Het principe van een basisinkomen, als theoretisch concept, is op zich OK. Het probleem begint wanneer het bedrag van dat basisinkomen moet bepaald worden. Dan zal blijken dat het financiële plaatje onhaalbaar is als je iedereen een menswaardig leven wil geven/de nodige zekerheid wil bieden.
Enkele voorbeelden:
- Een alleenstaande 25-jarige vrouw heeft een huis gekocht op afbetaling. 500 euro aflossing van de lening op een inkomen van 1500 euro netto. Financieel een uitstekende deal. Probleem: ze krijgt darmkanker en wordt ziek. Is een basisinkomen van bvb 800 euro dan ok? Wie zal de ziektekosten betalen als zij dat niet meer kan? Of moet het basisinkomen naar 1200 euro? Waar is de incentive dan nog om te werken?
- Een bouwvakker werkt hard, doet veel overuren en presteert zo 55 uur per week. De werkgever looft hem voor zijn werkkracht en bijdrage aan de maatschappij, zijn vrouw is het ondertussen al afgetrapt met de 3 kinderen en krijgt 500 euro alimentatiegeld. Echter, zijn rug is op z'n 50e kapot van al dat werken en de arbeidsovereenkomst wordt verbroken om medische redenen. Met welk basisinkomen zal hij alimentatie + huur/... betalen? hopelijk had hij veel gespaard, want voor de rest van zijn leven ziet hij niets meer dan dat basisinkomen...
- Een bediende werkt zijn 38 uur, doet dat naar ieders tevredenheid en heeft een loon van 2000 euro netto. Zijn vrouw werkt ook deeltijds als kuisvrouw (verdient 800 euro) en samen hebben ze 3 kinderen, die studeren. Plots overlijdt de man. Pech voor de vrouw, geen overlevingspensioen, is afgeschaft. Vrouw mag voltijds gaan werken en zal dan nog haar kinderen moeten laten werken om een voldoende inkomen te hebben.
Praktisch is dit quasi onmogelijk zonder zware sociale gevolgen. Bovendien zou het, indien je het creëert, enkel voor de toekomstige generatie kunnen, niet voor de huidige.