Archief - Bewuste keuze om geen kinderen te hebben - meningen van oudere mensen

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Tonerider

Legacy Member
Forzaracing zei:
Wat scheelt er met u?


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

ik ben een zwarte man die als baby geadopteerd is geweest door een Marokkaans homo-koppel en besneden op m'n 8ste dag. Verder ben ik ontvoerd door Aliens toen ik zes was en ben allergisch aan katten en hazelaars.

Maar voor de rest is alles goed. Bedankt om het te vragen. En hoe gaat het met u?

Forzaracing

Legacy Member
Tonerider zei:
ik ben een zwarte man die als baby geadopteerd is geweest door een Marokkaans homo-koppel en besneden op m'n 8ste dag. Verder ben ik ontvoerd door Aliens toen ik zes was en ben allergisch aan katten en hazelaars.

Maar voor de rest is alles goed. Bedankt om het te vragen. En hoe gaat het met u?

Al het geluk gekend dus! Proficiat!
Maar goed dat gij nog belastingen afgeeft, zo heeft de maatschappij toch nog iets aan u, dikke duim!


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

HelpYouFall

Legacy Member
Ik wil geen kinderen, want die zouden te hard snijden in mijn no lifer levensstijl.

"Hmmmm, opstaan op zaterdag wanneer ik wil, wat rondtaffelen in m'n onderbroek en ne gansen dag Overwatch en Deeeuuummm foren of met de kleine naar een binnenspeeltuin gaan vergeven van nen hoop andere krijsende kinderen. Hoe zal ik ooit deze moeilijke keuze kunnen maken, someone please help me!"

Ik snap best wel dat ge heel wat terugkrijgt van liefde en ander moois van kinderen en dat ge dat allemaal niet weet tot ge ze effectief hebt. Maar hoe ouder ik word, hoe harder die kinderwens bij mij keldert.
Ik leef echt 100% voor mezelf en heb daarvoor ook bij niemand verantwoording af te leggen. In mijn ogen is het een gezondere ingesteldheid van uzelf genoeg te kennen om er niet aan te beginnen, in plaats van "maar kinderen te nemen omdat dat nu eenmaal de normale gang van zaken is". Want die zijn er ook en daar is ook al miserie van gekomen, er zijn echt kinderen die in compleet fucked up relaties met hun ouders zitten, omdat die ouders eigenlijk gewoon niet weten van welk hout pijlen te maken. Dat is pas schandalig imo.

Doe wat ge wilt en leer leven met de keuzes die ge in uw leven maakt is mijn mantra :)

Myllan

Legacy Member
HelpYouFall zei:
Ik wil geen kinderen, want die zouden te hard snijden in mijn no lifer levensstijl.

"Hmmmm, opstaan op zaterdag wanneer ik wil, wat rondtaffelen in m'n onderbroek en ne gansen dag Overwatch en Deeeuuummm foren of met de kleine naar een binnenspeeltuin gaan vergeven van nen hoop andere krijsende kinderen. Hoe zal ik ooit deze moeilijke keuze kunnen maken, someone please help me!"

Ik snap best wel dat ge heel wat terugkrijgt van liefde en ander moois van kinderen en dat ge dat allemaal niet weet tot ge ze effectief hebt. Maar hoe ouder ik word, hoe harder die kinderwens bij mij keldert.
Ik leef echt 100% voor mezelf en heb daarvoor ook bij niemand verantwoording af te leggen. In mijn ogen is het een gezondere ingesteldheid van uzelf genoeg te kennen om er niet aan te beginnen, in plaats van "maar kinderen te nemen omdat dat nu eenmaal de normale gang van zaken is". Want die zijn er ook en daar is ook al miserie van gekomen, er zijn echt kinderen die in compleet fucked up relaties met hun ouders zitten, omdat die ouders eigenlijk gewoon niet weten van welk hout pijlen te maken. Dat is pas schandalig imo.

