst dat we ons ervan bewust zijn dat we meer zijn en ons niet enkel door impulsen of gevoelens mogen laten leiden. Geen pedofilie toegelaten, geen seks in het openbaar, moord is verboden, recht van de sterkste geldt niet op seksueel gebied, diefstal is verboden, ... allemaal bewijzen dat we dierlijk gedrag niet tolereren. Dus ja, verstand moet het winnen van gevoelens (wat het laatste zeker niet uitsluit, maar eerder begeleidt)
En liefde terugkrijgen is ook maar af te wachten. Genoeg kinderen die op een bepaalde leeftijd hun ouders niet meer zien staan. Ge moet hier maar eens de ergernis-thread doorlezen en zien hoeveel er in boel liggen met ouders/broers/zussen. (altijd de schuld van de anderen natuurlijk).
Voor mij blijft het de gok niet waard. Bovendien mankeer ik geen liefde in m'n leven. De liefde die ik van een eventueel kind zou krijgen mis ik aldus ook niet.
En ik weet ook dat m'n idee zwart is i.v.m. kinderen. Maar het is wat het is, en voor mij is dat de realiteit. Ik ben gelukkiger zonder, want ik heb een heel lijstje met redenen om er geen te hebben.
Ik amuseer me genoeg met m'n vrouw en m'n hobby's. Maar ieder doet wat hij of zij wil.
Wat scheelt er met u?
Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.