Archief - Bewuste keuze om geen kinderen te hebben - meningen van oudere mensen

mac-bc zei:

En hop, zelfs al direct een poging tot psycho-sociale analyse na twee posts. Dat vind ik op zich ook best een rigide houding van u. Neen, maar je mag me dit altijd wat uitvoeriger uitleggen. Ik ben oprecht benieuwd waarom je denkt dat ik rigide ben en waarom dit kan leiden tot frustraties i.c.m. kinderen.

Dan zou je denken dat ik heel vreemde dingen zeg. Maar neen hoor, gewoon de nogal vanzelfsprekende vaststelling dat je met kinderen sneller in een keurslijf kan terechtkomen dan zonder kinderen, genuanceerd met de melding dat dit niet noodzakelijk zo hoéft te zijn maar wel dat het ertoe noopt. Ik had niet verwacht dat iemand dit zou proberen ontkennen.

Maar goed, ik begrijp dat je zelf momenteel in verwachting bent (proficiat overigens) en dat je momenteel onbewust niet heel erg openstaat voor de negatieve kanten van het ouderschap. Heel menselijk allemaal, maar geen goede basis voor objectieve discussies denk ik.

Klik om te vergroten...

Ik ga hier niet in mee gaan zoals anderen wel al hebben gedaan op jouw vorige posts.
Ik heb mijn mening en deel die op een beleefde manier met jou. Wat jij er mee doet laat ik aan jou over.
Verder ben ik niet zwanger maar al enkele maanden mama (maar toch bedankt ) en heb meer dan 10j werkervaring in het basisonderwijs als leerkracht en internaatsopvoedster en als leefgroepbegeleidster in crisis opvang. Als jij van jezelf vindt dat je niet rigide bent en niet vasthoudt aan bepaalde ideeën ondanks heel duidelijke en overtuigende elementen (zoals in de lez-discussie) dan ga ik jou zeker niet op andere gedachten kunnen brengen, wat ik ook aanbreng...

mac-bc zei:

Ah, ik wist niet dat er ook een didactische reden achter zat. Ik beschouwde het gewoon als een manier om die kleine niet telkens wat onwennig te moeten negeren.

Klik om te vergroten...

Mulan zei:

<knip>.

Klik om te vergroten...

Jij zegt toch ook soms wel speciale dingen ^^

zarathustra zei:

Jij zegt toch ook soms wel speciale dingen ^^

Klik om te vergroten...

Ik ben dan ook speciaal ;p

Mulan zei:

Ik ga hier niet in mee gaan zoals anderen wel al hebben gedaan op jouw vorige posts.
Ik heb mijn mening en deel die op een beleefde manier met jou. Wat jij er mee doet laat ik aan jou over.

Klik om te vergroten...

Wel, ik antwoord dan ook beleefd terug op uw posts en ben zelfs uitermate geïnteresseerd in wat meer uitleg. Jammer dat je daar niet toe bereid bent. Ik kan het dan ook moeilijk serieus nemen.

Mulan zei:

Verder ben ik niet zwanger maar al enkele maanden mama (maar toch bedankt ) en heb meer dan 10j werkervaring in het basisonderwijs als leerkracht en internaatsopvoedster en als leefgroepbegeleidster in crisis opvang. Als jij van jezelf vindt dat je niet rigide bent en niet vasthoudt aan bepaalde ideeën ondanks heel duidelijke en overtuigende elementen (zoals in de lez-discussie) dan ga ik jou zeker niet op andere gedachten kunnen brengen, wat ik ook aanbreng...

Klik om te vergroten...

Er is dan ook nog geen enkel deftig tegenargument gekomen in die LEZ-discussie. Enfin, ik ga straks nog even checken.

drie kinderen tussen 2 en 6. Altijd heel bewust vader willen worden.

feit: er is een leven voor kinderen en een leven na de geboorte van je eigen kindereren. Nu durven we nog altijd eens zeggen "hadden we het geweten, we hadden voor onze kinderen nog gekkere reizen gemaakt". Alles verandert, uw relatie met uw vrouw verandert, alles komt in het teken van de kinderen, iedere dag hectiek, nooit meer "en hup, we gaan iets gaan eten", met z'n allen op een terras zitten is gegarandeerd eentje die zijn water laat vallen en bijhorend gebleit. Dat mag voor velen een hel lijken maar van je eigen kinderen kan je extreem veel verdragen.

ander feit: de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde is hallucinant. Voor de geboorte van mijn eerste had ik ook het gevoel van "jah, een baby, ik kan niet omgaan met baby's, ik heb die helemaal niet graag, ik heb eigenlijk nog nooit een baby vastgehouden, shiiiiiiit". Maar kijk, bij de geboorte van uw eigen kind , voelt het allemaal heel naturel aan. En sindsdien is dat gewoon een fantastische ervaring. Uiteraard ben je soms uitgeput, sleep je je door de dag. Kunst is op zo een moeilijke momenten elkaar te vinden als koppel en er de schoonheid van in te zien.

zou ik het opnieuw doen: tzal godverdomme wel zijn. Pak mijn kinderen af en dan stort de wereld in, dan heeft het echt allemaal geen zin meer.

