Archief - Bewuste keuze om geen kinderen te hebben - meningen van oudere mensen

sandervdw zei:

Om nu te zeggen dat je er dan zoveel aan gehad hebt...

Klik om te vergroten...

De mijne zijn 7.5 en 3.5 en ik vind dat ik er ondertussen al zoveel aan gehad heb dat het al dik de moeite waard is geweest. Kan heel melig klinken, maar ik geniet er al mateloos van om die alleen al te observeren en te zien evolueren. En na de eerste 3 jaar vallen al heel veel van de zorgtaken weg die echt veel tijd in beslag nemen, dus dat is alweer relatief op het gemak (eerste jaren zijn wel vrij intensief).


Soit, zoals ik al in een ander topic erover zei: als je niet denkt dat je er klaar voor bent, dan moet je er ook niet aan beginnen. En als dat nooit komt, dan nooit. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat als het voor ons niet had mogen zijn, ik een perfect gelukkig leven had kunnen leven.

Ik ben 31 jaar, heb sinds twee jaar een kind na een ongelukkige zwangerschap van een meisje waarmee ik eigenlijk niet wou samenblijven. We zijn nog altijd samen nu, omdat ik de verantwoordelijkheid niet wil ontlopen (en omdat ik wrs ook financieel ga moeten inleveren), maar ik ben nog altijd niet echt gelukkig met haar, ondanks dat we nu ook getrouwd zijn. Heb ook nooit kinderen willen hebben, maar helaas is zij heel katholiek en wou ze niet van abortus weten (en het is overigens ook verboden in Polen).
Om op mijn zoon terug te komen: geweldig baasje (alhoewel met momenten zo irritant dat als het niet mijne kleine was, ik zijn kop er af had gemept), als hij naar mij lacht of naar me toekomt "kusje kusje", ga ik van binnen kapot. Maar komt er morgen een geest uit de fles met de mogelijkheid om de tijd terug te draaien naar die avond waarop ik besliste om seks zonder condoom te hebben "want van ene keer wordt ge toch niet zwanger", neem ik die met twee handen aan en ga ik wel masturberen in de badkamer. Om het nadien uit te maken.

Ja, het feit dat ik ongelukkig ben als vader heeft veel te maken met de ontevredenheid met mijn vrouw, maar het leven als een vader is echt niet mijn ding. Financieel al veel kosten gehad, uiteraard, maar ook op sociaal vlak en op persoonlijk vlak valt het me zwaar. Je hebt gewoon geen vrijheid meer, je leeft je leven niet, het wordt geleefd en bepaald door iemand anders.
Je kan niet meer gaan slapen wanneer je wil want je kan niet meer opstaan wanneer je wil. Ik heb natuurlijk weer het geluk dat mijne kleine het minimum van de benodigde uren slaap nodig heeft, en ook op zaterdag en zondag om 06h aan ons bed staat en ons wakker maakt (en hij gaat pas slapen rond 20h30).
Je kan niet meer op reis gaan naar waar je wil, want alles moet baby/peuter vriendelijk zijn, je moet bijbetalen, elke avond is verkloot want na 20h kan je niks meer doen gezien de kleine moet slapen en vind maar eens een betrouwbare babysit in Tokyo/Barcelona/New York als je daar net bent.
Je kan tijdens de dag niet altijd meer doen waar je zin in hebt. Op cinema of restaurant gaan? Moeilijk tot onbestaande, tenzij ge nen babysit vindt. Thuis rustig in de zetel een film kijken of even een uurtje brains off en knallen maar op de pc? Moeilijk, met een peuter die overal rondloopt, alles aanraakt en gans de tijd jouw aandacht wil.

Maar goed, ik ben altijd al een egoist geweest en ik vind het veel aangenamer om zelf een boek te lezen, dan om voor de twintigste keer een onnozel kutboekje voor te lezen voor mijn zoon. En ik word ondertussen tureluurs van dat achterlijke Paw Patrol-deuntje.

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Général Zantas zei:

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Klik om te vergroten...

Het is tenminste eerlijk, want er wordt enorm veel zever verkocht rond kinderen.
Ik heb er 2 en ze zijn zeker een verrijking van uw leven, maar op veel momenten toch vooral een enorme last.

Ik ben blij dat ze geen gedachten kunnen lezen als je voor de zoveelste keer 'mag' opstaan terwijl je dat al een paar nachten na elkaar hebt gedaan.