Doe wat ge wilt en leer leven met de keuzes die ge in uw leven maakt is mijn mantra :)

Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Proto

Legacy Member
Myllan zei:
Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Waarom zou je het gamen beu worden? Da's toch een hobby als een ander. Ik game nu toch al een goede 25 jaar. Ik zou niet weten waarom dat binnen 10 jaar anders zou zijn :D

sandervdw

Legacy Member
Myllan zei:
Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Het verschil is natuurlijk dat als je het gamen beu wordt, je een andere hobby kan zoeken. Als je het leven met kinderen beu wordt, tja...

Ik snap HYF helemaal, ik leef ook voor mezelf (en mijn partner). Als ik een kind zou krijgen, zou ik mezelf sowieso wegcijferen en ik denk niet dat ik daar gelukkiger van zou worden.

HelpYouFall

Legacy Member
Myllan zei:
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

https://media1.tenor.com/images/749378b1690286ae43aa1ad4ce174386/tenor.gif?itemid=4888883

Alle gekheid op een stokje: geen idee. Ik vermoed wel niet dat het voor direct zal zijn. Ik game ontzettend graag, is zonder twijfel naast film mijn favoriete tijdverdrijf. Aan de andere kant denk ik wel dat ik er nog gezond mee om ga. Ik heb er geen enkel probleem mee van een game gewoon af te zetten als iemand me belt om iets te gaan doen bijvoorbeeld.

Ik woon ook in Antwerpen, waar door de band genomen wel gewoon 'veel te doen' is. Naast gamen ga ik nog op café, doe ik al eens een museum of een of andere vertoning en er zijn altijd wel pop ups en shit waar ik veel te curieus voor ben om niet eens te gaan kijken etc etc. Ik kan gerust een hele weekenddag binnen zitten om te no lifen, maar ik leef ook niet als een kluizenaar ofzo :unsure:

BelgianMini

Legacy Member
Voor mij is dit toch ook wel een moeilijk onderwerp eerlijk gezegd.
Vroeger wou ik wel kinderen en ik heb ook altijd gedacht dat het er ooit wel van zou komen.
Alleen was het kernwoord toen "later". Als je 20 bent, lijkt 30 ver weg en lijkt het alsof je tijd genoeg hebt om allerlei zaken te doen voordat je aan kinderen begint.
De jaren tussen 20 en 30 zijn echter voorbij gevlogen en nu (eerste helft 30) heb ik nog steeds het gevoel dat ik er nog niet klaar voor ben, maar het misschien wel "later" wil.
De tijd begint echter te dringen (vriendin is even oud), dus veel "later" is er niet meer.

Aan de ene kant, denk ik dat je veel mooie momenten kan meemaken met kinderen en kleinkinderen en lijkt het me tof om op latere leeftijd de hele familie bij elkaar te hebben voor kerst ofzo.
Aan de andere kant heb ik nu reeds het gevoel dat er te weinig uren op een dag zijn om alles te doen wat ik wil doen en ben ik ook wel wat egoïstisch op dat vlak. Ik wil nog veel reizen en ontdekken en met kinderen wordt dat allemaal veel moeilijker.
Ik ga ook graag op restaurant, café, optredens, festivals en dergelijke en ik weet niet of ik klaar ben om veel daarvan op te geven.

Daarnaast heb ik ook wat schrik om te vervallen in het type gezin waar de partners meer moeder en vader zijn dan nog echt geliefden.
Mijn vriendin is belangrijk voor mij en ik wil dat aspect zeker niet uit het oog verliezen.
Maar ja, de kans bestaat dat ik later wel spijt zou hebben als ik geen kinderen zou hebben.

Ik wil er wel, maar ik had alleen graag nog wat meer tijd gehad om me er echt klaar voor te voelen.
Zoals zovelen ben ik ook blij wanneer ik na een dagje met kinderen terug naar huis kan en even tot rust kan komen.
Men zegt dan wel dat dat anders is als het je eigen kinderen zijn, maar om dat te weten moet je er eerst hebben en eens ze er zijn, is het te laat natuurlijk.

Wanneer ben je daar écht klaar voor hé?

Dat gezegd zijnde, is er weinig of geen druk van onze omgeving. Iedereen respecteert onze beslissing, welke dat dan ook moge zijn, dus dat is zeer aangenaam.