E_wout zei:

drie kinderen tussen 2 en 6. Altijd heel bewust vader willen worden.

feit: er is een leven voor kinderen en een leven na de geboorte van je eigen kindereren. Nu durven we nog altijd eens zeggen "hadden we het geweten, we hadden voor onze kinderen nog gekkere reizen gemaakt". Alles verandert, uw relatie met uw vrouw verandert, alles komt in het teken van de kinderen, iedere dag hectiek, nooit meer "en hup, we gaan iets gaan eten", met z'n allen op een terras zitten is gegarandeerd eentje die zijn water laat vallen en bijhorend gebleit. Dat mag voor velen een hel lijken maar van je eigen kinderen kan je extreem veel verdragen.

ander feit: de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde is hallucinant. Voor de geboorte van mijn eerste had ik ook het gevoel van "jah, een baby, ik kan niet omgaan met baby's, ik heb die helemaal niet graag, ik heb eigenlijk nog nooit een baby vastgehouden, shiiiiiiit". Maar kijk, bij de geboorte van uw eigen kind , voelt het allemaal heel naturel aan. En sindsdien is dat gewoon een fantastische ervaring. Uiteraard ben je soms uitgeput, sleep je je door de dag. Kunst is op zo een moeilijke momenten elkaar te vinden als koppel en er de schoonheid van in te zien.

zou ik het opnieuw doen: tzal godverdomme wel zijn. Pak mijn kinderen af en dan stort de wereld in, dan heeft het echt allemaal geen zin meer.

Klik om te vergroten...

Dat vind ik altijd zo'n raar argument. Voor een baby/kleuter oké, maar zo goed als alle kinderen komen op een gegeven moment op een punt dat ze liever zo weinig mogelijk bij u zijn (In mijn tienerjaren spendeerde ik hoogstens 1u per dag thuis). Het is imo écht niet zo dat je onvoorwaardelijke liefde van je kind hebt (omgekeerd ook niet trouwens).

sandervdw zei:

Dat vind ik altijd zo'n raar argument. Voor een baby/kleuter oké, maar zo goed als alle kinderen komen op een gegeven moment op een punt dat ze liever zo weinig mogelijk bij u zijn (In mijn tienerjaren spendeerde ik hoogstens 1u per dag thuis). Het is imo écht niet zo dat je onvoorwaardelijke liefde van je kind hebt (omgekeerd ook niet trouwens).

Klik om te vergroten...

Ze zijn dan ook tussen 2 en 6 eh.

zarathustra zei:

Ze zijn dan ook tussen 2 en 6 eh.

Klik om te vergroten...

Op die leeftijd is die liefde er wel ("mijn papa is de beste"). Maar kinderen heb je wel voor een langere periode natuurlijk

sandervdw zei:

Op die leeftijd is die liefde er wel ("mijn papa is de beste"). Maar kinderen heb je wel voor een langere periode natuurlijk

Klik om te vergroten...

En die periode duurt doorgaans langer dan die 4 tot 6j stronteigenwijze puberteit ;p

Mulan zei:

En die periode duurt doorgaans langer dan die 4 tot 6j stronteigenwijze puberteit ;p

Klik om te vergroten...

Zeer simplistisch voorgesteld:
De eerste 2/3 jaar geeft uw kind weinig reactie. De "liefde" die mensen dan denken te voelen is enkel hun eigen liefde tov dat kind (anders zou bvb adoptie schandalig zijn).
Dan heb je tot een jaar of 12 dat je inderdaad veel liefde zal terugkrijgen van uw kind.
Nadien heb je 2 mogelijkheden: ofwel kom je redelijk overeen en leef je wat naast elkaar. Ofwel kom je niet overeen en krijg je ipv liefde vooral haat.
Eens 18 verlaten ze het nest (werk of unif) en is het leven "met kinderen" gedaan.