Général Zantas zei:

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Klik om te vergroten...

Ik denk niet dat dat nodig is. Objectief gezien is veel van wat je zegt gewoon absoluut waar (enfin, sommige kinderen slapen langer en restaurant gaan is niet per se onmogelijk, maar dat terzijde) en zullen veel ouders dat ook beamen.

Het verschil zit vooral in de beleving van al die zaken, in het al dan niet bereid te zijn om daarin te berusten en dat te aanvaarden.

Mijn raad naar jonge koppels, als ze erom vragen tenminste, is om voldoende tijd te nemen om met twee te genieten, te doen wat je denkt te moeten doen, en pas aan kinderen te beginnen als je denkt dat allemaal achter je te kunnen laten. En als dat nooit is, dan nooit.

Nu goed, veel van die dingen zijn tijdelijk he. Na een paar jaar kunnen die zelfstandig opstaan, nog een paar jaar later kan je weer aan de avontuurlijke reizen beginnen, etc.

eniac zei:

Nu goed, veel van die dingen zijn tijdelijk he. Na een paar jaar kunnen die zelfstandig opstaan, nog een paar jaar later kan je weer aan de avontuurlijke reizen beginnen, etc.

Klik om te vergroten...

Klopt. Ik gaf al aan dat ik wel van mijn zoontje houd, maar niet van het vaderschap en het is inderdaad mijn hoop dat ik die vreugde kan vinden wanneer mijn zoontje zijn afhankelijkheid verliest.

Général Zantas zei:

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Klik om te vergroten...

Maar nee, helemaal niet. Goed dat je er zo eerlijk voor uit komt, en ook goed dat je je taken als vader toch serieus neemt ook al steekt het zwaar tegen

Deze discussie is toch echt niet te geloven, je rammelt met de fundamenten van het leven als je geen kinderen maakt. Wat een kleinzierig gezeik, 'nadelen van een kind', er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich over die nadelen. Mijn Marokkaanse collega's lachen zich een kriek met die mentaliteit. Ik ben de naam vergeten, een Gentse onderzoeker zei laatst in De Morgen dat hij perfect gelukkig was zonder vastgoed en auto en kinderen, helemaal geen behoefte aan; dit is wat kinderen zijn geworden voor dit soort postmoderne yuppie nitwits: extras waar ze geen nood aan hebben. Om diep treurig van te worden. De grote klap van de hamer komt pas jaren later vrees ik, past allemaal in de huidige doodsdrang, zingeving en zelfrespect wordt weggeïroniseerd...

"If I hadn't gotten past myself [...], my life wouldn't be nearly as fulfilling as it is today. Being a parent is the greatest success. It's the ultimate in long-term thinking. [...] the pride you feel when that kid does something right and shows you that you did your job well [...] that's the payoff." (Adam Carolla)

willydrama zei:

Deze discussie is toch echt niet te geloven, je rammelt met de fundamenten van het leven als je geen kinderen maakt. Wat een kleinzierig gezeik, 'nadelen van een kind', er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich over die nadelen. Mijn Marokkaanse collega's lachen zich een kriek met die mentaliteit. Ik ben de naam vergeten, een Gentse onderzoeker zei laatst in De Morgen dat hij perfect gelukkig was zonder vastgoed en auto en kinderen, helemaal geen behoefte aan; dit is wat kinderen zijn geworden voor dit soort postmoderne yuppie nitwits: extras waar ze geen nood aan hebben. Om diep treurig van te worden. De grote klap van de hamer komt pas jaren later vrees ik, past allemaal in de huidige doodsdrang, zingeving en zelfrespect wordt weggeïroniseerd...

"If I hadn't gotten past myself [...], my life wouldn't be nearly as fulfilling as it is today. Being a parent is the greatest success. It's the ultimate in long-term thinking. [...] the pride you feel when that kid does something right and shows you that you did your job well [...] that's the payoff." (Adam Carolla)

Klik om te vergroten...

Moet een van de meest belachelijke reacties in dit topic zijn.
Mag je fier op zijn!

Dat je Marokkaanse collega's daarmee lachen, lijkt me ook niet zo raar, gezien hun mentaliteit (die trouwens gans absurd is als je beseft hoeveel schulden die vaak hebben omdat ze alles op krediet kopen om de schijn hoog te houden). Om nog maar te zwijgen over de afwezigheid van een deftige opvoeding bij veel van hun kinderen.