Avondland

Legacy Member
Myllan zei:
Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Ik heb zelf 5 jaar niet meer gegamed en heb onlangs een PS4 pro gekocht omdat ik het wel wat miste. Gamen is een hobby als een ander en zolang het je leven niet overneemt is er niets mis mee. Ik lees zelf heel veel en wanneer mensen me vragen waar ik die tijd vandaan haal kets ik die vraag terug met de vraag hoeveel tijd zij steken in TV-kijken naar programma's die zij kijken om de dag nadien aan tafel er met de collega's over mee te praten.

Tijd is eigenlijk het kernbegrip in discussies als deze: het is de kunst tijd te kunnen maken voor iets, zonder dat het je leven uit balans brengt. Want naast je hobby's of "me time" (verschrikkelijk woord!) heb je nog je huishouden te runnen, te werken, je sociaal leven te onderhouden, je familie te bezoeken, ... We moeten heel vaak tijd spenderen aan zaken die we moeten doen, zodat er niet altijd veel tijd overblijft voor de dingen die we willen doen. We zitten met een maatschappelijke druk om zoveel mogelijk te doen en zover mogelijk te geraken met onze ambities, maar er is niets mis met "dolce far niente" - het zalige nietsdoen. De weekends waar ik het meest van geniet zijn niet de drukste weekends, maar de weekends waar ik niets plan en gewoon met een boek naar een bankje of een terrasje in de zon schuifel en daar urenlang kan doorbrengen of de weekends waarin ik eindelijk die filmmarathon kan zien. Met kinderen erbij wordt dat een uitdaging, maar er zullen wel eens dagen zijn dat die oud genoeg zijn om op kamp te gaan of eens een dagje op stap zijn met vrienden of wat dan ook.

mac-bc

Legacy Member
Tot voor enkele jaren moest ik ook niets weten van kinderen:
- Vrijheid die je volledig opgeeft, tijd voor jezelf die nog verder vermindert, ...
- Ik kan mij enorm ergeren aan krijsende, ambetante (rotverwende?) kinderen
- Ik heb er totaal geen feeling mee: ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, hoe ik ze moet begroeten, hoe ik ermee moet spelen, wat ik er tegen moet zeggen, ... (Pro-tip die ik onlangs heb gekregen van iemand: weet je niet wat te zeggen tegen een kleine? Constateer wat ze aan het doen zijn, en kaats dit terug in een kinderlijke vraag-stijl: "Ben je nu een beetje aan het sabbelen op uw bavetje? Ja zenne", "Mo, ben je nu een boertje aan het laten? Ja?", ... Objectief gezien heeft deze communicatie geen enkele meerwaarde maar dat wordt blijkbaar getolereerd. :unsure:
- Het keurslijf waarin je gedwongen wordt: vanaf dat je kinderen hebt word je (nog meer dan nu al het geval is in onze maatschappij) gedwongen tot allerhande standaard-keuzes. Als doorsnee-gezinnetje ga je dan met uw Citroën Berlingo (want daar past de buggy makkelijk in, en die heeft schuifdeuren zodat de kinderen hun portier niet kunnen openzwaaien tegen andere auto's) tussen alle andere doorsnee-gezinnetjes op zaterdagmiddag gaan aanschuiven aan het pretpark, om vervolgens die klein mannen (die we dan steevast onze "prinsjes", "prinsesjes" of "wondertjes" zullen noemen :ironic: ) collectief vol te steken met ijsjes, ... Jakkes, ik ben nogal non-conformistisch ingesteld dus dit zal me zwaar tegen de borst stoten.
- ...

Maar sinds mijn broer klein mannen heeft (en ik peter ben geworden), ben ik beginnen beseffen dat je al deze nadelen veel beter kunt verdragen als het voor uw eigen bloed is. En dan wint sowieso het existentiële luik, de raison d'être, iets wat uw leven het waard maakt om voor te vechten, iets wat uw leven minder nihilistisch maakt, een levenswerk waar je hopelijk trots kan op zijn later, het fascinerende idee om uw genen door te geven, ...