Om nu te zeggen dat je er dan zoveel aan gehad hebt...

sandervdw zei:

Zeer simplistisch voorgesteld:
De eerste 2/3 jaar geeft uw kind weinig reactie. De "liefde" die mensen dan denken te voelen is enkel hun eigen liefde tov dat kind (anders zou bvb adoptie schandalig zijn).
Dan heb je tot een jaar of 12 dat je inderdaad veel liefde zal terugkrijgen van uw kind.
Nadien heb je 2 mogelijkheden: ofwel kom je redelijk overeen en leef je wat naast elkaar. Ofwel kom je niet overeen en krijg je ipv liefde vooral haat.
Eens 18 verlaten ze het nest (werk of unif) en is het leven "met kinderen" gedaan.
Om nu te zeggen dat je er dan zoveel aan gehad hebt...

Klik om te vergroten...

Heb jij al veel tijd gespendeerd met kinderen van de leeftijd 1-3 ?
Zoja: dan heb jij echt wel zeer rare kinderen ontmoet.
Mijn neefjes zijn van die leeftijd en die geven enorm veel liefde en zijn zeer aanhankelijk.

pantomed zei:

Heb jij al veel tijd gespendeerd met kinderen van de leeftijd 1-3 ?
Zoja: dan heb jij echt wel zeer rare kinderen ontmoet.
Mijn neefjes zijn van die leeftijd en die geven enorm veel liefde en zijn zeer aanhankelijk.

Klik om te vergroten...

Kinderen leren wandelen rond 1 jaar, praten rond 2 jaar. Daarvoor krijg je daar dus niks zinnig uit. In de meeste gevallen willen ze gewoon aandacht van iemand, maakt al niet uit wie.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

sandervdw zei:

Kinderen leren wandelen rond 1 jaar, praten rond 2 jaar. Daarvoor krijg je daar dus niks zinnig uit. In de meeste gevallen willen ze gewoon aandacht van iemand, maakt al niet uit wie.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Klik om te vergroten...

My God, absoluut geen enkele ervaring mee dus!
Kennen ze liefde? Nee, niet zoals wij het invullen. Maar ze willen vertrouwde geuren, veiligheid, geborgenheid,... Typisch voorbeeld is de krijsende baby die plots stil valt als mama die vast neemt. Mijn dochter is er zo eentje, dan mag oma, opa, papa,... Eender wat proberen, de sirene blijft af gaan. Maar zodra ik haar vast hou, doodse stilte. Die wil dan niet gewoon wat aandacht van eender wie, geen verse luier, geen flesje,.. Die wil de vertrouwde geur en warmte van mama die veiligheid biedt. Dat noemen ze "mamahonger".
En neen, dat hoeft niet per se de mama te zijn, maar is wel de belangrijkste zorgfiguur voor de baby.
Is ook essentieel voor de ontwikkelingen van een baby, anders maken ze een veel grotere kans op persoonlijkheidsstoornissen.
En ze houden zelf die band in stand door bvb te lachen of kirren als ze hun ouders zien, als peuter kusjes te geven aan wie ze leuk vinden, op de schoot te klimmen,... Ze uiten hun welbevinden en gemoedsrust bij die bepaalde zorgfiguren waardoor die wisselwerking in stand gehouden wordt.

Mulan zei:

My God, absoluut geen enkele ervaring mee dus!
Kennen ze liefde? Nee, niet zoals wij het invullen. Maar ze willen vertrouwde geuren, veiligheid, geborgenheid,... Typisch voorbeeld is de krijsende baby die plots stil valt als mama die vast neemt. Mijn dochter is er zo eentje, dan mag oma, opa, papa,... Eender wat proberen, de sirene blijft af gaan. Maar zodra ik haar vast hou, doodse stilte. Die wil dan niet gewoon wat aandacht van eender wie, geen verse luier, geen flesje,.. Die wil de vertrouwde geur en warmte van mama die veiligheid biedt. Dat noemen ze "mamahonger".
En neen, dat hoeft niet per se de mama te zijn, maar is wel de belangrijkste zorgfiguur voor de baby.
Is ook essentieel voor de ontwikkelingen van een baby, anders maken ze een veel grotere kans op persoonlijkheidsstoornissen.
En ze houden zelf die band in stand door bvb te lachen of kirren als ze hun ouders zien, als peuter kusjes te geven aan wie ze leuk vinden, op de schoot te klimmen,... Ze uiten hun welbevinden en gemoedsrust bij die bepaalde zorgfiguren waardoor die wisselwerking in stand gehouden wordt.

Klik om te vergroten...

