Berttt
Legacy Member
Gisteren heb ik de treinbegeleider (kaartjesknipper) eens in het oog gehouden. Het was op een stoptrein en het was zeer vroeg (6 uur). De treinbegeleider heeft een klein kotje achteraan en ik zat juist vlak voor dat kotje dus kon alles goed volgen: Het was een wat oudere man, rond de 40, niet geschoren en met overgewicht, hij zag er niet echt opgewekt uit. Iedere stop (om de 7 minuten ongeveer) komt hij uit zijn kotje, doet de deur open, kijkt naar links en dan naar rechts om vervolgens op zijn fluitje te blazen en gaat terug naar zijn kotje. Dit dus gedurende het hele traject.
Ik voelde een enorme moedeloosheid toen ik hem bezig zag, en ik stel mij dan ook de vraag: hoe kan iemand zo een verschrikkelijke job met een matige verloning gedurende ettelijke jaren volhouden? Wat drijft die man? Wat denken jullie? Zouden jullie het volhouden en kunnen jullie jezelf in zijn plaats inbeelden?
Ik voelde een enorme moedeloosheid toen ik hem bezig zag, en ik stel mij dan ook de vraag: hoe kan iemand zo een verschrikkelijke job met een matige verloning gedurende ettelijke jaren volhouden? Wat drijft die man? Wat denken jullie? Zouden jullie het volhouden en kunnen jullie jezelf in zijn plaats inbeelden?