PS. die debiele quote die je aanhaalt: er zijn er evenveel die hetzelfde zeggen over geen kinderen hebben.

willydrama zei:

Deze discussie is toch echt niet te geloven, je rammelt met de fundamenten van het leven als je geen kinderen maakt. Wat een kleinzierig gezeik, 'nadelen van een kind', er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich over die nadelen.

Klik om te vergroten...

Ik heb kinderen, ik zie ze doodgraag, ik zou het niet anders willen, ik ben volstrekt gelukkig maar fuck kerel wat een zever is dit.

Général Zantas zei:

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Klik om te vergroten...

Wees maar zeker dat er velen zijn die er zo over denken.
Studies op dit onderdeel zijn vaak nog taboe, maar onderzoek wijst erop dat heel veel ouders eigenlijk "spijt hebben" van hun beslissing om voor kinderen gekozen te hebben.

pantomed zei:

Wees maar zeker dat er velen zijn die er zo over denken.
Studies op dit onderdeel zijn vaak nog taboe, maar onderzoek wijst erop dat heel veel ouders eigenlijk "spijt hebben" van hun beslissing om voor kinderen gekozen te hebben.

Klik om te vergroten...

Maar hoeveel van die "spijt" is afhankelijk van de kinderen zelf en hoeveel van de partner waarmee je die kinderen hebt?
Want Zantas zegt het zelf: ik blijf bij de moeder van mijn kind, wat ik zonder kind niet zou doen (persoonlijk niet te vinden voor die redenering maar ik sta niet in zijn schoenen dus ik kan niet oordelen).

En geen enkele zware levensbeslissing is een zwart-witverhaal. Die komt zo goed als altijd met voor- én nadelen.
Mij ga je alvast niet horen zeggen dat er niets lastig aan is! Kijk maar naar het uur waarop ik dit zit te typen met "mijn kleine wekkertje" naast me die absoluut niet van plan is de eerste 2u terug in slaap te vallen...

pantomed zei:

Wees maar zeker dat er velen zijn die er zo over denken.
Studies op dit onderdeel zijn vaak nog taboe, maar onderzoek wijst erop dat heel veel ouders eigenlijk "spijt hebben" van hun beslissing om voor kinderen gekozen te hebben.

Klik om te vergroten...

Enige nuance, naast die van Mulan, over zo'n onderzoeken mag ook wel: https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/zijn-kinderen-een-bron-van-ongeluk

Ik vind niet direct gegevens van onderzoeken rond spijt terug (1 keer spreken ze ergens van 5% van de ouders maar geen idee waar ze dat cijfer halen) maar ook bij getuigenissen is spijt vaak een momentopname of gerelateerd aan bv. 1 kind dat een zorgenkind is (of ouders die niet wisten waar ze aan begonnen, voor zover ge dat goed kunt inschatten).

Edit: hier spreken ze van 3% https://www.vice.com/amp/nl/article...jt-hebben-dat-ze-kinderen-hebben-gekregen-209


Anyway voor de rest wil ik hier ook niet verder op ingaan ze. Mensen moeten doen waar ze zich goed bij voelen. Kinderen krijgen is niet iets wat een spontane impulsieve beslissing zou moeten zijn (gezien ge het niet echt kunt terugdraaien en ge uiteindelijk een grote verantwoordelijkheid aangaat). En geen kinderen willen is evengoed als er wel willen.
En er wel hebben en daar niet onverdeeld gelukkig mee zijn is ook niet abnormaal.

Ik zeg trouwens ook niet dat ik mijn kinderen niet graag zou zien, zelfs al zouden het "ongelukjes" zijn. Maar, meestal heb je de keuze en over die keuze wordt heel vaak heel licht overgegaan. Er zijn onderzoeken die zogezegd bewijzen dat je met kinderen gelukkiger bent evengoed als studies die exact het tegenovergestelde bewijzen. Dus daar kan je weinig gefundeerd over zeggen. Maar het feit dat er zoiets als een post-natale depressie bestaat, mag wel eens meer in het licht gezet worden.

Ik ben al blij dat op "jonge" fora als hier, dat taboe stilaan begint te doorbreken en dat je al eens gewoon eerlijk kan zeggen dat je niet dolgelukkig bent door uw kinderen.

sandervdw zei:

Maar het feit dat er zoiets als een post-natale depressie bestaat, mag wel eens meer in het licht gezet worden.