Ik ben daarmee akkoord hoor. Maar wat je nu beschrijft is die "onvoorwaardelijke liefde" dus "krijsen tot ze u vastnemen". Ik kan me moeilijk inbeelden hoe iemand dat als een positief punt ervaart.

Die herkenbare geuren etc heeft puur te maken met gewenning trouwens en echt niks met liefde. Op latere leeftijd legt dat de basis voor de relaties, maar daar gaat het hier niet over, het gaat over het punt 0-3 jaar, niet wat erna komt.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

sandervdw zei:

Ik ben daarmee akkoord hoor. Maar wat je nu beschrijft is die "onvoorwaardelijke liefde" dus "krijsen tot ze u vastnemen". Ik kan me moeilijk inbeelden hoe iemand dat als een positief punt ervaart.

Die herkenbare geuren etc heeft puur te maken met gewenning trouwens en echt niks met liefde. Op latere leeftijd legt dat de basis voor de relaties, maar daar gaat het hier niet over, het gaat over het punt 0-3 jaar, niet wat erna komt.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Klik om te vergroten...

Meh, ik dacht dat ook. Maar na 1 jaar kunnen ze mss geen woorden zeggen maar ze kunnen wel degelijk dingen begrijpen en zich verstaanbaar maken. Of dat 'liefde' is, uiteindelijk is dat ook allemaal maar chemie en is de ene vorm van chemie verschillend van de andere?

Ik heb er nu 2 die uiteindelijk exact gelijk opgevoed worden en het verschil in hoe ze op verschillende mensen reageren is gigantisch. Dus nee ze kunnen uiteraard geen gedetailleerde uitleg doen, maar ik zou niet zeggen dat er niks zinnig uit komt.

sandervdw zei:

Kinderen leren wandelen rond 1 jaar, praten rond 2 jaar. Daarvoor krijg je daar dus niks zinnig uit. In de meeste gevallen willen ze gewoon aandacht van iemand, maakt al niet uit wie.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Klik om te vergroten...

Dan heb ik geluk want mijn neefjes lopen al veel langer rond en begonnen te praten rond 1 jaar (ok nog geen volzinnen, maar wel op een manier dat je ze kon begrijpen) + zij begrepen mij ook.
Natuurlijk heb je geen hoogstaande discussies.

En liefde tonen, hoeft niet met woorden.

pantomed zei:

En liefde tonen, hoeft niet met woorden.

Klik om te vergroten...

<3

Exact! Maakt geen reet uit wat die kleintjes maar kunnen uiten, het feit is dat wij als mens/ouders erop reageren waarop de ukkepukjes opnieuw hun welbevinden en onbehagen uiten en doorheen de jaren op een steeds verfijndere manier.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen?

Wat is je drijfveer achter de keuze. Ik zou het geen toevoeging vinden aan mijn leven en kan me niet inbeelden dat ik 24/7 beschikbaar moet zijn voor een kind. De keuze is er vanzelf gekomen, heb 11 jaar geleden wel een huis gekocht met plaats voor kinderen een een auto voor mijn vrouw waar kinderen in konden. Alles lag toen nog open maar het leven heeft zelf zijn keuze gemaakt.

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?

Momenteel niet, ik sluit niet uit dat dat nooit het geval zal zijn, ik zeg altijd dat ik kinderen zou willen om sinterklaas en kerst mee te vieren.

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief

Sommige positief omdat je het ideaalbeeld doorbreekt en werkelijk je geen keuze laat opdringen, andere dan negatief omdat gans hun leven al jaren om hun kinderen draait en ze dit bijgevolg echt niet kunnen inbeelden. Ik kan me in beide situaties goed inleven.

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?

Ik en mijn partner hebben altijd de optie open gelaten, maar met ouder te worden werd het vanzelf duidelijk dat we niet bewust aan kinderen gingen beginnen.

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen

Introvert.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?

Nee, tenzij ze ongewenst zwanger word. Dan moet je op zijn minst alles afwegen, je weet niet hoe je als koppel hierop reageert.

- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?

Nope.

- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?

Nee, ik ben pas 38 wel. Maar om later niet alleen te zijn mag je geen kinderen willen. Als je aan kinderen begint is het niet om jezelf te vrijwaren van eenzaamheid later. Garantie's heb je niet.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?

Mensen denken soms al snel dat er medisch iets aan de hand is omdat ze het zo vanzelfsprekend vinden, tja daar mag je je niet druk om maken.

nooit wegens 2 grote redenen

* gezondsheids problemen die deels erfelijk zijn en dus mogelijk worden doorgegeven
* slecht voorbeeld als vader gehad, geen flauw idee hoe ik het beter kan