Stimpy

Legacy Member
Doen Mac-bc. Zo blijft het forum hier vol interessante discussies staan.

Guazala

Legacy Member
mac-bc zei:
(Pro-tip die ik onlangs heb gekregen van iemand: weet je niet wat te zeggen tegen een kleine? Constateer wat ze aan het doen zijn, en kaats dit terug in een kinderlijke vraag-stijl: "Ben je nu een beetje aan het sabbelen op uw bavetje? Ja zenne", "Mo, ben je nu een boertje aan het laten? Ja?", ... Objectief gezien heeft deze communicatie geen enkele meerwaarde maar dat wordt blijkbaar getolereerd. :unsure:

Dat heeft voor jou geen meerwaarde, voor dat kind uiteraard wel. Door veel tegen een baby of peuter te praten stimuleer je hun taalontwikkeling. Geleidelijk aan gaan ze de woorden die je zegt associëren met wat er rondom hen is. Dus door te benoemen waar ze mee bezig zijn, benoem je ineens de voorwerpen in hun nabije omgeving. Daarnaast gaan kindjes door er veel tegen te praten ook beginnen imiteren.
Het is dus wel degelijk belangrijk om tegen een kind te praten. Omdat een heel klein kind uiteraard niet gaat antwoorden en je er dus geen gesprek mee kan voeren, ga je nogal snel vrij banaal lijkende dingen beginnen benoemen.

Callmejondo

Legacy Member
Zelf momenteel nog maar 21 jaar oud en ik ben het zelf nog niet zeker (logisch) ik ben dan ook niet van plan om voor mijn 30ste er aan te beginnen want eerst is het tijd om de wereld te verkennen samen met mijn vriendin, we zijn beide nogal avontuurlijk ingesteld.

Zelf kom ik uit een slecht gezin. Sinds mijn geboorte zag ik enkel ruziënde ouders, kwade broers (ik heb er 2 van elk 10 en 20 jaar ouder), regelmatig politie over de vloer door het grote drama, etc. Rond mijn 9 jaar moeten verhuizen en de keuze moeten maken tussen mama & papa, verschrikkelijk als kind. Gekozen voor moeder met alle gevolgen nadien. Papa met 2de broer bleef achter en ik, moeder en oudste broer gingen apart wonen. Kort gezegd relaties tussen iedereen verwaterde. Vader kon geen empathie tonen, 2de broer kon me niet meer af door de keuze (als kind...) oudste broer ging goed maar is ondertussen ook gedaan door een voorval en de moeder... ga ik niet over beginnen het is een boek waard. Van mijn 9 jaar tot nu enkel maar een vechtscheiding, mindere jeugd, ruzie, drama, etc. gezien. Eigenlijk dus het perfecte voorbeeld hoe het NIET moet.

Mijn vriendin aan de andere hand heeft 2 zussen en een broer. Mama en papa nog steeds samen, iedereen woont nog thuis en het gezin is écht elke dag gelukkig (tuurlijk met de spontane frustraties). Voor mij was het principe 'liefde' tussen ouders en broers/zussen onbestaande en ik viel dus ook in een nieuwe wereld. Ik kon niet begrijpen hoe die elkaar helpten, konden lachen, geld was geen belangrijke noodzaak en vooral een thuis en liefde gevoel dat ik zelf voor de eerste keer meemaakte.

Zelf heb ik het perfecte voorbeeld gekregen hoe het NIET moet en door mijn relatie een voorbeeld hoe het WEL moet en kan. En daarom dat ik tussen beide nog zweef. Ik wil NOOIT een kind een jeugd zoals mij toewensen dat is onmenselijk en zou later er alles aandoen om mijn eigen kind een warme thuis te geven, zoals ik nu dus bij mijn vriendin zie.

Zelf is mijn vriendin een voorstander, maar ook voor 'later'. Ik wil het ook wel, maar dan 'later' hopelijk blijft het niet bij 'later'.