Klik om te vergroten...

Absoluut, maar dat is een heel ander onderwerp dan 'bewust kiezen op kinderloos te blijven' of 'spijt hebben van kinderen'. Hoewel je op dat moment ongetwijfeld ongelukkig bent en spijt hebt.
Een postnatale depressie is een samenspel van meerdere factoren: grote hormonale veranderingen (een zwangerschap en bevalling is uiteraard niet zonder grote biologische invloed), sociale druk (eigen verwachtingen, verwachtingen van anderen), aanleg en persoonlijke factoren (perfectionistisch, chronische ziekte of traumatische ervaringen rond de zwangerschap).

Niet van iedereen horen dat ge vlak na een bevalling op een roze wolk moet zitten en uw kind instant graag zien zal al helpen :'). Ik heb in het ziekenhuis zelf ver niets anders gedaan dan wenen denk ik, en het heeft làng geduurd eer ik een band had met mijn kind (een vriendin van mij was/is fullblown roze wolk, in die mate dat ik het zelfs moeilijk kan verstaan).
[Ik denk niet dat ik een postnatale depressie had btw, maar ik zat er misschien ook niet ver af]

Dus daar mag zeker aandacht aan gegeven worden omdat dat iets is waar goed mee omgegaan moet worden zodat mensen daaruit geraken. Maar een postnatale depressie gehad hebben, betekent niet dat ge uiteindelijk spijt hebt van uw kind of ongelukkig zijt.
(Als ge er in blijft steken wel natuurlijk maar dan heeft uw omgeving/gezondheidszorg ook gefaald)

Postnatale depressie is zeker niet hetzelfde als "spijt van kinderen". Maar het is wel 1 van de redenen dat het bij een aantal mensen wel tot die spijt evolueert. Er is daar amper ondersteuning voor en wordt in de maatschappij ook gewoon compleet genegeerd. Gelukkig is een deel ervan door hormonen en gaat dat op termijn (normaal) weg.

Maar het is wel hét voorbeeld om aan te geven dat kinderen niet persé een roze wolk zijn en dat er genoeg mensen zijn die kinderen (zeker in het begin) eerder als een grijze wolk zien.

sandervdw zei:

Ik ben al blij dat op "jonge" fora als hier, dat taboe stilaan begint te doorbreken en dat je al eens gewoon eerlijk kan zeggen dat je niet dolgelukkig bent door uw kinderen.

Klik om te vergroten...

Ik kan Siska Schoeters niet goed hebben, maar credits zijn voor haar. Want ze heeft het in 2015 al bespreekbaar gemaakt.
Van haar: 'kleine fuckers', 'mama zijn hangt soms mijn keel uit', 'ze vragen belachelijk veel aandacht'.

TNTim zei:

Ik kan Siska Schoeters niet goed hebben, maar credits zijn voor haar. Want ze heeft het in 2015 al bespreekbaar gemaakt.
Van haar: 'kleine fuckers', 'mama zijn hangt soms mijn keel uit', 'ze vragen belachelijk veel aandacht'.

Klik om te vergroten...

idem, maar destijds zijn daar ook nog bakken kritiek op gekomen he...

Mijn persoonlijke ervaring:
Als ik in het verleden liet vallen dat ik nog niet wist of ik kinderen wou, werd dat door mensen met kinderen 90% redelijk vijandig opgenomen. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, of ik al dan niet kinderen wil, is geen neerkijken op jouw keuze. :ironic: De overige 10% waren sowieso mannen. Ik ben een vrouw BTW.

Intussen heb ik wel een kind. Zou mijn leven minder zijn zonder kind? Nee, wel heel anders. Is het soms zwaar? Ja. Heb ik spijt van mijn kind? Nee. Ik geef wel toe dat ik als ik hem alleen moest grootbrengen, ik mijn verstand al verloren was.

Ik ken wel mensen waarvan ik zwaar vermoed dat ze er nooit opnieuw aan zouden beginnen maar slechts een enkeling zal het toegeven. In de periode van 4-7 maand had ik hetzelfde gevoel. Baby sliep nog altijd niet door, dus elke 4 uur een fles en daartussen nog vaak eruit voor de tut or whatever, had blokkades in de rug waardoor hij vaak pijn had en dus lastig was, kon zich moeilijk alleen bezig houden,... Ik zag hem toen ook graag he, maar als ik het kon terugdraaien, had ik het toen wel gedaan. Nu niet meer. Het was die moeilijke periode waard. Maar ik kan begrip opbrengen voor mensen die blijvend dat gevoel hebben. Je weet maar wat het is, als je er zelf hebt. En het is zowat de enige levenstijlkeuze die niet terug te draaien valt.

Als afsluiter nog algemeen advies: Kinderen hebben zijn het enige in een relatie waar geen compromis over te maken valt. Hoeveel, dat wel, en wanneer eraan beginnen ook. Maar geen kinderwens en toch aan kinderen beginnen omdat de partner het wel wil, is recipe for disaster imo.

Tin_Cricket zei:

Mijn persoonlijke ervaring:
Als ik in het verleden liet vallen dat ik nog niet wist of ik kinderen wou, werd dat door mensen met kinderen 90% redelijk vijandig opgenomen. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, of ik al dan niet kinderen wil, is geen neerkijken op jouw keuze. :ironic: De overige 10% waren sowieso mannen. Ik ben een vrouw BTW.

Intussen heb ik wel een kind. Zou mijn leven minder zijn zonder kind? Nee, wel heel anders. Is het soms zwaar? Ja. Heb ik spijt van mijn kind? Nee. Ik geef wel toe dat ik als ik hem alleen moest grootbrengen, ik mijn verstand al verloren was.

Ik ken wel mensen waarvan ik zwaar vermoed dat ze er nooit opnieuw aan zouden beginnen maar slechts een enkeling zal het toegeven. In de periode van 4-7 maand had ik hetzelfde gevoel. Baby sliep nog altijd niet door, dus elke 4 uur een fles en daartussen nog vaak eruit voor de tut or whatever, had blokkades in de rug waardoor hij vaak pijn had en dus lastig was, kon zich moeilijk alleen bezig houden,... Ik zag hem toen ook graag he, maar als ik het kon terugdraaien, had ik het toen wel gedaan. Nu niet meer. Het was die moeilijke periode waard. Maar ik kan begrip opbrengen voor mensen die blijvend dat gevoel hebben. Je weet maar wat het is, als je er zelf hebt. En het is zowat de enige levenstijlkeuze die niet terug te draaien valt.

Als afsluiter nog algemeen advies: Kinderen hebben zijn het enige in een relatie waar geen compromis over te maken valt. Hoeveel, dat wel, en wanneer eraan beginnen ook. Maar geen kinderwens en toch aan kinderen beginnen omdat de partner het wel wil, is recipe for disaster imo.

Klik om te vergroten...

1 van de posts waar ik mij het meest in kan vinden hier. Die eerste opmerking klopt zeker, voor veel mensen met kinderen komt het als vijandig over als je zegt dat dat voor jou niet hoeft.
Naar mijn mening is de vetgedrukte opmerking net het punt dat meestal wordt aangehaald om mensen te overtuigen om er net wél te krijgen. En daar stoor ik mij enorm aan.

Jet weet misschien pas wat het is als je er hebt, maar als je nog maar een grijntje twijfel hebt of het iets voor jou is, vind ik al dat je die keuze serieus in vraag zou moeten stellen.

Général Zantas zei:

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Klik om te vergroten...

Respect hoor.
Het vereist wel een hele hoop lef om te doen wat hebt gedaan, menig man had allang het hazenpad gekozen maar jij hebt dat niet gedaan en neemt je verantwoordelijkheid.

Zomaar schuif je je eigen geluk opzij voor dat van je kind. Ik weet niet in welke mate je ongelukkig bent in je huwelijk dus of je eigen geluk opzij zetten voor je kind op termijn een slimme zet is zal de toekomst uitwijzen maar voor nu is het wel bewonderenswaardig. Muchos respectos.

Btw kinderen hebben en krijgen is niet altijd rozengeur en maneschijn hoor, enkel ze maken is dat wel.
Ik word soms strontziek van onze kleine diva en haar tablet, soms zo erg dat ik ze allebei tussen de muur en bankstel wil steken en ze is geeneens altijd bij ons.
Maar langs de andere kant zou ik wel door het vuur gaan voor haar dus die kleine mormels hebben ons helemaal behekst.