Myllan

Legacy Member
Avondland zei:
maar er zullen wel eens dagen zijn dat die oud genoeg zijn om op kamp te gaan of eens een dagje op stap zijn met vrienden of wat dan ook.

Zo naïef. :$
Haha nee uiteraard is het een ware kunst om een gezond evenwicht te zoeken/vinden en met de opvoeding van kinderen is het net zoals met alles, investeer je er tijd en energie in dan pluk je daar de vruchten van. En anders is het 1 grote, chaotische zooi en word je er knettergek van.


mac-bc zei:

Van een hele hoop clichés gesproken.:oink:
Mijn ogen doen pijn...

mac-bc

Legacy Member
Myllan zei:
Van een hele hoop clichés gesproken.:oink:
Mijn ogen doen pijn...

Het stuk pro kinderen of het stuk contra kinderen?

Overigens cliché's... Ik zie nog altijd wat ik zie.
- Mensen zonder kinderen kopen gemiddeld gezien gewoon veel leukere auto's dan mensen mét kinderen. Volledig te begrijpen en ik heb daar niets op tegen, maar daarom klopt het niet minder.
- Liegen al mijn collega's met kinderen wanneer ze zeggen dat ze op die mooie zaterdagmiddag urenlang stonden aan te schuiven aan Plopsaland met joelende kinderen?
- ...

Rare reactie van jou om te zeggen dat ik met cliché's zou zitten. Ik sta daar namelijk volledig buiten, ik doe er vooralsnog zelf niet aan mee, ik constateer gewoon. En natuurlijk ben je daar allemaal niet toe verplicht, maar het noopt je er wel toe. Dat is alles wat ik zeg.

mac-bc

Legacy Member
Guazala zei:
Dat heeft voor jou geen meerwaarde, voor dat kind uiteraard wel. Door veel tegen een baby of peuter te praten stimuleer je hun taalontwikkeling. Geleidelijk aan gaan ze de woorden die je zegt associëren met wat er rondom hen is. Dus door te benoemen waar ze mee bezig zijn, benoem je ineens de voorwerpen in hun nabije omgeving. Daarnaast gaan kindjes door er veel tegen te praten ook beginnen imiteren.
Het is dus wel degelijk belangrijk om tegen een kind te praten. Omdat een heel klein kind uiteraard niet gaat antwoorden en je er dus geen gesprek mee kan voeren, ga je nogal snel vrij banaal lijkende dingen beginnen benoemen.

Ah, ik wist niet dat er ook een didactische reden achter zat. Ik beschouwde het gewoon als een manier om die kleine niet telkens wat onwennig te moeten negeren. :p

Mulan

Legacy Member
mac-bc zei:
Het stuk pro kinderen of het stuk contra kinderen?

Overigens cliché's... Ik zie nog altijd wat ik zie.
- Mensen zonder kinderen kopen gemiddeld gezien gewoon veel leukere auto's dan mensen mét kinderen. Volledig te begrijpen en ik heb daar niets op tegen, maar daarom klopt het niet minder.
- Liegen al mijn collega's met kinderen wanneer ze zeggen dat ze op die mooie zaterdagmiddag urenlang stonden aan te schuiven aan Plopsaland met joelende kinderen?
- ...

Rare reactie van jou om te zeggen dat ik met cliché's zou zitten. Ik sta daar namelijk volledig buiten, ik doe er vooralsnog zelf niet aan mee, ik constateer gewoon. En natuurlijk ben je daar allemaal niet toe verplicht, maar het noopt je er wel toe. Dat is alles wat ik zeg.

Maar jij ziet ook enkel waar je blik op valt, daarom is dat nog geen objectief gegeven...
Wat de auto's betreft: meestal koopt mama een praktische gezinswagen en papa doet gewoon zijn zin. Iemand die houdt van wagens gaat heus geen kangoo kopen als die dat spuuglelijk vindt hoor ;) ikzelf gruwel ook van die auto's dus de volgende zal een suv worden waar de buggy wél in past en die ik nog steeds mooi vind.

Die mensen die naar plopsa gaan, kiezen daar zelf voor om hun kind te plezieren maar doen dat ècht geen 52 weekends per jaar...

Die krijsende en jengelende kinderen? 80% daarvan kan vermeden worden door consequent te zijn in de opvoeding of door het ritme van je kind te respecteren. Als ik om 18u ergens ben met mijn baby, heb ik ook een huilend kind omdat ze moe is. Dus vermijd ik dat en zorg ik dat ik thuis ben dan indien mogelijk. Vaak is dat met peuters en kleuters zo: ze huilen omdat ze doodop zijn maar geen rustplaats hebben OF omdat ze al geleerd hebben dat als ze lastig genoeg doen, ze hun zin krijgen.

En wat dat keurslijf van verwachtingen betreft: je kiest toch nog steeds zélf wat je al dan niet doet?

Maar in jouw geval misschien beter om er niet aan te beginnen, uit jouw posts leid ik af dat je heel rigide bent en weinig ruimte in je hoofd hebt tot creatief denken. En dat brengt onvermijdelijk veel frustraties met zich mee die enkel zullen vergroten als je een kind probeert op te voeden. Dat geldt voor elke ouder hoor, die frustraties ;) maar de ene kan ze gewoon makkelijker naast zich neer leggen dan de ander...

mac-bc

Legacy Member
Mulan zei:
Maar jij ziet ook enkel waar je blik op valt, daarom is dat nog geen objectief gegeven...
Wat de auto's betreft: meestal koopt mama een praktische gezinswagen en papa doet gewoon zijn zin. Iemand die houdt van wagens gaat heus geen kangoo kopen als die dat spuuglelijk vindt hoor ;) ikzelf gruwel ook van die auto's dus de volgende zal een suv worden waar de buggy wél in past en die ik nog steeds mooi vind.

Die mensen die naar plopsa gaan, kiezen daar zelf voor om hun kind te plezieren maar doen dat ècht geen 52 weekends per jaar...

Die krijsende en jengelende kinderen? 80% daarvan kan vermeden worden door consequent te zijn in de opvoeding of door het ritme van je kind te respecteren. Als ik om 18u ergens ben met mijn baby, heb ik ook een huilend kind omdat ze moe is. Dus vermijd ik dat en zorg ik dat ik thuis ben dan indien mogelijk. Vaak is dat met peuters en kleuters zo: ze huilen omdat ze doodop zijn maar geen rustplaats hebben OF omdat ze al geleerd hebben dat als ze lastig genoeg doen, ze hun zin krijgen.

En wat dat keurslijf van verwachtingen betreft: je kiest toch nog steeds zélf wat je al dan niet doet?

Maar in jouw geval misschien beter om er niet aan te beginnen, uit jouw posts leid ik af dat je heel rigide bent en weinig ruimte in je hoofd hebt tot creatief denken. En dat brengt onvermijdelijk veel frustraties met zich mee die enkel zullen vergroten als je een kind probeert op te voeden. Dat geldt voor elke ouder hoor, die frustraties ;) maar de ene kan ze gewoon makkelijker naast zich neer leggen dan de ander...

En hop, zelfs al direct een poging tot psycho-sociale analyse na twee posts. Dat vind ik op zich ook best een rigide houding van u. :unsure: Neen, maar je mag me dit altijd wat uitvoeriger uitleggen. Ik ben oprecht benieuwd waarom je denkt dat ik rigide ben en waarom dit kan leiden tot frustraties i.c.m. kinderen.

Dan zou je denken dat ik heel vreemde dingen zeg. Maar neen hoor, gewoon de nogal vanzelfsprekende vaststelling dat je met kinderen sneller in een keurslijf kan terechtkomen dan zonder kinderen, genuanceerd met de melding dat dit niet noodzakelijk zo hoéft te zijn maar wel dat het ertoe noopt. Ik had niet verwacht dat iemand dit zou proberen ontkennen.

Maar goed, ik begrijp dat je zelf momenteel in verwachting bent (proficiat overigens) en dat je momenteel onbewust niet heel erg openstaat voor de negatieve kanten van het ouderschap. Heel menselijk allemaal, maar geen goede basis voor objectieve discussies denk ik.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan